Κώστας Νεοφύτου ν. Δήμου Πέγειας, Αρ. Αίτησης: 232/10, 12/2/2016

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: «3.

(1)Όταν, κατά ή μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος άρθρου, ο εργοδότης τερματίζη δι' οιονδήποτε λόγον άλλον ή των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων, την απασχόλησιν εργοδοτουμένου ο οποίος έχει απασχοληθή συνεχώς υπ' αυτού επί είκοσι εξ τουλάχιστον εβδομάδας, ο εργοδοτούμενος κέκτηται δικαίωμα εις αποζημίωσιν υπολογιζόμενης συμφώνως προς τον Πρώτον Πίνακα:» Σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Νόμου, «..... ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρο 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση του εργοδοτούμενου. Στην παρούσα περίπτωση, οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στις παραγράφους (ε) και (στ) του άρθρου 5 του Νόμου. Ειδικά, οι Καθ' ων η Αίτηση θα πρέπει να αποδείξουν ότι με βάση τους λόγους που προβάλλουν στην έγγραφο εμφάνισή τους, ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος με συνέπεια να μην παρέχεται στον Αιτητή το δικαίωμα αποζημίωσης. Για τους Καθ' ων η Αίτηση κατέθεσαν ο κ. Μάριος Ματθαίου, Δημοτικός Γραμματέας των Καθ' ων η Αίτηση και ο κ. Βαγγέλης Ζαχαρία, επιστάτης στους Καθ' ων η Αίτηση. Ο Αιτητής υποστήριξε το αίτημά του μόνο με τη δική του μαρτυρία. Μαρτυρία Ο κ. Ματθαίου κατέθεσε ότι η μονιμοποίηση του Αιτητή στη θέση του εργάτη γενικών καθηκόντων έγινε 17 μήνες μετά την πρόσληψή του. Ήταν η θέση του ότι η δοκιμαστική περίοδος της εργοδότησης του Αιτητή παρατάθηκε πέραν των έξι μηνών για τον λόγο ότι ο Αιτητής κατά την εργασία του είχε (α) δημιουργήσει μικροπαρεξηγήσεις και (β) φιλονικήσει με συναδέλφους του. Υποστήριξε ότι ο Αιτητής κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στους Καθ' ων η Αίτηση υπέπεσε σε σωρεία πειθαρχικών αδικημάτων αφού επιδείκνυε απειθαρχία και δεν συμμορφωνόταν με τις οδηγίες των προϊσταμένων του, επιδείκνυε ανάρμοστη και απρεπή συμπεριφορά προς τους συναδέλφους του, δεν τηρούσε το ωράριο εργασίας του και δεν προσερχόταν στο χώρο εργασίας του και/ή εγκατέλειπε την εργασία του χωρίς να ενημερώσει τον προϊστάμενό του και χωρίς να εξασφαλίσει σχετική άδεια. Προς υποστήριξη των εν λόγω θέσεών του κατέθεσε: (α) επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Αιτητή ημερ.12/04/2006 (Τεκμήριο 9), με την οποία οι Καθ' ων η Αίτηση τον ενημέρωναν ότι του επέβαλαν την ποινή της αυστηρής επίπληξης για τον λόγο ότι κατ' επανάληψη

(1)δεν έχει υπακούσει στον υπεύθυνο του συνεργείου αποκομιδής σκυβάλων για εκτέλεση συγκεκριμένης εργασίας και

(2)καθυστερούσε να προσέλθει στο χώρο εργασίας του, (β) επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Αιτητή ημερ.17/08/2007 (Τεκμήριο 11), με την οποία γινόταν παρατήρηση και επίπληξη στον Αιτητή για άρνησή του να εκτελέσει συγκεκριμένες οδηγίες οι οποίες αφορούσαν την αποκομιδή σκυβάλων και για απρεπή συμπεριφορά του προς τον επιστάτη του Δήμου εν ώρα υπηρεσίας, (γ) επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Αιτητή ημερ.21/10/2008 (Τεκμήριο 13), με την οποία οι Καθ' ων η Αίτηση παρατηρούσαν τον Αιτητή για τη μη έγκαιρη ενημέρωση της υπηρεσίας για μη προσέλευσή του στο χώρο εργασίας του στις 23/07/2008 και στις 04/09/2008 και τον ενημέρωναν ότι η εν λόγω επιστολή αποτελεί την τρίτη κατά σειρά πειθαρχική ποινή επίπληξης που του επιβάλλεται, και (δ) επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Αιτητή ημερ.17/08/2009 (Τεκμήριο 15), με την οποία οι Καθ' ων η Αίτηση πληροφορούσαν τον Αιτητή ότι εξετάστηκαν οι εναντίον του κατηγορίες για απειθαρχία στον τομέα εκτέλεσης της εργασίας αποκομιδής σκυβάλων, για αποχώρηση από τον χώρο εργασίας του εν ώρα υπηρεσίας χωρίς άδεια από τον επιστάτη και για απρεπή συμπεριφορά προς τους συναδέλφους του και ότι του επέβαλαν για την πιο πάνω συμπεριφορά του την ποινή της αυστηρής επίπληξης. Περαιτέρω, τον προειδοποιούσαν ότι η επανάληψη τέτοιας συμπεριφοράς θα τους ωθήσει να εξετάσουν το ενδεχόμενο απόλυσής του. Στη συνέχεια ανέφερε ότι στις 21/10/2009 οι Καθ' ων η Αίτηση με επιστολή τους (Τεκμήριο 16) πληροφόρησαν τον Αιτητή ότι, αφού έλαβαν υπόψη τα πειθαρχικά παραπτώματα που διέπραξε από τις 02/05/2002 μέχρι τις 21/10/2009 και τις προειδοποιητικές επιστολές που του δόθηκαν στις 12/04/2006, 17/08/2007, 21/10/2008 και 17/08/2009 καθώς και το περιστατικό της απουσίας του από την εργασία του κατά τη διάρκεια των ημερομηνιών 09/10/2009 μέχρι 13/10/2009 χωρίς την έγκαιρη ενημέρωση του αρμόδιου προσώπου, διαπίστωσαν τη μη συμμόρφωσή του με τις υποδείξεις τους ως εργοδότες του και τον κάλεσαν όπως στις 30/10/2009 παρευρεθεί σε συνεδρία στα γραφεία τους καθότι θα εξεταστεί θέμα απόλυσής του. Ότι στις 30/10/2009 σε ειδική συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου, στην οποία παρουσιάστηκαν τόσο ο Επαρχιακός Γραμματέας της ΣΕΚ Πάφου όσο και ο Γραμματέας του Σωματείου Τοπικής Αυτοδιοίκησης ΣΕΚ Πάφου, εξετάστηκε στην απουσία του Αιτητή, καθότι αυτός δεν παρουσιάστηκε, το ενδεχόμενο απόλυσης του Αιτητή συνεπεία της διαχρονικής ανυπακοής του και του πρόσφατου περιστατικού αδικαιολόγητης και άνευ άδειας απουσίας του από την εργασία του από τις 09/10/2009 μέχρι τις 13/10/

1. Επειδή το Δημοτικό Συμβούλιο, λόγω της απουσίας τριών μελών του, δεν μπορούσε να λάβει απόφαση, το θέμα της απόλυσης του Αιτητή παραπέμφθηκε στην επόμενη συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου, η οποία έλαβε χώρα στις 03/11/
2. Στην εν λόγω συνεδρία αποφασίστηκε η απόλυση του Αιτητή. Ήταν η θέση του ότι ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι απουσίαζε από την εργασία του για λόγους υγείας αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη του καθότι ο Αιτητής (α) ουδέποτε ενημέρωσε τους Καθ' ων η Αίτηση αναφορικά με την απουσία του και (β) παρουσίασε ιατρικό πιστοποιητικό μετά την επιστροφή του στην εργασία. Αντεξεταζόμενος, διευκρίνισε ότι ιεραρχικά, ο πρώτος υπεύθυνος για τον Αιτητή ήταν ο επιστάτης των Καθ' ων η Αίτηση και μετά ο Δημοτικός Μηχανικός ως τμηματάρχης του τεχνικού τμήματος των Καθ' ων η Αίτηση. Αυτός ως Δημοτικός Γραμματέας είχε τη γενική εποπτεία των υπαλλήλων των Καθ' ων η Αίτηση. Ισχυρίστηκε ότι για όλες τις περιπτώσεις που αφορούσαν την εργασιακή συμπεριφορά του Αιτητή πριν το θέμα προωθηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο αυτός είχε συζητήσεις τόσο με τους προϊσταμένους του Αιτητή όσο και με τον ίδιο τον Αιτητή. Ισχυρίστηκε ότι αυτός ενημερώθηκε από τον επιστάτη των Καθ' ων η Αίτηση ότι ο Αιτητής απουσίαζε από την εργασία του από τις 09/10/2009 μέχρι τις 13/10/2009 χωρίς λόγο και ότι παρουσίασε στον επιστάτη ιατρικό πιστοποιητικό που του παραχωρούσε άδεια απουσίας από την εργασία του για την εν λόγω περίοδο μετά την επιστροφή του στην εργασία. Κατά την επανεξέτασή του είπε ότι αυτός όταν στις 9/10/2009 και στις 12/10/2009 πληροφορήθηκε ότι ο Αιτητής απουσίαζε από την εργασία του έδωσε οδηγίες στον επιστάτη να μάθει για ποιο λόγο απουσίαζε ο Αιτητής, αλλά ο επιστάτης παρ' όλες τις προσπάθειές του δεν μπόρεσε να πληροφορηθεί τι συνέβαινε με τον Αιτητή. Σημείωσε ότι οι εργοδοτούμενοι στους Καθ' ων η Αίτηση στις περιπτώσεις που απουσιάζουν με άδεια ασθενείας προσκομίζουν τα σχετικά πιστοποιητικά είτε στη γενική διοίκηση των Καθ' ων η Αίτηση είτε στον άμεσα προϊστάμενό τους ο οποίος με τη σειρά του ενημερώνει τη γενική διοίκηση. Πριν την έναρξη της μαρτυρίας του δεύτερου μάρτυρα των Καθ' ων η Αίτηση κατατέθηκαν ως τεκμήρια από κοινού τα πιο κάτω έγγραφα: (α) δύο αντίγραφα πιστοποιητικών ασθενείας τα οποία εκδόθηκαν από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου με τα οποία χορηγείτο στον Αιτητή άδεια απουσίας από την εργασία του από τις 06/10/2009 μέχρι τις 08/10/2009 και από τις 09/10/2009 μέχρι τις 12/10/2009 (Τεκμήριο 19) και (β) αντίγραφα εγγράφων τα οποία εκδόθηκαν από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και αφορούν το ιστορικό των επισκέψεων του Αιτητή στο εν λόγω Νοσοκομείο (Τεκμήριο 20). Ο κ. Ζαχαρία κατέθεσε ότι ως μέρος των καθηκόντων του εποπτεύει τα συνεργεία σκυβάλων των Καθ' ων η Αίτηση. Στις 13/10/2009 απέστειλε επιστολή προς τον Δημοτικό Γραμματέα και τον Δημοτικό Μηχανικό με την οποία τους ενημέρωνε ότι ο Αιτητής δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα στην υπηρεσία (Τεκμήριο 21). Ήταν η θέση του ότι ο λόγος που απέστειλε το Τεκμήριο 21 ήταν ότι παρά τις πολλές προφορικές συστάσεις που έκανε στον Αιτητή τα προβλήματα στην εργασία συνεχίζονταν και αυτός δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει την ομαλή λειτουργία των συνεργείων σκυβάλων. Ισχυρίστηκε ότι αυτός δεν ενημερώθηκε στις 09/10/2009 (ημέρα Παρασκευή) για τον λόγο που ο Αιτητής δεν προσήλθε στην εργασία του. Ότι ούτε στις 12/10/2009 (ημέρα Δευτέρα) είχε οποιαδήποτε ενημέρωση από τον Αιτητή αναφορικά με την απουσία του από την εργασία. Ανέφερε ότι στις 13/10/2009 (ημέρα Τρίτη) όταν πήγε στα γραφεία των Καθ' ων η Αίτηση, οι υπάλληλοι του αρχείου του ανέφεραν ότι ο Αιτητής προσκόμισε άδεια απουσίας λόγω ασθένειας για τις πιο πάνω μέρες. Υποστήριξε ότι προηγουμένως δεν επικοινώνησε οποιοσδήποτε μαζί του για να τον ενημερώσει για την απουσία του Αιτητή. Είπε ότι αυτός δεν τηλεφώνησε σε κανένα και ότι το μόνο που έπραξε ήταν να αναφέρει στον Δημοτικό Μηχανικό ότι ο Αιτητής απουσίαζε με άδεια ασθενείας από τις 06/10/2009 μέχρι τις 08/10/2009 και ότι την Παρασκευή 9/10/2009 και τη Δευτέρα 12/10/2009 δεν προσήλθε στην εργασία του. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι για την απουσία του Αιτητή από τις 06/10/2009 μέχρι τις 08/10/2009 ενημερώθηκε από το «αρχείο» το οποίο παρέλαβε το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό. Διευκρίνισε ότι τα ιατρικά πιστοποιητικά των υπαλλήλων των Καθ' ων η Αίτηση που απουσιάζουν για λόγους υγείας δίνονται είτε σε αυτόν είτε στο αρχείο των Καθ' ων η Αίτηση. Σε υποβολή που του έγινε ότι ο Αιτητής τον ενημέρωσε τηλεφωνικώς για το ότι ο γιατρός του του έδωσε και άλλες μέρες άδειας απουσίας από την εργασία του μετά τις 08/10/2009 απάντησε ότι δεν θυμάται. Ερωτώμενος για τον λόγο που έγραψε το Τεκμήριο 21 απάντησε ότι δεν άντεχε πλέον τα προβλήματα που δημιουργούσε ο Αιτητής, ο οποίος φιλονικούσε με τους υπόλοιπους εργοδοτούμενους στο τμήμα σκυβάλων. Ο Αιτητής κατέθεσε ότι δεν αποδέχεται ότι διέπραξε τα παραπτώματα που ανέφεραν οι μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση με τη μαρτυρία τους στο Δικαστήριο. Ήταν η θέση του ότι μόνο μία φορά κλήθηκε σε συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου για να προβάλει τις δικές του θέσεις αναφορικά με τα παραπτώματα που του απέδιδαν. Αναφορικά με τα ιατρικά πιστοποιητικά που του χορηγούσαν άδεια ασθενείας από τις 06/10/2009 μέχρι τις 08/10/2009 και από τις 09/10/2009 μέχρι τις 12/10/2009 (Τεκμήριο 19) ισχυρίστηκε ότι τα παρέδωσε ο ίδιος προσωπικά στο αρχείο των Καθ' ων η Αίτηση. Ήταν η θέση του ότι αυτός συνήθως έδινε τα ιατρικά πιστοποιητικά που του χορηγούσαν άδεια απουσίας από την εργασία του για λόγους υγείας στο αρχείο των Καθ' ων η Αίτηση. Ισχυρίστηκε ότι στις 08/10/2009 όταν του έδωσε ο γιατρός τη δεύτερη άδεια απουσίας από την εργασία του τηλεφώνησε στον κ. Ζαχαρία και τον ενημέρωσε ότι θα απουσίαζε από την εργασία του μέχρι τις 13/10/
3. Σε σχέση με τη συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου στις 30/10/2009 ανέφερε ότι δεν παρευρέθηκε σε αυτή γιατί κάποια μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου του είπαν ότι επειδή τον εκπροσωπούν οι συντεχνιακοί δεν δικαιούται να παραστεί. Κατά την αντεξέτασή του, υποστήριξε ότι οι συντεχνιακοί εκπρόσωποί του του ανέφεραν ότι στη συνεδρία στις 30/10/2009 συζητήθηκε η επιστολή του κ. Ζαχαρία (Τεκμήριο 21) στην οποία γινόταν αναφορά ότι αυτός προκαλούσε πολλαπλά προβλήματα στην υπηρεσία και ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν επιθυμούν να συνεχίσουν να τον εργοδοτούν γιατί δεν ψηφίζει στον Δήμο Πέγειας και δεν έχει καταθέσεις στην ΣΠΕ Πέγειας. Νομική Πτυχή Κρίνουμε σκόπιμο στο παρόν στάδιο να αναφερθούμε στη νομική πτυχή που αφορά το επίδικο θέμα της νομιμότητας του τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή από τους Καθ' ων η Αίτηση. Οι λόγοι που δικαιολογούν την απόλυση εργοδοτούμενου και κατά συνέπεια απαλλάσσουν τον εργοδότη από την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 5 του Νόμου. Σύμφωνα με τα εδάφια (ε) και (στ) του συγκεκριμένου άρθρου: «
4. Τερματισμός απασχολήσεως δι΄ οιονδήποτε των ακολούθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωσιν: ............................ (ε) όταν ο εργοδοτούμενος επιδεικνύη τοιαύτην διαγωγήν ώστε να καθιστά εαυτόν υποκείμενον εις απόλυσιν άνευ προειδοποιήσεως: Νοείται ότι όταν ο εργοδότης δεν ασκή το δικαίωμά του προς απόλυσιν εντός λογικού χρονικού διαστήματος από του γεγονότος το οποίον του παρέσχε το δικαίωμα τούτο, θεωρείται ούτος ως εγκαταλείψας το δικαίωμα του να απολύση τον εργοδοτούμενον. (στ) άνευ επηρεασμού της γενικότητας της αμέσως προηγούμενης παραγράφου, τα ακόλουθα δύναται, μεταξύ άλλων, να αποτελέσωσι λόγον απολύσεως άνευ προειδοποιήσεως, λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των περιστατικών της περιπτώσεως: (i) διαγωγή εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία καθιστά σαφές ότι η σχέσις εργοδότου και εργοδοτουμένου δεν δύναται ευλόγως να αναμένηται όπως συνεχισθή (ii) διάπραξιν σοβαρού παραπτώματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του (iii) διάπραξιν ποινικού αδικήματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει του καθήκοντος του, άνευ της ρητής ή σιωπηράς συγκαταθέσεως του εργοδότη του (iν) απρεπής διαγωγή του εργοδοτουμένου κατά τον χρόνον της εκτελέσεως των καθηκόντων του (v) σοβαρά ή επαναλαμβανομένη παράβασις ή παραγνώρισης κανόνων της εργασίας ή άλλων κανόνων εν σχέσει προς την απασχόλησιν.» Σύμφωνα με τη νομολογία, η άμεση απόλυση ως δραστικό μέτρο θα πρέπει να λαμβάνεται μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις. (Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ v. Γιώργου Κόγια

(2006)1 Β Α.Α.Δ. 1227, Kanika Developments Ltd ν. Λουκά

(2004)1 A.A.Δ. 603). Καμιά διαγωγή ή συμπεριφορά εκ μέρους του εργοδοτούμενου η οποία δεν ενέχει το στοιχείο του σοβαρού παραπτώματος, δεν είναι δυνατό να λεχθεί ότι δικαιολογεί τον χωρίς προειδοποίηση τερματισμό της απασχόλησης του εργοδοτούμενου (Αναστασία Κασάπη ν. Technoplastics Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 919). Όπως έχει τονιστεί στη νομολογία δεν υπάρχει κανόνας που να καθορίζει το βαθμό της επιλήψιμου συμπεριφοράς. Η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο δικαιολογείτο ή όχι η απόλυση ποικίλει ανάλογα με τη φύση της επιχείρησης και τη θέση που κατέχει ο εργοδοτούμενος. Το κριτήριο για το δικαιολογημένο ή μη της απόλυσης ενός εργοδοτούμενου λόγω της διαγωγής που επέδειξε εντός των πλαισίων του Νόμου είναι αντικειμενικό και δεν εξαρτάται από την υποκειμενική κρίση του εργοδότη και είναι το εύλογο της κατάληξης του εργοδότη ως λογικού εργοδότη να προβεί στον τερματισμό της εργοδότησης του εργοδοτουμένου υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις για τον συγκεκριμένο λόγο[1]. Η απόφαση για απόλυση ενός εργοδοτούμενου θα πρέπει να βρίσκεται εντός των πλαισίων των λογικών αντιδράσεων ενός λογικού εργοδότη υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις για τον συγκεκριμένο λόγο βάσει των ενώπιόν του στοιχείων[2] («within the band of reasonable responses of reasonable employer»). Στην προσπάθειά του το Δικαστήριο να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα θα πρέπει να εξετάζει την κάθε περίπτωση στα πλαίσια των δικών της γεγονότων ώστε να αποφασίζει κατά πόσο η συγκεκριμένη συμπεριφορά αντικειμενικά κρινόμενη ήταν τόσο σοβαρή στο βαθμό που να δικαιολογείται η συνοπτική απόλυση. Στην Kanika Developments Ltd (πιο πάνω) τονίστηκε ότι : «Το ζητούμενο στην παρούσα υπόθεση ήταν το κατά πόσο, ένεκα του εν λόγω επεισοδίου, ήταν λογικό να έχανε ο εφεσίβλητος τη δουλειά του, ίσως και τη σταδιοδρομία του. Γιατί οπωσδήποτε, αν ήταν ακατάλληλος για ένα ξενοδοχείο το ίδιο εξ αντικειμένου θα ίσχυε και για άλλο ξενοδοχείο. Επρόκειτο για άνθρωπο οικογενειάρχη με σύζυγο και τρία παιδιά, ο οποίος για δέκα και πλέον χρόνια πρόσφερε στο ξενοδοχείο τις υπηρεσίες του χωρίς πρόβλημα. Υπέστη, με την απόλυση, καίριο πλήγμα. Μήπως ένα τέτοιο σφάλμα σήμαινε την κατάρρευση της σχέσης εργοδότη-εργοδοτουμένου ώστε να δικαιολογούσε την απόλυση; Αναμένεται πως έτσι θα αντιδρούσε ένας λογικός εργοδότης; Η απάντηση θα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνει υπόψη μια σειρά από παράγοντες. Σ΄ αυτούς περιλαμβάνονται, στη μια μεριά, η επιλήψιμη συμπεριφορά του υπαλλήλου, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η συμπεριφορά του υπαλλήλου και γενικότερα οι αδυναμίες και τα προτερήματα του. Στην άλλη μεριά βρίσκονται οι ανάγκες του εργοδότη, οι οποίες μπορεί να εκτείνονται σε ευρύ φάσμα παραγόντων. Σε μερικές δε περιπτώσεις αυτοί οι παράγοντες ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα λεπτοί και ευαίσθητοι. Οπότε, σε καλύτερη θέση να τους αποτιμήσει είναι ο ίδιος ο εργοδότης. Πρέπει πάντως να λαμβάνει κανείς πάντοτε υπόψη και το ότι ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος, με τον οποίο ρυθμίζονται αυτές οι σχέσεις, είναι νομοθέτημα κοινωνικού περιεχομένου που αποβλέπει στην προστασία του δικαιώματος εργασίας, δικαίωμα που αποτελεί σημαντική σύγχρονη κατάκτηση. Δεν είναι πάντοτε εύκολη η στάθμιση. Τον πρώτο λόγο τον έχει βέβαια ο εργοδότης. Του αναγνωρίζονται περιθώρια. Μόνο όταν τα υπερβεί επεμβαίνει το Δικαστήριο.» Να σημειωθεί ότι μία μεμονωμένη πράξη αμέλειας ή ένα παράπτωμα δεν δικαιολογεί απόλυση χωρίς προειδοποίηση εκτός αν συνοδεύεται από σοβαρές συνέπειες (ΚΕΜ (Taxi) Ltd v. Anastasios Tryphonos

(1968)1 CLR 52, Avghi Constantinidou v. F. W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd

(1980)1 CLR 302). Περαιτέρω σημειώνουμε ότι με βάση την επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου, ένας εργοδότης πρέπει να ασκήσει το δικαίωμά του να απολύσει ένα εργοδοτούμενο εντός λογικού χρόνου από του γεγονότος που του παρέσχε το δικαίωμα τούτο. Ο εργοδοτούμενος έχει έντονο συμφέρον να γνωρίζει το ταχύτερο δυνατό εάν ο εργοδότης έχοντας ως αφορμή συγκεκριμένο περιστατικό θα προχωρήσει ή όχι στον τερματισμό της απασχόλησής του. Από τη στιγμή που το γεγονός περιέλθει στη γνώση του εργοδότη αυτός θα πρέπει το συντομότερο να λάβει την τελική του απόφαση. Παράλειψη του εργοδότη να ασκήσει τα εν λόγω δικαιώματα για μεγάλο χρονικό διάστημα δικαιολογείται μόνο αν συντρέχουν ειδικές συνθήκες και περιστάσεις. Στην υπόθεση L'Union National (Tourism & Sea Resorts) Ltd v. Ανδρέα Αγαθοκλέους

(2000)1 Α.Α.Δ. 2117, αποφασίστηκε ότι η πάροδος σχεδόν ενός μηνός από την επίδειξη εκ μέρους του εφεσίβλητου της απρεπούς συμπεριφοράς (10.10.97) μέχρι την απόλυσή του (6.11.97) είναι πέραν του λογικού χρόνου, εντός του οποίου θα έπρεπε να ασκηθεί από τον εργοδότη το δικαίωμα σε απόλυσή του. Στην υπόθεση Thanos Hotels Ltd v. Ανδρέα Ανδρέου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1000, ο χρόνος που παρήλθε από το τελευταίο κατ' ισχυρισμό παράπτωμα του εργοδοτούμενου (19.5.1998) κρίθηκε πως δεν μπορούσε να θεμελιώσει λόγο απόλυσής του στις 5.10.98 εφόσον το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από 19.5.1998 μέχρι 5.10.1998 δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως λογικό χρονικό διάστημα για την άσκηση του δικαιώματος απόλυσης κατά τα προβλεπόμενα στην επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου. Το κατά πόσο ο εργοδότης άσκησε το δικαίωμά του για απόλυση του εργοδοτούμενου εντός ευλόγου χρόνου είναι ζήτημα πραγματικό και εξαρτάται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι ουδεμία απόλυση εργοδοτούμενου μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογημένη για παρελθόντες λόγους, έστω και σοβαρούς σε σχέση με τη συμπεριφορά του εργοδοτούμενου, εάν ο λόγος που επέφερε τη ρήξη της εργασιακής σχέσης (δηλαδή το τελευταίο περιστατικό που ώθησε τον εργοδότη να απολύσει τον εργοδοτούμενο) δεν μπορεί από μόνος του από πλευράς σοβαρότητας να δικαιολογήσει απόλυση γιατί διαφορετικά ο εργοδοτούμενος θα κινδύνευε να χάσει την εργασία του για ασήμαντους λόγους παρατείνοντας την αβεβαιότητα ως προς τη συνέχιση της σχέσης εργασίας για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά παράβαση των άρθρων 5(ε) και 5(στ) του Νόμου εκτός αν η συγκεκριμένη πράξη (παράπτωμα) που οδηγεί στην απόλυση του εργοδοτούμενου δηλώνει επιβεβαίωση συστηματικής συμπεριφοράς του εργοδοτούμενου μετά που του δόθηκαν σχετικές προειδοποιήσεις[3]. Κατά συνέπεια η συμπεριφορά του εργοδοτούμενου που έλαβε χώραν στο παρελθόν δεν είναι χωρίς σημασία, αφού αυτή μπορεί σε περίπτωση απόδειξης της να αποτελέσει τη βάση για μια αρνητική πρόγνωση ή σε συνδυασμό με το γεγονός που οδήγησε στην απόλυση να καταδεικνύει συστηματική συμπεριφορά. Με βάση τα πιο πάνω όλες οι συνθήκες που περιβάλλουν την αποδιδόμενη στον εργοδοτούμενο μη αρμόζουσα συμπεριφορά και η γενική εικόνα και συμπεριφορά του εργοδοτούμενου κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στον εργοδότη αποτελούν στοιχεία τα οποία πρέπει να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο κατά την κρίση του σχετικά με τη νομιμότητα και το δικαιολογημένο της απόφασης του εργοδότη να τερματίσει τις υπηρεσίες του εργοδοτούμενου. Αποτελεί αρχή του εργατικού δικαίου ότι ένας εργοδοτούμενος οφείλει να παρέχει τις προσωπικές του υπηρεσίες στον εργοδότη του κατά τον χρόνο που προβλέπει η σύμβαση εργασίας του. Προσωρινή απαλλαγή ενός εργοδοτούμενου από τα υπηρεσιακά καθήκοντά του (άδεια) είτε με αποδοχές είτε χωρίς αποδοχές για διάφορους λόγους προβλέπεται είτε με νόμο είτε με τη σύμβαση εργασίας[4]. Ο Νόμος προβλέπει ότι προσωρινή ανικανότητα του εργοδοτούμενου για λόγους υγείας δεν θεωρείται ως παράλειψη του εργοδοτούμενου να εκτελέσει τα καθήκοντα εργασίας του. Σημειώνουμε ότι η απουσία ενός εργοδοτούμενου από την εργασία του χωρίς άδεια ή δικαιολογία ανάλογα με τις περιστάσεις της υπόθεσης μπορεί να θεωρηθεί είτε ως μικρό παράπτωμα είτε ως σοβαρό παράπτωμα απειθαρχίας και άρνησης εκτέλεσης των καθηκόντων εργασίας του[5]. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του στην υπόθεση Κασάπη ν. Technoplastics Ltd (πιο πάνω) σημείωσε ότι υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης η απουσία του εργοδοτούμενου από την εργασία του, χωρίς δικαιολογημένη αιτία ή λόγο και πολύ περισσότερο χωρίς προηγούμενη άδεια αποτελούσε παράβαση ουσιώδους όρου της σύμβασης εργασίας που δικαιολογούσε άμεση απόλυση με βάση τις παραγράφους (ε) και (στ)(ν) του άρθρου 5 (ε) του Νόμου. Κατά την άσκηση του δικαιώματός του για απόλυση ενός εργοδοτούμενου ο λογικός και συνετός εργοδότης οφείλει να τηρήσει μια σωστή διαδικασία (a fair procedure) κατά την οποία τα δικαιώματα του εργοδοτουμένου θα είναι πλήρως σεβαστά πριν τη λήψη της απόφασης απόλυσής του[6] (Κακοφεγγίτου v. Kυπριακών Αερογραμμών Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 603, Kynigos Hotels Limited v. Γιωργούλλας Χρίστου,

(2004)1Α Α.Α.Δ. 665, Galatariotis Telecommunications Ltd v. Σωτήρη Βασιλείου

(2003)1 Α.Α.Δ. 318). Στην απόφαση Κακοφεγγίτου (πιο πάνω) το Ανώτατο Δικαστήριο αναφερόμενο στο Άρθρο 7 του Κυρωτικού Νόμου της Σύμβασης Περί Τερματισμού της Απασχόλησης του 1985 (Ν.45/85)[7] το οποίο προβλέπει ότι: «Η απασχόληση εργαζομένου δεν πρέπει να τερματίζεται για λόγους σχετιζόμενους με τη συμπεριφορά του ή την εργασία του πριν να του δοθεί η δυνατότητα να υπερασπίσει τον εαυτό του από τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί σε βάρος του, εκτός αν δεν μπορεί λογικά να αναμένεται από τον εργοδότη να του δώσει αυτή τη δυνατότητα», σημείωσε ότι: «Στη διαπίστωση του εύλογου της απόφασης για απόλυση είναι που έχει τη θέση της η αρχή του άρθρου 7, καθ΄ όσον συμπέρασμα βασισθέν σε στοιχεία, όσο αδιάσειστα και αν φαίνονται, που δεν έχουν απαντηθεί από τον υπάλληλο με την προβολή και της δικής του θέσης υπόκεινται σε ανάλογη αδυναμία και αμφιβολία. Η παροχή της δυνατότητας στον υπάλληλο να υπερασπίσει τον εαυτό του και να προβάλει τη θέση του όμως δεν συναρτάται προς την τήρηση συγκεκριμένης διαδικασίας προνοούμενης σε κανονισμούς ή ταυτιζόμενης με πειθαρχικές διαδικασίες. Είναι, όπως ορθά αντελήφθη το Δικαστήριο, θέμα ουσίας.» Ανάλυση μαρτυρίας - Εφαρμογή Νομικής Πτυχής - Κατάληξη Αξιολογώντας το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιόν μας από τους Καθ' ων η Αίτηση παρατηρούμε ότι η απασχόληση του Αιτητή τερματίστηκε λόγω της κατ' ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση συμπεριφοράς που επέδειξε ο Αιτητής κατά την περίοδο που απασχολήθηκε σε αυτούς. Αυτό όμως που οδήγησε τους Καθ' ων η Αίτηση στο να πάρουν την απόφαση απόλυσης του Αιτητή ήταν η κατ' ισχυρισμό απουσία του Αιτητή από την εργασία του κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 χωρίς να ενημερώσει τους Καθ' ων η Αίτηση με την προσκόμιση του απαραίτητου πιστοποιητικού που δικαιολογούσε την απουσία του. Οι μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση προέβαλαν την εκδοχή ότι από τις 09/10/2009 μέχρι και τις 12/10/2009 ο Αιτητής απουσίαζε από την εργασία του χωρίς να ενημερώσει τους εργοδότες του για τον λόγο της απουσίας του και χωρίς να προσκομίσει οποιοδήποτε σχετικό δικαιολογητικό για την απουσία του. Αξιολογώντας τη μαρτυρία που προσκόμισαν οι Καθ' ων η Αίτηση προς υποστήριξη της πιο πάνω εκδοχής τους παρατηρούμε ότι ενώ οι κ. κ. Ματθαίου και Ζαχαρία ανέφεραν ότι οι εργοδοτούμενοι των Καθ' ων η Αίτηση μπορούσαν να ενημερώσουν τους εργοδότες τους για τους λόγους απουσίας τους από την εργασία τους προσκομίζοντας τα σχετικά δικαιολογητικά είτε στο γραφείο των Καθ' ων η Αίτηση (αρχείο / γενική διοίκηση) είτε στον επιστάτη, η μαρτυρία τους σχετικά (α) με το πότε και σε ποιον προσκόμισε ο Αιτητής το ιατρικό πιστοποιητικό που του χορηγούσε άδεια απουσίας από την εργασία του από τις 09/10/2009 μέχρι τις 12/10/2009 και (β) τι συνέβηκε κατά την περίοδο 08/10/2009 μέχρι 13/10/ 2009 ήταν ασαφής και αντιφατική. Πιο συγκεκριμένα, οι ισχυρισμοί που προέβαλε ενόρκως ο κ. Ματθαίου για το ότι ο Αιτητής στις 13/10/2009 (μετά που επέστρεψε στην εργασία του) παρουσίασε στον κ. Ζαχαρία πιστοποιητικό που δικαιολογούσε την απουσία του κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 και για το ότι αυτός έδωσε οδηγίες στον κ. Ζαχαρία κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 να μάθει για ποιο λόγο απουσιάζει ο Αιτητής δεν επιβεβαιώνονται με την ένορκη μαρτυρία του κ. Ζαχαρία. Αντίθετα ο κ. Ζαχαρία ανέφερε ότι αυτός δεν επικοινώνησε με οποιοδήποτε πρόσωπο κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 για να μάθει για ποιο λόγο απουσίαζε ο Αιτητής από την εργασία του τις εν λόγω μέρες. Περαιτέρω ο κ. Ζαχαρία δεν ανέφερε ότι είχε πάρει οδηγίες από τον κ. Ματθαίου να ερευνήσει τους λόγους της μη προσέλευσης του Αιτητή στην εργασία του. Είπε ότι αυτός το μόνο που έπραξε ήταν να πληροφορήσει τον Δημοτικό Μηχανικό για την απουσία του Αιτητή από την εργασία του. Παρατηρούμε ότι ο κ. Ζαχαρία όταν ρωτήθηκε κατά πόσον οι υπάλληλοι στο αρχείο όταν του ανέφεραν στις 13/10/2009 ότι ο Αιτητής προσκόμισε ιατρικό πιστοποιητικό που δικαιολογούσε την απουσία από την εργασία του κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009, του είπαν και πότε ο Αιτητής προσκόμισε το εν λόγω πιστοποιητικό, απάντησε αρνητικά. Ο κ. Ματθαίου δεν κατέθεσε θετικά πώς γνωρίζει ότι ο Αιτητής προσκόμισε το εν λόγω ιατρικό πιστοποιητικό στις 13/10/

1. Ο κ. Ζαχαρία στην υποβολή ότι ο Αιτητής στις 08/10/2009 του τηλεφώνησε και τον ενημέρωσε ότι θα απουσιάζει κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 λόγω του ότι ο γιατρός του έδωσε άδεια ασθενείας την εν λόγω περίοδο, απάντησε ότι δεν θυμάται. Η εν λόγω απάντηση του κ. Ζαχαρία μας δημιουργεί αρνητική απάντηση για την αξιοπιστία του. Δεν μας φαίνεται, υπό το φως των υπόλοιπων ισχυρισμών του, λογικό και πειστικό να μην θυμάται αν είχε οποιαδήποτε ενημέρωση από τον Αιτητή για το επίδικο θέμα της απουσίας του από την εργασία του. Η διάσταση που παρουσιάζεται μεταξύ της εκδοχής του κ. Ματθαίου και αυτής του κ. Ζαχαρία είναι κατά την κρίση μας ουσιαστική και σε συνδυασμό με την απουσία θετικής μαρτυρίας αναφορικά με το πότε προσκόμισε ο Αιτητής στους Καθ' ων η Αίτηση το πιστοποιητικό που δικαιολογούσε την απουσία από την εργασία του κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009, θέτει υπό αμφισβήτηση τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση για το ότι ο Αιτητής κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 απουσίαζε από την εργασία του χωρίς να ενημερώσει τους Καθ' ων η Αίτηση και χωρίς να παρουσιάσει οποιοδήποτε δικαιολογητικό και μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν θα ήταν ασφαλές να στηριχτούμε στη μαρτυρία των Καθ' ων η Αίτηση για εξαγωγή συμπερασμάτων. Αναφορικά με το περιεχόμενο του πρακτικού του Δημοτικού Συμβουλίου των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 30/10/2009 (Τεκμήριο 17) σημειώνουμε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε σ΄ αυτό για εξαγωγή συμπερασμάτων που να στηρίζει την πιο πάνω θέση των Καθ' ων η Αίτηση καθότι (α) σε αυτό αποτυπώνεται περιληπτικά το τι λέχθηκε κατά την εν λόγω συνεδρίαση και δεν αποτυπώνονται επί λεξεί τα λεχθέντα, (β) το εν λόγω έγγραφο αποτελεί εσωτερικό έγγραφο των Καθ' ων η Αίτηση το οποίο δεν έχει υπογραφεί από τους συντεχνιακούς εκπροσώπους του Αιτητή οι οποίοι ήταν παρόντες στη συνεδρίαση και (γ) το περιεχόμενό του δεν επιβεβαιώθηκε από ανεξάρτητη προφορική μαρτυρία όπως π.χ. των συντεχνιακών εκπροσώπων του Αιτητή. Κατά συνέπεια κρίνουμε ότι η μαρτυρία που τέθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση σχετικά με τα πιο πάνω γεγονότα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Συνακόλουθα καταλήγουμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση απέτυχαν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους ότι ο Αιτητής κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 απουσίαζε από την εργασία του χωρίς να τους ενημερώσει και χωρίς να παρουσιάσει οποιοδήποτε δικαιολογητικό. Σε σχέση με την υπόλοιπη μαρτυρία των Καθ' ων η Αίτηση που αφορούσε την εργασιακή συμπεριφορά που επέδειξε ο Αιτητής κατά την απασχόλησή του σε αυτούς παρατηρούμε ότι η πλευρά του Αιτητή δεν αμφισβήτησε ότι στον Αιτητή δόθηκαν τέσσερις προειδοποιητικές επιστολές με τις οποίες οι Καθ' ων η Αίτηση τον παρατηρούσαν για τη συμπεριφορά που επεδείκνυε και του επέβαλλαν την ποινή της επίπληξης (Τεκμήρια 9, 11, 13 και 15). Σε σχέση με το Τεκμήριο 9 ημερομηνίας 12/4/2006 παρατηρούμε ότι στο πρακτικό της συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου ημερομηνίας 06/04/2006 (Τεκμήριο 8) υπάρχει ρητή αναφορά για παραδοχή του ιδίου του Αιτητή για επίδειξη της συμπεριφοράς που του αποδόθηκε. Η πλευρά του Αιτητή δεν αμφισβήτησε ούτε αντέκρουσε με οποιοδήποτε τρόπο την εν λόγω αναφορά. Περαιτέρω ο Αιτητής παραδέχτηκε ότι μια φορά παρέστηκε σε συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου που αφορούσε την εργασιακή συμπεριφορά που του απέδιδε ο επιστάτης. Συνακόλουθα δεχόμαστε τη σχετική μαρτυρία των Καθ' ων η Αίτηση και προβαίνουμε σε εύρημα ότι ο Αιτητής υπέπεσε στα παραπτώματα που του αποδόθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση με το Τεκμήριο
2. Αναφορικά με τα Τεκμήρια 11 (επιστολή ημερομηνίας 17/08/2007), 13 (επιστολή ημερομηνίας 21/10/2008) και 15 (επιστολή ημερομηνίας 17/08/2009) σημειώνουμε ότι δεν τέθηκε ενώπιόν μας άμεση και συγκεκριμένη μαρτυρία σε σχέση με τα παραπτώματα που αποδόθηκαν στον Αιτητή. Ο κ. Ματθαίου περιορίστηκε στο να καταθέσει τις επιστολές των Καθ' ων η Αίτηση και τα σχετικά πρακτικά των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου χωρίς να αναφέρει τα συγκεκριμένα περιστατικά που οδήγησαν τους Καθ' ων η Αίτηση να αποδώσουν στον Αιτητή τη συγκεκριμένη αρνητική εργασιακή συμπεριφορά. Ανέφερε πολύ γενικά και αόριστα ότι αυτός προτού προωθήσει το θέμα για εξέταση στο Δημοτικό Συμβούλιο φρόντιζε να συζητήσει το θέμα με τον επιστάτη που κατάγγελλε τον Αιτητή και τον Αιτητή. Δεν στήριξε με τη μαρτυρία του τον λόγο που τον οδήγησε να συμφωνήσει με τις καταγγελίες του επιστάτη. Στα έγγραφα που κατατέθηκαν ενώπιόν μας φαίνεται ότι δεν ζητήθηκε από τον Αιτητή να εκφράσει τις θέσεις του σε σχέση με τις καταγγελίες του επιστάτη που αφορούν τα Τεκμήρια 11 και
3. Ο κ. Ζαχαρία καταθέτοντας αναφέρθηκε πολύ γενικά στη συμπεριφορά του Αιτητή και δεν έθεσε ενώπιόν μας συγκεκριμένες λεπτομέρειες που να στηρίζουν τις καταγγελίες του. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι μεταξύ του Τεκμηρίου 13 και του πρακτικού της συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου για τη συνεδρία στις 23/09/2008 (Τεκμήριο 12) με βάση το οποίο στάληκε το Τεκμήριο 13 υπάρχει διάσταση αναφορικά με τις λεπτομέρειες των παραπτωμάτων που αποδίδονται στον Αιτητή. Αναφορικά με το Τεκμήριο 15 σημειώνουμε ότι ενώ σε αυτό γίνεται αναφορά σε συνάντηση εκπροσώπων των Καθ' ων η Αίτηση με τους συντεχνιακούς εκπροσώπους των εργαζομένων και του Αιτητή στις 03/08/2009 δεν τέθηκε ενώπιόν μας μαρτυρία που να δεικνύει ποια ήταν η θέση του Αιτητή στις κατηγορίες που του αποδόθηκαν. Στο σχετικό πρακτικό του Δημοτικού Συμβουλίου (Τεκμήριο 14) απλώς γίνεται περιληπτική αναφορά με το τι διαμήφθηκε στην εν λόγω συνάντηση. Θεωρούμε τα πιο πάνω ως σημαντικές αδυναμίες στην εν λόγω μαρτυρία των Καθ' ων η Αίτηση και συνακόλουθα κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στην εν λόγω μαρτυρία και να αποδώσουμε οποιαδήποτε ευθύνη στον Αιτητή για αρνητική εργασιακή συμπεριφορά με βάση το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 11, 13 και
4. Πέραν των πιο πάνω ευρημάτων μας σημειώνουμε ότι τα παραπτώματα που αποδίδουν οι Καθ' ων η Αίτηση στον Αιτητή πριν τον Οκτώβριο του 2009 με τα Τεκμήρια 9, 11, 13 και 15 δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο απόλυσης του Αιτητή στις 04/11/2009 καθότι οι Καθ' ων η Αίτηση (α) με τις γραπτές παρατηρήσεις τους και την επιβολή της ποινής της επίπληξης στον Αιτητή κατέστησαν φανερό στον εργοδοτούμενό τους ότι εγκατέλειπαν τυχόν δικαίωμα τους για απόλυσή του για τα εν λόγω κατ' ισχυρισμό παραπτώματα αφού επέλεξαν να επιβεβαιώσουν τη συνέχιση της εργασιακής σχέσης και του κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ τους παρά την ύπαρξη των εν λόγω προβλημάτων και (β) δεν άσκησαν το δικαίωμά τους για απόλυσή του κατά τον χρόνο διάπραξης των εν λόγω κατ' ισχυρισμών παραπτωμάτων. Υπό τις περιστάσεις ο χρόνος που παρήλθε από την κατ' ισχυρισμό διάπραξη των εν λόγω παραπτωμάτων μέχρι τις 04/11/2009 ημερομηνία που απολύθηκε ο Αιτητής είναι πέραν του λογικού χρόνου εντός του οποίου οι Καθ' ων η Αίτηση θα έπρεπε να ασκήσουν το δικαίωμά τους για τερματισμό των υπηρεσιών του Αιτητή. Συνακόλουθα είναι κατάληξή μας ότι οι Καθ' ων η Αίτηση απώλεσαν το δικαίωμά τους να απολύσουν τον Αιτητή για τους λόγους που σχετίζονται με τα εν λόγω παραπτώματα που αποδίδονται στον Αιτητή. Αξιολογώντας τη μαρτυρία του Αιτητή σημειώνουμε ότι μέσα από αυτήν προβάλλουν στοιχεία τα οποία δημιουργούν σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με το αξιόπιστο των θέσεών του. Πιο συγκεκριμένα: (α) Ο Αιτητής δεν μπορούσε να εξηγήσει με σαφήνεια και πειστικότητα (i) τη διάσταση μεταξύ των προφορικών ισχυρισμών του ότι χτύπησε το χέρι του ενώ βρισκόταν στην εργασία του στις 06/10/2009 η ώρα 7:30π.μ. και το περιεχόμενο των εγγράφων του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου (Τεκμήρια 19 και 20) που δεικνύουν ότι επισκέφθηκε το Νοσοκομείο στις 05/10/2009 και ότι κατά την εν λόγω επίσκεψη διαπιστώθηκε τραύμα στο δάκτυλο του χεριού του και του χορηγήθηκε άδεια απουσίας από την εργασία του και (ii) για ποιο λόγο ήθελαν οι Καθ' ων η Αίτηση να τον απολύσουν. (β) Οι ισχυρισμοί του ότι (i) στη συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου στις 30/10/2009 (α) δεν του επιτράπηκε να παραστεί γιατί κάποιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι του είπαν ότι επειδή τον εκπροσωπεί η συντεχνία δεν μπορεί να παραστεί, (β) το μόνο που συζητήθηκε ήταν η επιστολή του επιστάτη (Τεκμήριο 21) και (γ) υποβλήθηκε αίτημα από τους συντεχνιακούς για να παρευρεθεί και αυτός στη συνεδρία αλλά το Δημοτικό Συμβούλιο αρνήθηκε και (ii) οι Καθ' ων η Αίτηση δεν ήθελαν να συνεχίσουν να τον εργοδοτούν γιατί δεν ψηφίζει στον Δήμο Πέγειας και δεν έχει καταθέσεις στην ΣΠΕ Πέγειας, δεν τέθηκαν ενώπιον των μαρτύρων των Καθ' ων η Αίτηση κατά την αντεξέτασή τους. Προβλήθηκαν πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου με τη μαρτυρία του Αιτητή. Καμία εξήγηση ή δικαιολογία δεν δόθηκε για την παράλειψη της υποβολής των εν λόγω ισχυρισμών στους μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση. Καθοδηγούμενοι από τις αποφάσεις στις υποθέσεις Fredericou Schools Co Ltd v. Acuac Inc

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ 1527, Adidas v. The Jonitexo Ltd

(1987)1 CLR 383, βρίσκουμε ότι το εν λόγω γεγονός εξασθενεί ουσιαστικά τη βαρύτητα των εν λόγω ισχυρισμών του Αιτητή. Περαιτέρω, κατά τη γνώμη μας το εν λόγω γεγονός τείνει να καταδείξει ότι οι πάνω ισχυρισμοί αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις του Αιτητή μειώνοντας σε ουσιαστικό βαθμό την αξιοπιστία του. (γ) Ο Αιτητής σε αντίθεση με τις υποβολές του δικηγόρου του κατά την αντεξέταση του κ. Ματθαίου ότι ο Αιτητής στις 09/10/2009 προσκόμισε στον επιστάτη το ιατρικό πιστοποιητικό που του χορηγούσε άδεια απουσίας από 09/10/2009 - 12/10/2009 ισχυρίστηκε ότι στις 09/10/2009 παρέδωσε στο αρχείο των Καθ' ων η Αίτηση το εν λόγω ιατρικό πιστοποιητικό. Για τους πιο πάνω λόγους απορρίπτουμε τη μαρτυρία του Αιτητή ως αναξιόπιστη. Θα προχωρήσουμε τώρα να εξετάσουμε κατά πόσον με βάση τα πιο πάνω οι Καθ' ων η Aίτηση κατάφεραν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βαρύνει. Δηλαδή κατά πόσον οι Καθ' ων η Aίτηση κατάφεραν να αποδείξουν ότι νόμιμα και δικαιολογημένα τερμάτισαν την απασχόληση του Αιτητή εντός των πλαισίων του Νόμου και των αρχών που καθιέρωσε η Νομολογία. Λόγω των αδυναμιών στη μαρτυρία που προσκόμισαν οι Καθ' ων η Αίτηση σε σχέση με τη συμπεριφορά που επέδειξε ο Αιτητής κατά την περίοδο 09/10/2009-13/10/2009 και τις συνθήκες που την περιβάλλουν, το Δικαστήριο έκρινε ότι θα ήταν ακροσφαλές να στηριχτεί σε αυτή τη μαρτυρία για εξαγωγή συμπερασμάτων και ότι δεν ήταν δυνατό να προβεί σε ευρήματα αναφορικά με τις περιστάσεις της υπόθεσης που να στηρίζουν την δικογραφημένη εκδοχή των Καθ' ων η Αίτηση. Πιο συγκεκριμένα, οι περιστάσεις της υπόθεσης και τα γεγονότα τα οποία περιβάλλουν την ενημέρωση των Καθ' ων η Αίτηση αναφορικά με την απουσία του Αιτητή από την εργασία του κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 και τη δικαιολόγηση της εν λόγω απουσίας του Αιτητή θα αποτελούσαν τη βάση της κρίσης του Δικαστηρίου κατά πόσον η απόφαση απόλυσης του Αιτητή στις 4/11/2009 δικαιολογείτο εντός του πλαισίου του Νόμου και της Νομολογίας λόγω της συμπεριφοράς που επέδειξε ο Αιτητής κατά την εν λόγω περίοδο. Οι Καθ' ων η Αίτηση απέτυχαν (α) να αποδείξουν τη θέση τους ότι ο Αιτητής απουσίαζε από την εργασία του κατά την περίοδο 09/10/2009-12/10/2009 χωρίς να τους ενημερώσει και παρουσίασε το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό στις 13/10/2009 και (β) να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου με αποδεκτή μαρτυρία τις περιβάλλουσες συνθήκες της επίδικης συμπεριφοράς του Αιτητή κατά την περίοδο 09/10/2009-13/10/2009 με βάση τις οποίες το Δικαστήριο θα μπορούσε να κρίνει κατά πόσον η συγκεκριμένη συμπεριφορά που επέδειξε ο Αιτητής είτε από μόνη της είτε σε συνδυασμό με τη συμπεριφορά που επέδειξε προηγουμένως (όπως αυτή αποδείχτηκε ενώπιον του Δικαστηρίου) υπό τις περιστάσεις ήταν αντικειμενικά τόσο σοβαρή που ένας λογικός εργοδότης θα αποφάσιζε τον τερματισμό της εργοδότησης του Αιτητή στις 4/11/2009. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω κρίνουμε ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βάρυνε να αποδείξουν ότι υπό τις περιστάσεις και εντός του πραγματικού πλαισίου της υπόθεσης ενέργησαν εύλογα ως ένας λογικός εργοδότης. Είναι κατάληξή μας ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν τερμάτισαν νόμιμα την εργοδότηση του Αιτητή εντός των πλαισίων του άρθρου 5(ε) και (στ) του Νόμου. Το γεγονός της αναξιοπιστίας του Αιτητή δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την πιο πάνω κατάληξή μας αφού ενόψει του συμπεράσματος του Δικαστηρίου για την απόρριψη της μαρτυρίας των Καθ' ων η Αίτηση δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω εξέταση ως προς το αξιόπιστο ή μη της εκδοχής του Αιτητή. Σχετική αναφορά για το θέμα αυτό γίνεται στις υποθέσεις Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 CLR 21[8] και Paphos Stone C.Estates Ltd v. Μάκη Νεοπτολέμου, ECLI:CY:AD:2014:A457, Πολ. Έφεση Αρ. 361/2009 ημερ.3/7/2014[9]. Συνακόλουθα ο Αιτητής δικαιούται σε αποζημιώσεις και πληρωμή αντί προειδοποίησης σύμφωνα με τον Νόμο. Αποζημιώσεις Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) τη διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικίαν του εργοδοτούμενου. Θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε). Έχοντας απορρίψει τη μαρτυρία του Αιτητή ως αναξιόπιστη, το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη τους ισχυρισμούς του Αιτητή σχετικά με τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του και την απώλεια της σταδιοδρομίας του. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη (α) το γεγονός ότι από τη μαρτυρία που προσκόμισαν οι Καθ' ων η Αίτηση δεν αποδείχθηκε νόμιμος τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή, (β) το ύψος των εβδομαδιαίων απολαβών του Αιτητή (€357,00) και (γ) τη διάρκεια της υπηρεσίας του στους Καθ' ων η Αίτηση (7 χρόνια, 26 εβδομάδες και 5 μέρες) (8 συναπτά έτη σύμφωνα με τον Νόμο) κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως του επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν σε απολαβές 18 εβδομάδων ήτοι €6.426,00 (ήτοι 18 Χ €357,00). Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 9(ζ) του Νόμου ο Αιτητής δικαιούται πληρωμή αντί προειδοποίησης που αντιστοιχεί με απολαβές 8 εβδομάδων, ήτοι ποσό €2.856,00. Λόγω του ότι η μαρτυρία του Αιτητή κρίθηκε ως αναξιόπιστη κρίνουμε ότι θα ήταν δικαιότερο όπως επιδικάσουμε υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση μόνο το ½ των δικηγορικών εξόδων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €9.282,00 με νόμιμο τόκο πλέον το ½ των δικηγορικών εξόδων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) .................. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............ Μ. Σμίλας, Μέλος (Υπ.) ............. Ν. Άσσος, Μέλος Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Στην υπόθεση Κακοφεγγίτου ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 603 παρατίθεται στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Lord Denning M.R. στην υπόθεση British Leyland (U.K.) Ltd. v. Swift

(1981)1 R.L.R. 91:"The correct test is this: Was it reasonable for the employers to dismiss him? If no reasonable employer would have dismissed him, then the dismissal was unfair. But if a reasonable employer might reasonably have dismissed him, then the dismissal was fair. It must be remembered in all these cases there is a band of reasonableness, within which one employer might reasonable take one view another quite reasonably take a different view". [2] Στην απόφαση Galatariotis Telecommunications Ltd

(2003)1 Α.Α.Δ. 318 στη σελ. 325, το Δικαστήριο υιοθετώντας το σκεπτικό της αγγλικής απόφασης των συνεκδικασθεισών εφέσεων Post Office v. Folley και HSBC Bank plc (formerly Midland Bank plc) v. Madden

(2001)1 All ER. 550, ανέφερε τ' ακόλουθα: «.. μπορούμε να πούμε ότι η αρχή που υιοθετείται είναι ότι η λογικότητα ή μη της απόλυσης δεν κρίνεται με βάση το τι το δικάσαν δικαστήριο θα έκαμνε αν ήταν στη θέση του εργοδότη. Και συμφωνούμε με αυτή την προσέγγιση.Το σωστό κριτήριο, που έχει στον πυρήνα του τις αντιδράσεις του λογικού εργοδότη, διαμορφώθηκε ως εξής στην υπόθεση Madden, ανωτέρω:«In holding that the dismissal of Mr. Madden for that reason was unreasonable the tribunal erred in law in substituting itself as employer in place of the bank in assessing the quality and weight of the evidence.Instead it should have asked itself whether, by the standards of a reasonable employer, the bank had established reasonable grounds for its belief that Mr. Madden had been guilty of misconduct and whether the bank's investigation into the matter had been reasonable in the circumstances." Και σε μετάφραση: «Αποφασίζοντας ότι η απόλυση του κ. Madden για το λόγο εκείνο ήταν παράλογη, το δικαστήριο διέπραξε σφάλμα αντικαθιστώντας την τράπεζα ως εργοδότη με τον εαυτό του, κατά την εκτίμηση της ποιότητας και της αξίας της μαρτυρίας. Αντ΄ αυτού το δικαστήριο έπρεπε να ερωτήσει τον εαυτό του κατά πόσο, με το μέτρο του λογικού εργοδότη, η τράπεζα στοιχειοθέτησε λογικές αιτίες για την πεποίθηση της ότι ο κ. Madden υπήρξε ένοχος ανάρμοστης συμπεριφοράς και κατά πόσο η διερεύνηση του ζητήματος από την τράπεζα ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογη.» [3] Βλέπε St. Anderman, The Law of Unfair Dismissal, 3rd Edition, Butterworths, σελ.19: «.an employment tribunal must still determine whether the course of conduct in the aggregate is sufficient to warrant dismissal by a reasonable employer.. The particular act of misconduct which precipates the dismissal does not have to be sufficiently serious in its own right to justify dismissal as long as it confirms a pattern by, for example occurring after a final warning». [4] Ι. Κουκιάδης, Εργατικό Δίκαιο, Γ΄ Έκδοση, Εκδόσεις Σάκουλα

(2005), σελ. 455 [5] Βλέπε St. Anderman, The Law of Unfair Dismissal, 3rd Edition, Butterworths, σελ.

1. [6] Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 59/2010 L.PAPAPHILIPPOU&CO, ο οποίος μετονομάστηκε σε L. PAPAPHILIPPOU&CO LTD ν ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΛΟΥΚΑ, ημερ. 20/6/14 τονίστηκε ότι ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος ως νομοθέτημα κοινωνικού περιεχομένου αποβλέπει στην προστασία του δικαιώματος εργασίας και συνακόλουθα και ως αποτέλεσμα της ανάγκης για πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων του εργοδοτούμενου προτού ληφθεί απόφαση τερματισμού της απασχόλησής του, «είναι επιτακτική η υποχρέωση τήρησης μιας σωστής διαδικασίας, στα πλαίσια της οποίας θα πρέπει να παραχωρείται στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να ακουστεί και να αναπτύξει τις θέσεις του.» [7] Βλέπε επίσης Πολ. Έφεση αρ. 310/2009 Δημήτρης Φωτιάδης v Alpha Bank Ltd ημερομηνίας 26/6/
2. [8] «If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weight thereafter». [9] « Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά επιδίκασε αποζημιώσεις. Από τη στιγμή που έκρινε ότι οι Εφεσείοντες δεν απέσεισαν το βάρος που είχαν να αποδείξουν ότι ο τερματισμός έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 5(α), (ε) και (στ) του Νόμου, τότε ο Εφεσίβλητος δικαιούται σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)του Νόμου σε αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησής του. Το γεγονός ότι η μαρτυρία του Εφεσίβλητου δεν αξιολογήθηκε θετικά, δεν επηρεάζει κατά την άποψη μας το δικαίωμα του Εφεσίβλητου σε αποζημιώσεις, εφόσον το βάρος απόδειξης ότι ο τερματισμός ήταν νόμιμος δεν ήταν στους ώμους του , αλλά στους ώμους των Εφεσειόντων.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο