← Κύπρος

RADKA DUSHEVA ν. Ελενίτσα Αμμάν κ.α., Αρ. Αίτησης: 975/13, 6/7/2015

RADKA DUSHEVA ν. Ελενίτσα Αμμάν κ.α., Αρ. Αίτησης: 975/13, 6/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2015:36 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΕΜΕΣΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστή. Χ. Ιωάννου ) Σ. Γεωργίου ) Μελών. Αρ. Αίτησης: 975/13 Μεταξύ: RADKA DUSHEVA Αιτήτριας και

  1. Ελενίτσα Αμμάν
  2. Παναγιώτης Νέμιτσας Καθ΄ ών η Αίτηση Ημερομηνία: 6 Ιουλίου,
  3. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: Ο κ.Πούλλος. Για τους Καθ΄ ών η Αίτηση: Καμία εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση η οποία καταχωρήθηκε στις 10.12.2013 η Αιτήτρια εξαιτείται τα πιο κάτω: (α) Αποζημίωση λόγω παράνομου τερματισμού της απασχόλησης της και/ή εξαναγκασμού σε παραίτηση. (β) Αυξημένες αποζημιώσεις. (γ) €356,00 ποσό το οποίο οφείλεται σαν πληρωμή 2 εβδομάδων αντί προειδοποίησης. (δ) €3.500,00 συνολικό ποσό δεδουλευμένων μισθών από το μήνα Αύγουστο 2012 μέχρι το μήνα Ιούνιο
  4. (ε) Οποιανδήποτε άλλη θεραπεία την οποία το Δικαστήριο θα θεωρούσε ορθή και δίκαιη, υπό τις περιστάσεις. (στ) Νόμιμους τόκους. (ζ) Έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν έγγραφο εμφάνισης στις 17.2.2014 με το οποίο ενώ παραδέχονται ότι οφείλουν στην Αιτήτρια το ποσό των € 2.512,12 για δεδουλευμένους μισθούς απορρίπτουν τις αξιώσεις της Αιτήτριας προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια αποχώρησε οικειοθελώς από την εργασία της. Στις 2.6.2015 ο δικηγόρος των Καθ΄ ων η Αίτηση ζήτησαν άδεια από το Δικαστήριο όπως αποσυρθεί από δικηγόρος των Καθ΄ων η Αίτηση για τον λόγο ότι εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση 1 και ο Καθ΄ ου η Αίτηση 2 δεν επικοινωνεί μαζί του για να του δώσει οδηγίες ως προς τον τρόπο χειρισμού της με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αίτησης εργατικής διαφοράς. Το Δικαστήριο κατά την πιο πάνω ημερομηνία έδωσε άδεια στον δικηγόρο των Καθ΄ ων η Αίτηση να αποσυρθεί και όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 6.7.
  5. Περαιτέρω το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες στο Πρωτοκολλητείο όπως ενημερώσει τον Επίσημο Παραλήπτη και τον Καθ΄ ου η Αίτηση 2 για τον πιο πάνω ορισμό της υπόθεσης. Στις 6.7.2015 οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο και το Δικαστήριο προχώρησε στην ακρόαση της αίτησης στην απουσία των Καθ΄ ων η Αίτηση. Ενώπιον μας τέθηκε μόνο η μαρτυρία της Αιτήτριας με ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 6.7.
  6. Η μαρτυρία της Αιτήτριας παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Αιτήτριας διαπιστώνουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα: Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση ως καμαριέρα στο ξενοδοχείο Caravel στη Λεμεσό στις 29.6.2009 και εξακολούθησε να εργάζεται εκεί μέχρι και τις 10.7.2013 ημερομηνία κατά την οποία υπέβαλε την παραίτηση της επικαλούμενη εξαναγκασμό της σε παραίτηση λόγω συστηματικής παράλειψης πληρωμής του συμφωνημένου μισθού της. Οι μηνιαίες απολαβές του κατά το 2103 ανέρχονταν σε €711,
  7. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση από τον Αύγουστο του 2012 δεν της κατέβαλλαν κανονικά τον συμφωνημένο μισθό της. Οι Καθ' ων η Αίτηση της όφειλαν τους ακόλουθους δεδουλευμένους μισθούς της : Αύγουστος 2012 €639,90 Σεπτέμβριος 2012 €544,73 Οκτώβριος 2012 €659,93 Νοέμβριος 2012 €472,31 Δεκέμβριος 2012 €49,01 Ιανουάριος 2013 €18,55 Φεβρουάριος 2013 €18,55 Μάρτιος 2013 €18,55 Απρίλιος 2013 €497,11 Μάιος 2013 €502,84 Ιούνιος 2013 €243,75 Οι Καθ΄ ων η Αίτηση κατέβαλαν στην Αιτήτρια στις 18.5.2013 το ποσό των €362,78 έναντι του μισθού του Αυγούστου 2012, στις 19.6.2013 το ποσό των €390,00 έναντι των μισθών των μηνών Αυγούστου 2012 και Σεπτέμβριο 2012 και στις 17.7.2013 το ποσό των €400,33 έναντι του μισθού του Σεπτέμβριου
  8. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης εργατικής διαφοράς δεν κατέβαλαν στην Αιτήτρια μέχρι σήμερα οποιοδήποτε ποσό έναντι των υπόλοιπων δεδουλευμένων μισθών της. Η Αιτήτρια δικαιούται τα πιο κάτω αξιούμενα ποσά που αφορούν τους πιο κάτω μήνες: Δεκέμβριος 2012 €49,01 Ιανουάριος 2013 €18,55 Φεβρουάριος 2013 €18,55 Μάρτιος 2013 €18,55 Απρίλιος 2013 €497,11 Μάιος 2013 €502,84 Ιούνιος 2013 €243,75 Όσον αφορά τις υπόλοιπες αξιώσεις της Αιτήτριας για δεδουλευμένους μισθούς κρίνουμε ότι το Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 12(10Α) του Περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμου 1967 (Ν.8/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα δεν μπορεί να τις επιδικάσει καθότι η Αιτήτρια δεν μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε απαίτηση της της οποίας το αγώγιμο δικαίωμα έχει εγερθεί πριν τις 10.12.2012 αφού έχουν παρέλθει έχει 12 μήνες από την ημέρα που προέκυψαν τα ισχυριζόμενα δικαιώματα του μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 10.12.
  9. Κατά την κρίση μας το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας να αξιώνει οφειλόμενους μισθούς που προέκυψαν κατά την περίοδο της εργοδότησης της στους Καθ΄ ων η Αίτηση ανέκυψε την ημερομηνία που αυτοί κατέστησαν πληρωτέοι και απαιτητοί (δηλαδή στο τέλος κάθε εργάσιμου μήνα (βλ. Παντελής Γεωργίου v. Ironhold Estates Ltd,

(2007)1B A.A.Δ.1051). Περαιτέρω οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν στην Αιτήτρια οποιοδήποτε ποσό ως αποζημίωση για εξαναγκασμό της σε παραίτηση και ως πληρωμή αντί προειδοποίησης. Το άρθρο 7 του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, (Ν.24/67)όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, (στο εξής «ο Νόμος») προβλέπει ότι: «
(1)Όταν εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότου, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.
(2)Καθ΄ οιονδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.» Στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια έχει το βάρος να αντικρούσει το νόμιμο μαχητό τεκμήριο που προβλέπει το άρθρο 7
(2)του Νόμου και να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της λόγω της διαγωγής των Καθ' ων η Αίτηση για τους λόγους που αναφέρει στους γενικούς λόγους της αίτησης της. Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou
(1989)1 CLR 448 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Αγγλικό Εφετείο για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp
(1978)1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση αναφέρονται τα εξής: "... if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer's conduct. He is constructively dismissed .." Σε ελεύθερη μετάφραση: "... Εάν ο εργοδότης είναι ένοχος διαγωγής, η οποία συνιστά σημαντική παράβαση που φθάνει στη ρίζα της σύμβασης εργασίας ή που δείχνει ότι ο εργοδότης δεν προτίθεται πλέον να δεσμεύεται από ένα ή περισσότερους ουσιώδους όρους αυτής τότε, ο εργοδοτούμενος δικαιούται να θεωρεί τον εαυτό του αποδεσμευμένο από οποιαδήποτε περαιτέρω εκτέλεση των καθηκόντων του. Αν το κάνει αυτό τότε τερματίζει τη σύμβαση λόγω της διαγωγής του εργοδότη,. Εξαναγκάζεται σε παραίτηση ...». Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 98, 103 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το άρθρο 7
(1)του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou
(1988)1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7
(1)του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7
(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη - εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη - εργοδοτούμενου ..». Όπως λέχθηκε και από τον Lord Denning στην υπόθεση Woods v. W.M. Car Services (Petersborough) Ltd [1981] ICR 666: "The circumstances (of constructive dismissal) are so infinitely various that there can be and is no rule of law saying what circumstances justify and what do not. It is a question of fact for the tribunal of fact- in this case the Industrial Tribunal" . Παραβίαση από την πλευρά του εργοδότη ενός ρητού (όπως για παράδειγμα του όρου για πληρωμή της συμφωνηθείσας αντιμισθίας[1],της καταβολής αμοιβής για υπερωριακή εργασία[2], της παροχής αυτοκινήτου για ιδιωτική χρήση[3]) στην περίπτωση που είναι αρκετά σοβαρή[4], ως διαγωγή που δικαιολογεί παραίτηση του εργοδοτούμενου. Το κατά πόσον η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί την υποβολή παραίτησης από την πλευρά του εργοδοτούμενου κρίνεται εκτιμώντας αντικειμενικά τα δεδομένα και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης[5]. Οι υποκειμενικές ευαισθησίες του εργοδοτούμενου δεν λαμβάνονται υπόψη. Δεν αποτελεί προϋπόθεση για να κριθεί ότι η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά παραβίαση του όρου για αμοιβαία εμπιστοσύνη και πίστη να διαφανεί ότι η συμπεριφορά του εργοδότη ήταν σκόπιμη και κακόπιστη[6]. Στην απόφαση του Court of Appeal στην υπόθεση Lewis v. Motorwolrd Garages Ltd [1986] ICR 157 αναφέρθηκαν τ' ακόλουθα: ".whether an employee had been entitled to terminate his contract of employment without notice by reason of the employer's conduct depended not upon whether the employer had intended the conduct to be repudiatory or could reasonably have believed that it would be accepted as such, but upon whether the employer' s conduct, viewed objectively, evinced an intention no longer to be bound by the contract.". Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας όταν υπάρχει παραβίαση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη ο εργοδοτούμενος πρέπει να αποδείξει ότι παραιτήθηκε από την εργασία του εξαιτίας αυτής της παραβίασης για να έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί ότι εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Στην υπόθεση Weathersfield Ltd v. Sargent
(1999)I C.R. 425, το Court of Appeal έκρινε ότι δεν είναι αναγκαίο για τον εργοδοτούμενο όταν αποχωρεί να δηλώσει ξεκάθαρα ότι εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας της παράβασης της εργασιακής σύμβασης από τον εργοδότη και δεν αποτελεί προϋπόθεση για να μπορεί να επικαλεστεί ο εργοδοτούμενος εξαναγκασμό σε παραίτηση. Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών βασιζόμενο στα περιστατικά της κάθε υπόθεσης θα κρίνει κατά πόσον ο εργοδοτούμενος παραιτήθηκε εξαιτίας της καταγγελίας (repudiation) της σύμβασης από τον εργοδότη. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα γεγονότα της υπόθεσης βρίσκουμε (
  1. i)ότι υπήρξε εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση συστηματική παραβίαση των ουσιωδών όρων που περιέχονταν στη σύμβαση εργασίας μεταξύ της Αιτήτριας και των Καθ' ων η Αίτηση σχετικά με την καταβολή των απολαβών της Αιτήτριας (
  2. ii)ότι η εν λόγω παράβαση και η εν λόγω συμπεριφορά ήταν αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογεί παραίτηση της Αιτήτριας από την εργασία της λόγω εξαναγκασμού, και (iii) ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε από την εργασία της εξαιτίας αυτής της παράβασης και αυτής της συμπεριφοράς (και της συνακόλουθης καταγγελίας (repudiation) της σύμβασης εργασίας) από τους Καθ' ων η Αίτηση. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω βρίσκουμε ότι η Αιτήτρια κατάφερε να αποδείξει ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των ενεργειών των Καθ' ων η Αίτηση δηλαδή κατάφερε να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση της εξαναγκαζόμενη σε παραίτηση λόγω διαγωγής των Καθ' ων η Αίτηση. Κατά συνέπεια η Αιτήτρια δικαιούται σε αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 3
(1)του Νόμου αφού σύμφωνα με το άρθρο 7
(1)του Νόμου ο τερματισμός της απασχόλησης εργοδοτουμένου λόγω διαγωγής του εργοδότη, θεωρείται ως τερματισμός από τον εργοδότη. Η παράγραφος 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, προβλέπει ότι το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό αποζημίωσης που θα επιδικαστεί. Το Δικαστήριο, κατά τον υπολογισμό του ποσού της αποζημίωσης οφείλει να λάβει υπόψη την ηλικία, τα ημερομίσθια, τη διάρκεια της υπηρεσίας, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας και τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών και δεν μπορεί να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων. Στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια για σκοπούς του Νόμου ήταν στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση για 4 έτη και οι εβδομαδιαίες απολαβές της ανέρχονταν σε €164,11 (12 Χ €711,14 : 52). Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας, και την απουσία μαρτυρίας σχετικά με την ηλικία της Αιτήτριας, τις προσπάθειες που έκανε η Αιτήτρια για εξεύρεση άλλης εργασίας και για την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας της Αιτήτριας, κρίνουμε ότι η Αιτήτρια σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησης της, δικαιούται σε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 8 εβδομάδων, ήτοι, €1.312,88 (8 X€164,11). Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 9
(1)(ε) του Νόμου η Αιτήτρια, σύμφωνα με την πιο πάνω περίοδο απασχόλησης της δικαιούται σε πληρωμή 6 εβδομάδων απολαβών ως πληρωμή αντί προειδοποίησης, ήτοι ποσό €984,65 (6 X€164,11). Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για τα πιο κάτω ποσά: α) Το ποσό των €1.348,36 ως οφειλόμενα υπόλοιπα δεδουλευμένων μισθών για την περίοδο Δεκεμβρίου 2012- Ιούλιο 2013, β) Το ποσό των €1.312,88 ως αποζημιώσεις για εξαναγκασμό της σε παραίτηση, και γ) Το ποσό των €984,65 ως πληρωμή αντί προειδοποίησης. ήτοι σύνολο €3.645,91 με νόμιμο τόκο. Τέλος επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή . (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............. (Υπ.) .............. Χ. Ιωάννου, Μέλος Σ. Γεωργίου, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Εξαναγκασμός σε παραίτηση/ μη πληρωμή δεδουλευμένων μισθών) [1] R F Hill v. Moneey [1981] IRLR 258 [2] Stokes v. Hampstead Wine Co Ltd [1979] IRLR 298 [3] Ramage v. Harper- Mackay Ltd [1966] ITR 503 [4] Στο σύγγραμμα St.D. Anderman , "The Law of Unfair Dismissal" 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 81 σημειώνεται ότι σε όλες τις περιπτώσεις η παράβαση όρου της σύμβασης εργοδότησης πρέπει να είναι αρκούντως σοβαρή για να θεωρείται ως συμπεριφορά που αποκηρύσσει τη σύμβαση εργοδότησης. ( " The breach must be sufficiently serious to amount to a repudiation" ). [5] Ο Lord Steyn στην υπόθεση Malikv. BCCI (πιο πάνω) σημείωσε ότι: " .. The conduct must , of course, impinge on the relationship in the sense that, looked at objectively , it is likely to destroy or seriously damage the degree of trust and confidence the employee is reasonably entitled to have in his employer. That requires one to look at all the circumstances". [6] Στην απόφαση Post Office v. Roberts [1980] IRLR 347 το επιχείρημα των εργοδοτών ότι η παραβίαση πρέπει να είναι σκόπιμη και κακόπιστη για να συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί εξαναγκασμό σε παραίτηση απορρίφθηκε και λέχθηκε ότι η συμπεριφορά πρέπει να είναι : ". such that its effect judged reasonably and sensibly is to disable the other party from properly carrying out its obligations. " cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.