ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΟΣ ν. ΑΙΡΑΝΙ ΟΛΥΜΠΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Υπόθεσης: 215/13, 15/12/2015

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 6/73 (ο «Νόμος»), καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο: «...ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδο-τούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, στην Εργοδότρια Εταιρεία απόκειται να ανατρέψει το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξει ότι δικαιολογημένα απόλυσε τον Αιτητή για τους λόγους που επικαλείται. Προς ανατροπή του μαχητού αυτού τεκμηρίου κατέθεσε για την Εργοδότρια Εταιρεία ο κ. Ανδρέας Αλωνεύτης, Διευθύνων Σύμβουλος της Εταιρείας. Ο Αιτητής υποστήριξε τη θέση του με τη δική του μαρτυρία. Το Ταμείο δεν προσκόμισε μαρτυρία. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια διάφορα έγγραφα στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό προκύπτουν τα πιο κάτω παραδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα: Η Εργοδότρια Εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα τη Λευκωσία που ασχολείται με την παραγωγή και διάθεση αϊρανιού και χυμών. Ο Αιτητής προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας την 1.10.2003 και εργάστηκε ανελλιπώς μέχρι τις 22.12.2012 που η απασχόληση του τερματίστηκε προφορικά. Με διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 7.1.2013 που η Εργοδότρια Εταιρεία κοινοποίησε στον Αιτητή, ανέφερε τα ακόλουθα: «Δια της παρούσης ειδοποιείστε συμφώνως των σχετικών Νόμων και Κανονισμών, ότι η εργοδότηση σας εις την εταιρεία μας τερματίζεται από 22.12.2012 λόγω τερματισμού του κλάδου διανομής. Η περίοδος προειδοποίησης είναι 8 βδομάδες. Όλα τα σε σας οφειλόμενα ποσά (Προειδοποίηση, Μισθοί, Ωφελήματα κ.λ.π.) θα σας καταβληθούν νομότυπα. Νοείται ότι κατά την περίοδο της προειδοποίησης θα προσέρχεσθε κανονικώς στην εργασία σας...» Οι μισθοδοτικές απολαβές του Αιτητή δηλώθηκαν στο ποσό των €294,25= εβδομαδιαίως. Επίσης κατά τον χρόνο απόλυσης του και μέχρι σήμερα η Εργοδότρια Εταιρεία συνεχίζει να του οφείλει το ποσό των €800 ως 13ο για το 2012 και το ποσό των €797,04 ως δεδουλευμένα ημερομίσθια του μηνός Δεκεμβρίου

1. Η απαίτηση του Αιτητή για ποσό €420,30 που αφορούσε αποκοπή μισθού για τον μήνα Σεπτέμβριο 2012 έχει εγκαταλειφθεί. Σύμφωνα με τον κ. Ανδρέα Αλωνεύτη, ο Αιτητής εργαζόταν στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας ως διανομέας. Η διανομή γινόταν με αυτοκίνητο της Εταιρείας και ο Αιτητής είχε καθήκον όπως παραλαμβάνει τα προϊόντα από το εργοστάσιο και να τα παραδίδει σε πελάτες έναντι καθορισμένης τιμής. Επίσης όφειλε να εισπράττει τα τιμολόγια που ο ίδιος εξέδιδε και να επιδιώκει την εξεύρεση νέων πελατών με στόχο την αύξηση των πωλήσεων. Ως κίνητρο της επιδίωξης αυτής παραχωρείτο στον Αιτητή σταθερή προμήθεια 10% επί των πωλήσεων. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι περί τα τέλη του 2012, λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληξε όλες τις επιχειρήσεις, βλέποντας το μέλλον της Εταιρείας να είναι αβέβαιο αναζήτησαν τρόπους επιβίωσης της. Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια αποφάσισαν όπως καταργήσουν το δίκτυο διανομής προϊόντων και επιδιώξουν τη συνεργασία με τρίτα πρόσωπα τα οποία θα αγόραζαν τα προϊόντα τους σε χονδρική τιμή και θα τα μεταπωλούσαν σε δικούς τους πελάτες χωρίς η Εταιρεία να έχει οποιαδήποτε ανάμειξη στις πωλήσεις. Ως επακόλουθο θα προχωρούσαν στην απόλυση όλων των διανομέων λόγω πλεονασμού, αφού τα καθήκοντα τους θα είχαν πλέον εκλείψει. Τα πιο πάνω, καθώς ισχυρίστηκε, υλοποιήθηκαν προς τα τέλη του 2012 όταν άρχισαν τη συνεργασία τους με τρεις αντιπροσώπους και προχώρησαν στην απόλυση των τεσσάρων διανομέων συμπεριλαμβανομένου του Αιτητή. Παρόλο που το σύστημα πωλήσεως των προϊόντων μέσω αντιπροσώπων εφαρμόστηκε στις αρχές του 2013 εν τούτοις καθώς ισχυρίστηκε, η επιθυμία των αντιπροσώπων ήταν να μην δεσμευτούν εξ υπαρχής με οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία προτού διαπιστώσουν εάν το σύστημα ήταν προσοδοφόρο και βιώσιμο γι' αυτούς. Σημείωσε δε, ότι ο Αιτητής απολύθηκε για λόγους πλεονασμού και συγκεκριμένα λόγω κατάργησης του κλάδου διανομής που είχε ως αποτέλεσμα να εκλείψουν εντελώς τα καθήκοντα της θέσης του. Καθώς διευκρίνισε οι αντιπρόσωποι έχουν δικά τους αυτοκίνητα και απλώς έρχονται στο εργοστάσιο για να παραλάβουν τα προϊόντα, τα οποία αγοράζουν και πωλούν με μια μικρή έκπτωση. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι στις 22.12.2012 είχαν απολυθεί όλοι οι διανομείς με απόφαση που λήφθηκε 2 ή 3 μέρες προηγουμένως. Ενώ παραδέχθηκε την ημερομηνία απόλυσης ωστόσο επέμενε ότι ο Αιτητής και οι άλλοι διανομείς που είχαν απολυθεί θα έπρεπε να εργαστούν την προειδοποίηση για να πληρωθούν. Αφού του υπεβλήθη ότι ο Αιτητής απελύθη χωρίς να του δοθεί γραπτή επιστολή σε σχέση με την προειδοποίηση, ο μάρτυρας αρκέστηκε να πει ότι ήταν λάθος και ότι λογικά θα έπρεπε να εργαστεί την προειδοποίηση. Ανέφερε περαιτέρω ότι η Εταιρεία απασχολούσε 4 διανομείς τους οποίους απέλυσε. Μεταξύ αυτών ήταν ο Αιτητής, ο Γιάννης Μάγος, ο Νίκος Νικολάου και μια κοπέλα. Επίσης, μετά την απόλυση τους ανάθεσαν τη διανομή σε αντιπροσώπους που ήταν η Eclipro Ltd και η N. Patsalos Enterprises Ltd. Στον Αιτητή πρότειναν αν ήθελε να συνεχίσει ως αντιπρόσωπος αλλά δεν μπορούσε αφού δεν διάθετε αυτοκίνητο. Ερωτηθείς ποιος έκανε τη διανομή από της απολύσεως των διανομέων μέχρι την ανάληψη από τους αντιπροσώπους, ισχυρίστηκε ότι ανέλαβε ο γιος του και ο ίδιος όσους πελάτες μπορούσαν να εξυπηρετήσουν. Επίσης, με την ανάθεση της διανομής στους αντιπροσώπους τα αυτοκίνητα της Εταιρείας με τα οποία γινόταν η διανομή ακινητοποιήθηκαν. Καταθέτοντας ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι έλαβε τηλεφωνικώς γνώση για την απόλυση του από τον συνάδελφο του Ν. Νικολάου στις 22.12.2012 ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στον Άγιο Επιφάνειο. Επικοινωνώντας με τον Α. Αλωνεύτη του ανέφερε ότι δεν είχε ιδέα. Πέντε λεπτά αργότερα επικοινώνησε μαζί του ο Χρ. Αλωνεύτης για να του ανακοινώσει την απόλυση του με τη δικαιολογία ότι δεν μπορούσαν πλέον να τον πληρώνουν. Στις 27.12.2012 ενώ τους αναφέρθηκε ότι το εργοστάσιο ήταν κλειστό, πηγαίνοντας εκεί με τους άλλους συναδέλφους του διαπίστωσαν ότι όλοι εργάζονταν κανονικά και ότι παρών ήταν και ο γιος του αδελφού του Α. Αλωνεύτη ο οποίος ξεκίνησε να εργάζεται στην Εταιρεία ως πωλητής. Στους ίδιους δεν επετράπη να εισέλθουν στο χυμοποιείο και τους ζητήθηκε από τον κ. Αλωνεύτη να πάνε δουλειά στις 7.1.
2. Τη συγκεκριμένη μέρα αφού παρουσιάστηκαν στην εργασία τους, τους ζητήθηκε προφορικά να εργαστούν μια βδομάδα ως προειδοποίηση για να τους δοθεί χαρτί πλεονασμού. Ισχυρίστηκε επίσης ότι μετά την απόλυση των διανομέων, η διανομή γινόταν από Χρ. Αλωνεύτης, τον νεοπροσληφθέντα ανεψιό του Α. Αλωνεύτη και την κόρη του που ήταν εργοδοτούμενη στην Εταιρεία. Ερωτηθείς εάν του έγινε πρόταση να εργαστεί ως αντιπρόσωπος διανομής ισχυρίστηκε ότι τους έγινε κάποια πρόταση και δεν δέχθηκε κανένας, γιατί όλα ήταν σχεδιασμένα για την απόλυση τους. Τέλος δεν ήταν σε θέση να αμφισβητήσει τους ισχυρισμούς της Εργοδότριας Εταιρείας ότι από της απολύσεως του η διανομή συνέχισε να γίνεται από συνεργάτες και όχι εργοδοτούμενους της Εταιρείας. Παρακολουθήσαμε με ιδιαίτερη προσοχή τόσο τον κ. Α. Αλωνεύτη όσο και τον Αιτητή να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε τη μαρτυρία τους, έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα παραδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς επίσης και τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα ο κ. Αλωνεύτης κατέθεσε αναφορικά με την αλλαγή του συστήματος διανομής των προϊόντων της Εταιρείας ανταποκρί-νονται πλήρως στην πραγματικότητα. Καμία μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου που να επιβεβαιώνει το αντίθετο. Η θέση του Αιτητή ότι αμέσως μετά την απόλυση του η Εργοδότρια Εταιρεία προσέλαβε ως πωλητή προς αντικατάσταση του, τον ανεψιό του κ. Α. Αλωνεύτη, αν και αποτελεί ισχυρισμό ζωτικής σημασίας για την υπόθεση του, εν τούτοις δεν τέθηκε στον Α. Αλωνεύτη για σχολιασμό ώστε το Δικαστήριο να έχει την ευκαιρία να ακούσει και τη δική του εκδοχή. Ούτε και από πλευράς Ταμείου παρουσιάστηκε οποιοδήποτε έγγραφο που να επιβεβαιώνει την εργοδότηση του συγκεκριμένου προσώπου από την Εργοδότρια Εταιρεία. Παράλειψη ενός διαδίκου να θέσει στους μάρτυρες της άλλης πλευράς τη θέση του πάνω σε πολύ ζωτικά ζητήματα, για να τους δοθεί η ευκαιρία να δώσουν τη δική τους εξήγηση, όπως στην παρούσα περίπτωση, εξασθενεί σημαντικά τη βαρύτητα της μαρτυρίας του. Καθοριστική είναι η απόφαση στην υπόθεση Aquac v. Fredericou Schools Ltd,

(2002)1 Α.Α.Δ. 152, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «...Η αντεξέταση των μαρτύρων είναι σημαντικό όπλο στη διεξαγωγή μιας δίκης... Υπάρχουν ωστόσο δύο κανόνες πρακτικής, που έχουν εμπεδωθεί προ πολλού στα δικαστήρια μας, οι οποίοι πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Ο πρώτος είναι ότι ο μάρτυρας πρέπει να αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται. Διαφορετικά το δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ο δεύτερος είναι ότι, κατά την αντεξέταση, τίθεται στο μάρτυρα η υπόθεση που θα στηθεί από τον αντίδικο. Τέτοια αντεξέταση είναι προϋπόθεση για να κληθεί μαρτυρία που αντικρούει το μάρτυρα. ...Η παράλειψη αντεξέτασης ήταν καθοριστική και σημαίνει το τέλος του ζητήματος.» Βλέπε επίσης Phipson on Evidence, 12η Έκδοση, παράγρ.1593. Αξιολογώντας λοιπόν το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό που σχετίζεται με το συγκεκριμένο επίδικο θέμα βρίσκουμε ότι η μαρτυρία του κ. Α. Αλωνεύτη δεν έχει αμφισβητηθεί. Τα όσα ο Αιτητής εκ των υστέρων θέλησε να προβάλει με τη μαρτυρία του δεν τέθηκαν στον κ. Α. Αλωνεύτη και συνεπώς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Ως αποτέλεσμα αποδεχόμαστε ότι η μαρτυρία του κ. Αλωνεύτη, αναφορικά με την κατάργηση του τμήματος διανομής και την ανάθεση του σε τρίτα πρόσωπα που ενεργούσαν ως αντιπρόσωποι της Εργοδότριας Εταιρείας, αποδίδει πλήρως την αλήθεια και ανάλογα είναι τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Εξετάζοντας περαιτέρω το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό παρατηρούμε ότι η απόλυση του Αιτητή έγινε προφορικά δια τηλεφώνου στις 22.12.2012. Στον Αιτητή κοινοποι-ήθηκε ταχυδρομικώς διπλοσυστημένη επιστολή απόλυσης με ημερομηνία 7.1.2013 την οποία ο Αιτητής, καθώς φαίνεται από το στέλεχος «απόδειξη παραλαβής» του Ταχυδρομείου, την παρέλαβε στις 22.1.2013. Είναι λοιπόν φανερό ότι η Εργοδότρια Εταιρεία, απέλυσε τον Αιτητή άμεσα και χωρίς προειδοποίηση στις 22.12.2012. Η θέση του κ. Α. Αλωνεύτη ότι κάλεσε τον Αιτητή να εργαστεί την περίοδο της προειδοποίησης προκύπτει από την επιστολή απόλυσης η οποία παρεμπιπτόντως παραδόθηκε στον Αιτητή ένα μήνα μετά την απόλυση του. Αξιολογώντας λοιπόν την ενώπιον μας μαρτυρία σε σχέση με το υπό εξέταση θέμα τείνουμε να δεχθούμε τη θέση του Αιτητή την οποία υιοθετούμε ως πλήρως ανταποκρινόμενη στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. (

1. i)Το δικαιολογημένο ή μη της απόλυσης του Αιτητή Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζων, και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόληση του ετερματίσθη: (α) ............................................................................................................................................................................................................ (β) ............................................................................................................................................................................................................ (γ) Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίαν της επιχειρήσεως: (
2. i)εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιασδήποτε άλλης αλλαγής εις τας μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμόν των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (
3. ii)αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τας αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων (iii) καταργήσεις τμημάτων (
4. iv)δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών (
5. v)ελλείψεων παραγγελιών ή πρώτων υλών (
6. vi)σπάνεως μέσων παραγωγής, και (vii) περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως Εν προκειμένω η Εργοδότρια Εταιρεία απεφάσισε να καταργήσει το τμήμα διανομής, που μέχρι προ τινός διατηρούσε υπό την άμεση διεύθυνση της και να αναθέσει τη σχετική δραστηριότητα σε τρίτους. Ως αποτέλεσμα απέλυσε και τους τέσσερεις εργοδοτούμενους - διανομείς που απασχολούσε στο συγκεκριμένο τμήμα. Η πρακτική αυτή της ανάθεσης σε τρίτους συγκεκριμένων δραστηριοτήτων ή τομέων δραστηριοτήτων της επιχειρήσεως οι οποίες προηγουμένως διεξήγοντο από τμήματα ή μονάδες μέσα στα πλαίσια της ίδιας επιχειρήσεως είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στις ευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα στη Μ. Βρετανία και στη Γερμανία. Αποκαλείται δε στη βιβλιογραφία "outsourcing" ή "contracting out". Προφανώς με την κατάργηση του τμήματος διανομής η Εργοδότρια Εταιρεία έπαυσε να διεξάγει τη συγκεκριμένη δραστηριότητα που σχετίζετο άμεσα με τα καθήκοντα του Αιτητή, δημιουργώντας έτσι συνθήκες που δικαιολογούσαν την απόλυση του λόγω πλεονασμού. Ομόφωνα λοιπόν, καταλήγουμε ότι ο τερματισμός της απασχόληση του Αιτητή έγινε κάτω από πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18(γ)(iii) του Νόμου με επακόλουθο η Αιτητής να δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο. (
7. ii)Το δικαίωμα ή μη του Αιτητή σε πληρωμή αντί προειδοποίησης Από το άρθρο 5(β) του Νόμου προκύπτει ότι εργοδοτούμενος που κατέστη πλεονάζων δεν δικαιούται πληρωμή αποζημίωσης από τον εργοδότη του, δικαιούται όμως σε προειδοποίηση. Η ελάχιστη περίοδος προειδοποίησης που πρέπει ο εργοδότης να δίνει στον εργοδοτούμενο κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης, προσδιορίζεται στο άρθρο 9

(1)του Νόμου. Σύμφωνα με το εδάφιο

(5)του ιδίου άρθρου: «Η προειδοποίηση που δίδεται με βάση το εδάφιο

(1)πρέπει να είναι έγγραφη». Στην προκείμενη περίπτωση είναι κοινά παραδεκτό ότι η απασχόληση του Αιτητή τερματίστηκε προφορικά δια τηλεφώνου στις 22.12.2012. Συνεπώς κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης δεν δόθηκε στον Αιτητή η νενομισμένη προειδοποίηση. Αυτό επιδίωξε να πράξει η Εργοδότρια Εταιρεία με την εκ των υστέρων συνταχθείσα επιστολή απόλυσης ημερομηνίας 7.1.2013 που αναγράφει ως ημερομηνία τερμα-τισμού της απασχόλησης την 22.12.2012 και που παραλήφθηκε ταχυδρομικώς από τον Αιτητή στις 22.1.2013, δηλαδή ένα μήνα μετά την απόλυσης του. Από τη στιγμή επομένως που η Εργοδότρια Εταιρεία τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή χωρίς να του δοθεί η νενομισμένη γραπτή προειδοποίηση, είναι εντελώς αδιάφορο εάν τελικώς ζητήθηκε προφορικώς από τον Αιτητή να εργαστεί την προειδοποίηση. Η συνάρτηση των γεγονότων με το νομικό πλαίσιο που τάσσει ο Νόμος τείνει σε τελικό στάδιο να καταδείξει ότι ο Αιτητής απελύθη άμεσα και χωρίς προειδοποίηση καθότι από το γράμμα του Νόμου η προφορική προειδοποίηση θεωρείται ως μη δοθείσα. Όπως επισημαίνει το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Μιλτιάδης Ιωάννου ν. Vesta Holidays Ltd κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 909: «.στην Αγγλία η σχετική νομοθεσία, Industrial Relations Act

(1971), έχει ειδική επί του προκειμένου, και ρητή, πρόνοια στο άρθρο 23

(5), που προβλέπει τα εξής: «In this Act «the effective date of termination» - (

1. a)in relation to an employee whose contract of employment is terminated by notice, whether given by his employer or by the employee, means the date on which that notice expires; (
2. b)in relation to an employee whose contract of employment is terminated without notice, means the date on which the termination takes effect ............» Και σε μετάφραση: «Σ' αυτό το Νόμο «η ημερομηνία κατά την οποία συντελείται ο τερματισμός (α) σε σχέση με εργοδοτούμενο που η σύμβαση εργοδοσίας του τερματίζεται με προειδοποίηση, είτε δίδεται από τον εργοδότη του είτε από τον εργοδοτούμενο, σημαίνει την ημερομηνία που αυτή η προειδοποίηση λήγει· (β) σε σχέση με εργοδοτούμενο του οποίου η σύμβαση εργασίας τερματίζεται χωρίς προειδοποίηση, σημαίνει την ημερομηνία που συντελείται ο τερματισμός.» Εν προκειμένου ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή συντελέστηκε στις 22.12.2012. Η Εργοδότρια Εταιρεία με τις εκ των υστέρων ενέργειες της επιδίωξε ουσιαστικά την αναβίωση μίας εργασιακής σχέσης που ήδη έχει τερματιστεί με μοναδικό στόχο να καλύψει την πληρωμή αντί προειδοποίησης που όφειλε να δώσει στον Αιτητή, κατά παράβαση του Νόμου και της νομολογίας όπου για κάθε περίπτωση απαιτείται και η συγκατάθεση του εργοδοτούμενου. Είναι λοιπόν κατάληξη μας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε πληρωμή αντί προειδοποίησης από την Εργοδότρια Εταιρεία. Σύμφωνα με το άρθρο 16

(1)του Νόμου, όταν η απασχόληση εργοδοτούμενου που απασχολήθηκε στον ίδιο εργοδότη για συνεχή περίοδο τουλάχιστο 104 βδομάδες τερματίζεται λόγω πλεονασμού, ο εργοδοτούμενος δικαιούται πληρωμή από το Ταμείο που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Τέταρτο Πίνακα. Σύμφωνα με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου η πληρωμή που ο Αιτητής δικαιούται λόγω πλεονασμού, αντιστοιχεί με τις απολαβές 20½ βδομάδων ήτοι ποσό (20½ Χ€294,25) €6.032,

1. Περαιτέρω με βάση το άρθρο 9 του Νόμου ο Αιτητής δικαιούται πληρωμή αντί προειδοποίησης από την Εργοδότρια Εταιρεία που αντιστοιχεί με απολαβές 8 βδομάδων, ήτοι ποσό (8Χ294,25) €2.
2. Με βάση επίσης τη δήλωση των μερών στον Αιτητή οφείλεται το ποσό των €800 ως 13ος μισθός για το 2012 και το ποσό των €797,04 ως δεδουλευμένα για τον μήνα Δεκέμβριο
3. Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού, για το ποσό των €6.032,13 με νόμιμο τόκο μέχρι τελικής εξόφλησης. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Αιτητής δεν υπέβαλε αίτηση για πληρωμή λόγω πλεονασμού και το Ταμείο παρουσιάζεται στην παρούσα διαδικασία ως αναγκαίος διάδικος κατόπιν ειδοποιήσεως του Δικαστηρίου, δεν εκδίδουμε καμία διαταγή για έξοδα εναντίον του Ταμείου. Εκδίδεται επίσης απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας για το συνολικό ποσό των €3948,04 με νόμιμο τόκο μέχρι τελικής εξόφλησης. Περαιτέρω η Εργοδότρια Εταιρεία διατάσσεται όπως καταβάλει στον Αιτητή το ποσό των €1300 ως δικηγορικά έξοδα με νόμιμο τόκο μέχρι τελικής εξόφλησης πλέον ΦΠΑ επί των εξόδων. Η αξίωση του Αιτητή για καταβολή αποζημίωσης από την Εργοδότρια Εταιρεία ως και η αξίωση του για το ποσό των €420,30 απορρίπτονται. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ Λ. Τσιούπη, Μέλος Κ. Χρίστου, Μέλος ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο