Ντιάνα Σταμπολίδου ν. ΑΡΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ Μ. ΠΑΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης: 81/13, 14/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2014:3 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΠΑΦΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστή. Γ. Κανικλίδη ] Ν. Σαββίδη ] Μελών Αρ. Αίτησης: 81/13 Μεταξύ: Ντιάνα Σταμπολίδου Αιτήτριας και ΑΡΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ Μ. ΠΑΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ Καθ΄ ων η Αίτηση ----------------------------- Ημερομηνία: 14 Νοεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Άντρια Παναγιώτου για Mantis & Athinodourou LLC Για Καθ' ων η Αίτηση: Καμία Εμφάνιση. ------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση εργατικής διαφοράς η Αιτήτρια εξαιτείται δεδουλευμένους μισθούς, οφειλόμενη αντιμισθία για υπερωρίες, δημόσιες αργίες, ημεραργίες και ετήσιες άδειες, αναλογία 13ου μισθού, πληρωμή αντί προειδοποίησης, αποζημιώσεις λόγω εξαναγκασμού της σε παραίτηση, οποιανδήποτε άλλη θεραπεία την οποία το Δικαστήριο θα θεωρούσε ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις, νόμιμους τόκους και έξοδα πλέον Φ.Π.Α.. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν έγγραφο εμφάνισης στις 30.5.2013 με το οποίο παραδέχονται ότι οφείλουν στην Αιτήτρια το ποσό των € 2.687,48 το οποίο αντιπροσωπεύει τους μισθούς της Αιτήτριας για τους μήνες Ιούλιο μέχρι Νοέμβριο του 2012, τις υπερωρίες και τις ημεραργίες που εργάστηκε η Αιτήτρια. Στις 26.6.2014 οι δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση ζήτησαν άδεια όπως αποσυρθούν από δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση για το λόγο ότι διαφωνούν με τους Καθ΄ ων η Αίτηση ως προς τον τρόπο χειρισμού της με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αίτησης εργατικής διαφοράς. Το Δικαστήριο κατά την πιο πάνω ημερομηνία έδωσε άδεια στους δικηγόρους των Καθ΄ ων η Αίτηση να αποσυρθούν, όρισε την υπόθεση για οδηγίες στις 12.9.2014 και πληροφόρησε τον διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση (ο οποίος ήταν παρών στο Δικαστήριο) ότι στις 12.9.2014 οι Καθ΄ ων η Αίτηση έπρεπε να εμφανιστούν στο Δικαστήριο. Στις 12.9.2014 οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 31.10.2014 η ώρα 10π.μ. με οδηγίες στο Πρωτοκολλητείο όπως ενημερώσει τους Καθ΄ ων η Αίτηση για την πιο πάνω ημερομηνία και ώρα ακρόασης της αίτησης εργατικής διαφοράς. Στις 31.10.2014 δεν εμφανίστηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση και ο δικηγόρος της Αιτήτριας αιτήθηκε αναβολή της ακρόασης καθ΄ ότι δεν ήταν έτοιμος να αρχίσει την ακρόαση. Το αίτημα του εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και η υπόθεση επαναορίστηκε για ακρόαση στις 14.11.
- Στις 14.11.2014 δεν εμφανίστηκε οποιοσδήποτε εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση και το Δικαστήριο προχώρησε στην ακρόαση της αίτησης στην απουσία των Καθ΄ ων η Αίτηση. Ενώπιον μας τέθηκε μόνο η μαρτυρία της Αιτήτριας με ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 11.11.2014 η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Με βάση τη μαρτυρία της Αιτήτριας διαπιστώνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα: Οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης η οποία κατά πάντα ουσιώδη για την παρούσα αίτηση εργατικής διαφοράς χρόνο ασχολείτο με την αρτοβιομηχανία. Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση την 3.4.2012 και εργάστηκε ως υπεύθυνη ταμείου σε φούρνο που διατηρούσαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση. Συμφώνησε με τους Καθ΄ ων η Αίτηση ότι θα της καταβάλλεται (α) ως μισθός το ποσό των €778,00 καθαρά, (β) για κάθε δημόσια αργία που θα εργαζόταν το ποσό των €60,00 ως ημερομίσθιο, (γ) για κάθε ώρα που θα εργαζόταν ως υπερωρία το ποσό των €4,60 και (δ) 13ος μισθός. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν της κατέβαλαν τον μισθό της για τους μήνες Ιούλιο μέχρι και Νοέμβριο του 2012 ούτε την αμοιβή της για τις δημόσιες αργίες που εργάστηκε (15.4.2012, 16.4.2012, 1.1.2012, 15.8.2012 και 1.10.2012). Ζητούσε συνέχεια τους μισθούς της και τα χρήματα που της οφείλονταν από τους Καθ΄ ων η Αίτηση κατά την περίοδο Ιουλίου - Νοεμβρίου 2012 αλλά οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν της κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό. Λόγω των πιο πάνω με επιστολή της που παρέδωσε στον διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση τους πληροφόρησε ότι στις 24.11.2012 θα τερμάτιζε την απασχόληση της στους Καθ΄ ων η Αίτηση λόγω της μη πληρωμής των μισθών της για 5 μήνες. Κατά την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας, οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν να της καταβάλουν τα πιο κάτω δικαιώματα της: (α) €3.112,00 οφειλόμενοι μισθοί για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2012, (β) €583,50 οφειλόμενος μισθός για την περίοδο 1.11.2012 μέχρι 24.11.2012, (γ) €300,00 οφειλόμενη αμοιβή για εργασία σε μέρες που ήταν δημόσιες αργίες, (δ) €179,40 οφειλόμενη αμοιβή για υπερωριακή εργασία 39 ωρών, και (ε) €518,66 αναλογία 13ου μισθού για την περίοδο 3.4.2012 -24.11.
- Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν στην Αιτήτρια μέχρι σήμερα κανένα ποσό έναντι των πιο πάνω οφειλομένων ποσών. Περαιτέρω οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν στην Αιτήτρια οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για εξαναγκασμό της σε παραίτηση και ως πληρωμή αντί προειδοποίησης. Το άρθρο 7 του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, (Ν. 24/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, (στο εξής «ο Νόμος») προβλέπει ότι: «
(1)Όταν εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότου, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.
(2)Καθ΄ οιονδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.» Στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια έχει το βάρος να αντικρούσει το νόμιμο μαχητό τεκμήριο που προβλέπει το άρθρο 7
(2)του Νόμου και να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της λόγω της διαγωγής των Καθ' ων η Αίτηση για τους λόγους που αναφέρει στους γενικούς λόγους της αίτησης της. Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou
(1989)1 CLR 448 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Αγγλικό Εφετείο για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp
(1978)1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση αναφέρονται τα εξής: "... if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer's conduct. He is constructively dismissed .." Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 98, 103 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το άρθρο 7
(1)του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou
(1988)1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7
(1)του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7
(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη - εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη - εργοδοτούμενου ..». Μια από τις βασικές και ουσιαστικές υποχρεώσεις του εργοδότη σε μια σύμβαση εργασίας είναι η καταβολή της συμφωνηθείσας αντιμισθίας. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 5th Edition, Vol.40 p.170 para.720 σημειώνονται τ΄ ακόλουθα : "Among the types of breach of contract by the employer that may support a finding of constructive dismissal are:
(1)a failure to pay wages or unilateral decision to cut pay;
(2)......" Περαιτέρω παραβίαση από την πλευρά του εργοδότη ενός ρητού (όπως για παράδειγμα του όρου για πληρωμή της συμφωνηθείσας αντιμισθίας[1], της καταβολής αμοιβής για υπερωριακή εργασία[2], της παροχής αυτοκινήτου για ιδιωτική χρήση[3]) ή ενός εξυπακουόμενου όρου της σύμβασης εργασίας θεωρείται, στην περίπτωση που είναι αρκετά σοβαρή[4], ως διαγωγή που δικαιολογεί παραίτηση του εργοδοτούμενου. Το κατά πόσον η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί την υποβολή παραίτησης από την πλευρά του εργοδοτούμενου κρίνεται εκτιμώντας αντικειμενικά τα δεδομένα και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης[5]. Οι υποκειμενικές ευαισθησίες του εργοδοτούμενου δεν λαμβάνονται υπόψη. Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας όταν υπάρχει παραβίαση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη ο εργοδοτούμενος πρέπει να αποδείξει ότι παραιτήθηκε από την εργασία του εξαιτίας αυτής της παραβίασης για να έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί ότι εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση[6]. Στην υπόθεση Weathersfield Ltd v. Sargent
(1999)I C.R. 425, το Court of Appeal έκρινε ότι δεν είναι αναγκαίο για τον εργοδοτούμενο όταν αποχωρεί να δηλώσει ξεκάθαρα ότι εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας της παράβασης της εργασιακής σύμβασης από τον εργοδότη και δεν αποτελεί προϋπόθεση για να μπορεί να επικαλεστεί ο εργοδοτούμενος εξαναγκασμό σε παραίτηση. Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών βασιζόμενο στα περιστατικά της κάθε υπόθεσης θα κρίνει κατά πόσον ο εργοδοτούμενος παραιτήθηκε εξαιτίας της καταγγελίας (repudiation) της σύμβασης από τον εργοδότη. Περαιτέρω, αν ο εργοδοτούμενος από τη στιγμή που εκδηλώθηκε η επιλήψιμη συμπεριφορά του εργοδότη (η παράβαση όρου της σύμβασης εργασίας) που θα δικαιολογούσε την αποχώρηση του, δεν εγκαταλείψει την εργασία του χωρίς καθυστέρηση ή εντός εύλογου χρόνου τότε θεωρείται ότι ο εργοδοτούμενος: (α) παραιτήθηκε από το δικαίωμα του να τερματίσει την σύμβαση εργασίας του και να αξιώσει αποζημιώσεις από τον εργοδότη του και (β) επιβεβαίωσε την σύμβαση εργασίας του όπως τροποποιήθηκε με την συμπεριφορά του εργοδότη. Βλ. (Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp
(1978)(πιο πάνω), W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook [1981] 1 I.C.R. 823. Στην απόφαση του Employment Appeal Tribunal Ms RV Simms v. Sainsbury Supermarkets Ltd [2005] ALL ER (D) 144 παραπέμποντας στην πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση W.E. Cox Toner λέχθηκε ότι από τη στιγμή που ο εργοδοτούμενος καθιστά σαφή τη διαφωνία του με ό,τι γίνεται (δηλαδή την παράβαση όρων της σύμβασης εργασίας) δεν θα θεωρηθεί ότι έχει επιβεβαιώσει τη συμβατική σχέση με το να συνεχίζει να εργάζεται και να πληρώνεται για μια περιορισμένη χρονική περίοδο και τονίστηκε ότι είναι ζήτημα επί των γεγονότων (question of fact) της κάθε υπόθεσης αν υπήρξε επιβεβαίωση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδοτούμενο. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα γεγονότα της υπόθεσης βρίσκουμε (
- i)ότι υπήρξε εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση παραβίαση των ουσιωδών όρων που περιέχονταν στη σύμβαση εργασίας μεταξύ της Αιτήτριας και των Καθ΄ ων η Αίτηση σχετικά με τη μισθοδοσία και τις απολαβές της Αιτήτριας, (
- ii)ότι η εν λόγω παράβαση και η εν λόγω συμπεριφορά ήταν αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογεί παραίτηση της Αιτήτριας από την εργασία της λόγω εξαναγκασμού, (iii) ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε από την εργασία της εξαιτίας αυτής της παράβασης και αυτής της συμπεριφοράς (και της συνακόλουθης καταγγελίας (repudiation) της σύμβασης εργασίας) από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, και (
- iv)(λαμβάνοντας υπόψη ότι οι παραβάσεις από την πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση λάμβαναν χώρα συνέχεια καθόλη τη διάρκεια της περιόδου Ιουλίου - Νοεμβρίου 2012 και ότι η Αιτήτρια ζητούσε συνεχώς τα ποσά που της οφείλονταν) ότι η Αιτήτρια δεν επιβεβαίωσε (affirm) τη σύμβαση εργασίας της και δεν καθυστέρησε να εξασκήσει το δικαίωμα της να υποβάλει παραίτηση. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω βρίσκουμε ότι η Αιτήτρια κατάφερε να αποδείξει ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των ενεργειών των Καθ΄ ων η Αίτηση δηλαδή κατάφερε να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της εξαναγκαζόμενη σε παραίτηση λόγω διαγωγής των Καθ΄ ων η Αίτηση. Κατά συνέπεια η Αιτήτρια δικαιούται σε αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 3
(1)του Νόμου αφού σύμφωνα με το άρθρο 7
(1)του Νόμου ο τερματισμός της απασχόλησης εργοδοτουμένου λόγω διαγωγής του εργοδότη, θεωρείται ως τερματισμός από τον εργοδότη. Η παράγραφος 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό αποζημίωσης που θα επιδικαστεί. Το Δικαστήριο, κατά τον υπολογισμό του ποσού της αποζημίωσης οφείλει να λάβει υπόψη την ηλικία, τα ημερομίσθια, τη διάρκεια της υπηρεσίας, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας και τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών και δεν μπορεί να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων. Στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια για σκοπούς του Νόμου ήταν στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση για ένα
(1)έτος και οι εβδομαδιαίες απολαβές της ανέρχονταν σε €194,50 (13 Χ €778,00 : 52). Δεν τέθηκε ενώπιον μας μαρτυρία σχετικά με την ηλικία της Αιτήτριας. Η μαρτυρία της Αιτήτριας σε σχέση με τις προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης εργασίας και για την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας της τέθηκαν ενώπιον μας πολύ γενικά και αόριστα (δεν τέθηκαν ενώπιον μας οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με τις προσπάθειες που έκανε η Αιτήτρια για να βρει άλλη κατάλληλη εργασία, τα προσόντα και τις ικανότητες, τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, το πού εργαζόταν πριν να προσληφθεί στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση και με ποιο μισθό) και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να βασιστούμε σε αυτά για την εξαγωγή οποιοδήποτε συμπερασμάτων. Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας, την περίοδο απασχόλησης της Αιτήτριας και τις εβδομαδιαίες απολαβές της κρίνουμε ότι η Αιτήτρια σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου δικαιούται σε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές δύο εβδομάδων, ήτοι, €389,00 (2 X €194,50). Σημειώνουμε ότι απλές αναφορές της Αιτήτριας ότι δεν βρήκε άλλη εργασία και ότι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την επιδίκαση αυξημένων αποζημιώσεων στην Αιτήτρια εν όψει του ότι η μαρτυρία της Αιτήτριας δεν κρίθηκε ικανοποιητική ώστε να αποτελέσει τη βάση για εξαγωγή οποιωνδήποτε συμπερασμάτων σε σχέση με τις επιπτώσεις που υπέστηκε η Αιτήτρια εξαιτίας του τερματισμού της απασχόλησης της. Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 9
(1)(α) του Νόμου η Αιτήτρια, σύμφωνα με την πιο πάνω περίοδο απασχόλησης της, δικαιούται σε πληρωμή μιας εβδομάδας απολαβών ως πληρωμή αντί προειδοποίησης, ήτοι ποσό €194,50 (1 X€194,50). Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση για τα πιο κάτω ποσά: (α) €3.112,00 ως οφειλόμενοι μισθοί για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2012, (β) €583,50 ως οφειλόμενος μισθός για την περίοδο 1.11.2012 μέχρι 24.11.2012, (γ) €300,00 ως οφειλόμενη αμοιβή για εργασία σε μέρες που ήταν δημόσιες αργίες, (δ) €179,40 ως οφειλόμενη αμοιβή για υπερωριακή εργασία 39 ωρών, (ε) €518,66 ως αναλογία 13ου μισθού για την περίοδο 3.4.2012 -24.11.2012, (στ) €389,00 ως αποζημιώσεις για εξαναγκασμό της σε παραίτηση, και (η) €194,50 ως πληρωμή αντί προειδοποίησης ήτοι σύνολο €5.277,06 με νόμιμο τόκο. Τέλος επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή . (Υπ.) ................. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής. (Υπ.) ............... (Υπ.) ............... Γ. Κανικλίδης, Μέλος. Ν. Σαββίδης, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Εξαναγκασμός σε παραίτηση). [1] R F Hill v. Moneey [1981] IRLR 258 [2] Stokes v. Hampstead Wine Co Ltd [1979] IRLR 298 [3] Ramage v. Harper- Mackay Ltd [1966] ITR 503 [4] Στο σύγγραμμα St.D. Anderman , "The Law of Unfair Dismissal" 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 81 σημειώνεται ότι σε όλες τις περιπτώσεις η παράβαση όρου της σύμβασης εργοδότησης πρέπει να είναι αρκούντως σοβαρή για να θεωρείται ως συμπεριφορά που αποκηρύσσει τη σύμβαση εργοδότησης. ( " The breach must be sufficiently serious to amount to a repudiation" ). [5] Ο Lord Steyn στην υπόθεση Malikv. BCCI (πιο πάνω) σημείωσε ότι: " .. The conduct must , of course, impinge on the relationship in the sense that, looked at objectively , it is likely to destroy or seriously damage the degree of trust and confidence the employee is reasonably entitled to have in his employer. That requires one to look at all the circumstances". [6]Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th Edition Reissue, Vol. 16 1 (B) para. 638, σημειώνονται τα ακόλουθα:"The employee must leave in response to the breach of contract. While, as matter of fact, the employee may usually expected to indicate that he is treating the contract as repudiated, there is no rule of law that the employee must always inform the employer of the true reason for leaving. Delay in so doing may amount to waiver of the breach and affirmation of the contract, though this will depend on the facts of the case, and a realistic approach must be taken, so that it may be reasonable for the employee to work on for a period under protest, especially if trying to resolve matters without leaving or seeking other work before leaving". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο