ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ν. SUNITARY SOLUTIONS LIMITED, Αρ. Αίτησης: 898/12, 30/4/2013

(4)του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999 ως τροποποιήθηκε, προχώρησε. Η μοναδική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας υπό μορφή ενόρκου δηλώσεως είναι αυτή του Αιτητή. Σύμφωνα με τους γενικούς λόγους της αίτησης και την ένορκο δήλωση με την οποία ο Αιτητής υιοθετεί το περιεχόμενο των γενικών λόγων της αίτησης, ο Αιτητής προσελήφθη στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας την 18/9/2009 και εργάστηκε ως μπάρμαν και/ή υπεύθυνος μπαρ στην καφετερία Café 127, ιδιοκτησία των Καθ' ών η αίτηση, μέχρι την 8/9/2012 οπότε και τερματίστηκε χωρίς προειδοποίηση η απασχόλησή του. Οι όροι απασχόλησής του συμπεριελάμβαναν ότι θα λάμβανε μηνιαίο μισθό €1.500, 13ο μισθό και 22 ημέρες ετήσια άδεια. Κατά το χρόνο απόλυσης του Αιτητή η Εργοδότρια Εταιρεία όφειλε σε αυτόν δεδουλευμένους μισθούς για την περίοδο από τον Μάιο του 2012 μέχρι και την 8/9/2012, ήτοι €5.600, αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2012, ήτοι €1.000 και αναλογία 22 ημερών ετήσιας άδειας για το έτος 2012, ήτοι €1.100 και τα απαιτεί. Μετά την καταχώρηση της αίτησης οι Καθ' ών η αίτηση κατέβαλαν στον Αιτητή στις 22/11/2012 €1.600. Την 30/4/2013 ο Αιτητής περιόρισε την απαίτησή του αναφορικά με την αιτούμενη άδειά του σε υπόλοιπο αναλογίας άδειας το οποίο αντιστοιχεί σε 14 ημέρες, ήτοι €850. Το άρθρο 6

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον τροποποιητικό Νόμο 6/73, (ο ″Νόμος″) προβλέπει ότι: ″Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτουμένου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος διά τινα των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων″, δηλαδή, των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, οι εργοδότες ήταν αυτοί που έφεραν το βάρος να ανατρέψουν το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξουν ότι δικαιολογημένα απέλυσαν τον Αιτητή. Εν τη απουσία τους όμως ουδεμία ανατροπή του καθιερωμένου τεκμηρίου επήλθε με επακόλουθο η απόλυσή του Αιτητή να κρίνεται παράνομη και αδικαιολόγητη. Επομένως η Εργοδότρια Εταιρεία είναι υπόλογη σε αποζημιώσεις βάσει του άρθρου 3 του Ν.24/67, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 3 του Νόμου 92/79 και σύμφωνα με τις Διατάξεις του Πρώτου Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση του εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής, ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου˙ (β) την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου˙ (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου˙ (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου˙ (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου. Ευθύς εξαρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για 3 συναπτά έτη για σκοπούς υπολογισμού αποζημιώσεων. Ο Αιτητής καθ΄ όλη τη διάρκεια της απασχόλησής του λάμβανε και 13ο μισθό. Ο τελευταίος μηνιαίος μισθός του Αιτητή ανέρχετο σε €1.500, ήτοι €375 εβδομαδιαίως. Έχοντας επομένως υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του, σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα κρίνουμε όπως του επιδικάσουμε, υπό μορφή δίκαιας αποζημίωσης, το ποσό των €2.250, που αντιστοιχεί με απολαβές 6 εβδομάδων. Επίσης ο Αιτητής δικαιούται σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)(γ) του Νόμου και πληρωμή αντί προειδοποίησης τεσσάρων εβδομάδων, ήτοι ποσό €1.

1. Δικαίωμα σε προειδοποίηση παρέχεται και από το άρθρο 11 του περί της Συμβάσεως Περί του Τερματισμού της Απασχολήσεως (Κυρωτικός) Νόμος του 1985 (Ν45/85). Επιπρόσθετα ο Αιτητής με βάση το άρθρο 12(ε) του περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Ν8/67 όπως τροποποιήθηκε δικαιούται υπό τη μορφή αυτοτελών αξιώσεων και τα ακόλουθα: α) €4.000 ως υπόλοιπο δεδουλευμένων μισθών για την περίοδο από το Μάιο του 2012 μέχρι και την 8/9/
2. β) €850 ως πληρωμή αναλογίας άδειας για το έτος
3. γ) €1.000 ως πληρωμή αναλογίας 13ου μισθού για το έτος
4. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ΄ ών η αίτηση για το συνολικό ποσό των €9.600, πλέον νόμιμο τόκο. Περαιτέρω οι Καθ΄ ών η αίτηση διατάσσονται όπως καταβάλουν στον Αιτητή το ποσό των €516 ως έξοδα πλέον νόμιμο τόκο, πλέον Φ.Π.Α. επί των εξόδων, πλέον €11 έξοδα επίδοσης. (Υπ.) ................ Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής. (Υπ.) ............................................... (Υπ.) .................................................. Θ. Ανθούσης, Μέλος. Α. Κωνσταντινίδου, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΠ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Αποζημιώσεις, Προειδοποίηση και Δεδουλευμένα). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο