ΦΛΩΡΕΝΤΖΟΣ ΧΑΤΖΗΜΗΝΑΣ κ.α. ν. AEROFLOT RUSSIAN AIRLINES κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 248/2013, 29/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2015:55 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Προέδρου Π. Πολυβίου και Χ. Ηρακλείδη, Μελών Αρ. Υπόθεσης: 248/2013 Μεταξύ: ΦΛΩΡΕΝΤΖΟΣ ΧΑΤΖΗΜΗΝΑΣ Αιτητής -και-
- AEROFLOT RUSSIAN AIRLINES
- IGON ZHIGANOF ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΗΣ AEROFLOT RUSSIAN AIRLINES Καθ' ων η αίτηση --------- Αρ. Υπόθεση: 249/2013 Μεταξύ: ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΑΤΖΙΩΑΝΝΟΥ Αιτητές -και-
- AEROFLOT RUSSIAN AIRLINES
- IGON ZHIGANOF ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΗΣ AEROFLOT RUSSIAN AIRLINES Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 29η Δεκεμβρίου, 2015 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Ζ. Νικολάου Για τους Καθ' ων η αίτηση: κ. Ι. Θεοδοσίου ΑΠΟΦΑΣΗ Η αξίωση των Αιτητών όπως προσδιορίζεται στους γενικούς λόγους των υπό κρίση συνενωμένων Αιτήσεων αφορά τη διεκδίκηση συγκεκριμένου ποσού υπό μορφή φιλοδωρήματος και ή χαριστικής πληρωμής και ή αποζημίωσης δυνάμει συμφωνίας και ή διευθετήσεως και ή πρακτικής. Το ποσό αυτό για τον Αιτητή στην Αίτηση 248/13 («ο Πρώτος Αιτητής») ανέρχεται στα €114.447,97 και για τον Αιτητή στην Αίτηση 249/13 («ο Δεύτερος Αιτητής») στα €94.875,
- Η αξίωση του τελευταίου για πληρωμή υπόλοιπου προειδοποίησης δεν έχει προωθηθεί κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας. Οι Καθ' ων η αίτηση αρνούνται τις εναντίον τους αξιώσεις, ισχυριζόμενοι ότι η απόλυση των Αιτητών οφειλόταν σε λόγους πλεονασμού. Δεν αρνούνται ότι δυνάμει συμφωνίας οι Αιτητές θα δικαιούνταν μέχρι τον τερματισμό της απασχόλησης τους, αποζημίωση συμποσούμενη στα ποσά που διεκδικούν με την Αίτηση τους. Ισχυρίζονται ωστόσο ότι μέρος του ποσού αυτού δικαιούνται να λάβουν από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσω-πικού και το υπόλοιπο ποσό από τους ιδίους, θέση την οποία απέρριψαν οι Αιτητές με τον ισχυρισμό ότι η πληρωμή που θα λάμβαναν από το εν λόγω Ταμείο θα έπρεπε να θεωρηθεί επιπλέον του ποσού που δικαιούνται δυνάμει της συμφωνίας, επιδιώκοντας έτσι την εξασφάλιση διπλής πληρωμής λόγω πλεονασμού. Από τις έγγραφες προτάσεις και τις δηλώσεις των μερών προκύπτουν τα πιο κάτω παραδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα τα οποία παραθέτουμε: Ο Πρώτος Αιτητής προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ' ων η αίτηση τον Ιανουάριο 1978 και ο Δεύτερος Αιτητής την 1.1.
- Τον Ιανουάριο του 1995 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ των Καθ' ων η αίτηση και των Αιτητών, στην οποία, μεταξύ άλλων, προνοείτο ότι με τον τερματισμό της απασχόλη-σης τους θα δικαιούνταν ποσό αποζημίωσης που θα υπολογιζόταν με βάση τα χρόνια υπηρεσίας και τον τελευταίο ετήσιο μισθό τους. Παραθέτουμε αυτούσιο τον συγκεκριμένο όρο 5 της συμφωνίας: "TERMINATION OF EMPLOYMENT Issues associated with the release, retirement, notice and compensation of the employees (are regulated by the Termination of Employment Law of the Republic of Cyprus) to be as follows: 1-5 years of service 4 weeks salary for each completed year of service 6-15 years of service 4 weeks salary for each completed year of service 16 years of service and over 6 weeks salary for each completed year of service Payment will be based on the last annual salary of the employee". Σε μετάφραση: «ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ Θέματα που έχουν σχέση με την απόλυση, τη συνταξιοδότηση, την προειδοποίηση και την αποζημίωση των εργοδοτουμένων (διέπονται από τον περί Τερματισμού Απασχολήσεων Νόμο της Κυπριακής Δημοκρατίας) έχουν ως ακολούθως: 1-5 έτη υπηρεσίας, μισθός 4 βδομάδων για κάθε ολοκληρωμένο έτος υπηρεσίας 6-15 έτη υπηρεσίας, μισθός 5 βδομάδων για κάθε ολοκληρωμένο έτος υπηρεσίας Άνω των 16 ετών υπηρεσίας, μισθός 6 βδομάδων για κάθε ολοκληρωμένο έτος υπηρεσίας. Η πληρωμή βασίζεται στον τελευταίο ετήσιο μισθό του εργοδοτούμενου». Στις 31.12.2012 οι Καθ' ων η αίτηση τερμάτισαν την απασχόληση των Αιτητών επικαλούμενοι λόγους πλεονασμού που οφείλονταν στην παύση λειτουργίας ενός εκ των παραρτημάτων τους (παράρτημα Λευκωσίας) και της μη δυνατότητας αξιοποίησης των Αιτητών σε άλλη θέση εργασίας. Με βάση την προρρηθείσα σύμβαση ο Πρώτος Αιτητής δικαιούταν να λάβει κατά τον χρόνο της απόλυσης του αποζημίωση που ανερχόταν στο ποσό των €114.447,97 και ο Δεύτερος Αιτητής στο ποσό των €94.875,
- Τον Απρίλιο του 2013 οι Καθ' ων η αίτηση κατέβαλαν στον Πρώτο Αιτητή το ποσό των €69.619,57 και στο Δεύτερο Αιτητή το ποσό των €57.114,54 αφαιρουμένου του ποσού που οι Αιτητές θα εξασφάλιζαν ως πλεονάζον προσωπικό από το ομώνυμο Ταμείο. Τα ποσά αυτά οι Αιτητές παρέλαβαν με επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους. Σε μεταγενέστερο στάδιο, οι Αιτητές εξασφάλισαν από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού πληρωμή που ανέρχονταν για τον Πρώτο Αιτητή στο ποσό των €44.828,13 και για τον δεύτερο Αιτητή στο ποσό των €37.731,
- Τα ποσά που εξασφάλισαν οι Αιτητές από τους Καθ' ων η αίτηση και το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού συμποσούνται στο ποσό της αξίωση τους. Αγορεύοντας ο κ. Νικολάου, αναφέρθηκε επί των αρχών που ισχύουν για την ερμηνεία μίας σύμβασης, παραπέμποντας σε σχετική επί του θέματος νομολογία (Polykarpou v. Polykarpou
(1982), 1CLR 182, Γεωργική Εταιρεία Φούτας ν. Εταιρεία Βάσος, έμποροι γεωργικών προϊόντων Λτδ
(1993)1ΑΑΔ 168, Θεολόγου κ.α. ν. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1ΑΑΔ 407). Είναι η θέση του ότι η λήψη πληρωμής από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού δεν έχει καμιά σχέση με την προρρηθείσα συμφωνία και δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνδυάζεται το ένα με το άλλο, αφού το Ταμείο ούτε καν συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας είναι και ούτε διάδικος στις υπό κρίση υποθέσεις. Ο ισχυρισμός ότι ο Νόμος απαγορεύει την πληρωμή συμβατικών αποζημιώσεων από τον εργοδότη σε περίπτωση που ο εργοδοτούμενος λάβει πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού, γιατί θα πρόκειται για διπλή πληρωμή, είναι λανθασμένος και παραπλανητικός. Το άρθρο 17 του Νόμου, επί του οποίου προφανώς αναφέρεται η άλλη πλευρά, σε καμία περίπτωση δεν απαγορεύει ή αναιρεί οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ εργοδότη και εργοδοτούμενου, για παροχή αποζημίωσης ή φιλοδωρήματος, όταν υπάρξει τερματισμός της απασχόλησης. Αντίθετα κατοχυρώνει ένα τέτοιο δικαίωμα. Η απόφαση Γεώργιος Κολιού ν. Γεώργιος Δ. Κουννάς και Υιός Λτδ
(1996)1Β ΑΑΔ 1117, καθώς υποστήριξε, δεν διαφοροποιείται από τη θέση των Αιτητών. Οι αρχές που καθιερώνει είναι οι ίδιες και δεν παρουσιάζουν καμία αντίφαση. Επίσης πουθενά δεν φαίνεται μέσα από την απόφαση αυτή ότι οι συμφωνίες για παροχή αποζημίωσης ή φιλοδωρήματος σε περίπτωση απόλυσης εμπίπτουν αποκλειστικά κάτω από το άρθρο 17 του Νόμου. Αυτό που το Δικαστήριο έχει θέσει ως αρχή είναι η αποφυγή διπλής πληρωμής που συντελείται όταν ο εργοδότης αναλαμβάνει την υποχρέωση να πληρώσει αποζημιώσεις, ενώ ο εργοδοτούμενος έχει ήδη λάβει πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Το Δικαστήριο, στην Κολιού, απεφάσισε στη βάση δεδομένων που είχε ενώπιον του, τα οποία ωστόσο διαφοροποιούνται από τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, στην οποία η συμφωνία είναι εντελώς διαφορετική και προνοεί πληρωμή αποζημίωσης ακόμα και σε περίπτωση αφυπηρέτησης. Αντίθετα ο κ. Θεοδοσίου, υποστηρίζοντας τη θέση των Καθ' ων η αίτηση έθεσε ως εφαλτήριο το άρθρο 17 του Νόμου, τονίζοντας ότι σε περίπτωση που εργοδοτούμενος λάβει οποιαδήποτε πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού, τότε αυτή συνυπολογίζεται με τυχόν άλλη πληρωμή που έχει να λαμβάνει από συμφωνία με τον εργοδότη του. Σε περίπτωση που το ποσό που έχει να λαμβάνει δυνάμει της συμφωνίας είναι μεγαλύτερο της πληρωμής που θα λάβει από το Ταμείο, τότε η υποχρέωση του εργοδότη είναι να καταβάλει τη διαφορά των δύο ποσών. Η ερμηνεία αυτή καθώς εισηγήθηκε, είναι συνεπής με τη νομολογιακή προσέγγιση στην υπόθεση Κολιού (ανωτέρω), όπου τα γεγονότα είναι πανομοιότυπα. Αναφέρθηκε επίσης στην υπόθεση Μουζούρης ν. Κοσμο-Πλαστ & Σια
(2007)1ΑΑΔ 896, όπου επιβεβαιώνεται η αρχή ότι ο απολυθείς εργοδοτούμενος δεν πρέπει να αποζημιώνεται δύο φορές. Σύμφωνα με το άρθρο 17 του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), ως έχει τροποποιηθεί από τον Ν.92/1979 (στο εξής «ο Νόμος»): Επιφύλαξις υφισταμένων δικαιωμάτων 17. Όταν λόγω πλεονασμού, ως ούτος καθορίζεται εν τω άρθρω 18, εργοδοτούμενος δικαιούται εις οιανδήποτε άμεσον πληρωμήν λόγω πλεονασμού, χορήγημα λόγω απολύσεως, φιλοδώρημα ή οιανδήποτε άλλην πληρωμήν χορηγουμένην εν σχέσει προς την απασχόλησιν του παρ' εργοδότη, είτε το δικαίωμα τούτο υφίσταται λόγω εθίμου, νόμου, συλλογικής συμφωνίας, συμβάσεως είτε δι' άλλον λόγον, ο εργοδοτούμένος λαμβάνει: (α) εκ του Ταμείου το ποσόν της πληρωμής λόγω πλεονασμού το οποίον δικαιούται συμφώνως προς τον Τέταρτον Πίνακα· και (β)παρά του εργοδότου, ή εξ οιουδήποτε ταμείου ή άλλης διευθετήσεως λειτουργούσης διά λογαριασμόν του εργοδότου, το ποσόν κατά το οποίον η παρά του εργοδότου ή διά λογαριασμόν αυτού πληρωμή τυχόν υπερβαίνει το ποσόν της πληρωμής εκ του Ταμείου: Νοείται ότι διά τους σκοπούς του παρόντος άρθρου οιαδήποτε εισφορά γενομένη υπό του εργοδοτουμένου έναντι της πληρωμής εις την οποίαν ούτος δικαιούται παρά του εργοδότου ή εξ οιουδήποτε ταμείου ή άλλης διευθετήσεως λειτουργούσης διά λογαριασμόν του εργοδότου, ως και οιοσδήποτε τόκος επί τοιαύτης εισφοράς, δεν υπολογίζονται: Νοείται περαιτέρω ότι διά τους σκοπούς του παρόντος άρθρου οιαδήποτε πληρωμή εκ ταμείου προνοίας δεν υπολογίζεται. Στην υπόθεση Κολιού (ανωτέρω), η εργοδότηση διέπετο από σύμβαση που περιείχε όρο για καταβολή καθορισθείσας αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης, που διαλάμβανε ότι: «Όταν υπάλληλος απολύεται εκ της εργασίας του θα του δίδεται ως αποζημίωσις το 50% του συνόλου του τελευταίου του μισθού δι' έκαστον έτος υπηρεσίας π.χ. υπάλληλος με 10 έτη υπηρεσίας και με συνολικό μισθό £100.- μηνιαίως θα πρέπει να πάρει £500.- ως αποζημίωση. Όταν υπάλληλος απολύεται εκ της εργασίας του δι' αξιόποινον πράξη (κλοπή, κατάχρηση κλπ) τότε ουδεμία αποζημίωση θα του δίδεται." Επικροτώντας το Ανώτατο Δικαστήριο την κατάληξη του Πρωτόδικου Δικαστηρίου απεφάνθη ως ακολούθως: «. Είναι κατ' αρχήν ανάγκη να επισημάνουμε ότι ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος του 1967 (όπως τροποποιήθηκε) παρέχει σε εργοδοτούμενους δικαιώματα εντός πλαισίου προστασίας το οποίο δεν προορίζεται να είναι εξαντλητικό. Δεν αποστερεί τον εργοδοτούμενο της δυνατότητας πρόσκτησης πρόσθετων δικαιωμάτων δυνάμει σύμβασης. Η ρύθμιση που προβλέπεται στο Άρθρο 17(β) του Νόμου αποτελεί απτή έκφανση αυτής της δυνατότητας. Το Άρθρο 5 του Νόμου δεν βρίσκεται σε αντινομία. Διαγράφει μόνο το όριο προστασίας που καλύπτει το νομοθέτημα δίχως να αγγίζει τα έξω από το νομοθέτημα προσκτηθέντα δικαιώματα. Δεν σημαίνει όμως πως ο εργοδοτούμενος απολαμβάνει απαρέγκλιτα και τα δυο χωρίς περιορισμό. Ό,τι και αν διαλαμβάνει η σύμβαση. Η πρόνοια στο Άρθρο 17 για πληρωμή από το Ταμείο για Πλεονάζον Προσωπικό, σαφώς τίθεται με την παράγραφο (β) υπό τον περιορισμό της μη παράλληλης πληρωμής από άλλη πηγή εκτός στο βαθμό που απαιτείται για συμπλήρωση του ύψους του ωφελήματος το οποίο προέρχεται από αυτή. Ο εργοδοτούμενος δεν μπορεί να λάβει πληρωμή από το Ταμείο για Πλεονάζον Προσωπικό κατ' αντίθεση προς ό,τι προβλέπεται στο Άρθρο 17(β). Και έτσι η πληρωμή από το εν λόγω Ταμείο τον περιορίζει στην όποια άλλη διεκδίκηση. Γι' αυτό, η ενασχόληση με την πρόθεση των μερών προς διαπίστωση της έννοιας και κατ' ακολουθίαν της εμβέλειας του όρου 13 της σύμβασης ήταν άτοπη. Δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση να επιδράσει στην έκβαση. Ωστόσο, η κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι το Άρθρο 17(β) του Νόμου αποκλείει τη διπλή πληρωμή ήταν ορθή. Η απόφαση στην υπόθεση Famalift Shipyard Ltd ν. Νικόλα Παυλίδη και Άλλων (ανωτέρω) δεν αποτελεί αυθεντία περί του αντιθέτου. Σε εκείνη την υπόθεση είχε τεθεί ενώπιον του Εφετείου για εξέταση μόνο η χρονική έκταση του παρασχεθέντος με τη σύμβαση δικαιώματος. Το ερώτημα ήταν κατά πόσο αυτή υπολογιζόταν "από τότε που (οι εργοδοτούμενοι) άρχισαν την απασχόλησή τους, ανεξάρτητα αν αυτή ήταν αρχικά επί εβδομαδιαίας βάσης και καλυπτόταν από ξεχωριστή σύμβαση για τους εβδομαδιαίους" ή κατά πόσο υπολογιζόταν από τότε που άρχισε η απασχόλησή τους επί μηνιαίας βάσης. Η ερμηνεία του Άρθρου 17(β) του Νόμου δεν είχε απασχολήσει. Γι' αυτό, ο τρόπος με τον οποίο αντικρίστηκε εκεί το ζήτημα επιπλέον πληρωμής δεν συναρτάτο με τον λόγο της [*1122] απόφασης. .» Στην υπόθεση Μουζούρης (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο έχοντας να επιληφθεί αδικαιολόγητης απόλυσης όπου ο εργοδότης είχε προβεί σε πληρωμή κατά χάρη αποφάσισε ότι, «.ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αφαίρεσε το ποσό που είχε δοθεί στον εφεσείοντα κατά χάρη. Αντίθετη ενέργεια από πλευράς του πρωτόδικου Δικαστηρίου θα οδηγούσε σε διπλή πληρωμή του εφεσείοντα, κάτι που δεν είναι ορθό. Τούτο υποστηρίζεται από τις υποθέσεις Κολιού ν. Γεώργιος Δ. Κουννάς &Υιοί Λτδ
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1117 και Ιακώβου ν. Παπαδάκη
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 2079 παρόλο που οι υποθέσεις αυτές δεν αφορούν αποζημίωση για παράνομο τερματισμό. Η ουσία τους είναι ότι δεν πρέπει ένας να αποζημιώνεται δύο φορές.» Στην προκείμενη περίπτωση ο όρος 5 της σύμβασης, παρείχε στους Αιτητές τη δυνατότητα πρόσκτησης πρόσθετων δικαιωμάτων πέραν του πλαισίου προστασίας που παρέχει ο Νόμος, συνυπολογιζόμενα με βάση τα χρόνια υπηρεσίας και τον ετήσιο μισθό τους. Τα δικαιώματα αυτά, καθώς προκύπτει από τον όρο 5, σχετίζονται με την απόλυση, συνταξιοδότηση, προειδοποίηση και αποζημίωση του εργοδοτούμενου και σε κάθε περίπτωση διέπονται από τον Νόμο. Από τα γεγονότα της υπόθεσης, προφανώς η απασχόληση των Αιτητών τερματίστηκε για λόγους πλεονασμού στη βάση του άρθρου 5(β) του Νόμου, δυνάμει του οποίου, «Τερματισμός απασχολήσεως . δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημιώσεις: (β) Όταν εργοδοτούμενος κατέστη πλεονάζων υπό την έννοια του Μέρους IV». Επίσης οι Αιτητές κρίθηκαν πλεονάζοντες και έλαβαν πληρωμή λόγω πλεονασμού από το ομώνυμο Ταμείο. Από τη στιγμή που οι Αιτητές εξασφάλισαν πληρωμή λόγω πλεονασμού από το ομώνυμο Ταμείο, είμεθα της γνώμης ότι η περίπτωση τους δεν μπορεί να τεθεί εκτός των πλαισίων της πρόνοιας του άρθρου 17(β) του Νόμου. Μπορεί η πληρωμή εντός του πλαισίου προστασίας του Νόμου να μην είναι εξαντλητική αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι Αιτητές θα απολάβουν απαρέγκλιτα πληρωμής τόσο από το Ταμείο όσο και από τους Καθ' ων η αίτηση χωρίς περιορισμό. Και στην παρούσα περίπτωση όπως και στην Κολιού (ανωτέρω) το ποσό που οι Αιτητές εξασφάλισαν από το Ταμείο Πλεονά-ζοντος Προσωπικού δεν μπορούν να το διεκδικήσουν ξανά από τους Καθ' ων η αίτηση. Το άρθρο 17(β) του Νόμου αποκλείει τη διπλή πληρωμή. Συνεπώς, αυτό που οι Καθ' ων η αίτηση όφειλαν να καταβάλουν με βάση την παράγραφο (β) του άρθρου 17 ήταν η διαφορά που απαιτείτο για τη συμπλήρωση του ωφελήματος που υφίστατο λόγω της συμφωνίας, το οποίο ήδη έχουν καταβάλει στους Αιτητές. Διαφορετική θα ήταν η προσέγγιση του Δικαστηρίου, εάν το δικαίωμα των Αιτητών με βάση τον όρο 5 της σύμβασης προέκυπτε λόγω συνταξιοδότησης τους. Εκεί η απαίτηση των Αιτητών θα ξέφευγε του πλαισίου των προνοιών του άρθρου 5(β) και 17 του Νόμου. Δεν θα τίθετο θέμα παράλληλης ή διπλής πληρωμής, αφού δεν θα υπήρχε άλλη πηγή προς εξασφάλιση των ωφελημάτων τους πλην των Καθ' ων η αίτηση εντός των πλαισίων των συμβατικών τους υποχρέωσης. Είναι λοιπόν κατάληξη μας ότι οι Αιτήσεις δεν μπορούν να επιτύχουν. Οι Αιτήσεις απορρίπτεται με έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ)............... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Π. Πολυβίου, Μέλος Χ. Ηρακλείδης, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο