ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ ν. TOUCHSTONE TECHNOLOGIES LTD, Αρ. Υπόθεσης: 663/2007, 30/12/2015

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ ν. TOUCHSTONE TECHNOLOGIES LTD, Αρ. Υπόθεσης: 663/2007, 30/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2015:56 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΑΡΝΑΚΑ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Προέδρου Ε. Γεωργιάδη και Α. Αντωνίου, Μελών Αρ. Υπόθεσης: 663/2007 Μεταξύ: ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ, από Λάρνακα Αιτήτριας -και- TOUCHSTONE TECHNOLOGIES LTD, από Λάρνακα Καθ' ων η αίτηση ---------- Ημερομηνία: 30η Δεκεμβρίου, 2015 Εμφανίσεις: Για τον Αιτήτρια: κα Μ. Ραφαήλ Για τους Καθ' ων η αίτηση: κ. Π. Χατζή Χριστοφή ---------- ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια εργοδοτήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση για 7 ½ μήνες και για σκοπούς αποζημίωσης λάμβανε €273,64 εβδομαδιαίως. Επίσης κατά το χρόνο της απόλυσης διένυε τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της, γεγονός για το οποίο ενημέρωσε τους εργοδότες της λίγες ημέρες προηγουμένως. Στην απόφαση ημερ. 23.7.2009 το Δικαστήριο τούτο κατέληξε ως ακολούθως για το θέμα των αποζημιώσεων: «Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ' ων η αίτηση για 7 ½ σχεδόν μήνες και ότι για σκοπούς αποζημίωσης λάμβανε εβδομαδιαίως €273,64 εβδομαδιαίως. Επίσης κατά τον χρόνο της απόλυσης της διένυε τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης (Τεκμήριο 1), γεγονός για το οποίο ενημέρωσε τους Καθ' ων η αίτηση λίγες μέρες προηγουμένως. Έχοντας επομένως υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της, σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα, λαμβανομένου επίσης υπόψη του γεγονότος της εγκυμοσύνης της για το οποίο κράτησε ενήμερους τους εργοδότες της, των δυσκολιών που θα αντιμετώπιζε στην εξεύρεση νέας εργασίας ενόσω διαρκούσε η εγκυμοσύνη της και της αδυναμίας να καλύψει την εισοδηματική της απώλεια για το διάστημα αυτό, υπό τις περιστάσεις κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο να της επιδικάσουμε, υπό μορφή δίκαιης αποζημίωσης, το ποσό των €7114,64 που αντιστοιχεί με τις απολαβές 26 εβδομάδων.» Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου εφεσιβλήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση και το Ανώτατο Δικαστήριο στις 29.7.2014 απεφάσισε τα ακόλουθα: Εξετάσαμε τις εκατέρωθεν εισηγήσεις των συνηγόρων, υπό το φως της σχετικής νομοθεσίας και των αρχών που αναλύσαμε πιο πάνω. Στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, φραστικά τουλάχιστον, φαίνεται να λήφθηκαν υπόψη όλα τα κριτήρια αποτίμησης αποζημιώσεων. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Απαιτείται αξιολόγηση και εκτίμηση του κάθε κριτηρίου που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 4 του Πίνακα και ενδεχομένως άλλων σχετικών παραγόντων. Στην προκείμενη περίπτωση δεν φαίνεται να έχουν στην πραγματικότητα αξιολογηθεί όλα τα κριτήρια. Η σχετική αναφορά του Δικαστηρίου, ουσιαστικά, απολήγει σε φραστική διαπίστωση των κριτηρίων που υπόκεινται σε αξιολόγηση. Πέραν τούτου, στους παράγοντες που λήφθηκαν υπόψη περιλαμβάνονται και παράγοντες για τους οποίους ουδεμία μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Εξάλλου, ούτε σε εύρημα επί τούτων κατέληξε το Δικαστήριο. Πρόκειται για το στοιχείο «των δυσκολιών που θα αντιμετώπιζε στην εξεύρεση νέας εργασίας ενόσω διαρκούσε η εγκυμοσύνη της και της αδυναμίας να καλύψει την εισοδηματική της απώλεια για το διάστημα αυτό». Είναι πρόδηλο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε στον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων εσφαλμένα θεωρώντας ως δεδομένη την ύπαρξη του εν λόγω στοιχείου. Ενόψει όλων των πιο πάνω η έφεση επιτυγχάνει και η απόφαση του Δικαστηρίου σε συνάρτηση με το ύψος των αποζημιώσεων και τα έξοδα παραμερίζεται. Παραπέμπεται η υπόθεση στο πρωτόδικο Δικαστήριο για να επανεκδικάσει το ζήτημα του ύψους του ποσού της αποζημίωσης, στη βάση των προνοουμένων από το νόμο κριτηρίων, όπως προκύπτουν από τη μαρτυρία. Τα έξοδα της έφεσης επιδικάζονται υπέρ των εφεσεί-οντων και εναντίον της εφεσίβλητης, ενώ τα έξοδα στο πρωτόδικο Δικαστήριο να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της νέας δίκης. Στο στάδιο της επανεκδίκασης δεν προσκομίστηκε μαρτυρία. Και οι δύο πλευρές περιορίστηκαν στην κατάθεση γραπτών αγορεύσεων. Είναι η εισήγηση της συνηγόρου της Αιτήτριας, ότι εάν το Δικαστήριο τούτο αξιολογήσει έκαστο κριτήριο και δεν λάβει ως δεδομένο ότι η Αιτήτρια είχε αδυναμία να καλύψει τις οικονομικές της απώλειες ενόσω ήταν έγκυος, θα ικανοποιήσει τις απαιτήσεις που φαίνεται να επιτάσσει η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι κατ' ανάγκη το ποσό που θα επιδικάσει θα είναι χαμηλότερο του αρχικά επιδικασθέντος ποσού και τούτο γιατί, το Δικαστήριο είχε απορρίψει τη μαρτυρία των Καθ' ων η αίτηση ως μη πιστευτή και αναξιόπιστη, ενώ αποδέχθηκε τη μαρτυρία της Αιτήτριας και της μάρτυρος της Μ. Ιωακείμ ως ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα καθιστώντας την εύρημα του Δικαστηρίου. Αναφερόμενη στη θέση που οι Καθ' ων η αίτηση υποστήριξαν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι το Δικαστήριο τούτο δεν είχε καταλήξει σε σαφή εύρημα ότι η Αιτήτρια απολύθηκε λόγω της εγκυμοσύνης της ώστε να δικαιολογεί το ύψος των αποζημιώσεων, αναφέρθηκε σε απόσπασμα από τη μαρτυρία της Αιτήτριας όπως καταγράφεται στα πρακτικά και το οποίο παραθέτουμε: «Ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελαν να με απολύσουν για την εγκυμοσύνη μου και για κανένα άλλο λόγο. Επειδή είχαν πρόβλημα με προηγούμενη κοπέλα που ήταν έγκυος, γνωρίζοντας τον τρόπο που σκέφτονταν δεν ήθελαν να μπουν στη διαδικασία και πάλι μαζί μου να φύγω, να έχουν πρόβλημα αντικατάστασης, που ήταν και το πιο σοβαρό που αντιμετώπισαν με τη γραμματέα.» Είναι περαιτέρω η εισήγηση της ότι από τη στιγμή που το Δικαστήριο υιοθέτησε ως εύρημα τη μαρτυρία της Αιτήτριας, είναι σε θέση να καταλήξει σε ξεκάθαρο εύρημα, στα πλαίσια της επανεκδίκασης, ότι η Αιτήτρια απολύθηκε λόγω της εγκυμοσύνης, καθώς αυτό το εύρημα μπορεί να συνδεθεί άμεσα με το ύψος των αποζημιώσεων που θα επιδικασθούν. Είναι επίσης εισήγηση της, ότι παρόλο που δεν ενεργοποιούνται οι διατάξεις του περί Προστασίας της Μητρότητας Νόμου (Ν.100(Ι)/1997), λόγω μη γνωστοποιήσεως της εγκυμοσύνης στον εργοδότη, με πιστοποιητικό εγγεγραμμένου γιατρού πριν την απόλυση, η Αιτήτρια δικαιούται ωστόσο αποζημιώσεις και με βάση τον περί Ίσης Μεταχείρισης Ανδρών και Γυναικών στην Απασχόληση και στην Επαγγελματική Εκπαίδευση Νόμο (Ν.205(Ι)/2002). Από τη στιγμή που έχει διαταχθεί η επανεκδίκαση της υπόθεσης το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει την ενώπιον του μαρτυρία και υπό το φως των διατάξεων του συγκεκριμένου νόμου. Είναι η εισήγηση του συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση ότι στην προκείμενη περίπτωση ο μισθός της Αιτήτριας ήταν πολύ κοντά στον κατώτατο μισθό με βάση την ισχύουσα εκείνη την περίοδο νομοθεσία. Λαμβανομένου υπόψη, ότι σύμφωνα με τον Νόμο, οι πρώτοι έξι μήνες αποτελούν τη δοκιμαστική περίοδο απασχόλησης, εισηγήθηκε ότι εξετάζοντας τα κριτήρια (α) και (β) της παραγράφου 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου δεν δικαιολογείται αποζημίωση μεγαλύτερη της ελάχιστα προβλεπόμενης. Την ίδια θέση εξέφρασε και σε σχέση με τα κριτήρια (γ) και (ε) της παραγράφου 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, σημειώνοντας ότι η Αιτήτρια είναι νεαρής ηλικίας με καλές σπουδές ως τελειόφοιτη με πτυχίο Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου και μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων του Cyprus Institute of Management, το οποίο καθώς ανέφερε στη μαρτυρία της χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης. Λαμβανομένου υπόψη, ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία βάσει της οποίας μπορεί να εξαχθεί εύλογο συμπέρασμα ότι προέκυψαν προβλήματα στην προοπτική σταδιοδρομίας της Αιτήτριας και δεν εργοδοτήθηκε άμεσα κλπ, είναι η εισήγηση του ότι δεν πρέπει να δοθεί από το Δικαστήριο αποζη-μίωση πέραν της ελάχιστα προβλεπόμενης. Ως προς το κριτήριο (δ) είναι η εισήγηση του ότι από τη στιγμή που το Δικαστήριο δεν προέβη σε οποιοδήποτε εύρημα σχετικά με τις πραγματικές συνθήκες τερματισμού της απασχόλησης της Αιτήτριας, δεν μπορεί να δοθεί ουσιαστική βαρύτητα στο κριτήριο αυτό. Σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67)όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79(στο εξής «ο Νόμος»), όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου: 1. Πάσα αποζημίωσις επιδικαζόμενη εις εργοδοτούμενον υπό του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών δυνάμει του άρθρου 3 υπολογίζεται ως εκτίθεται εις τον παρόντα Πίνακα. 2. Εν ουδεμία περιπτώσει η αποζημίωσις θα είναι μικροτέρα του ποσού το οποίον ο εργοδοτούμενος θα ελάμβανε εάν είχε κηρυχθεί υπό του εργοδότη του ως πλεονάζον και εδικαιούτο εις πληρωμήν λόγω πλεονασμού δυνάμει του Μέρους IV, ως αύτη υπολογίζεται δυνάμει του Τέταρτου Πίνακος, λαμβανομένης όμως υπ' όψιν απασχολήσεως από της 1ης Ιανουαρίου 1960. 3. Εν ουδεμία περιπτώσει η αποζημίωσις θα υπερβαίνη τα ημερομίσθια δύο ετών. 4. Πλην ως προνοείται υπό των παραγράφων 2 και 3 του παρόντος Πίνακος, το Δικαστήριον εργατικών Διαφορών έχει απόλυτον διακριτικήν εξουσίαν ως προς το υπ' αυτού επιδικασθησόμενον ποσόν. Κατά τον υπολογισμόν όμως του επιδικασθησομένου τούτου ποσού, το Δικαστήριον Εργατικών Διαφορών δέον να λάβη υπ' όψιν του, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτου-μένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης στα οποία έχουμε καταλήξει, απορρίπτοντας τη μαρτυρία του μάρτυρα των Καθ' ων η αίτηση Ευάγγελου Ευαγγέλου και αποδεχό-μενοι τη μαρτυρία της Αιτήτριας και της μάρτυρος της Μαρίας Ιωακείμ, είναι φανερό ότι οι Καθ' ων η αίτηση τερμάτισαν την απασχόληση της Αιτήτριας λόγω της εγκυμοσύνης της. Οι Καθ' ων η αίτηση απέλυσαν την Αιτήτρια τέσσερις μέρες μετά που η ίδια τους ενημέρωσε προφορικά για την εγκυμοσύνη της προβάλλοντας ως λόγο, «ότι κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής περιόδου δεν είχε ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους», κάτι που δεν ευσταθεί αφού η Αιτήτρια, πέραν των όσων προέβαλε με τη μαρτυρία της και αποτέλεσαν εύρημα το Δικαστηρίου, είχε ήδη διανύσει τη δοκιμαστική περίοδο και κατέστη εργοδοτούμενη αορίστου διαρκείας ενάμιση μήνα προηγουμένως. Συνεπώς ο λόγος που επικαλέστηκαν οι Καθ' ων η αίτηση δεν αποτέλεσε τον πραγματικό λόγο απόλυσης της Αιτήτριας αλλά μια ανακριβή αιτίαση με σκοπό τη δικαιολόγηση της απόφασης τους. Και ενώ η Αιτήτρια προσκόμισε αυθημερόν ιατρικό πιστοποιητικό που επιβεβαίωνε ότι βρισκόταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης, εν τούτοις ο κ. Ευαγγέλου απευθυνόμε-νος στη λογίστρια της Εταιρείας κα Ξένια Νικολαίδου, θέλησε να την καταστήσει μαρτύρα, ότι ενώ απέλυσε την Αιτήτρια το πρωί, του προσκόμισε πιστοποιητικό το απόγευμα. Είναι λοιπόν φανερό ότι ενώ η Αιτήτρια καλοπροαίρετα θέλησε να ενημερώσει προφορικά τους Εργοδότες της για την εγκυμοσύνη της, οι τελευταίοι εκμεταλλευόμενοι το γεγονός της μη προσκόμισης ιατρικού πιστοποιητικού προχώ-ρησαν χωρίς καθυστέρηση στην απόλυση της, επιδεικνύοντας συμπεριφορά που δεν αναμενόταν από ένα μέσο συνετό εργοδότης αφ' ης στιγμής έλαβαν γνώση της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η εργοδοτούμενη τους, ανεξάρτητα του γεγονότος ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνωστοποίησε με πιστοποιητικό εγγεγραμμένου γιατρού την εγκυμοσύνη της, δυνάμει του άρθρου 4 του περί Προστασίας της Μητρότητας Νόμου του 1997 (Ν.100(Ι)/1997). Η προστασία της γυναίκας λόγω εγκυμοσύνης ή άδειας μητρότητας αποτελεί ένα από τους βασικούς άξονες κοινωνικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του εθνικού εργατικού δικαίου η οποία θα πρέπει να προσεγγίζεται με ανάλογη προσοχή και ευαισθησία από τους εργοδότες, με τη αποφυγή οποιουδήποτε λιγότερο ευνοϊκού μέτρου για την έγκυο γυναίκα, όταν το αντικειμενικό γεγονός της εγκυμοσύνης περιέλθει σε γνώση τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Σύμφωνα με το άρθρο 6