ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΟΦΦΑΣ ν. FREDERICK UNIVERCITY, Αρ. Υπόθεσης: 957/2014, 2/10/2017

(1)Με την προσθήκη της πιο κάτω παραγράφου και αρίθμησης της ως παράγραφος 1Α. "1Α. Οι Καθ' ων η αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία, εμπορευόμενοι ως Frederick University"

(2)Με την αντικατάσταση της παραγράφου 2 με την εξής παράγραφο: "

1. Με βάση τους όρους εργασίας του Αιτητή, με τη συμπλήρωση των τριών χρόνων από την πρόσληψη του ο Αιτητής είχε το δικαίωμα να ενεργοποιήσει τη διαδικασία ανέλιξης του ενώ σε κάθε περίπτωση οι Καθ' ων η αίτηση είχαν οι ίδιοι υποχρέωση να ενεργοποιήσουν τη διαδικασία ανέλιξης εντός έξι ετών από την πρόσληψη. 2Α. Ο Αιτητής ενεργοποίησε δεόντως τη διαδικασία ανέλιξης αρχικά με αίτηση ανέλιξης η οποία υποβλήθηκε κατά ή περί τις 7 Δεκεμβρίου
2. Στη συνέχεια όταν οι Καθ' ων οι αίτηση παρέλειψαν να προχωρήσουν ή ολοκληρώσουν τη διαδικασία ανέλιξης ο Αιτητής υπέβαλε δεόντως δεύτερη αίτηση του η οποία υποβλήθηκε κατά ή περί τις 4 Φεβρουαρίου 2011 και στη συνέχεια όταν και πάλι οι Καθ' ων οι αίτηση παρέλειψαν να προβούν στις δέουσες ενέργειες για την έναρξη ή ολοκλήρωση της διαδικασίας υπέβαλε δεόντως τρίτη αίτηση στις 31 Οκτωβρίου
3. 2Β. Οι Καθ' ων η αίτηση δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε ή οποιαδήποτε δέουσα ενέργεια μετά τη λήψη της πρώτης αίτησης ανέλιξης και στη συνέχεια παρέλειψαν να προβούν στις δέουσες ενέργειες για ολοκλήρωση της διαδικασίας ανέλιξης παρά τη δεύτερη και τρίτη αίτηση που υποβλήθηκε από τον Αιτητή. 2Γ. Ο Αιτητής είχε όλα τα προσόντα για να πετύχει την ανέλιξη του και σε περίπτωση που οι Καθ' ων η αίτηση ολοκλήρωναν ως όφειλαν τη διαδικασία ανέλιξης θα είχε εξαιρετικά καλές πιθανότητες που βρίσκονται στο όριο της βεβαιότητας να πετύχει την ανέλιξη αυτή. 2Δ. Περαιτέρω, λόγω της πιο πάνω αναφερόμενης παράλειψης των Καθ' ων η αίτηση, ο Αιτητής έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει ανέλιξη στη θέση του αναπληρωτή καθηγητή παρά το ότι είχε όλα τα αναγκαία προσόντα για να πετύχει στην ανέλιξη έτσι ώστε αν οι Καθ' ων η αίτηση δεν παραβίαζαν τις υποχρεώσεις τους ο Αιτητής είχε εξαιρετικά καλές πιθανότητες που βρίσκονται στο όριο της βεβαιότητας να πετύχει την ανέλιξη αυτή. 2Ε. Σαν αποτέλεσμα της παράλειψης αυτής των Καθ' ων η αίτηση, ο Αιτητής στερήθηκε το δικαίωμα να πετύχει την ανέλιξη του τόσο στη θέση του επίκουρου καθηγητή και στη θέση του αναπληρωτή καθηγητή πράγμα που επηρεάζει αρνητικά όλη του την επαγγελματική και ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία. Περαιτέρω ο Αιτητής υπέστη χρηματική ζημιά αφού η ανέλιξη του θα είχε σαν αποτέλεσμα τη μισθολογική του αναβάθμιση.

(3)Με την τροποποίηση της παραγράφου 3 της αίτησης ώστε να προστεθεί μετά τις λέξεις "ως επίκουρος" των λέξεων "και ως αναπληρωτής"

(4)Με την προσθήκη της πιο κάτω παραγράφου και την αρίθμηση της ως παραγράφου 5Α: 5Α. Στην περίπτωση του Αιτητή πληρούνταν όλα τα κριτήρια για να λάβει ο Αιτητής τη Σαββατική άδεια ενώ τέτοια άδεια είχε χορηγηθεί σε άλλα μέλη του Πανεπιστημίου. Περαιτέρω ήταν ρητός ή εξυπακουόμενος όρος της εργασίας του Αιτητή ότι οι Καθ' ων η αίτηση θα ικανοποιούσαν λογικό αίτημα του για χορήγηση τέτοιας άδειας, όρο που παραβίασαν. Σκοπός της Σαββατικής άδειας είναι να δώσει τη δυνατότητα στον Ακαδημαϊκό να προχωρήσει σε ερευνητικό έργο που είναι απαραίτητο για την μακροπρόθεσμη εξέλιξη της σταδιοδρομίας του. Η αυθαίρετη και αναιτιολόγητη άρνηση των Καθ' ων η αίτηση να χορηγήσουν την αιτούμενη Σαββατική άδεια στέρησε στον Αιτητή τη δυνατότητα να προχωρήσει σε ερευνητικό έργο στο πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilians-Universitat Munchen της Γερμανίας με μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες για την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία.

(5)Με την τροποποίηση της παραγράφου (ζ) της αιτούμενης θεραπείας με την προσθήκη των λέξεων 'Γενικές και' πριν την έναρξη της πρότασης. (Γ) Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία. Η αίτησις βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9, Θ.10, Δ.25 θ.θ.1-5, Δ.48 θ.θ.1-4, 8 και Δ.64 θ.θ.1 και 2, και στην πρακτική και τις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή μέρος της οποίας παραθέτουμε: «..

1. To Frederick University είναι εμπορική επωνυμία της εταιρείας Mesokeleas Limited. Επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α' τη σχετική εκτύπωση από την ιστοσελίδα του Εφόρου Εταιρειών Κύπρου που επιβεβαιώνεται το γεγονός αυτό.
2. Κατά ή περί τις 21 Νοεμβρίου 2016 ανέλαβαν το δικηγορικό γραφείο Ελένη Βραχίμη & Σία ως νέοι δικηγόροι μου. Την υπόθεση μου τη χειρίζεται ο δικηγόρος Λάρης Βραχίμης.
3. Όπως με ενημέρωσε ο κύριος Λάρης Βραχίμης, στο φάκελο της υπόθεσης που του παραδόθηκαν από την προηγούμενη δικηγόροι μου περιλαμβάνονταν και έγγραφα που έφεραν τον διορθωμένο τίτλο της αίτησης με αποτέλεσμα να δίνεται η εικόνα ότι ο τίτλος της αίτησης είχε διορθωθεί. Κατά την εμφάνιση του, στις 27 Ιανουαρίου 2017 ενώπιον του Δικαστηρίου, όμως, πληροφορήθηκε από το Δικαστήριο ότι δεν είχε γίνει η σχετική διόρθωση του τίτλου.
4. Εν όψει των ανωτέρω είναι απαραίτητο, ορθό και δίκαιο και προς το σκοπό πλήρους απονομής της δικαιοσύνης όπως γίνει η αιτούμενη διόρθωση συμφώνως της επισυνημμένης αίτησης.
5. Περαιτέρω από τις οδηγίες που έδωσα στο Δικηγόρο μου, ο δικηγόρος μου με ενημέρωσε ότι χρειάζεται να διορθωθεί και το περιεχόμενο της αίτησης μου ώστε να αντικατοπτρίζει τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης.
6. Συγκεκριμένα, ως με ενημερώνει ο δικηγόρος μου, είχα το δικαίωμα μετά το τρίτο έτος της πρόσληψης μου να κινήσω τη διαδικασία ανέλιξης μου πράγμα που έπραξα όπως λεπτομερώς καταγράφεται στην προτεινόμενη τροποποίηση την οποία έχω διαβάσει και με την οποία συμφωνώ. Στη συνέχεια μπορούσα εντός 4 ετών να κινήσω τη διαδικασία περαιτέρω ανέλιξης μου. Όπως αναφέρεται στην προτεινόμενη τροποποίηση πληρούσα όλες τις προϋποθέσεις για να πετύχω στην ανέλιξη μου και στις δυο περιπτώσεις.
7. Ως με πληροφόρησε ο δικηγόρος μου, παρά το γεγονός ότι είναι προφανές ότι αντικείμενο της αίτησης είναι η παράλειψη των καθ' ων η αίτηση να συμμορφωθούν με τους κανόνες ανέλιξης που αποτελούν μέρος της σύμβασης εργασίας μου, ο τρόπος που έχει διατυπωθεί η απαίτηση αυτή δεν αντικατοπτρίζει επαρκώς τα πραγματικά γεγονότα.
8. Περαιτέρω ως με πληροφορούν οι δικηγόροι μου θα πρέπει να επεξηγηθούν καλύτερα τα γεγονότα που σχετίζονται με την άρνηση των καθ' ων η αίτηση να εγκρίνουν το αίτημα μου για Σαββατική άδεια. ..» Η αίτηση αντίκρισε την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση, η οποία βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.9 θ. 2, 4, 5, 7, 10 και 11, Δ.12, Δ.25 θ. 1-5, Δ.39, Δ.48 Θ. 1,2,3,4 και 9, Δ.63 θ.2, και επί της εγγενούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης που προβάλλονται είναι οι ακόλουθοι: -
9. Έχει παρουσιασθεί υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Η δε αργοπορία που εμφανώς παρατηρείται στην προώθηση της παρούσας επιδρά καταλυτικά επί των δικαιωμάτων των Καθ'ων λόγω του εκτροχιασμού της δικαστικής διαδικασίας. Προσφορότερο είναι τα νέα αγώγιμα θέματα του Αιτητή και με δεδομένου τον υπό αρκετό χρονικό διάστημα τερματισμό των υπηρεσιών του, να εκδικαστούν στα πλαίσια άλλων αγωγών.
10. Ο Αιτητής απέτυχε να δικαιολογήσει τη σημειωθείσα καθυστέρηση στην υποβολή της υπό κρίση αίτησης και/ή απέτυχε να δικαιολογήσει το χρονικό στάδιο στο οποίο υποβλήθηκε η παρούσα αίτηση, σε συνάρτηση με τη δυνατότητα του να αποταθεί στο Δικαστήριο ενωρίτερα αφού όλα τα γεγονότα ήταν εις γνώση του έκτοτε.
11. Δια της παρούσας αιτήσεως επιδιώκεται η αναδόμηση της κυρίως Αίτησης του Αιτητή και/ή η προσθήκη εντελώς νέων ισχυρισμών και θεμάτων με αποτέλεσμα να μεταβάλλεται σοβαρά και δυσμενώς η θέση των Καθ' ων η Αίτηση.
12. Τα γεγονότα που θέλει ο Αιτητής να εισάγει ήταν εις γνώση του ευθύς εξαρχής αλλά ουδεμία εξήγηση δίδεται γιατί χρειάστηκε δύο χρόνια για να προχωρήσει με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης.
13. Η παράβλεψη και/ή η αλλαγή δικηγόρου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για την παρατηρούμενη καθυστέρηση που εν προκειμένω οδηγεί σε εκτροχιασμό της δικής και δεν παρέχει αφ' εαυτής λόγο για τροποποίηση της δικογραφίας.
14. Η σκοπούμενη τροποποίηση είναι ανέφικτη αφού δεν είναι αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς.
15. Η καθυστέρηση που παρατηρείται οφείλεται αποκλειστικά σε σφάλμα της πλευράς του Αιτητή, χωρίς όμως να υπάρχει οποιαδήποτε επαρκής δικαιολογία του χρόνου που αφέθηκε να περάσει άπραγος.
16. Ο Αιτητής δεν έχει επιδείξει καλή πίστη στην προώθηση της διαδικασίας τροποποίησης του δικογράφου του.
17. Με την αιτούμενη τροποποίηση ο Αιτητής επιχειρεί να αντικαταστήσει ένα ανύπαρκτο νομικό πρόσωπο με ένα άλλο ανύπαρκτο πρόσωπο. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του δικηγόρου Νίκου Μιχαήλ ο οποίο ουσιαστικά υιοθετεί και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Σημειώνει ότι η καθυστέρηση που παρατηρείται στην καταχώρηση της παρούσας είναι τόσο μεγάλη που συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και καταδεικνύει την κακοπιστία του Αιτητή. Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες ημερομηνίες (22.4.2015, 15.5.2015 και 27.5.2015) κατά τις οποίες ο Αιτητής ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει αίτηση τροποποίησης, καθώς και σε αιτήσεις που καταχώρησε (3.6.2015 και 12.6.2015) τις οποίες απέσυρε ενώ οι Καθ' ων η αίτηση είχαν ήδη καταχωρήσει την ένσταση τους. Το ίδιος αίτημα επαναλήφθηκε στις 28.9.2016 για να καταχωρηθεί τελικά η παρούσα. Θεωρεί τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή ανεπαρκείς και ασαφείς και τις επεξηγήσεις που δίνονται πενιχρές, γενικές και αόριστες και ότι ουσιαστικά επιζητεί με μόνη δικαιολογία την αβλεψία του ιδίου και των δικηγόρων του να τύχει εγκρίσεως το αίτημα του. Περαιτέρω ότι Αιτητής με την αίτηση του επιδιώκει την προσθήκη νέων ισχυρισμών και γεγονότων, τα οποία όχι μόνο δεν είναι τυπικά, αλλά αφορούν διάφορα θέματα, με αποτέλεσμα να μεταβάλλεται σοβαρά και δυσμενώς η θέση των Καθ' ων η αίτηση καθώς αλλάζει η βάση επί της οποίας στηρίζεται η κυρίως Αίτηση με νέους ισχυρισμούς που προβάλλει για δήθεν διαδικασία προαγωγής του και των ενεργειών που όφειλαν οι Καθ' ων η αίτηση να πράξουν. Τέλος υποβάλλει ότι ο νέος διάδικος που επιχειρεί ο Αιτητής να εισάγει στη διαδικασία δεν υφίσταται με αυτή την ονομασία πουθενά. Μέσα από τις αγορεύσεις των συνηγόρων αποτυπώνονται και οι εκατέρωθεν προσεγγίσεις τους ως προς την όλη διάσταση του θέματος, τις οποίες έχουμε εξετάσει. Έχουμε επίσης διεξέλθει του φακέλου της υπόθεσης. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) ρυθμίζεται από τους περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1999 «Οι Κανονισμοί». Με το άρθρο 11 των Κανονισμών παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της». Σύμφωνα με τον Κ.12

(1)των Κανονισμών «ενδιάμεση αίτηση υποβάλλεται εγγράφως, είναι σύμφωνη και περιέχει τις λεπτομέρειες που περιγράφονται στον Τύπο 6». Στη νομική βάση του Τύπου 6 αναφέρεται ότι θα πρέπει να προσδιορίζονται τα άρθρα του Νόμου ή και του Κανονισμού στα οποία βασίζεται η αίτηση. Για το ζήτημα της τροποποίησης δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς. Προς συμπλήρωση ωστόσο του θεσμικού πλαισίου που καθιερώνουν οι εν λόγω Κανονισμοί στον Κ.17 προβλέπεται ότι, «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα Κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα Κανονισμό, θα εφαρμόζονται, τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού.» Σύμφωνα με τη Δ.25 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο έχει εξουσία, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, να επιτρέψει την τροποποίηση δικογράφων κατά τέτοιο τρόπο και υπό τέτοιους όρους, με σκοπό τον καθορισμό των πραγματικών επίδικων θεμάτων μεταξύ των διαδίκων. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνοψίζονται στην Σ. Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd και άλλων

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 33, και είναι οι ακόλουθες: «

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο, δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.

(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης της υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case 28 Ch. D. 361 υπεδείχθη ότι το δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη.» Άλλος σημαντικός παράγοντας που υπεισέρχεται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι ο βέβαιος προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων καθώς και η διατύπωση των εκατέρωθεν θέσεων και η απόδειξη τους μέσα σε σταθερό πλαίσιο (Kallice Holding Co. Ltd. v. MTR Metals (Overseas) Ltd (Αρ. 1)

(1996)1 Α.Α.Δ. 162). Στην απόφαση Ανδριανή Αρακελιάν, Διαχειρίστρια της Περιουσίας του Αποβιώσαντος Hurutune L. Arakelian ν. Ταμείου Προνοίας του Προσωπικού της Marfin Λαϊκής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ και των Εξαρτημένων της Εταιρειών κ.α (απόφαση ημερ. 11.2.16 στην Πολιτική Έφεση Αρ.51/2012), που αφορούσε τροποποίηση των γενικών λόγων της Αίτησης ενώπιον του Δ.Ε.Δ., το Ανώτατο Δικαστήριο αναφερόμενο σε παλαιότερη νομολογία του επισήμανε τα ακόλουθα αναφορικά με την τροποποίηση δικογράφων: Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.25 (ως εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση), είναι πλατιά. Κυρίαρχο στοιχείο για την άσκησή της είναι τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Όπως τονίστηκε στην Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co. Ltd (Αρ. 1)

(1990)1 AAΔ 24, στη σελ. 26:- «Τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι ο παράγων ο οποίος δεσπόζει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν και προσδιορίζουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης εξισορροπούνται μετά από την συνεκτίμηση των συμφερόντων των διαδίκων και των ευρύτερων συμφερόντων της δικαιοσύνης για τελεσφόρο επίλυση όλων των συναφών διαφορών μεταξύ τους καθώς και των συμφερόντων του δημοσίου στην εξασφάλιση της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης.» Οι αρχές που διέπουν το θέμα δεν είναι τίποτε άλλο από εργαλεία προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου για να ασκήσει ορθά τη διακριτική του ευχέρεια. Κατά κανόνα παρέχεται άδεια για τροποποίηση εκτός αν το Δικαστήριο καταλήξει ότι ο Αιτητής ενεργεί κακόπιστα ή ότι με την τροποποίηση, αν επιτραπεί, θα επηρεαστεί η αντίδικη πλευρά σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην είναι δυνατή η αποζημίωση της με την καταβολή εξόδων. Άδεια για τροποποίηση μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης ώστε όλα τα επίδικα ζητήματα μεταξύ των διαδίκων για το ίδιο θέμα να εκδικαστούν σε μια διαδικασία. Με βάση τη λεγόμενη σύγχρονη τάξη της νομολογίας, επιτρέπονται τροποποιήσεις ακόμη και όταν η τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία η οποία να μην μπορεί να αποζημιωθεί με έξοδα. Τελικά με την πάροδο των χρόνων η προσέγγιση της νομολογίας στο θέμα της τροποποίησης έγινε αρκετά φιλελεύθερη ώστε να εξυπηρετείται το συμφέρον της δικαιοσύνης με βάση το σύνολο των περιστατικών της κάθε υπόθεσης. Οι πιο πάνω αρχές προκύπτουν, μεταξύ άλλων, από τις αποφάσεις Courtis a.o. v. Iasonides

(1970)1 CLR 180, Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 934, Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd κ.α.

(1989)1Ε ΑΑΔ 33, Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου

(1995)1 ΑΑΔ 560. Αρχίζοντας με την εξέταση των λόγων ένστασης που θέτει η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση παρατηρούμε κατ' αρχάς ότι τα όσα ο Αιτητής επιδιώκει να εισάγει με την αίτηση τροποποίησης δεν είναι εντελώς άσχετα με τις αξιώσεις που ήδη προσέβαλλε με την Αίτηση Εργατικής Διαφοράς. Μπορεί σε κάποιο βαθμό να τίθενται νέα θέματα όπως η διαδικασία προαγωγής αλλά αυτά δεν είναι άσχετα με τα όσα έχουν ήδη τεθεί. Δεν βρίσκουμε να είναι καθοριστικά στοιχεία στην έκβαση της παρούσας αίτησης, καθώς η νομολογίας σαφώς δεν απαγορεύει εκ προοιμίου κάτι τέτοιο (βλ. Χρίστου ν. Αζά

(1992)1ΑΑΔ 704). Η τροποποίηση οποιουδήποτε δικογράφου, σύμφωνα με τη νομολογία, είναι εφικτή οποτεδήποτε κρίνεται αναγκαία για να προσδιοριστεί η ουσία της διαφοράς και να αποτραπεί η πολλαπλότητα των δικαστικών διαδικασιών. Η μόνη περίπτωση που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής είναι εκεί που αν επιτραπεί η τροποποίηση θα επέλθει βλάβη στον αντίδικο ή όπου είναι φανερό ότι ο Αιτητής ενεργεί με κακή πίστη. Η συνήθης βλάβη που μπορεί να επέλθει και η οποία δεν είναι εύκολο να αποζημιωθεί με την καταβολή εξόδων, είναι στις περιπτώσεις που εγείρεται θέμα παραγραφής, π.χ. όπου εισάγεται αγώγιμο δικαίωμα το οποίο έχει παραγραφεί ή όπου ο εναγόμενος εμποδίζεται από του να εγείρει συγκεκριμένη υπεράσπιση, λόγω νομοθετικής παραγραφής (βλ. Ανδριανή Αρακελιάν (ανωτέρω) όπου γίνεται αναφορά στην Lancaster v. Moss [899] 32

(2)Reissue, Digest 1575, Marshall v. L.P.T.D. [1936] 3 All ER 83 και Annual Practice 1959 σελ. 627). Στην προκείμενη περίπτωση ο Αιτητής, κατά την άποψη μας, με την αιτούμενη τροποποίηση δεν διαφοροποιεί ουσιωδώς τον πυρήνα της απαίτησης του αλλά απλώς προβαίνει σε διόρθωση των γενικών λόγων της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς, ώστε να δίνεται καλύτερη εικόνα των γεγονότων της υπόθεσης χωρίς να μεταβάλλει τους αρχικούς ισχυρισμούς του ή τη βάση της απαίτησης του, που παραμένει να είναι η ανέλιξη του και η σαββατιάτικη άδεια. Περαιτέρω, ούτε και θέμα παραγραφής τίθεται ή οποιοσδήποτε άλλος ισχυρισμός που θα μπορούσε να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία στους Καθ' ων η αίτηση, η οποία δεν θα μπορούσε ν αποζημιωθεί με χρήμα ή να καταδείξει κακοπιστία εκ μέρους του Αιτητή. Από τα γεγονότα της υπόθεσης φαίνεται επίσης ότι ενώ η Αίτηση Εργατικής Διαφοράς καταχωρήθηκε στις 19.12.2014 ο Αιτητής από τις 22.4.2015 σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει αίτηση τροποποίησης. Τελικά προχώρησε στην καταχώρηση δύο αιτήσεων ημερ. 3.6.2015 και 12.6.2015, σε σχέση με την τροποποίηση του τίτλου τις οποίες απέσυρε. Η παρούσα είναι η τρίτη αίτηση τροποποίησης που καταχωρείται. Εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση τίθεται λόγος ένστασης για υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Είναι γεγονός ότι από την καταχώρηση της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς μέχρι την υπό κρίση αίτηση πέρασαν πέραν των δύο χρόνων. Κατά την άποψη μας όμως, δεν παρουσιάζεται τέτοια καθυστέρηση που θα επηρέαζε με οποιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση όπως αυτά κατοχυρώνονται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Δεν βρίσκουμε να υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση που θα μπορούσε από μόνη της να αποκλείσει τη δυνατότητα επιτυχίας της υπό κρίση αίτησης, καθώς η ακρόαση της υπόθεσης δεν έχει ακόμα αρχίσει και δεν μπορεί να γίνεται λόγος για εκτροχιασμό της δικαστικής διαδικασίας που θα είχε ως συνέπεια την πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης στους Καθ' ων η αίτηση. Σε κάθε περίπτωση, όπως τονίστηκε στην Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. ν. A. & G. Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.α.

(1993)1 ΑΑΔ 726 ο παράγοντας χρόνος είναι μεν σχετικός, αλλά δεν είναι «εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας». Στην απόφαση Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Σιακόλα,

(1999)1 Α.Α.Δ. 44, 53, τονίστηκε ότι η καθυστέρηση από καμιά άποψη δεν θα μπορούσε από μόνη της να αποκλείσει τη δυνατότητα έγκρισης του αιτήματος για τροποποίηση και μάλιστα όταν δεν υπήρχε καμία απολύτως ένδειξη ότι η καθυστέρηση δεν ήταν καλόπιστη κάτι που διαπιστώνουμε και στην προκείμενη περίπτωση. Ως τελευταίο θέμα είναι η τροποποίηση του τίτλου. Η ένσταση των Καθ' ων η είναι ότι με την αιτούμενη τροποποίηση ο Αιτητής επιχειρεί να αντικαταστήσει ένα ανύπαρκτο νομικό πρόσωπο με ένα άλλο ανύπαρκτο πρόσωπο. Από την ένορκο δήλωση του Αιτητή, που συνοδεύει την αίτηση, προφανώς αυτό που επιδιώκεται είναι η εισαγωγή του σωστού ονόματος του εργοδότη του που είναι η MESOKELEAS LIMITED (ΜΕΣΟΚΕΛΕΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ), η οποία εμπορεύεται με την εμπορική επωνυμία "Frederick University" και όχι η προσθήκη νέου διαδίκου. Στην υπόθεση Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς ν. Σ. Χαρικλείδη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1608 το Δικαστήριο καθοδηγούμενο από την αγγλική νομολογία ανάφερε τα ακόλουθα: Στην Davies v. Elsby Brothers Ltd

(1960)3 All E.R. 672 έχει διατυπωθεί η θέση ότι ο κανόνας της υπόθεσης Mabro (πιο πάνω) αποτρέπει την τροποποίηση αν η τροποποίηση συνεπάγεται την προσθήκη διαδίκου και όχι την απλή διόρθωση «σφάλματος περί το όνομα» (misnomer). Έχει, επίσης, διατυπωθεί η θέση ότι ο σχετικός κανόνας εφαρμόζεται και στην περίπτωση υποκατάστασης διαδίκου σε αντικατάσταση διαδίκου ο οποίος απομακρύνεται. Ωστόσο αν με την προτιθέμενη προσθήκη δεν σκοπείται η προσθήκη ή υποκατάσταση διαδίκου αλλά η απλή διόρθωση «σφάλματος περί το όνομα» (misnomer) αυτή μπορεί να επιτραπεί αν η ουσία της υπόθεσης δικαιολογεί μια τέτοια πορεία. Θέτουμε επομένως το ερώτημα που τέθηκε στην Davies (πιο πάνω): «Αποτελεί η περίπτωση αυτή διόρθωση «σφάλματος περί το όνομα» (misnomer);» ("Is this the mere correction of a misnomer?). Θα παραθέσουμε πρώτα τα γεγονότα της Davies (πιο πάνω): Στην υπόθεση εκείνη είχε εκδοθεί κλητήριο ένταλμα εναντίον των Elsby Brothers (a firm). Στη συνέχεια μετά την εκπνοή της περιόδου της παραγραφής το κλητήριο ένταλμα τροποποιήθηκε με τη διαγραφή του όρου (a firm) και την προσθήκη της λέξης "Ltd". Η αγωγή αφορούσε δυστύχημα στο οποίο είχε εμπλακεί ο ενάγων ο οποίος ήταν υπάλληλος τόσο του οίκου Elsby Brothers όσο και της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης η οποία ενεγράφη μεταγενέστερα. Στο κλητήριο δεν αναφερόταν η ημερομηνία του δυστυχήματος και έτσι ήταν αδύνατο να διακριβωθεί από το κλητήριο κατά πόσο ο ενάγων είχε πρόθεση να εναγάγει μια νομική οντότητα, τον οίκο, ή μια άλλη νομική οντότητα, την εταιρεία. Κατά την άποψη του δικαστηρίου αυτό ήταν μοιραίο για την εξουσία του Δικαστηρίου να τροποποιήσει το κλητήριο. Ο Devlin, L.J. πραγματεύθηκε το ζήτημα λέγοντας ότι το κατά πόσο ένα κλητήριο απευθυνόταν σε ένα μη υφιστάμενο διάδικο ή κατά πόσο ήταν περίπτωση σφάλματος περί το όνομα (misnomer) ή κακής περιγραφής πρέπει να αποφασιστεί στη βάση του τί θα συμπεράνει ένα λογικό άτομο, στη θέση του εναγομένου, που θα λάμβανε το κλητήριο. Είπε στη σελ. 676: "In English law as a general principle the question is not what the writer of the document intended or meant, but what a reasonable man reading the document would understand it to mean; and that is the test which ought to be applied as a general rule in cases of misnomer - which may embrace a number of other situations apart from misnomer on a writ, for example mistake as to identity in the making of a contract. The test must be: How would a reasonable person receiving the document take it? If, in all the circumstances of the case and looking at the document as a whole, he would say to himself: 'Of course it must mean me, but they have got my name wrong', then there is a case of mere misnomer. If, on the other hand, he would say: 'I cannot tell from the document itself whether they mean me or not and I shall have to make inquires', then it seems to me that one is getting beyond the realm of misnomer." Σε μετάφραση: «Στο Αγγλικό Δίκαιο σαν θέμα γενικής αρχής το ζήτημα δεν είναι τί σκόπευε ή εννοούσε ο συγγραφέας του εγγράφου αλλά το πώς ένας λογικός άνθρωπος που διαβάζει το έγγραφο θα αντιλαμβανόταν το νόημα του και εκείνο είναι το κριτήριο που πρέπει σαν θέμα γενικού κανόνα να εφαρμόζεται στις περιπτώσεις 'σφάλματος περί το όνομα' (misnomer) - το οποίο μπορεί να περιλάβει αριθμό άλλων καταστάσεων εκτός από 'σφάλμα περί το όνομα' (misnomer) στο κλητήριο, για παράδειγμα λάθος ως προς την ταυτότητα κατά τον καταρτισμό μιας συμφωνίας. Το κριτήριο πρέπει να είναι: πως θα εκλάβει το έγγραφο ένα λογικό πρόσωπο που το παραλαμβάνει. Αν κάτω από όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης και εξετάζοντας το έγγραφο στο σύνολο του θα πει στον εαυτό του: 'Σίγουρα πρέπει να εννοεί εμένα, αλλά έχουν γράψει το όνομα μου λανθασμένα' τότε έχουμε την περίπτωση απλού 'σφάλματος περί το όνομα' (misnomer). Αν, από την άλλη, θα πει: '..... από αυτό τούτο το έγγραφο δεν μπορώ να πω κατά πόσον εννοούν εμένα ή όχι και πρέπει να διερευνήσω το θέμα' τότε μου φαίνεται ότι ξεφεύγουμε από τα όρια του 'σφάλματος περί το όνομα' (misnomer)". Στη συνέχεια ο Lord Devlin ασχολήθηκε με τα γεγονότα της υπόθεσης. Λόγω της απουσίας της ημερομηνίας του επίδικου δυστυχήματος έκρινε ότι θα ήταν αδύνατο για ένα αντικειμενικό άτομο να γνωρίζει ή να είναι βέβαιο από το κλητήριο κατά πόσο ο ενάγων είχε πρόθεση να εναγάγει τον οίκο ή την εταιρεία. 'Έπρεπε να είχε κάμει έρευνες ως προς το πότε είχε λάβει χώρα το επίδικο δυστύχημα. Έκρινε, επομένως, ότι δεν επρόκειτο για περίπτωση σφάλματος περί το όνομα (misnomer). Στην Singh v. Atombrook Ltd

(1989)1 All E.R. 385 η ενάγουσα ήταν διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος συζύγου της. Τον Ιούνιο του 1984 ο σύζυγος της επισκέφθηκε τα υποστατικά ενός ταξιδιωτικού πράκτορα που εμπορευόταν με το όνομα "Sterling Travel" στην οδό Rubert, στο Λονδίνο. Αγόρασε αεροπορικά εισιτήρια για μια πτήση προς την Νέα Υόρκη της συζύγου του και των δύο παιδιών τους. Λόγω του θανάτου του η πτήση δεν πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1984. Η κόρη του επέστρεψε τα εισιτήρια στο "Sterling Travel" και πήρε διαβεβαιώσεις ότι θα τους επιστρεφόταν το αντίτιμο τους. Το "Sterling Travel" δεν ανταποκρίθηκε και έγιναν επανειλημμένες έρευνες και γράφτηκαν επιστολές από τους ενάγοντες και τον δικηγόρο τους. Στα αρχικά στάδια η ανταπόκριση στις επιστολές προς το "Sterling Travel" έγινε με μερικά τηλεφωνήματα. Επομένως οι επιστολές λήφθηκαν και δόθηκαν καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις. Ωστόσο δεν ικανοποιήθηκε η αξίωση της ενάγουσας. Στη συνέχεια το "Sterling Travel" μετακινήθηκε σε άλλη διεύθυνση. Την 4.6.1987 η ενάγουσα καταχώρισε αγωγή εναντίον του "Sterling Travel (a firm)" στην οδό Rupert. Το κλητήριο ταχυδρομήθηκε στην πιο πάνω οδό. Ο εναγόμενος δεν εμφανίσθηκε και εκδόθηκε απόφαση στην απουσία του. Λήφθηκαν μέτρα για εκτέλεση της απόφασης. Στις 24.8.1987 η εταιρεία Air Travel Services Ltd έστειλε τηλεμήνυμα στους δικηγόρους της ενάγουσας. Τους πληροφόρησε ότι μόλις είχαν λάβει το ένταλμα εκτέλεσης. Τους πληροφόρησε, επίσης, ότι δεν υπήρχε οίκος με το όνομα "Sterling Travel". Υπήρχε μια εταιρεία με το όνομα Atombrook Ltd η οποία ήταν συνδεδεμένη εταιρεία με την εταιρεία United Air Travel Services Ltd, και η Atombrook Ltd ήταν η ιδιοκτήτρια της "Sterling Travel". Σημειώθηκαν ανεπιτυχείς διαδικασίες εκτέλεσης γιατί ο επί της εκτέλεσης λειτουργός δεν μπορούσε να βρει οποιονδήποτε που εμπορευόταν με το όνομα "Sterling Travel" στην οδό Rupert. Στις 25.11.1987 ο εναγόμενος - η εταιρεία Atombrook Ltd - ζήτησε τον παραμερισμό της απόφασης γιατί είχε ληφθεί «αντικανονικά». Το πρωτόδικο δικαστήριο παραμέρισε την απόφαση με τον όρο να κατατεθεί στο δικαστήριο το ποσό της απόφασης. Ο εναγόμενος εφεσίβαλε την απόφαση. Υπέβαλε, ανάμεσα σ' άλλα, ότι το κλητήριο είχε εκδοθεί εναντίον μη υφιστάμενου προσώπου εφόσον δεν υπήρχε οίκος με το όνομα "Sterling Travel". Το Εφετείο σημείωσε ότι αυτό ήταν παραδεκτό αλλά παραμένει ανοικτό το θέμα κατά πόσο επρόκειτο για διαδικασία που εκδόθηκε εναντίον κάποιου που ορθά μπορεί να περιγραφεί ως μη υφιστάμενος, ή απλώς εναντίον ενός εναγομένου του οποίου το όνομα έχει περιγραφεί λανθασμένα ("who has been misnamed or misdecribed). Στη συνέχεια ο Kerr, L.J., παρέθεσε το πιο πάνω απόσπασμα από την απόφαση του Devlin, L.J., στην Davies (πιο πάνω) και κατέληξε ως εξής: "Of course, in the present case there was never the slightest doubt in the mind of the defendant that the plaintiff intended to sue it and that it was the person with whom this case was concerned. From start to finish it knew that perfectly well, and in my judgment it was taking steps throughout to avoid the pursuit of this claim against it. Undaunted, however, counsel for the defendant said that this still left it open for an objective person to have construed the writ in a different way. He was suggesting, though I find it impossible to follow the argument in full or to accept it, that an objective person, although knowing all the facts which the defendant knew, might still have thought that this plaintiff intended to sue a firm called Sterling Travel which might be an existing entity, or something of that kind. That is fanciful and I reject it. The matter is put beyond doubt by a further decision of this court in Whittam v. W J Daniel & Co Ltd

(1961)3 All E.R. 796,

(1962)1 QB 271. In that case a limited company was sued within the limitation period but without adding the word "Limited", and therefore appeared to have been sued in the name of a firm. The court allowed the word "Limited" to be added after the limitation period had expired, and distinguished Davies v. Elsby Bros Ltd

(1960)3 All E.R. 672,

(1961)1 WLR 170. Donovan LJ quoted the test of Devlin, LJ to which I have referred and said

(1961)3 All E.R. 796 at 799,

(1962)1 QB 271 at 277): 'Applying that test, there could have been no doubt in the mind of the defendants when they got the writ that it was they whom the plaintiff intended to sue and that she had simply got the name wrong.' Danckwerts LJ said that the case was plainly distinguishable from Davies v. Elsby Bros Ltd because: '.. in the present case there is no other entity to which the description in the writ could be taken to refer.' (See

(1961)3 All E.R. 796 at 802,

(1962)1 QB 271 at 282.) He went on: 'On the other hand, counsel for the defendant's argument is that it is a description which describes nothing and, therefore, is an action against nobody, and, therefore, it would be improper and against the rules to put in the defendants in place of a person which did not exist. I cannot accept that argument. It seems to me that this is a case in which the description could only refer to the defendants and would not be taken by any reasonable person to refer to anybody but the defendants.' That authority applies precisely to the present case. ......................... I would dismiss this appeal." Σε μετάφραση: «Βέβαια στην παρούσα υπόθεση δεν υπήρχε ποτέ η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του εναγομένου ότι ο ενάγων είχε πρόθεση να τον εναγάγει και ότι ήταν το πρόσωπο με το οποίο σχετιζόταν η υπόθεση αυτή. Από την αρχή μέχρι το τέλος το γνώριζε πολύ καλά και κατά την κρίση μου λάμβανε συνέχεια μέτρα να αποφύγει την προώθηση αυτής της αξίωσης εναντίον του. Ωστόσο ο συνήγορος του εναγομένου ήταν απτόητος. Ανέφερε ότι αυτό το θέμα παρέμενε ανοικτό για ένα αντικειμενικό πρόσωπο να είχε ερμηνεύσει το κλητήριο με διαφορετικό τρόπο. Παρόλο ότι το βρίσκω αδύνατο να παρακολουθήσω την επιχειρηματολογία του πλήρως ή να την αποδεχθώ, πρότεινε ότι ένα αντικειμενικό πρόσωπο αν και γνώριζε όλα τα γεγονότα τα οποία γνώριζε ο εναγόμενος θα νόμιζε ότι αυτός ο ενάγων είχε πρόθεση να εναγάγει ένα οίκο που ονομάζεται Sterling Travel που μπορούσε να είναι μια υφιστάμενη οντότητα ή κάτι παρόμοιο με αυτό. Αυτό είναι παράδοξο και το απορρίπτω. Το θέμα αυτό έχει τεθεί πέρα από κάθε αμφιβολία από άλλη απόφαση αυτού του Δικαστηρίου στην Whittam v. W.J. Daniel & Co. Ltd

(1961)3 All E.R. 796

(1962)1 Q.B. 271. Σε εκείνη την υπόθεση καταχωρήθηκε αγωγή εναντίον μιας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης εντός της περιόδου της παραγραφής αλλά χωρίς την προσθήκη της λέξης «Ltd» και επομένως φαινόταν ότι καταχωρήθηκε αγωγή στο όνομα ενός οίκου. Το δικαστήριο επέτρεψε την προσθήκη της λέξης "Ltd" μετά την εκπνοή της περιόδου της παραγραφής και διέκρινε την Davies v. Elsby Bros Ltd

(1960)3 All E.R. 672

(1961)W.L.R. 170. Ο Donovan L.J. αναφέρθηκε στο κριτήριο του Devlin L.J., στο οποίο έχω αναφερθεί, και είπε

(1961)3 All E.R. 796, 799,

(1962)1 Q.B. 271, 277: 'Εφαρμόζοντας εκείνο το κριτήριο δεν μπορούσε να υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό των εναγομένων όταν έλαβαν το κλητήριο ότι ήταν εκείνοι τους οποίους ο ενάγων είχε πρόθεση να εναγάγει και ότι απλώς είχε γράψει το όνομα λανθασμένα.' Ο Danckwerts L.J. είπε ότι εκείνη η υπόθεση ήταν ξεκάθαρα διακριτέα από την Davies v. Elsby Bros Ltd γιατί: '.... στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει άλλη οντότητα με την οποία η περιγραφή στο κλητήριο μπορούσε να εκληφθεί ότι αναφερόταν' (Βλ.

(1961)3 All E.R. 796, 802,

(1962)1 Q.B. 271, 282). Και συνέχισε: 'Από την άλλη η επιχειρηματολογία του συνηγόρου των εναγομένων είναι ότι πρόκειται για περιγραφή που δεν περιγράφει τίποτε και, επομένως, πρόκειται για αγωγή εναντίον ουδενός και επομένως δεν θα ήταν σωστό και θα ήταν εναντίον των θεσμών να μπουν οι εναγόμενοι στη θέση προσώπου που δεν υφίσταται. Δεν δέχομαι αυτό το επιχείρημα. Μου φαίνεται ότι αυτή είναι υπόθεση στην οποία η περιγραφή μπορούσε μόνο να αναφέρεται στους εναγομένους και δεν μπορούσε να εκληφθεί από ένα λογικό πρόσωπο να αναφέρεται σε οποιοδήποτε άλλο από τους εναγομένους'. Εκείνη η αυθεντία εφαρμόζεται πλήρως στην παρούσα υπόθεση. ......................................................................................... Θα απέρριπτα την έφεση.» Καθοδηγούμενο λοιπόν το Δικαστήριο από την πιο πάνω απόφαση σε συνάρτηση με τα γεγονότα της υπό κρίση αίτησης, βρίσκουμε πως πρόθεση του Αιτητή ήταν να ενάγει την οντότητα εκείνη με την οποία, κατά τον ουσιώδη χρόνο, διατηρούσε την εργασιακή σχέση, γεγονός που ούτε και ο πραγματικός εργοδότης του μπορούσε να έχει τυχόν αμφιβολίες ότι η Αίτηση Εργατικής Διαφοράς αφορούσε τον ίδιο και όχι οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο καθώς το όνομα εναντίον του οποίου στρέφεται η Αίτηση αποτελεί την εμπορική επωνυμία με την οποία εμπορεύεται. Απλή ανάγνωση των έγγραφων προτάσεων προδιαγράφει, χωρίς αμφιβολία, ότι ένας λογικός και αντικειμενικός αναγνώστης θα αντιλαμβανόταν ότι η αξίωση του Αιτητή στρέφεται εναντίον εκείνης της οντότητας της οποίας υπήρξε εργοδοτούμενος και που δεν είναι άλλη από την εταιρεία MESOKELEAS LIMITED (ΜΕΣΟΚΕΛΕΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ) που εμπορεύεται με την εμπορική επωνυμία "Frederick University", της οποίας ο Αιτητής λανθασμένα περιέγραψε το όνομα στον τίτλο της Αίτησης. Θεωρούμε, ότι πρόκειται σαφώς για περίπτωση σφάλματος περί το όνομα (misnomer) και όχι για προσθήκη νέου διαδίκου και ότι η τροποποίηση του τίτλου με την προσθήκη του σωστού ονόματος του εργοδότη μπορούσε να λάβει χώρα ακόμη και μετά την εκπνοή της προθεσμίας. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα πιο πάνω στοιχεία κρίνουμε ορθό όπως εγκρίνουμε το αίτημα τροποποίησης ως η αίτηση. Δίδεται άδεια τροποποίησης των γενικών λόγων της Αίτησης. Τροποποιημένη Αίτηση Εργατικής Διαφοράς να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από σήμερα και Τροποποιημένοι Γενικοί Λόγοι Εμφάνισης 15 ημέρες μετά. Τα έξοδα της αίτησης ως και αυτά που θα προκύψουν από την τροποποίηση επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ)............................................................... Ι. Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Α. Ορνιθάρη, Μέλος Ν. Σατσιάς, Μέλος Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο