ΦΙΟΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. MICHAELS AUTOMOTIVE LTD, Αρ. Αίτησης: 342/10, 6/11/2014

(8)εβδομάδων, η οποία αρχίζει από σήμερα 11.09.09 και λήγει στις 06.11.09 και των δύο ημερομηνιών συμπεριλαμβανομένων, τη οποία θα εργαστείτε, οπότε οι υπηρεσίες σας στην εταιρεία μας τερματίζονται οριστικά. 3. Στις 30.11.09 θα γίνει κατάθεση στο λογαριασμό σας από το Λογιστήριο μας των οποιωνδήποτε ωφελημάτων δικαιούστε από εμάς: Συγκεκριμένα θα κατατεθούν στο λογαριασμό σας, τ΄ ακόλουθα οφελήματα:

(1)Αποζημίωση για την περίοδο απασχόλησής σας από 01.01.95-06.11.09 δηλαδή, 38 εβδομάδες.

(2)Αναλογία 13ου μισθού για το έτος 2009.

(3)Οφειλόμενη ετήσια άδεια. 4. Σας ευχαριστούμε για τη συνεργασία σας μαζί μας και σας ευχόμαστε ότι καλύτερο για το μέλλον. Με Τιμή, MICHAELS AUTOMOTIVE LTD Δρ. Μιχάλης Μιχαήλ Director. » Στη συνέχεια στις 18/9/2009 οι Καθ΄ ών η αίτηση παρέδωσαν στην Αιτήτρια ακόμα μία επιστολή (Τεκμήριο 2), το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται πιο κάτω αυτούσιο: «18 Σεπτεμβρίου 2009 Κυρία Φιορού Ιωάννου Λεμεσός Αγαπητή κ. Φιορού, ΘΕΜΑ: Τερματισμός απασχόλησής σας από την εταιρεία μας MICHAELS AUTOMOTIVE LTD. ________________________________________________________________ Αναφερόμαστε στην επιστολή μας ημερομηνίας 11 Σεπτεμβρίου 2009 με την οποία τερματίζονται οι υπηρεσίες σας στην Εταιρεία μας, λυπούμαστε να σας πληροφορήσουμε ότι δεν δικαιούστε αποζημίωση για τον τερματισμό των υπηρεσιών σας ως αναφέρετε στην παράγραφο Αρ. 3 το

(1)διότι εκ παραδρομής η ημερομηνία γέννησής σας καταχωρήθηκε στο σύστημα λανθασμένα ως 21/5/1954 αντί 21/5/

1. Όπως γνωρίζετε και αναγράφετε στο Συμβόλαιον Υπηρεσίας το οποίο υπογράψετε με την πρόσληψη σας στην Εταιρεία, η αφυπηρέτησης των υπαλλήλων γίνεται με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους. Επειδή εσείς έχετε ήδη συμπληρώσει το 60ο έτος της ηλικίας σας από το 2008 και έπρεπε ήδη να είχετε αποχωρήσει, δεν δικαιούστε καθόλου αποζημίωση. Ευχαριστούμε για την κατανόηση. Με εκτίμηση, Μιχάλης Μιχαήλ Director MICHAELS AUTOMOTIVE LTD» Η απασχόληση της Αιτήτριας τερματίστηκε στις 6/11/
2. Η Αιτήτρια υπέβαλε παράπονο στο Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων σχετικά με την περίοδο απασχόλησης της στους Καθ΄ ών η αίτηση λόγω της αναφοράς των Καθ΄ ών η αίτηση στο Τεκμήριο 1 ότι η περίοδος απασχόλησης της άρχιζε από 1/1/
3. Οι Καθ΄ ών η αίτηση αναγνώρισαν την υπηρεσία της Αιτήτριας σ΄ αυτούς από 8/1/1986 και κατέβαλαν τις ανάλογες εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για το πρόσωπο της Αιτήτριας για την περίοδο απασχόλησης της από 8/1/1986 μέχρι 6/11/
4. Οι τελευταίες απολαβές της Αιτήτριας ανέρχονταν σε €550 μηνιαίως, πλέον 13ο μισθό. Με την παρούσα αίτηση η Αιτήτρια αξιώνει από τους Καθ΄ ών η αίτηση αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης της, οποιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει το Δικαστήριο, νόμιμους τόκους, έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. Οι Καθ΄ ών η αίτηση στους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισης τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις και ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα λόγω της συμπλήρωσης από την Αιτήτρια της κανονικής ηλικίας αφυπηρέτησης βάσει εθίμου και/ή κανόνων της εργασίας και/ή άλλως πως. Ως εκ τούτου ζητούν απόρριψη της παρούσας αίτησης εναντίον τους με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας. Σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα (Ν.24/67) (στο εξής «ο Νόμος»), «.ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν των Άρθρο 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση του εργοδοτούμενου. Στην παρούσα περίπτωση, οι Καθ΄ ών η αίτηση έχουν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στις παραγράφους του άρθρου 5 του Νόμου. Ειδικά, οι Καθ΄ ών η αίτηση, θα πρέπει να αποδείξουν ότι με βάση τους λόγους που προβάλλουν στην έγγραφο εμφάνιση τους ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος με βάση την παράγραφο (δ) του άρθρου 5 του Νόμου με συνέπεια να μην παρέχεται στην Αιτήτρια το δικαίωμα αποζημίωσης. Για να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βάρυνε οι Καθ΄ ών η αίτηση προσκόμισαν τη μαρτυρία της κας Σπυρούλλας Χαραλάμπους Μαυρίδου. Η Αιτήτρια υποστήριξε το αίτημα της με τη δική της μαρτυρία. Η κα Χαραλάμπους Μαυρίδου στη γραπτή δήλωση της (Τεκμήριο Α) αναφέρει ότι εργαζόταν στο λογιστήριο των Καθ΄ ών η αίτηση από το 1969. Όταν αυτή προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση στις 10/9/1969 υπέγραψε συμφωνία εργοδότησης με τους Καθ΄ ών η αίτηση (Τεκμήριο 7). Σ΄ αυτήν σημειωνόταν ότι η αφυπηρέτηση των υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση γίνεται με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας του υπαλλήλου. Αυτή μόλις συμπλήρωσε το 60ο έτος της ηλικίας της αφυπηρέτησε και στη συνέχεια εργάστηκε στους Καθ΄ ών η αίτηση για ένα χρονικό διάστημα για ορισμένες ημέρες της εβδομάδας μέχρι να βρεθεί αντικαταστάτης της. Κατέθεσε τις συμφωνίες εργοδότησης του κ. Αρτέμου Λοϊζου, ημερομηνίας 26/4/1977, του κ. Ανδρέα Ξιναρή, ημερομηνίας 14/1/1969, του κ. Γιάννη Χατζημιχαήλ, ημερομηνίας 23/5/1968 και του κ. Χαράλαμπου Χριστοδούλου, ημερομηνίας 24/4/1968 (δέσμη εγγράφων Τεκμήριο 8) στις οποίες περιέχετο ρητός όρος ότι η αφυπηρέτηση των υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση γίνεται με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας του κάθε υπαλλήλου. Οι πιο πάνω αναφερόμενοι υπάλληλοι αφυπηρέτησαν στο 60ο έτος της ηλικίας τους. Κατέθεσε επίσης τις συμβάσεις εργοδότησης που αφορούσαν την κα Σούλλα Κελεπέσιη, ημερομηνίας 23/2/2001, την κα Μαρίνα Ορφανίδου, ημερομηνίας 23/6/2003 και την κα Πόπη Μιτσίδου, ημερομηνίας 8/1/1996 (δέσμη εγγράφων Τεκμήριο 9) στις οποίες περιέχετο πανομοιότυπος όρος με τον όρο 3(

1. i)που περιεχόταν στο Τεκμήριο 5 και τον οποίο παραθέσαμε πιο πάνω. Σημείωσε ότι εκτός από αυτή και την Αιτήτρια καμία άλλη γυναίκα υπάλληλος των Καθ΄ ών η αίτηση παρέμεινε στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση μέχρι να συμπληρώσει είτε το 50ο είτε το 60ο έτος της ηλικίας της. Κατέθεσε ως δέσμη εγγράφων Τεκμήριο 10 τα δελτία προσλήψεως του κ.Ανδρέα Παπαλαμπριανού, ημερομηνίας 22/9/1961 και του κ.Χριστάκη Γεωργίου, ημερομηνίας 17/8/1964 στα οποία δεν αναγράφεται οτιδήποτε σε σχέση με την ηλικία αφυπηρέτησης τους. Ήταν η θέση της ότι τα εν λόγω πρόσωπα αφυπηρέτησαν από την υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση όταν συμπλήρωσαν το 60ο έτος της ηλικίας τους. Ισχυρίστηκε ότι σε κάποιο στάδιο το όριο αφυπηρέτησης όλων των υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση έγινε το 60ο έτος της ηλικίας τους. Γι΄ αυτό τον λόγο το 2003 έγιναν αλλαγές στους όρους του καταστατικού του ταμείου προνοίας του προσωπικού των Καθ΄ ών η αίτηση («το Ταμείο Προνοίας»). Πιο συγκεκριμένα ο όρος 17 του καταστατικού του Ταμείου Προνοίας (Τεκμήριο 11) στον οποίο αναφερόταν ότι το έτος αφυπηρέτησης για τις γυναίκες ήταν το 50ο έτος της ηλικίας τους και για τους άντρες ήταν το 60ο έτος της ηλικίας τους διαφοροποιήθηκε ώστε το έτος αφυπηρέτησης για όλους τους υπαλλήλους να είναι το 60ο έτος της ηλικίας τους (Τεκμήριο 12). Στο Τεκμήριο 12 (επιστολή ημερομηνίας 18/12/2003 την οποία απέστειλε η διαχειριστική επιτροπή του Ταμείου Προνοίας στον Έφορο Ταμείων Προνοίας) σημειώνεται ότι για την τροποποίηση του καταστατικού του Ταμείου Προνοίας που αφορούσε την ηλικία αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση είχε ληφθεί η γραπτή συγκατάθεση των Καθ΄ ών η αίτηση. Η Αιτήτρια ήταν μέλος του Ταμείου Προνοίας. Παρατήρησε ότι παρόμοιο θέμα με αυτό της Αιτήτριας είχε τεθεί και από ένα άλλο πρώην εργοδοτούμενο των Καθ΄ ών η αίτηση, τον κ. Κωστάκη Χαραλάμπους, ο οποίος αποτάθηκε στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών το οποίο αποφάσισε ότι ο κ. Χαραλάμπους δεν δικαιούται αποζημίωση για τον τερματισμό της απασχόλησης του από τους Καθ΄ ών η αίτηση με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας του καθ΄ ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση τερμάτισαν την απασχόληση του κ. Χαραλάμπους με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας του το οποίο έτος αποτελούσε την κανονική ηλικία αποχώρησης του προσωπικού των Καθ΄ ών η αίτηση (Τεκμήριο 13). Ο κ. Χαραλάμπους καταχώρησε έφεση εναντίον της πιο πάνω απόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση του κ. Χαραλάμπους[1] (Τεκμήριο 14) σημείωσε ότι στους Καθ΄ ών η αίτηση υπήρχε πρακτική η οποία καθόριζε την κανονική ηλικία αφυπηρέτησης των υπαλλήλων τους ως το 60ο έτος της ηλικίας τους και ότι οι υπάλληλοι των εφεσίβλητων που αφυπηρετούσαν σε αυτή την ηλικία δεν δικαιούνταν, δυνάμει του άρθρου 5(δ) του Νόμου, σε αποζημιώσεις για τον τερματισμό της απασχόλησης τους. Κατά την αντεξέταση της διευκρίνισε ότι όσον αφορά την ίδια οι Καθ΄ ών η αίτηση κατά τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας της της έδωσαν επιστολή με την οποία την πληροφορούσαν ότι η απασχόληση της στους Καθ΄ ών η αίτηση τερματίζεται λόγω αφυπηρέτησης της. Δεν θυμόταν πότε καταργήθηκε το 50ο έτος ως το όριο ηλικίας αφυπηρέτησης για τις γυναίκες αλλά σημείωσε ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση σε κάποιο στάδιο άφησαν να νοηθεί ότι καταργείται το 50ο έτος ως η ηλικία αφυπηρέτησης για τις γυναίκες. Σε σχέση με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 9 υποστήριξε ότι ενώ μέχρι τις 26/6/2003 οι Καθ΄ ών η αίτηση υπέγραφαν συμφωνίες εργοδότησης στις οποίες προβλέπετο το 50ο έτος ως όριο αφυπηρέτησης για τις γυναίκες υπαλλήλους τους, ο υπεύθυνος προσλήψεων των Καθ΄ ών η αίτηση προφορικά έλεγε στους νεοπροσληφθέντες υπαλλήλους ότι δεν ισχύει το 50ο έτος για την αφυπηρέτηση των γυναικών. Δεν τέθηκε οποιοδήποτε θέμα σε σχέση με το έτος αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση για τον λόγο ότι όλες οι άλλες γυναίκες υπάλληλοι (εκτός από την ίδια και την Αιτήτρια) έφυγαν από την υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση πριν να συμπληρώσουν τα 50 τους χρόνια. Από ότι θυμόταν οι Καθ΄ ών η αίτηση έδιναν σε όλους τους υπαλλήλους τους, τους οποίους η απασχόληση τους τερματιζόταν λόγω της συμπλήρωσης του 60ου έτους της ηλικίας τους, πριν τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους, επιστολή με την οποία τους πληροφορούσε ότι αφυπηρετούσαν. Στην περίπτωση της Αιτήτριας αυτό δεν έγινε γιατί κατά λάθος καταχωρήθηκε στο σύστημα μισθοδοσίας των Καθ΄ ών η αίτηση λανθασμένη ημερομηνία γέννησης της. Η Αιτήτρια δεν ευθυνόταν και δεν ευθύνεται για την εν λόγω λάθος καταχώρηση στο σύστημα. Το Τεκμήριο 1 δόθηκε στην Αιτήτρια γιατί οι Καθ΄ ών η αίτηση αποφάσισαν ότι δεν χρειάζονται πλέον τις υπηρεσίες της Αιτήτριας. Στη συνέχεια οι Καθ΄ ών η αίτηση αντιλήφθηκαν ότι η Αιτήτρια έπρεπε να είχε ήδη αφυπηρετήσει και ότι η Αιτήτρια δεν αφυπηρέτησε όταν συμπλήρωσε το 60ο έτος της ηλικίας της λόγω της λάθος καταχώρησης της ημερομηνίας γέννησης της στο σύστημα μισθοδοσίας των Καθ΄ ών η αίτηση. Η Αιτήτρια καταθέτοντας ισχυρίστηκε ότι οι εργοδότες της γνώριζαν την πραγματική της ηλικία, ότι δεν ήξερε ότι υπήρχε πρακτική στους Καθ΄ ών η αίτηση οι γυναίκες υπάλληλοι των Καθ΄ ών η αίτηση να αφυπηρετούν με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους και ότι κανένας δεν της είπε ότι θα αφυπηρετούσε άμα γινόταν 60 χρονών. Αντεξεταζόμενη είπε ότι δεν θυμάται να συμπλήρωσε αυτή το Τεκμήριο 4 και ότι δεν θυμάται αν το υπόγραψε. Σε σχέση με το Τεκμήριο 5 παραδέχθηκε ότι η υπογραφή είναι δική της αλλά ισχυρίστηκε ότι δεν διάβασε το εν λόγω έγγραφο και ότι δεν ξέρει για ποιο λόγο την «έβαλαν» να το υπογράψει. Δεν θυμόταν αν ήταν μέλος του Ταμείου Προνοίας. Υποστήριξε ότι δεν γνώριζε να υπήρξε οποιαδήποτε συνεννόηση μεταξύ των Καθ΄ ών η αίτηση και των υπαλλήλων τους ότι οι γυναίκες υπάλληλοι των Καθ΄ ών η αίτηση θα αφυπηρετούσαν με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους. Δεν είχε υπόψη της αν έγινε οποιαδήποτε αλλαγή στο καταστατικό του Ταμείου Προνοίας. Η εντύπωση της ήταν ότι εφόσον οι Καθ΄ ών η αίτηση δεν τη «σταμάτησαν» από την εργασία της όταν συμπλήρωσε το 50ο έτος της ηλικίας της, θα συνέχιζε να εργάζεται στους Καθ΄ ών η αίτηση επ΄ αόριστον μέχρι να συνταξιοδοτηθεί. Ήταν η θέση της ότι δεν γνώριζε ότι άλλοι συνάδελφοι της στο γραφείο και το γκαράζ των Καθ΄ ών η αίτηση στη Λεμεσό σταμάτησαν να εργάζονται λόγω του ότι συμπλήρωσαν το 60ο έτος της ηλικίας τους. Όταν της υποβλήθηκε ότι λόγω του ότι (α) ήταν μέλος του Ταμείου Προνοίας και (β) άλλοι συνάδελφοι της απεχώρησαν από την υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση επειδή συμπλήρωσαν το 60ο έτος της ηλικίας τους, γνώριζε ότι και αυτή έπρεπε να φύγει όταν γινόταν 60 χρονών, απάντησε ότι το γνωρίζει. Κατά την επανεξέταση της σημείωσε ότι δεν ήξερε ότι έπρεπε να φύγει «στα 60» της γιατί άλλοι έλεγαν ότι οι υπάλληλοι έπρεπε να φύγουν στα 60 τους χρόνια και «τα χαρτιά» έγραφαν ότι οι γυναίκες έπρεπε να φύγουν στα 50 τους χρόνια. Παρακολουθήσαμε με μεγάλη προσοχή τόσο την κα Χαραλάμπους Μαυρίδου όσο και την Αιτήτρια να καταθέτουν ενώπιον μας και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους έχοντας κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, τα αναντίλεκτα/παραδεκτά γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς και τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων. Αξιολογώντας την ενώπιον μας μαρτυρία παρατηρούμε τ΄ ακόλουθα: (α) η κα Χαραλάμπους Μαυρίδου μας άφησε θετική εντύπωση. Απαντούσε ευθέως χωρίς υπεκφυγές στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν. Η μαρτυρία της σε αρκετά σημεία της υποστηρίζεται από τα σχετικά έγγραφα που κατέθεσε ενώπιον μας. Η ουσία των γεγονότων που ανέφερε η κα Χαραλάμπους Μαυρίδου δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση της από τον δικηγόρο της Αιτήτριας. Το μόνο που τέθηκε κατά την αντεξέταση της κας Μαυρίδου σε αντίθεση με τα γεγονότα που ανέφερε ήταν οι γενικές υποβολές ότι η Αιτήτρια είχε την λογική πεποίθηση ότι θα αφυπηρετούσε όταν συμπλήρωνε το 65ο έτος της ηλικίας της. Παρατηρούμε ότι το μόνο σημείο για το οποίο η εν λόγω μάρτυρας δεν μπορούσε να μας δώσει σαφή απάντηση ήταν αναφορικά με το χρονικό σημείο που οι Καθ΄ ών η αίτηση κατάργησαν το 50ο έτος ως την ηλικία αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων τους και υιοθέτησαν το 60ο έτος ως την ηλικία αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων τους αλλά θεωρούμε ότι το πιο πάνω κενό καλύπτεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 12 ημερομηνίας 18/12/2003 το οποίο καταδεικνύει ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση περί τα τέλη του 2013 τροποποίησαν την πολιτική τους και/ή τους κανόνες εργασίας τους και/ή την πρακτική τους σε σχέση με το όριο της ηλικίας αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων τους, και (β) η Αιτήτρια δεν μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Σχηματίσαμε την εντύπωση ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να υποστηρίξει το προσωπικό της συμφέρον προβάλλοντας το γενικό ισχυρισμό της ότι αυτή πίστευε ότι θα εργαζόταν στους Καθ΄ ών η αίτηση «επ' αόριστον» μέχρι τη συνταξιοδότηση της λόγω του ότι κανένας δεν την ενημέρωσε ότι έπρεπε να αφυπηρετήσει όταν συμπλήρωνε το 60ο έτος της ηλικίας της. Στην προσπάθεια της να στηρίξει την πιο πάνω εκδοχή απαντούσε στις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν ανάλογα με το τι συνέφερε στην υπόθεση της. Σε κάποια σημεία που αφορούσαν παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης ισχυρίστηκε είτε ότι δεν θυμάται τι έγινε είτε ότι δεν έγιναν τα γεγονότα όπως αυτά τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως παραδεκτά. Υπέπεσε σε αντιφάσεις και η μαρτυρία της ήταν ασαφής και στερείτο πειστικότητας και λογικής συνοχής. Ενώ παραδέχτηκε ότι εισέπραξε ένα ποσό κατά τον τερματισμό της απασχόλησης της από τους Καθ΄ ών η αίτηση ως ωφέλημα ταμείου προνοίας, αρχικά ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε (α) ότι ήταν μέλος του Ταμείου Προνοίας και (β) για τις αποκοπές που της γίνονταν κάθε μήνα από τον μισθό της για σκοπούς του Ταμείου Προνοίας. Όταν ρωτήθηκε αν γινόταν συνέλευση των μελών του Ταμείου Προνοίας κάθε χρόνο, αρχικά απάντησε υπεκφεύγοντας ότι ο μισθός της ήταν πολύ χαμηλός και δεν την έπιανε «ο φόρος» και στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι δεν την κάλεσαν ποτέ σε γενική συνέλευση των μελών του Ταμείου Προνοίας. Σημειώνουμε (
2. i)ότι ο ισχυρισμός της κας Χαραλάμπους Μαυρίδου ότι το 2003 σε γενική συνέλευση των μελών του Ταμείου Προνοίας τροποποιήθηκε η πρόνοια του καταστατικού που αφορούσε το όριο ηλικίας αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση της από το συνήγορο της Αιτήτριας και (
3. ii)ότι δεν τέθηκε στην κα Χαραλάμπους Μαυρίδου ότι η Αιτήτρια δεν γνώριζε για την εν λόγω τροποποίηση ή ότι η Αιτήτρια δεν κλήθηκε στην εν λόγω γενική συνέλευση των μελών του Ταμείου Προνοίας. Επίσης η Αιτήτρια ενώ παραδέχτηκε ότι γνώριζε τους άλλους υπαλλήλους των Καθ΄ ών η αίτηση που εργάζονταν στις εγκαταστάσεις των Καθ΄ ών η αίτηση στη Λεμεσό οι οποίοι αποχώρησαν από την υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση λόγω του ότι συμπλήρωσαν το 60ο έτος της ηλικίας τους και ότι γνώριζε ότι πριν να αποχωρήσουν οι Καθ΄ ών η αίτηση τους ειδοποίησαν γραπτώς ότι θα τερματίζονταν οι υπηρεσίες τους υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τον λόγο που αποχώρησαν από την υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση οι εν λόγω υπάλληλοι. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω δεχόμαστε τη μαρτυρίας της κας Χαραλάμπους Μαυρίδου ως αξιόπιστη και σε αντίθεση με τη μαρτυρία της Αιτήτριας η οποία δεν γίνεται αποδεκτή αφού λόγω των πιο πάνω αδυναμιών της κρίνεται ως μη αξιόπιστη. Βρίσκουμε λοιπόν ότι τα όσα κατάθεσε η κα Χαραλάμπους Μαυρίδου αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Το άρθρο 5 και η παράγραφος (δ) του εν λόγω άρθρου προβλέπουν τα ακόλουθα: «Τερματισμός απασχολήσεως δι΄ οιονδήποτε των ακόλουθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωση: (α) ........... (β) ........... (γ) ........... (δ) όταν η απασχόλησις τερματίζηται κατά την λήξιν συμβάσεως τακτής περιόδου, ή λόγω της υπό του εργοδοτουμένου συμπληρώσεως της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως βάσει εθίμου, νόμου, συλλογικής συμφωνίας, συμβάσεως, κανόνων της εργασίας ή άλλως. (ε)...........................» Θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε πιο κάτω και το άρθρο 4 του Νόμου: «4. Εργοδοτούμενος δεν δικαιούται εις αποζημίωσιν λόγω τερματισμού της απασχολήσεως του δυνάμει του παρόντος Νόμου εάν προ της ημερομηνίας του τερματισμού της απασχολήσεως του συνεπλήρωσε την συντάξιμη ηλικία.» Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Νόμου «συντάξιμη ηλικία» σημαίνει την ηλικία που καθορίζεται ως συντάξιμη ηλικία στους Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμους. Οι εν λόγω νόμοι καθορίζουν το 65ο έτος ως τη συντάξιμη ηλικία. Στην Κ. Χαραλάμπους ν Michael Automotive Ltd

(2009)1 Α.Α.Δ. 102 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε την προσέγγιση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών σε σχέση με την ερμηνεία του άρθρου 5(δ) του Νόμου η οποία ήταν η ακόλουθη: «.. με την πιο πάνω διάταξη ο νομοθέτης αποκλείει του πεδίου εφαρμογής του Νόμου (Ν.24/67), όσους εργοδοτούμενους συμπληρώνουν ή συνεπλήρωσαν κατά τη λήξη της εργασιακής σύμβασης την 'κανονική ηλικία αφυπηρέτησης' ('normal retirement age') που ισχύει στην επιχείρηση όπου απασχολούνται. Αν όμως στην επιχείρηση δεν υπάρχει όριο ηλικίας , τότε ισχύει για όλους η προβλεπόμενη στο άρθρο 4 του Νόμου 'συντάξιμη ηλικία' που για κάθε περίπτωση είναι το 65ο έτος (νόμιμη ηλικία αποχώρησης).» Η έννοια της «κανονικής ηλικίας αφυπηρέτησης» που περιέχεται στην παράγραφο (δ) του άρθρου 5 του Νόμου δεν διευκρινίζεται στον Νόμο. Στην υπόθεση Waite v Government Communications HQ [1983] IRLR 341, το House of Lords αφού σημείωσε ότι απορρίπτει την άποψη ότι η ηλικία που καθορίζεται στη σύμβαση εργασίας καθορίζει τελειωτικά ("conclusively") την κανονική ηλικία αφυπηρέτησης ερμήνευσε την έννοια του "normal retirement age" που χρησιμοποιείτο στην αγγλική εργατική νομοθεσία και καθόρισε τις παραμέτρους οι οποίες λαμβάνονται υπόψη κατά τον καθορισμό του "normal retirement age" σε κάθε περίπτωση: "..where there is a contractual retiring age, applicable to all, or nearly all, the employees holding the position which the appellant employee held, there is a presumption that the contractual retiring age is the normal retiring age for the group. But it is a presumption which ..can be rebutted by evidence that there is in practice some higher age at which the employees holding the position are regularly retired, and which they have reasonably come to regard as their normal retiring age. ..the expression "normal retirement age" conveys the idea of an age at which the employees in the group can reasonably expect to be compelled to retire, unless there is some special reason in a particular case for a different age to apply. "Normal" in this context is not a mere synonym for "usual". The word "usual" suggests a purely statistical approach by ascertaining the age at which the majority of employees actually retire , without regard to whether some of them may have been retained in office until a higher age for special reasons - such as a temporary shortage of employees with a particular skill, or a temporary glut of work, or personal consideration for an employee who has not sufficient reckonable service to qualify for a full pension. The proper test is in my view not merely statistical. It is to ascertain what would be the reasonable expectation or understanding of the employees holding that position at the relevant time. The contractual retiring age will prima facie be the normal, but it may be displaced by the evidence that it is regularly departed from in practice. The evidence may show that the contractual retirement has been superseded by some definite higher age , and if , so that will have become the normal retiring age. Or the evidence may show merely that the contractual retiring age has been abandoned and that employees retire at a variety of higher ages. In that case there will be no normal retiring age and the statutory alternatives ..will apply." Στην υπόθεση Hughes v DHSS [1985] IRLR 263, το House of Lords αποφάσισε ότι για σκοπούς καθορισμού της κανονικής ηλικίας αφυπηρέτησης αναφορικά με τη θέση που κατέχει ο εργοδοτούμενος λαμβάνονται υπόψη μόνο οι ακόλουθοι παράγοντες

(1)το στάτους του εργοδοτουμένου,

(2)η φύση της εργασίας του και

(3)οι όροι της εργοδότησης του. Στην Brooks and others v British Telecommunications plc [1992] IRLR 66 το Court of Appeal αφού διευκρίνισε ότι η κανονική ηλικία αφυπηρέτησης όπως αυτή ερμηνεύτηκε στην Waite v Government Communications HQ (πιο πάνω) καθορίζεται με το ακόλουθο τεστ: "What, at the effective date of termination of the claimant's employment, and on the basis of the fact then known, was the age which the employees of all the age groups in the claimant's position could reasonably regard as the normal age of retirement applicable to the group?" (η υπογράμμιση είναι δική μας) σημείωσε ότι η εξέταση της εύλογης πεποίθησης των μελών του γκρουπ σε σχέση με την ηλικία αφυπηρέτησης τους περιορίζεται στο τι θα ήταν στη γνώση ενός υποθετικού μέλους του γκρουπ αν σκεφτόταν το θέμα. Μια τέτοια γνώση μπορεί να προέρχεται από το τι συμβαίνει στους εργοδοτούμενους που συμπληρώνουν τη συγκεκριμένη ηλικία, από ανακοινώσεις πολιτικής του εργοδότη σχετικά με το πότε τα μέλη του γκρουπ θα υποχρεωθούν να αφυπηρετήσουν και από τι ειπώθηκε στους εργοδοτούμενους. Στην Wall v British Compressed Air Society [2004] IRLR 147 εξετάζοντας την περίπτωση της κανονικής ηλικίας αφυπηρέτησης ενός εργοδοτουμένου που κατέχει μοναδική και ξεχωριστή θέση σημείωσε τα πιο κάτω: "..: one can as well ask of a unique employee as of a group of employees what, by reference to their contractual terms, is the age at which they can reasonably expect to be compelled to retire, the ultimate touchstone for determining their normal retiring age as Lord Fraser explained in Waite. If one asks: whose "normal retiring age" has to be decided ........... the answer clearly is: an employee holding the position held by the employee".............................. .............................................................................................................................Why, therefore, should it matter that there was only one such employee? For him the expectation would be that he would remain in his employment until his contractual retirement age. That for him would represent the norm. It is, surely, normal not to be compulsorily retired until one has reached one's contractual retirement age, ie the age stipulated for automatic retiral, alternatively the minimum age at which one can be obliged to retire." Στην παρούσα υπόθεση με βάση τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης διαπιστώνουμε ότι η απασχόληση των ανδρών εργοδοτουμένων στους Καθ΄ ών η αίτηση που άνηκαν είτε στο γραφειακό είτε στο τεχνικό προσωπικό των Καθ΄ ών η αίτηση τερματιζόταν με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους λόγω αφυπηρέτησης τους ανεξάρτητα από το αν υπήρχε ή όχι ρητή πρόβλεψη στη σύμβαση εργοδότησης τους για το εν λόγω θέμα. Σε σχέση με τις γυναίκες υπαλλήλους εκτός από την Αιτήτρια και την κα Χαραλάμπους - Μαυρίδου οι άλλες γυναίκες εργοδοτούμενοι των Καθ΄ ών η αίτηση έφυγαν από την εργασία τους πριν να συμπληρώσουν το 50ο έτος της ηλικίας τους. Η σύμβαση εργοδότησης της κας Χαραλάμπους- Μαυρίδου προέβλεπε ότι θα αφυπηρετούσε με τη συμπλήρωση του 60ο έτους της ηλικίας της. Η κα Χαραλάμπους- Μαυρίδου αφυπηρέτησε μόλις έγινε 60 χρονών. Η μετέπειτα απασχόληση της στους Καθ΄ ών η αίτηση ήταν επί προσωρινής βάσης για περιορισμένο χρόνο και για ειδικό σκοπό. Η σύμβαση εργασίας της Αιτήτριας προνοούσε ότι η Αιτήτρια θα αφυπηρετούσε όταν συμπλήρωνε το 50ο έτος της ηλικίας της. Οι υπηρεσίες της Αιτήτριας δεν τερματίστηκαν το 1998 όταν η Αιτήτρια έγινε 50 ετών. Τέλος του 2003 οι Καθ΄ ών η αίτηση συγκατατέθηκαν στην τροποποίηση του καταστατικού του Ταμείου Προνοίας ώστε το όριο αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων τους να διαφοροποιηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι οι εργοδοτούμενοι των Καθ΄ ών η αίτηση ανεξάρτητα από το φύλο τους να έχουν ως όριο αφυπηρέτησης τη συμπλήρωση των 60 χρονών της ηλικίας τους. Με αυτή την τροποποίηση του καταστατικού του Ταμείου Προνοίας το όριο αφυπηρέτησης των γυναικών υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση έγινε το ίδιο με αυτό των ανδρών υπαλλήλων των Καθ΄ ών η αίτηση. Η Αιτήτρια ήταν μέλος του Ταμείου Προνοίας. Οι Καθ΄ ών η αίτηση πριν δώσουν στην Αιτήτρια την επιστολή τερματισμού της απασχόλησης της (Τεκμήριο 1) δεν είχαν συνειδητοποιήσει και δεν είχαν αντιληφθεί ότι είχε επέλθει η ηλικία αφυπηρέτησης της Αιτήτριας. Στην ειδοποίηση τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας (Τεκμήριο 1) οι Καθ΄ ών η αίτηση (α) προέβαλαν ως λόγο τερματισμού της απασχόλησης της την μη επιθυμία τους για συνέχιση της εργοδότησης της, (β) εκδήλωσαν την πρόθεση τους να της καταβάλουν αποζημίωση 38 εβδομάδων για τον τερματισμό της απασχόλησης της και (γ) της έδωσαν 8 εβδομάδες προειδοποίηση και την πληροφορούσαν ότι κατά τη διάρκεια των εν λόγω 8 εβδομάδων θα εργαζόταν κανονικά. Μετά την παράδοση του Τεκμηρίου 1 στην Αιτήτρια οι Καθ΄ ών η αίτηση διαπίστωσαν ότι η ημερομηνία γέννησης της Αιτήτριας είχε λανθασμένα καταχωρηθεί στο μηχανογραφημένο σύστημα μισθοδοσίας τους ως 21/5/1954 αντί 21/5/19948 και ως εκ τούτου 7 μέρες μετά την παράδοση της επιστολής τερματισμού (και 7 εβδομάδες πριν την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας) οι Καθ΄ ών η αίτηση παρέδωσαν επιστολή στην Αιτήτρια (Τεκμήριο 2) με την οποία την πληροφορούσαν ότι δεν θα της καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για τον τερματισμό της απασχόλησης της για το λόγο ότι επειδή είχε συμπληρώσει το 60ο έτος της ηλικίας της έπρεπε να είχε ήδη αποχωρήσει από την εργασία της λόγω αφυπηρέτησης. Οι Καθ΄ ών η αίτηση δεν τερμάτισαν τις υπηρεσίες της Αιτήτριας όταν αυτή συμπλήρωσε το 60ο έτος της ηλικίας της στις 21/5/2008 λόγω του ότι δεν αντιλήφθηκαν ότι η Αιτήτρια είχε συμπληρώσει την ηλικία αφυπηρέτησης της καθότι η ημερομηνία γέννησης της καταχωρήθηκε λανθασμένα στο μηχανογραφημένο σύστημα μισθοδοσίας τους. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι στους Καθ΄ ών η αίτηση υπήρχε πρακτική για αφυπηρέτηση των εργοδοτουμένων τους όταν συμπλήρωναν το 60ο έτος της ηλικίας τους και ότι από το τέλος του 2003 οι Καθ΄ ών η αίτηση εκδήλωσαν ρητά σε όλο τους το προσωπικό την απόφαση τους για εφαρμογή αυτής της πρακτικής και/ή αυτού του κανόνα εργασίας σε όλους τους υπαλλήλους τους ανεξάρτητα από (α) το φύλο τους και (β) τις πρόνοιες που περιείχε η σύμβαση εργασίας τους. Προκύπτει λοιπόν ότι η κανονική ηλικία αφυπηρέτησης του προσωπικού των Καθ΄ ών η αίτηση ήταν το 60ο έτος της ηλικίας τους. Η Αιτήτρια λόγω της ιδιότητας της ως μέλους του Ταμείου Προνοίας ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι η πρακτική και/ή ο κανόνας εργασίας των Καθ΄ ών η αίτηση για αφυπηρέτηση των υπαλλήλων με τη συμπλήρωση του 60ου έτος της ηλικίας τους αφορούσε και το πρόσωπο της. Με βάση τα πιο πάνω δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η Αιτήτρια δεν γνώριζε ή ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι η ηλικία αφυπηρέτησης της ήταν το 60ο έτος της ηλικίας της. Θεωρούμε ότι ο υποθετικός εργοδοτούμενος στη θέση της Αιτήτριας κατά τις 6/11/2009 (ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας) υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης λαμβάνοντας υπόψη το τι συνέβαινε σε όλους τους εργοδοτούμενους των Καθ΄ ών η αίτηση που συμπλήρωναν την ηλικία των 60 χρονών, την ανακοίνωση πολιτικής των Καθ΄ ών η αίτηση που περιέχεται στην τροποποίηση του καταστατικού του Ταμείου Προνοίας σχετικά με το πότε οι γυναίκες υπάλληλοι τους θα υποχρεωθούν να αφυπηρετήσουν και το ότι δεν ειπώθηκε τίποτα από τους Καθ΄ ών η αίτηση στην Αιτήτρια μετά που έκλεισε τα 60 της χρόνια, θα είχε την εύλογη πεποίθηση ότι θα αφυπηρετούσε όταν συμπλήρωνε το 60ο έτος της ηλικίας του. Κατά την κρίση μας η θέση που κατείχε η Αιτήτρια, το στάτους και οι όροι εργασίας της δεν δικαιολογούν διαφοροποίηση της Αιτήτριας από τους υπόλοιπους εργοδοτουμένους των Καθ΄ ών η αίτηση. Δεν συμφωνούμε με την εισήγηση του δικηγόρου της Αιτήτριας ότι δεν υπήρχε καθορισμένη πρακτική για τις γυναίκες υπαλλήλους των Καθ΄ ών η αίτηση λόγω του ότι οι άλλες γυναίκες υπάλληλοι των Καθ΄ ών η αίτηση έφευγαν από την υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση πριν να συμπληρώσουν το 50ο έτος της ηλικίας τους, καθότι, κατά τη γνώμη μας, η τροποποίηση του καταστατικού του Ταμείου Προνοίας, η μη αφυπηρέτηση της Αιτήτριας με τη συμπλήρωση του 50ου έτους της ηλικίας της και το ότι εκ λάθους δεν τερματίστηκαν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας όταν συμπλήρωσε το 60ο έτος της ηλικίας της[2] συνιστούν σημαντικές ενδείξεις ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση εφάρμοζαν την ίδια πρακτική για όλους τους εργοδοτουμένους τους ανεξάρτητα από το φύλο τους. Δεν διαφαίνεται από τα γεγονότα της υπόθεσης ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση το 2008 είχαν αντιληφθεί ότι είχε συμπληρωθεί η ηλικία αφυπηρέτησης της Αιτήτριας και ότι συνειδητά και με πλήρη επίγνωση του γεγονότος της συμπλήρωσης της ηλικίας αφυπηρέτησης της Αιτήτριας (α) δεν τερμάτισαν την απασχόληση της Αιτήτριας λόγω αφυπηρέτησης και (β) δεν αντιμετώπισαν τη σύμβαση εργασίας της Αιτήτριας ως τερματισθείσα για τον λόγο της αφυπηρέτησης της Αιτήτριας αλλά επέλεξαν να συνεχιστεί η απασχόληση της Αιτήτριας ως είχε. Δεν προκύπτει λοιπόν ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση επέδειξαν πρόθεση είτε να τροποποιήσουν το όριο της ηλικίας αφυπηρέτησης της Αιτήτριας είτε να μην εφαρμόσουν στην περίπτωση της Αιτήτριας την πρακτική και/ή τους κανόνες εργασίας τους σε σχέση με την κανονική ηλικία αφυπηρέτησης των εργοδοτουμένων τους. Υπό το φως των πιο πάνω θεωρούμε ότι το γεγονός ότι η Αιτήτρια συνέχισε να εργάζεται στους Καθ΄ ών η αίτηση μετά τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας της χωρίς να της λεχθεί οτιδήποτε σε σχέση με τη σύμβαση εργασίας της και/ή την αφυπηρέτηση της από μόνο του δεν είναι αρκετό για να κριθεί ότι το όριο αφυπηρέτησης για το πρόσωπο της Αιτήτριας, είτε σιωπηρώς είτε λόγω της συμπεριφοράς των Καθ΄ ών η αίτηση, τροποποιήθηκε και διαφοροποιήθηκε από αυτό που προβλέπουν οι κανόνες εργασίας και/ή η πρακτική των Καθ΄ ών η αίτηση. Ως εκ τούτου η εισήγηση του συνηγόρου της Αιτήτριας ότι είχε δημιουργηθεί η εύλογη πεποίθηση στην Αιτήτρια ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση δεν θα εφάρμοζαν το όριο αφυπηρέτησης τους στην περίπτωση της και ότι αυτή θα παρέμενε στην εργασία της μέχρι να συνταξιοδοτηθεί δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας υποστήριξε ότι εφόσον οι Καθ΄ ών η αίτηση με το Τεκμήριο 1 τερμάτισαν την απασχόληση της Αιτήτριας επικαλούμενοι λόγο τερματισμού που δεν καλύπτεται από τις παραγράφους του άρθρου 5 του Νόμου, οι Καθ΄ ών η αίτηση κωλύονται από να επικαλούνται εκ των υστέρων τις πρόνοιες της παραγράφου (δ) του άρθρου 5 του Νόμου και ότι η εν λόγω παράγραφος δεν μπορεί εκ των υστέρων να νομιμοποιήσει τον παράνομο τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας. Παρατηρούμε ότι στην ειδοποίηση τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας λόγω της μη διαπίστωσης από τους Καθ΄ ών η αίτηση της συμπλήρωσης από την Αιτήτρια του ορίου ηλικίας για αφυπηρέτηση προβλήθηκε από τους Καθ΄ ών η αίτηση ως λόγος απόλυσης της Αιτήτριας η μη επιθυμία τους για συνέχιση της εργασίας της Αιτήτριας. Με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η πιο πάνω μη διαπίστωση οφειλόταν σε γνήσιο λάθος των Καθ΄ ών η αίτηση και όχι σε οποιοδήποτε άλλο λόγο ή σε οποιαδήποτε κακόπιστη ενέργεια των Καθ΄ ών η αίτηση. Το λάθος εντοπίστηκε 7 μέρες μετά την παράδοση της επιστολής τερματισμού στην Αιτήτρια και 7 εβδομάδες πριν την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας. Οι Καθ΄ ών η αίτηση ενημέρωσαν αμέσως την Αιτήτρια για το εν λόγω λάθος τους. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης (λόγω του ότι η μη αφυπηρέτηση της Αιτήτριας με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας της και η παροχή ειδοποίησης τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας για άλλο λόγο ήταν συνέπειες της λανθασμένης καταχώρησης της ημερομηνίας γέννησης της Αιτήτριας η οποία λανθασμένη καταχώρηση εντοπίστηκε πριν την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας) κρίνουμε ότι οι Καθ΄ ών η αίτηση δεν εμποδίζονται από το να επικαλεστούν τις πρόνοιες της παραγράφου (δ) του άρθρου 5 του Νόμου αναφορικά με τον τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας. Περαιτέρω κρίνουμε ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης οι πρόνοιες της παραγράφου (δ) του άρθρου 5 του Νόμου εφαρμόζονται στην παρούσα περίπτωση και ως εκ τούτου καλύπτουν και νομιμοποιούν τον τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας. Κατά συνέπεια η Αιτήτρια δεν δικαιούται αποζημίωση. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται. Υπό τις περιστάσεις λόγω (α) του πρωτότυπου του επίδικου θέματος και (β) του ότι η παρούσα υπόθεση προέκυψε λόγω λάθους των Καθ΄ ών η αίτηση για το οποίο δεν ευθύνεται η Αιτήτρια θεωρούμε ότι είναι δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της. (Υπ.) .................. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής. (Υπ.) ............ (Υπ.) ............ Χ. Ιωάννου, Μέλος. Θ. Θεοδώρου, Μέλος. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής. Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Απόλυση λόγω αφυπηρέτησης). [1] Κ. Χαραλάμπους ν Michael Automotive Ltd

(2009)1 Α.Α.Δ. 102 [2] Λόγω της λάθους καταχώρησης στο σύστημα της ημερομηνίας γέννησης της Αιτήτριας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο