ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ ν. MUSKITA HOTELS LTD, FOUR SEASONS HOTEL κ.α., Αρ. Αίτησης: 534/14, 14/11/2016

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67)όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αποδείξουν ότι η απόλυσή του οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») με βάση το άρθρο 16

(1)του Νόμου σε συνδυασμό με τον 4ο Πίνακα του Νόμου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 με τους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις και ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος και οφείλεται σε λόγους πλεονασμού. Το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού (το «Ταμείο») με την έγγραφο εμφάνισή του ισχυρίζεται ότι το αίτημα του Αιτητή για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί από τα στοιχεία που υπάρχουν ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή, έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης[1]. Πιο συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε νόμιμα για λόγους πλεονασμού βάσει των προβλεπόμενων στα άρθρα 5 και 18 του Νόμου. Την ημέρα της ακρόασης η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν θα προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών τους που περιέχονται στο έγγραφο εμφανίσεώς τους αναφορικά με τους λόγους απόλυσης του Αιτητή. Με βάση αυτή τη δήλωση της δικηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση 1, το μαχητό τεκμήριο που προνοεί ο Νόμος για παράνομη απόλυση του Αιτητή δεν ανατράπηκε και συνακόλουθα ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή θεωρείται αδικαιολόγητος και παράνομος. Ενόψει των πιο πάνω η δικηγόρος του Αιτητή ζήτησε άδεια να αποσύρει την αίτηση εναντίον του Ταμείου. Το Δικαστήριο έδωσε την άδεια και η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίφθηκε. Ακολούθως οι δικηγόροι των δύο πλευρών δήλωσαν τα πιο κάτω γεγονότα ως παραδεκτά: α) Η περίοδος απασχόλησης του Αιτητή στους Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν από 15/31992 μέχρι 31/3/2013. β) Κατά τον χρόνο απόλυσής του ο Αιτητής λάμβανε για σκοπούς του Νόμου το ποσό των €869,62 εβδομαδιαίως. γ) Στον Αιτητή καταβλήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 το ποσό που αντιστοιχεί σε 52 εβδομαδιαίες απολαβές ως αποζημιώσεις για την απόλυσή του το οποίο ποσό έγινε δεκτό από τον Αιτητή με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων του για διεκδίκηση αυξημένων αποζημιώσεων βάσει του Νόμου. δ) Οι δύο πλευρές συμφώνησαν όπως η κάθε πλευρά θα αναλάβει τα δικηγορικά έξοδα της στην παρούσα διαδικασία. Στη συνέχεια, ο Αιτητής πρόσφερε τη μαρτυρία του για να καθοριστεί το ποσό των αποζημιώσεων που δικαιούται δυνάμει του Νόμου. Η εν λόγω μαρτυρία ήταν η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αιτητή, όταν τερματίστηκε η απασχόλησή του στους Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν σχεδόν 61 ετών. Στους Καθ' ων η Αίτηση 1 εργάστηκε για 19 χρόνια ως Food & Beverages Service Manager και για δύο χρόνια (τα τελευταία χρόνια πριν απολυθεί) ως Night Manager. Είναι διαζευγμένος και πατέρας δύο ενήλικων παιδιών. Μετά την απόλυσή του γράφτηκε στο Ταμείο Ανεργίας. Επειδή 2.5 χρόνια μετά την απόλυσή του δεν κατέφερε να βρει άλλη εργασία υπέβαλε αίτηση για πρόωρη σύνταξη. Με δεδομένο ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή κρίθηκε ως παράνομος θα πρέπει να προχωρήσουμε να αξιολογήσουμε την ενώπιόν μας τεθείσα μαρτυρία με σκοπό να καταλήξουμε στο ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται ο Αιτητής[2]. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Έχοντας υπόψη την υποπαράγραφο 2[3] του άρθρου 4 του Τέταρτου Πίνακα του Νόμου, βρίσκουμε ότι το ελάχιστο ποσό που θα ελάμβανε ο Αιτητής αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα ανερχόταν στις €41.502,44 (59.5 Χ €697,52) και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να του επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €90.440,48 (104 Χ €869,62). Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σελ. 104-105 σημειώνουμε τ΄ ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Ο Αιτητής δεν αντεξετάστηκε από τη δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση 1 και συνακόλουθα η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη. Δεν εντοπίσαμε κάτι στο περιεχόμενο της μαρτυρίας του το οποίο να κλονίζει το αξιόπιστό της και συνακόλουθα η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Σημειώνουμε όμως ότι ο Αιτητής δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης εργασίας ούτε έθεσε ενώπιόν μας την οικονομική του κατάσταση. Συνακόλουθα το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε συγκεκριμένα ευρήματα σχετικά με την υλική ζημιά και την απώλεια σταδιοδρομίας του Αιτητή συνεπεία της απόλυσης του από τους Καθ΄ ών η Αίτηση 1. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη ότι ο Αιτητής: (α) απολύθηκε με τον ισχυρισμό λόγων πλεονασμού οι οποίοι δεν αποδείχθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 (σημειώνουμε ότι ο Αιτητής με τη μαρτυρία του δεν επικαλέστηκε ότι η απόλυσή του ήταν κακόπιστη και ότι έγινε για αλλότριους σκοπούς), (β) εργάστηκε για 21 χρόνια στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση 1, (γ) ήταν σχεδόν 61 χρόνων κατά την απόλυσή του (ηλικία δύσκολη για εξεύρεση εργασίας) και (δ) ελάμβανε πριν την απόλυσή του το ποσό των €869,62 εβδομαδιαίως κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως του επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 60 εβδομάδων ήτοι €52.177,20. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση 1 από το πιο πάνω ποσό είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στον Αιτητή μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους (οι οποίες ανέρχονται σε €45.220,24) και το υπόλοιπο ποσό το οποίο ανέρχεται σε €6.956,96 το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 ήδη κατέβαλαν στον Αιτητή το ποσό που αντιστοιχεί στις απολαβές ενός έτους και σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σίμος Μουζούρης v. Cosmoplast Ltd

(2007)1 (B) AAΔ σελ. 896, το εν λόγω ποσό θα πρέπει να αφαιρεθεί από το ποσό της αποζημίωσης που έχει επιδικαστεί εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1. Κατά συνέπεια παρόλο που εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €6.956,96 ως αποζημιώσεις για αδικαιολόγητο και παράνομο τερματισμό της απασχόλησής του, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν υποχρεούνται να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό προς τον Αιτητή, ενώ το Ταμείο θα πρέπει να καταβάλει στον Αιτητή το ποσό των €6.956,96 πλέον νόμιμους τόκους. Η κάθε πλευρά θα αναλάβει τα δικηγορικά της έξοδα. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής. (Υπ.) ............. (Υπ.) .............. Στ. Χατζημανώλης, Μέλος. Θ. Θεοδώρου, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Καθορισμός Αποζημιώσεων). [1] Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: "Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτούμενου τεκμαίρεται , μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων." [2] Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί από αυτόν επί τουλάχιστον 26 εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος είχε δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. [3] «Νοείται ότι κατά τον υπολογισμόν της εβδομαδιαίας αμοιβής οιονδήποτε ποσόν το οποίο υπερβαίνει το τετραπλάσιο του εβδομαδιαίου ποσού των βασικών ασφαλιστέων αποδοχών όπως τούτο εκάστοτε καθορίζεται στους Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμους του 1980 μέχρι 1993 δεν λαμβάνεται υπόψιν». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο