ΚΑΡΜΕΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ν. LITHOSTAR LTD κ.α., Αρ. Αίτησης: 777/11, 25/2/2016

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67)όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που η Εργοδότρια Εταιρεία αποδείξει ότι η απόλυσή της οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») πληρωμή με βάση το άρθρο 16

(1)του Νόμου σε συνδυασμό με τον 4ο Πίνακα του Νόμου. Η Εργοδότρια Εταιρεία αμφισβητώντας την εναντίον της αξίωση στους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής της ισχυρίζεται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν καθόλα νόμιμος καθότι οφείλετο σε λόγους πλεονασμού λόγω μείωσης του κύκλου εργασιών της και ειδικότερα λόγω της μεγάλης μείωσης σε προϊόντα που χρειάζονται εργατικά χέρια. Το Ταμείο στους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής του ισχυρίζεται ότι το αίτημα της Αιτήτριας για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί από τα στοιχεία που υπάρχουν ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Η Εργοδότρια Εταιρεία δεν παρουσίασε στοιχεία για μείωση του κύκλου εργασιών της επιχείρησης της. Απέλυσε την Αιτήτρια με τον ισχυρισμό της μείωσης του κύκλου εργασιών ενώ στον ουσιώδη χρόνο προέβη σε πρόσληψη νέου εργοδοτούμενου στην ίδια ειδικότητα. Βάρος απόδειξης- Μαρτυρία Το άρθρο 5 του Νόμου προβλέπει τους λόγους που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και οι οποίοι δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης από τον εργοδότη. Με το εδάφιο (β) του εν λόγω άρθρου καλύπτεται ο λόγος απόλυσης λόγω πλεονασμού. Το άρθρο 6

(1)του Νόμου καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο «... ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Επομένως στην παρούσα περίπτωση η Εργοδότρια Εταιρεία έχει το βάρος να αποδείξει ότι τερμάτισε την απασχόληση της Αιτήτριας λόγω πλεονασμού βάσει των προβλεπομένων στο άρθρο 5(β) σε συνδυασμό με το άρθρο 18 του Νόμου, όπου καθορίζονται περιοριστικά οι λόγοι πλεονασμού. Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκαν από τους διαδίκους ως παραδεκτά γεγονότα τ' ακόλουθα: (

1. i)Η Αιτήτρια απασχολείτο από την Εργοδότρια Εταιρεία από τις 31/12/1981 μέχρι τις 31/3/2010. Η Εργοδότρια Εταιρεία στις 3/2/2010 με επιστολή της ενημέρωσε την Αιτήτρια ότι θα απολυόταν στις 31/3/2010 ως πλεονάζον προσωπικό λόγω της συνεχούς μείωσης του κύκλου εργασίας της (Τεκμήριο 1). Με το εν λόγω Τεκμήριο η Εργοδότρια Εταιρεία έδωσε στην Αιτήτρια τη νενομισμένη προειδοποίηση. (
2. ii)Για σκοπούς του Νόμου, ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε €276,00. (iii) Η Αιτήτρια στις 9/4/2010 υπέβαλε αίτηση στο Ταμείο για πληρωμή λόγω πλεονασμού (Τεκμήριο 2) η οποία αίτηση απορρίφθηκε. (
3. iv)Η Εργοδότρια Εταιρεία συμπλήρωσε στις 14/4/2010 το σχετικό ερωτηματολόγιο του Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων αναφορικά με την αίτηση της Αιτήτριας για πληρωμή λόγω πλεονασμού (Τεκμήριο 3) και ανέγραψε σε αυτό ότι η απόλυση της Αιτήτριας οφειλόταν στη μείωση του κύκλου εργασιών της και ειδικότερα στη μεγάλη μείωση σε προϊόντα που χρειάζονται εργατικά χέρια. Περαιτέρω ενώπιόν μας κατατέθηκαν από κοινού αντίγραφα των σελίδων από τους εξελεγμένους λογαριασμούς της Εργοδότριας Εταιρείας για τα έτη 2008 και 2009 στις οποίες φαίνεται ο κύκλος εργασιών (το κόστος πωλήσεων) της Εργοδότριας Εταιρείας για τα έτη 2007, 2008 και 2009 (Τεκμήριο 4). Σύμφωνα με το περιεχόμενο των εν λόγω σελίδων οι πωλήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας ήταν: (α) για το έτος 2007 € 822.697- (β) για το έτος 2008 €1.017.923- (γ) για το έτος 2009 € 985.704- Οι διάδικοι δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία. Αξιολόγηση και Συμπεράσματα - Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζον, και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόληση του ετερματίσθη: «(α) Διότι ο εργοδότης έπαυσεν ή προτίθεται να παύση να διεξάγη την επιχείρησιν εν τη οποία ο εργοδοτούμενος απησχολείτο, ή (β) διότι ο εργοδότης έπαυσεν ή προτίθεται να παύση να διεξάγη επιχείρησιν εις τον τόπον όπου ο εργοδοτούμενος απησχολείτο: .................................... (γ) Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίας της επιχειρήσεως: (
4. i)Εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιαδήποτε άλλης αλλαγής εις τα μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (
5. ii)Αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τα αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων. (iii) Καταργήσεις τμημάτων. (
6. iv)Δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών. (
7. v)Ελλείψεως παραγγελιών ή πρώτων υλών (
8. vi)Σπάνεως μέσων παραγωγής, και (vii) Περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως» Το ερώτημα που τίθεται είναι αν με βάση την ενώπιόν μας μαρτυρία δικαιολογείται η απόλυση της Αιτήτριας με βάση τις πρόνοιες του εδαφίου (vii) της παραγράφου (γ) του άρθρου 18 του Νόμου. Σημειώνουμε ότι με βάση τη νομολογία το κατά πόσον υπάρχουν πραγματικές συνθήκες πλεονασμού κρίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και δεν εναπόκειται στην υποκειμενική κρίση του εργοδότη ή του εργοδοτούμενου. Αξιολογώντας το ενώπιόν μας μαρτυρικό υλικό παρατηρούμε ότι εφόσον το Τεκμήριο 4 κατατέθηκε από κοινού από τους διαδίκους και κανένας από τους διαδίκους προσέφερε μαρτυρία που να αντικρούει το περιεχόμενο του ή που να το επεξηγεί και να το αναλύει, βρίσκουμε ότι ο κύκλος εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας για τα έτη 2007, 2008 και 2009 είναι αυτός που αναφέρεται στο εν λόγω Τεκμήριο ως κόστος πωλήσεων. Η ένσταση του Ταμείου για πληρωμή της Αιτήτριας από το Ταμείο λόγω πλεονασμού εδράζεται στη θέση ότι η απόλυση της Αιτήτριας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οφείλεται σε λόγους πλεονασμού καθ' ότι από στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δεν αποδεικνύεται ουσιαστική μείωση του κύκλου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας κατά τον ουσιώδη χρόνο της απόλυσης της Αιτήτριας εντός των πλαισίων που καθορίζει ο Νόμος και η νομολογία. Σύμφωνα με την επικρατούσα νομολογία, για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρξε πραγματική μείωση του όγκου εργασιών μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος εργασιών της επιχείρησης αυτής κατά τα τελευταία χρόνια προ της απολύσεως. Το Δικαστήριο κρίνοντας αντικειμενικά θα πρέπει να διαπιστώσει κατά ποσόν υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου εργασιών κατά τον ουσιώδη χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του εργοδοτούμενου στο βαθμό που θα μπορούσε να θεωρηθεί δικαιολογημένη η απόφαση για απόλυση λόγω πλεονασμού. Σχετικά με τον περιορισμό του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης σύμφωνα με την απόφαση το Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α. Ιάσωνος Λτδ ν. Χρίστου κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ 703, 706: «Εποχιακή ή περιοδική μείωση του όγκου της εργασίας η οποία αφήνει ανεπηρέαστο τον όγκο της εργασίας, επιμετρούμενο μέσα στο συνήθη κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας του εργοδότη, δε συνιστά λόγο για τον τερματισμό της απασχόλησης λόγω πλεονασμού. Ο όγκος των εργασιών επιχείρησης έχει όχι μόνο εποχιακές αλλά και καθημερινές αυξομειώσεις και διακυμάνσεις. Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσειόντων, θα διανοιγόταν η οδός για την καταστρατήγηση του οικοδομήματος του νόμου που συναρτά τον πλεονασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα της επιχείρηση. Ο όγκος εργασίας προσδιορίζεται με βάση σταθερό παρονομαστή που αντανακλά τον όγκο της εργασίας του εργοδότη στο πλαίσιο του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και αυτή η σημασία που ενέχει ο όρος 'όγκος εργασίας' στο πλαίσιο του άρθρου 18(γ) (vii) του Ν.24/67 (όπως έχει τροποποιηθεί).» Η κρίση του Δικαστηρίου επί του επίδικου θέματος θα πρέπει να βασιστεί στα στοιχεία που είχε ενώπιόν του και στα οποία στηρίχτηκε ο εργοδότης κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης απόλυσης του εργοδοτούμενου. Από τα στοιχεία που κατατέθηκαν ενώπιόν μας όσον αφορά τον κύκλο εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας, παρατηρούμε ότι τα μόνα σχετικά στοιχεία αναφορικά με την απόλυση της Αιτήτριας, η οποία απόλυση έλαβε χώρα αρχές του 2010, είναι τα στοιχεία που αφορούν το κόστος των πωλήσεων της Εργοδότριας Εταιρείας για τα έτη 2007, 2008 και

1. Δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε στοιχεία αναφορικά με τον κύκλο εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας το 2010 και οποιαδήποτε μαρτυρία που να υποστηρίζει συμπέρασμα ότι η Εργοδότρια Εταιρεία αρχές του 2010 ήταν σε θέση να προβλέψει με βεβαιότητα τη μείωση του κύκλου εργασιών της για το 2010 και μετά. Ούτε προσκομίστηκε μαρτυρία που να δεικνύει ότι η Εργοδότρια Εταιρεία κατά τον χρόνο απόλυση της Αιτήτριας είχε μειωμένες ανάγκες εργατικών χεριών στον τομέα που εργαζόταν η Αιτήτρια. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου φαίνεται ότι (α) το έτος 2008 υπήρξε μια αύξηση στα έσοδα της Εργοδότριας Εταιρείας από τις πωλήσεις των προϊόντων της σε σύγκριση με το έτος 2007 και (β) το 2009 υπήρξε μείωση στα έσοδα της από τις πωλήσεις των προϊόντων της σε σχέση με το 2008 αλλά τα εν λόγω έσοδα της το 2009 ήταν αυξημένα σε σχέση με αυτά του
2. Δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε στοιχεία που καταδεικνύουν κατά πόσο αυτή η αύξηση στις πωλήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας το 2008 και το 2009 δεν αντανακλούσε και σε αντίστοιχη αύξηση του όγκου εργασίας της Εργοδότριας Εταιρείας και/ή ότι οφείλετο σε άλλους παράγοντες όπως π.χ. αύξηση των τιμών πώλησης των προϊόντων της, εισπράξεις καθυστερημένων τιμολογίων της Εργοδότριας Εταιρείας για πωλήσεις που έγιναν προγενέστερα. Συνεπώς, με βάση τα ενώπιόν μας στοιχεία δεν διαπιστώνουμε να υπήρξε μείωση του όγκου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας κατά τον ουσιώδη χρόνο απόλυσης της Αιτήτριας και υπό το φως επομένως όλων των πιο πάνω ευρημάτων και συμπερασμάτων μας και λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές πρόνοιες του Νόμου, κρίνουμε και αποφασίζουμε ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας δεν έγινε κάτω από πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18(γ)(vii) του Νόμου. Συνακόλουθα κρίνουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία απέτυχε να αποδείξει ότι απέλυσε την Αιτήτρια λόγω πλεονασμού που στη βάση του Νόμου θα δικαιολογούσε την απόλυση της Αιτήτριας αρχές του
3. Καταλήγουμε λοιπόν ότι η απόλυση της Αιτήτριας είναι παράνομη και συνεπώς δικαιούται σε σχετική αποζημίωση. Αποζημιώσεις Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ' ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) τη διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικίαν του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε). Βρίσκουμε ότι το ελάχιστο ποσό που θα ελάμβανε η Αιτήτρια αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα ανερχόταν στις €20.838,00 (75.5 Χ €276,00) και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να της επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €28,704.00 (104 Χ €276,00). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια για σκοπούς του Νόμου ήταν στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για 28 χρόνια και ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός της ανερχόταν σε €276,
4. Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και πιο συγκεκριμένα (α) το γεγονός ότι δεν αποδείχτηκε ότι η απόλυση της Αιτήτριας οφειλόταν σε λόγους πλεονασμού σε συνδυασμό με το ότι δεν τέθηκε ενώπιόν μας μαρτυρία σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας και (β) την απουσία μαρτυρίας σχετικά με την ηλικία της Αιτήτριας, τις προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης εργασίας και για την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας της Αιτήτριας, κρίνουμε ότι η Αιτήτρια σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου, σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησής της και τις απολαβές της δικαιούται σε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 88 εβδομάδων, ήτοι €24.288,00 (€276,00 Χ 88). Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €24.288,00 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στην Αιτήτρια μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους και το υπόλοιπο ποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Δηλαδή ποσό €14.352,00 πλέον νόμιμο τόκο που αντιστοιχεί με τις απολαβές ενός έτους θα καταβληθούν από τους Καθ' ων η Αίτηση 1, το δε υπόλοιπο ποσό €9.936,00 πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 €2.000,00 ως έξοδα πλέον Φ.Π.Α. Η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) ................ Ελ. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............ (Υπ.) ............. Α. Λαός, Μέλος Ι. Τσουρής, Μέλος Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Παράνομη απόλυση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο