ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. Ι.Γ. ΚΑΣΟΥΛΙΔΗΣ & ΥΙΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Υπόθεσης: 196/2014, 31/8/2018

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 6/73 (ο «Νόμος»), καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο: «...ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, στους Καθ' ων η αίτηση απόκειται να ανατρέψουν το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξουν ότι δικαιολογημένα απόλυσαν την Αιτήτρια λόγω συμπληρώσεως της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 5(δ) του Νόμου. Προς ανατροπή του εν λόγω τεκμηρίου, για τους Καθ' ων η αίτηση κατέθεσαν τρεις μάρτυρες, ενώ η Αιτήτρια δεν προσέφερε μαρτυρία. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια διάφορα έγγραφα, στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Μαρτυρία - Γεγονότα Ο κ. XXXXX Νικολάου είναι διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση. Σύμφωνα με την γραπτή κατάθεση του, όταν η Αιτήτρια συμπλήρωσε στις 23.9.2013 το 63ο έτος της ηλικίας της, γνωστοποίησε στους Καθ' ων η αίτηση την απόφαση της να αφυπηρετήσει για λόγους υγείας και σύμφωνα με τον άτυπο εσωτερικό κανονισμό των Καθ' ων η αίτηση που παρέχει σε υπαλλήλους το δικαίωμα να αφυπηρετούν με τη συμπλήρωση του 63ου έτους της ηλικίας τους. Ως επακόλουθο οι Καθ' ων η αίτηση σταμάτησαν να εισφέρουν για λογαριασμό της Αιτήτριας στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και στο Ταμείο Προνοίας της ΠΕΟ, αφαιρώντας το όνομα της από τη μισθοδοσία του προσωπικού. Επίσης με βάση τον κανονισμό που διέπει το Ταμείο Προνοίας της ΠΕΟ και που παρέχει σε μέλος το δικαίωμα να αποσύρει όλες τις καταβληθείσες εισφορές του μόνο μετά την αφυπηρέτηση του, η Αιτήτρια από τις 27.1.2014 έλαβε όλα τα δικαιώματα της από το εν λόγω Ταμείο. Ισχυρίστηκε περαιτέρω, ότι λόγω της θέσης που κατείχε η Αιτήτρια και μέχρι να αναλάβει καθήκοντα η αντικαταστάτρια της, συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της ως εξωτερικός συνεργάτης μέχρι τις 5.1.2014, εκδίδοντας για την πληρωμή της σχετικά τιμολόγια. Γνωρίζοντας η Αιτήτρια ότι θα αφυπηρετούσε τον Σεπτέμβριο 2013, κατά ή περί τα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου 2014, επίμονα ζητούσε όπως της δοθεί επιστολή απόλυσης λόγω πλεονασμού, γεγονός που οι Καθ' ων η αίτηση αρνήθηκαν να πράξουν. Με επιστολή ημερ. 3.2.2014 ζήτησε όπως της δοθούν γραπτώς οι λόγοι τερματισμού της απασχόλησης της. Σε απαντητική επιστολή ημερ. 4.2.2014 οι Καθ' ων η αίτηση της ανέφεραν ότι ουδέποτε απελύθη και ότι απλά αφυπηρέτησε. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι αυτό δεν άρεσε στην Αιτήτρια με επακόλουθο να καταγγείλει τους Καθ' ων η αίτηση στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων με τη δικαιολογία ότι δεν της κατέβαλαν εισφορές για τους μήνες Οκτώβριο 2013 μέχρι και Ιανουάριο

1. Στις εξηγήσεις που ζήτησε το εν λόγω Τμήμα οι Καθ' ων η αίτηση απάντησαν με επιστολή τους ημερ. 8.3.2014 αναφέροντας ότι οι υπηρεσίες της Αιτήτριας τερματίστηκαν στις 22.9.2013 λόγω αφυπηρετήσεως, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και μετά από ερεύνα του Τμήματος Εργασίας, χωρίς να διαπιστωθεί οτιδήποτε το μεμπτό εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, ανέφερε ότι είναι διευθυντής και μέτοχος των Καθ' ων η αίτηση με ποσοστό 35% και ότι με την εξαγορά της εταιρείας Ζαβαλή, οι Καθ' ων η αίτηση αναγνώρισαν την προϋπηρεσία όλων των εργαζομένων που μεταφέρθηκαν από την εν λόγω εταιρεία. Ερωτηθείς αν ειπώθηκε ποτέ στην Αιτήτρια ότι θα αφυπηρετούσε στο 63ο έτος της ηλικίας της, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι το 2013, όταν η Εταιρεία προχώρησε σε απολύσεις λόγω πλεονασμού, του ζητήθηκε από την Αιτήτρια όπως την συμπεριλάβουν μεταξύ των απολυθέντων, κάτι που δεν ήταν εφικτό λόγω της θέσεως που κατείχε ως υπεύθυνη παραδόσεων, και τότε η Αιτήτρια του ανέφερε ότι τον Σεπτέμβριο θα συμπλήρωνε το 63ο έτος τη ηλικίας της, κάτι που ο ίδιος δεν γνώριζε και ότι προτίθετο να αφυπηρετήσει. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι η αφυπηρέτηση του προσωπικού αποτελούσε δικαίωμα και όχι υποχρέωση και ότι αν δεν το ζητούσε ο εργοδοτούμενος τότε συνέχιζε κανονικά την απασχόληση του. Επίσης ότι η Αιτήτρια αφαιρέθηκε μόνη της από τη μισθοδοσίας του προσωπικού της Εταιρείας γιατί ήθελε να αφυπηρετήσει. Σε υποβολή ότι μετά τον Σεπτέμβριο 2013 οι ίδιοι ζήτησαν από την Αιτήτρια να εκδίδει τιμολόγια πληρωμής, ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει λέγοντας ότι οι πληρωμές γίνονταν από το λογιστήριο. Σε υποβολή επίσης ότι η Αιτήτρια θεωρούσε ότι οι Κοινωνικές Ασφαλίσεις της πληρώνονταν κανονικά, ανέφερε ότι η Αιτήτρια γνώριζε πολύ καλά τα δικαιώματα της. Η δεύτερη μάρτυς κα XXXXX Ορφανίδου, Επιθεωρήτρια Κοινωνικών Ασφαλίσεων, παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου διάφορα έγγραφα σχετικά με την καταγγελία της Αιτήτριας για μη καταβολή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων της από τους Καθ' ων η αίτηση για τους μήνες Οκτώβριο 2013 έως Ιανουάριο 2014, τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια. Αντεξεταζόμενη η μάρτυς ανέφερε ότι μέχρι σήμερα το Τμήμα της δεν έλαβε οποιαδήποτε απόφαση για την υπόθεση της Αιτήτριας. Ο τρίτος μάρτυρας κ. XXXXX Αδαμίδης, διευθυντής του Παγκύπριου Ταμείου Προνοίας μελών της ΠΕΟ, παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου αίτηση ημερ. 25.2.2014, που υπέβαλε η Αιτήτρια στο Ταμείο για πληρωμής των ποσών που εδικαιούτο, όπου αναφέρεται ως λόγος αποχώρησης «η απόλυση της από την εργασία». Παρουσίασε επίσης απόδειξη πληρωμής προς την Αιτήτρια ημερ. 5.6.2014 όπου αναφέρεται ως λόγος αποχώρησης η αφυπηρέτηση. Αναφορικά με την απόδειξη είσπραξης ημερ. 27.1.2014, την οποία ο πρώτος μάρτυρας έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο για αναγνώριση, ο μάρτυρας αναγνώρισε ότι επρόκειτο για απόδειξη του Ταμείου, ωστόσο δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει το περιεχόμενο της, καθώς εκδόθηκε από άλλο πρόσωπο. Με βάση πλέον τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο, αυτή της πλευράς των Καθ' ων η αίτηση και της πραγματικού υλικού (Τεκ.1 -18), καλείται να αποφασίσει κατά πόσο η απόλυση της Αιτήτριας ήταν υπό τις περιστάσεις δικαιολογημένη ή όχι και αν η απάντηση στο ερώτημα είναι αποφατική να προχωρήσει στην επιδίκαση αποζημιώσεων καθορίζοντας το ύψος τους. Όπως έχει επισημανθεί, η απόφαση για απόλυση της Αιτήτριας, με όσα ισχυρίζονται οι Καθ' ων η αίτηση, έχει στο επίκεντρο της τη συμπλήρωση της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως της. Σύμφωνα με το άρθρο 5(δ) του Νόμου: «
2. Τερματισμός απασχολήσεως δι' οιονδήποτε των ακολούθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωση: (α) ............................................ (β) ............................................ (γ) ............................................ (δ) όταν η απασχόλησις τερματίζηται κατά την λήξιν συμβάσεως τακτής περιόδου, ή λόγω της υπό του εργοδοτούμενου συμπληρώσεως της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως βάσει εθίμου, νόμου, συλλογικής συμφωνίας, συμβάσεως, κανόνων της εργασίας ή άλλως: ........................... (ε) ............................................ (στ) ............................................ Με τη θέσπιση της πιο πάνω διάταξης ο νομοθέτης αποκλείει του πεδίου εφαρμογής των προστατευτικών από την απόλυση διατάξεων του Νόμου (Ν.24/67), όσους εργοδοτούμενους συμπληρώνουν ή συμπλήρωσαν κατά τη λήξη της εργασιακής σύμβασης την «κανονική ηλικία αφυπηρέτησης» ("normal retiring age") που ισχύει στην επιχείρηση όπου απασχολούνται. Αν όμως στην επιχείρηση δεν υπάρχει όριο ηλικίας, τότε ισχύει για όλους η προβλεπόμενη στο άρθρο 4 του Νόμου «συντάξιμη ηλικία» που για κάθε περίπτωση είναι το 65ο έτος (νόμιμη ηλικία αποχώρησης). Ο Νόμος χρησιμοποιεί χωρίς να διευκρινίζει την έννοια της «κανονικής ηλικίας αφυπηρέτησης» η οποία ισχύει βάσει εθίμου, νόμου, συλλογικής συμφωνίας, σύμβασης, κανόνων της εργασίας ή άλλως. Επί των ερμηνευτικών προβλημάτων που παρουσιάζονται, τοποθετήθηκε το House of Lords με απόφαση του στην υπόθεση Waite v. Government Communications Headquarters [1983] IRLR 341, και δέχθηκε ότι «Κανονική ηλικία αποχώρησης είναι εκείνη κατά την οποία εργοδοτούμενοι της ιδίας κατηγορίας με αυτή στην οποία ανήκει ο απομακρυνόμενος συνηθίζεται να αποχωρούν υποχρεωτικά εκτός και αν υπάρχει ειδικός λόγος αποχώρησης σε μεγαλύτερη ηλικία». (Βλ. Κωστάκης Χαραλάμπους ν. Michael Automotive Ltd

(2009)Α.Α.Δ. 102. Αυτό όμως αποτελεί ένα μαχητό τεκμήριο, που δύναται να ανατραπεί εάν ο εργοδοτούμενος μπορέσει να αποδείξει ότι συνήθως θα αφυπηρετούσε σε διαφορετική ηλικία την οποία θεωρούσε ως κανονική ηλικία αφυπηρέτησης. Αυτή η λογική πεποίθηση πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά το χρόνο τερματισμού και μπορεί να επηρεαστεί με αλλαγή στην αφυπηρετική πολιτική του εργοδότη, η οποία ήταν γνωστή στους υπαλλήλους[1]. Το Δικαστήριο στην απόφασή του μπορεί να βοηθηθεί από στατιστικά στοιχεία για να δει τι ακριβώς συνέβαινε στην πρακτική της επιχείρησης και μια σημαντική διαφοροποίηση από τη συμβατική ηλικία μπορεί να είναι αρκετή[2]. Επομένως η κανονική ηλικία αποχώρησης ή αφυπηρέτησης είναι ζήτημα επιχειρησιακής πρακτικής και δεν είναι καθόλου απαραίτητο να ταυτίζεται με τη νόμιμη ηλικία συνταξιοδότησης. Οπότε ο εργοδοτούμενος μπορεί να υποχρεωθεί να αποχωρήσει και πριν τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του, όπως επίσης είναι δυνατό να δικαιούται να παραμείνει και πολύ μετά από αυτό. Ακόμη, ο εργοδοτούμενος μπορεί να συνεχίσει την εργασία του και πέραν του ορίου ηλικίας που ακολουθείται στην επιχείρηση για την ειδικότητα του εφόσον υπάρχει ειδικός λόγος. Τέτοιος λόγος μπορεί να εδράζεται είτε σε κάποιο επαγγελματικό έθιμο είτε στην πεποίθηση που εύλογα του δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της απασχόλησης του, ότι θα παραμείνει και πέραν του ισχύοντος ορίου[3]. Όπως αναφέρεται στην Sea island Travel & Tours Ltd κ.α. ν. Αγαθαγγέλου κ.α.

(1999)1 A.A.Δ. 1687, η κατάληξη ενός Δικαστηρίου με την οποία γίνεται αποδεκτή η ένορκη εκδοχή ενός των διαδίκων, εφόσον δεν υπάρχει αντίθετη ένορκη εκδοχή, δεν είναι εύκολο να ανατραπεί. Εφόσον βεβαίως η μαρτυρία είναι εκείνου του επιπέδου που ικανοποιεί το Δικαστήριο, τόσο ως προς την αξιοπιστία, όσο και ως προς το λογικό της συνοχής της. Στην Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστή της περιουσίας του Κωστ. Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου,

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, επαναβε-βαιώθηκε ότι, εκεί όπου υπάρχει μια μόνο εκδοχή ως προς τα γεγονότα, εξετάζεται κατά πόσο αυτά είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο, στην απουσία βεβαίως εγγενών δυσκολιών στην παρουσιαζόμενη από το μάρτυρα εκδοχή και αξιοπιστία του. Προέχει λοιπόν να εξεταστεί ο λόγος των Καθ' ων η αίτηση και να ελεγχθεί η αξιοπιστία της εκδοχής τους. Από τις έγγραφες προτάσεις είναι φανερό ότι οι Καθ' ων η αίτηση παραδέχονται ότι οι υπηρεσίες της Αιτήτριας τερματίστηκαν στις 4.2.2014 χωρίς να της δοθεί η προβλεπόμενη από τον Νόμο προειδοποίηση. Επίσης ότι η Αιτήτρια στις 23.9.2013 συμπλήρωσε το 63ο έτος της ηλικίας της. Ως εκ τούτου στις 12.8.2013 υπέβαλε αίτηση στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, για εξασφάλιση σύνταξης γήρατος, η οποία εγκρίθηκε με την επιστολή ημερ. 20.11.2013 (Τεκ.9). Είναι επίσης φανερό ότι μετά τις 23.9.2013 η Αιτήτρια συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στους Καθ' ων η αίτηση μέχρι τις 5.1.2014 και ότι από τον Οκτώβριο 2013 μέχρι και τον Ιανουάριο 2014 εξέδιδε τιμολόγια προς την Εταιρεία για την πληρωμή της. Η δικογραφημένη θέση της Αιτήτριας ότι στις 5.1.2014 είχε ατύχημα και ότι απουσίασε με αδεία ασθενείας δεν αμφισβητείται από τους Καθ' ων η αίτηση, όπως επίσης δεν αμφισβητούνται οι μηνιαίες απολαβές της που ανέρχονταν στα €1545,00 πλέον 13ο μισθό. Από την πραγματική μαρτυρία φαίνεται επίσης ότι η Αιτήτρια με επιστολή της ημερ. 3.2.2014 (Τεκ. 4) απαίτησε από τους Καθ' ων η αίτηση όπως της δοθούν γραπτώς οι λόγοι απόλυσης της. Με επιστολή ημερ.3.2.2014 (Τεκ.5), οι Καθ' ων η αίτηση απάντησαν στην Αιτήτρια ότι ουδέποτε απολύθηκε από την εργασία της και ότι απλά αφυπηρέτησε, καθιστώντας γνωστό ότι εθιμοτυπικά όλοι οι εργαζόμενοι στους Καθ' ων η αίτηση αφυπηρετούν στο 63ο έτος της ηλικίας τους. Με επιστολή της (Τεκ.11), η Αιτήτρια ενημέρωσε τους Καθ' ων η αίτηση ότι δεν επιθυμεί να αφυπηρετήσει στο 63ο έτος της ηλικίας της και ότι ποτέ δεν ζήτησε γραπτώς κάτι τέτοιο. Από τη μαρτυρία του κ. Αδαμίδη καθίσταται επίσης φανερό ότι η Αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για ανάληψη των εισφορών της από το Ταμείο Προνοίας της ΠΕΟ στις 25.2.2014, οι οποίες εν τέλει της καταβλήθηκαν στις 5.6.2014 (Τεκ.16 και Τεκ.17). Η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η Αιτήτρια έλαβε τα δικαιώματα της από τις 27.1.2014, δεν επιβεβαιώνεται από το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό, καθώς καμία μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου που να επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της Απόδειξης Είσπραξης (Τεκ.18) που έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ο κ. Νικολάου και επί του οποίου ο κ. Αδαμίδης δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της Αιτήτριας αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της παρούσας υπόθεσης. Η αξιολόγηση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας με σκοπό την απόληξη σε ευρήματα σε σχέση με τις συνθήκες αυτές, θα οδηγήσει και στη λύση της μεταξύ των μερών εργατικής διαφοράς. Παρακολουθήσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε και τη μαρτυρία τους, έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς και τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία για το αληθές των όσων κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου η επιθεωρήτρια των Κοινωνικών Ασφαλίσεων κα Ορφανίδου και ο διευθυντής του Παγκύπριου Ταμείου Προνοίας της ΠΕΟ κ. Αδαμίδης. Πρόκειται για δύο ανεξάρτητους μάρτυρες που δεν είχαν κανένα λόγο ή συμφέρον να μην καταθέσουν στο Δικαστήριο την αλήθεια. Άλλωστε σε σχέση με τα κατατεθέντα έγγραφα δεν υπήρξε καμία αμφισβήτηση ότι ήταν αυτά που σώζονταν στα αντίστοιχα αρχεία των γραφείων τους και ότι αφορούσαν την υπόθεση της Αιτήτριας αναφορικά με την καταγγελία της στο Τμήμα Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως και το Ταμείο Προνοίας της. Σε αντίθεση με τους εν λόγω μάρτυρες, ο κ. Νικολάου δεν άφησε τις καλύτερες δυνατές εντυπώσεις στο Δικαστήριο. Η όλη εικόνα που παρουσίασε στο Δικαστήριο σε συνάρτηση με την ποιότητα της μαρτυρίας του, μας έδωσαν καθαρά την εντύπωση προσώπου που δεν κατέθεσε την αλήθεια. Η μαρτυρία του, περιέχει ουσιαστικές αντιφάσεις και ανακρίβειες που θέτουν σοβαρές αμφιβολίες στην αξιοπιστία του. Ειδικότερα, - Ενώ με τους γενικούς λόγους εμφάνισης, οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι απέλυσαν την Αιτήτρια γιατί συμπλήρωσε την κανονική ηλικία αφυπηρέτησης βάσει του άρθρου 5(δ) του Νόμου, εν τούτοις ο μάρτυρας τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση του επέμενε ότι η Αιτήτρια δεν απελύθη και ότι η ίδια οικειοθελώς απεχώρησε από την εργασία της, γνωστοποιώντας στους Καθ' ων η αίτηση την απόφαση της να αφυπηρετήσει για λόγους υγείας και με βάση τον άτυπο εσωτερικό κανονισμό της Εταιρείας που παρείχε στους υπαλλήλους το δικαίωμα να αφυπηρετήσουν με τη συμπλήρωση του 63ου έτους της ηλικίας τους. - Και ενώ επίσης θέτουν, με τους γενικούς λόγους εμφάνισης, ως λόγο απόλυσης της Αιτήτριας τη συμπλήρωση της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως, βάσει εθίμου και ή κανόνων εργασίας και ή άλλως πως, εν τούτοις ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του ισχυρίστηκε ότι η αφυπηρέτηση του προσωπικού της Εταιρείας αποτελούσε δικαίωμα και όχι υποχρέωση και ότι αν δεν το ζητούσε ο εργοδοτούμενος τότε συνέχιζε κανονικά την απασχόληση του. Εν ολίγοις, με όσα ο μάρτυρας έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, ο εργοδοτούμενος ήταν αυτός που μπορούσε να κάνει χρήση ενός τέτοιου δικαιώματος με την οικειοθελή αποχώρηση του και όχι οι εργοδότες στη βάση του ισχυριζόμενου άτυπου κανονισμού που ίσχυε στην Εταιρεία τους. Επίσης ενώ ο μάρτυρας αναφέρεται σε άτυπο κανονισμό περί αφυπηρετήσεως του προσωπικού της Εταιρείας, εν τούτοις κανένα στοιχείο δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου που να επιβεβαιώνει την κατά συνήθεια υποχρεωτική αποχώρηση του προσωπικού με τη συμπλήρωση του 63ου έτους της ηλικίας του. Αντίθετα, τα όσα ο ίδιος επικαλέστηκε, περί ανάγκης των υπηρεσιών της Αιτήτριας από τη θέση που κατείχε, τείνουν να καταδείξουν την ύπαρξη ειδικού λόγου που δικαιολογούσε την αποχώρηση της σε μεγαλύτερη ηλικία. - Δεν διέλαθε της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η θέση του μάρτυρα, περί οικειοθελούς αποχωρήσεως της Αιτήτριας με τη συμπλήρωση του 63ου έτους της ηλικίας της, δεν συνάδει με τη ρητή παραδοχή των Καθ' ων η αίτηση, επί της οποίας έχουμε ήδη αναφερθεί, ότι η Αιτήτρια προσελήφθη το 1986 και συνέχισε τις υπηρεσίες της μέχρι τις 4.2.2014 που η απασχόληση της τερματίστηκε χωρίς προειδοποίηση. - Περαιτέρω με τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας δεν έχει διαφωτιστεί η δικογραφημένη θέση των Καθ' ων η αίτηση, ότι η Αιτήτρια προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, γιατί δεν συναίνεσαν στο επίμονο αίτημα της να την καταστήσουν πλεονάζουσα. Η θέση του μάρτυρα ότι αυτό έγινε στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου 2014 και δη σε χρόνο μεταγενέστερο της κατ' ισχυρισμό αποχωρήσεως της Αιτήτριας, δεν συνάδει με τα όσα ο ίδιος ανέφερε στην αντεξέταση του, όπου έθεσε το κατ' ισχυρισμό γεγονός να επισυνέβη το 2013 όταν η Εταιρεία προχώρησε σε απολύσεις λόγω πλεονασμού και η Αιτήτρια του ζήτησε να την συμπεριλάβει μεταξύ των απολυθέντων. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι τότε η Αιτήτρια του απεκάλυψε ότι τον Σεπτέμβριο θα αφυπηρετούσε, θέση ουσιαστική για την υπόθεση τους που σίγουρα θα συμπεριελάμβαναν στο δικόγραφο τους εάν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. - Επίσης η αίτηση που υπέβαλε η Αιτήτρια στο Ταμείο Προνοίας και η απόδειξη πληρωμής, αποδυναμώνουν τη δικογραφημένη θέση των Καθ' ων η αίτηση, την οποία υποστήριξε ο κ. Νικολάου με τη μαρτυρία του, ότι η Αιτήτρια μετά την αφυπηρέτηση της και δη στις 27.1.2014 έλαβε το ταμείο προνοίας της. Όπως επανειλημμένα έχει νομολογηθεί, οι αρχές του δικονομικού δικαίου περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα που προσδιορίζονται στη δικογραφία. Η δίκη δρομολογείται κατά μήκος των γραμμών που οριοθετεί η δικογραφία και διατρέχει την ίδια πορεία όπως το τραίνο κατά μήκος των προκαθορισμένων γραμμών της διαδρομής. (βλ. Courtis v. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180, Βραχίμη ν. Κουλουμπρή

(1992)1 Α.Α.Δ. 836). Σχετική είναι και η Αθανασίου ν. Reana Manufacturing & Trading Co Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ. 1635, όπου ρητά αναφέρεται ότι και σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, το Δικαστήριο θα πρέπει να περιορίζεται στα επίδικα θέματα όπως προκύπτουν από τη δικογραφία και να μην επεκτείνεται σε άλλα μη προκύπτοντα θέματα. Επίσης σύμφωνα με τον Κανόνα 5 του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999 (στο εξής «ο διαδικαστικός κανονισμός»), ο Καθ' ου η αίτηση στην εμφάνιση του οφείλει να προσδιορίσει λεπτομερώς τους λόγους για τους οποίους αμφισβητεί το αίτημα και την παροχή της θεραπείας ή των θεραπειών που εξαιτείται ο Αιτητής. Για όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι ο κ. Νικολάου με την αντιφατική μαρτυρία που προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου, σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τη δικογραφημένη θέση των Καθ' ων η αίτηση, περί απολύσεως της Αιτήτριας λόγω συμπληρώσεως της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως, στη βάση του άρθρου 5(δ) του Νόμου. Τίποτα το ουσιαστικό δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποστηρίζει μια τέτοια εκδοχή. Ως επακόλουθο οι Καθ' ων η αίτηση έχουν αποτύχει να αποσείσουν το αποδεικτικό βάρος που φέρουν και να αποδείξουν ότι δικαιολογημένα απέλυσαν την Αιτήτρια για συγκεκριμένους λόγους. Υπό το φως επομένως όλων των πιο πάνω ευρημάτων και συμπερασμάτων μας, ομόφωνα καταλήγουμε ότι οι Καθ' ων η αίτηση παράνομα και αδικαιολόγητα τερμάτισαν την απασχόληση της Αιτήτριας. Υπολογισμός των Αποζημιώσεων Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς το αποτέλεσμα που θα καταλήξει ή το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης είναι φανερό ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ' ων η αίτηση για 27 συναπτά έτη και ότι λάμβανε για σκοπούς του Νόμου το ποσό των €386,25 εβδομαδιαίως. Λαμβάνοντας επομένως υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της Αιτήτριας, τη διάρκεια της απασχόλησης της, τον μισθό της, την ηλικία της, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας που δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε στοιχεία, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις όπως της επιδικάσου-με υπό μορφή αποζημίωσης, το ποσό των €29.162- που αντιστοιχεί με τις απολαβές 75,5 εβδομάδων. Με βάση το άρθρο 9 του Νόμου, η Αιτήτρια δικαιούται επίσης σε πληρωμή αντί προειδοποίησης που αντιστοιχεί με τις απολαβές 8 βδομάδων, ήτοι ποσό €3.090-. Κατάληξη Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση ως ακολούθως: (α) Αποζημίωση για το ποσό των €29.162- με νόμιμο τόκο από 10.3.2014 μέχρι τελικής εξόφλησης. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου ποσό €20.085- που αντιστοιχεί με ημερομίσθια ενός έτους πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί στην Αιτήτρια από τους Καθ' ων η αίτηση, το δε υπόλοιπο ποσό των €9.077- που αντιστοιχεί με ημερομίσθια 23½ εβδομάδων πλέον νόμιμο τόκο θα της καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. (β) Πληρωμή αντί προειδοποιήσεως για το ποσό των €3.090- με νόμιμο τόκο από 10.3.2014 μέχρι τελικής εξόφλησης. Τέλος, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο με νόμιμο τόκο από 10.3.2014 μέχρι τελικής εξόφλησης πλέον Φ.Π.Α. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Α. Ορνιθάρη, Μέλος Ν. Σατσιάς, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. Σχετικά Hughes v. Department of Health and Social Security

(1985)AC 776,

(1985)ICR 417, απόφαση της Βουλής των Λόρδων. Highlands & Islands Development Board v. MacGillivray

(1986)IRLR 210, Ct of Sees; Whittle v. Manpower Services Commission

(1987)IRLR 441, EAT. [2] Βλ. Halsbury's Laws of England, Fourth Edition, 2000 Reissue, Vol. 16, Employment, para. 473, p. 435: [3] Βλ. αναλυτικότερα St. Anderman, the Law Of Unfair Dismissal, 3rd edition, pg.29 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο