SILVIYA DIMOVA PETROVA ν. D P KANIJJIA LTD (CENTRALE CAFE), Αρ. Αίτησης: 226/12, 5/4/2013

(4)του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999 ως τροποποιήθηκε, προχώρησε. Η μοναδική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας υπό μορφή ενόρκου δηλώσεως είναι αυτή της Αιτήτριας. Σύμφωνα με τους γενικούς λόγους της αίτησης και την ένορκο δήλωση της Αιτήτριας, η Αιτήτρια προσελήφθη στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας την 1/6/2010 και εργάστηκε μέχρι την 30/11/2011 οπότε και τερματίστηκε άμεσα και χωρίς προειδοποίηση η απασχόλησή της. Κατά ή περί την 30/11/2011 ο διευθυντής της Εργοδότριας Εταιρείας άρχισε να φωνάζει και να σπρώχνει την Αιτήτρια και όταν τον παρακάλεσε να είναι πιο ευγενικός την άρπαξε από τον λαιμό και την έδιωξε από τη δουλειά. Ο μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ήταν €650 πλέον 13ο μισθό, ήτοι προκύπτει ότι οι εβδομαδιαίες απολαβές της Αιτήτριας ανέρχοντο σε €162,50. Κατά το χρόνο απόλυσης της η Εργοδότρια Εταιρεία όφειλε στην Αιτήτρια το μισθό της για το μήνα Νοέμβριο του 2011, ήτοι €650, αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2011, ήτοι €595 και αναλογία άδειας για το έτος 2011, ήτοι €325 τα οποία μέχρι σήμερα δεν της έχουν καταβληθεί και τα απαιτεί. Το άρθρο 6

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον τροποποιητικό Νόμο 6/73, (ο ″Νόμος″) προβλέπει ότι: ″Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτουμένου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος διά τινα των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων″, δηλαδή, των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, οι εργοδότες ήταν αυτοί που έφεραν το βάρος να ανατρέψουν το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξουν ότι δικαιολογημένα απέλυσαν την Αιτήτρια. Εν τη απουσία τους όμως ουδεμία ανατροπή του καθιερωμένου τεκμηρίου επήλθε με επακόλουθο η απόλυσή της Αιτήτριας να κρίνεται παράνομη και αδικαιολόγητη. Επομένως η Εργοδότρια Εταιρεία είναι υπόλογη σε αποζημιώσεις βάσει του άρθρου 3 του Ν.24/67, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 3 του Νόμου 92/79 και σύμφωνα με τις Διατάξεις του Πρώτου Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση του εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής, ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου˙ (β) την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου˙ (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου˙ (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου˙ (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου. Ευθύς εξαρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για ένα έτος για σκοπούς υπολογισμού αποζημιώσεων. Έχοντας επομένως υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του, σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα κρίνουμε όπως της επιδικάσουμε, υπό μορφή δίκαιας αποζημίωσης, το ποσό των €325, που αντιστοιχεί με απολαβές δύο εβδομάδων. Επίσης η Αιτήτρια δικαιούται σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)(β) του Νόμου και πληρωμή αντί προειδοποίησης δύο εβδομάδων, ήτοι ποσό €

1. Δικαίωμα σε προειδοποίηση παρέχεται και από το άρθρο 11 του περί της Συμβάσεως Περί του Τερματισμού της Απασχολήσεως (Κυρωτικός) Νόμος του 1985 (Ν45/85). Επιπρόσθετα η Αιτήτρια με βάση το άρθρο 12(ε) του περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Ν8/67 όπως τροποποιήθηκε δικαιούται υπό τη μορφή αυτοτελών αξιώσεων και πληρωμή των πιο κάτω: α) Μισθό για το μήνα Νοέμβριο του 2011, ήτοι €
2. β) Αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2011, ήτοι €
3. γ) Αναλογία άδειας για το έτος 2011, ήτοι €
4. Τα όσα η Αιτήτρια εξέθεσε ενώπιόν μας με τη μαρτυρία της αναφορικά με τις πιο πάνω αξιώσεις της παρέμειναν αναντίλεκτα και τα αποδεχόμαστε. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ΄ ών η αίτηση για το συνολικό ποσό των €2.220, πλέον νόμιμο τόκο. Περαιτέρω οι Καθ΄ ών η αίτηση διατάσσονται όπως καταβάλουν στην Αιτήτρια το ποσό των €516,00 ως έξοδα πλέον νόμιμο τόκο, πλέον Φ.Π.Α. (Υπ.) ................ Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής. (Υπ.) ............................................... (Υπ.) .................................................. Ν. Θρασυβούλου, Μέλος. Ν. Ξενοφώντος, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΠ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Αποζημιώσεις, Προειδοποίηση και Δεδουλευμένα). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο