ΑΔΑΜΟΥ ν. JOANNOU & PARASKEVAIDES (OMAN) LLC που αντιπροσωπεύεται από την Ten Group Services Ltd, Αρ. Υπόθεσης: 237/2017, 12/9/2018

(6)(α) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), αναλογία 13ου και 14ου μισθού, φιλοδώρημα (bonus), αναλογία ετήσιας άδειας, όλα τα παρεμφερή ωφελήματα που δικαιούται βάσει της συμφωνίας απασχόλησης του με την Καθ' ης η αίτηση (αντιπροσωπευόμενης από την Ten Group Services Ltd) για όλη την περίοδο προσωρινής απουσίας από την εργασία του, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο, νόμιμο τόκο, έξοδα και ΦΠΑ. Σύμφωνα με τους γενικούς λόγους της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς, ο Αιτητής στις 30.9.2014 υπέγραψε στη Λευκωσία συμφωνία εργοδότησης του από την Καθ' ης η αίτηση, μέσω της νομίμως εξουσιοδοτημένης αντιπροσώπου της στην Κύπρο Ten Group Services Ltd, για να εργαστεί στο ΟΜΑΝ ως επιστάτης. Η συμφωνία όπως καταγράφεται στον όρο 18, συνομολογήθηκε σύμφωνα με τον Κυπριακή Νομοθεσία. Μετά από εργατικό ατύχημα που υπέστη ο Αιτητής στις 25.6.2016, η Καθ' ης αίτηση στις 5.7.2016 τερμάτισε την απασχόληση του επικαλούμενη λόγους πλεονασμού που οφείλονταν, κατ' ισχυρισμό, σε περιορισμό του όγκου εργασιών της. Στις 2.7.2010 κατόπιν αιτήματος της Καθ' ης η αίτηση, ο Αιτητής υπέγραψε δήλωση για παραλαβή οφειλομένων από την Εταιρεία ποσών για την απασχόληση του μέχρι και τις 5.8.

1. Είναι η θέση του Αιτητή ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του είναι παράνομος και ότι θεωρεί τον εαυτό του εργαζόμενο στην Καθ' ης η αίτηση που εξακολουθεί να απουσιάζει προσωρινά από την εργασία του ευρισκόμενος με άδεια ασθενείας μέχρι τις 4.8.2017 και ότι δικαιούται και θα έπρεπε να λαμβάνει, όπως και πριν από το εργατικό ατύχημα, μηνιαίως τον μισθό του και γενικά όλα τα προβλεπόμενα από τη συμφωνία ωφελήματα, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τη Νομοθεσία και τη Νομολογία. Η άδεια ασθενείας του Αιτητή παρατάθηκε μέχρι τις 5.9.
2. Με την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση («η αίτηση») η Καθ' ης η αίτηση αιτείται: Α. Διάταγμα αναστέλλον και/ή απορρίπτον την υπό τον ως άνω τίτλο εργατική διαφορά λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας και/ή αρμοδιότητας των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την αίτηση και /ή να επιληφθούν της παρούσας εργατικής διαφοράς. Β. Διάταγμα απορρίπτον και/ή παραμερίζον και/ή ακυρώνον και/ή αναστέλλον την υπό τον ως άνω τίτλο εργατική διαφορά. Γ. Διάταγμα με το οποίο να απορρίπτεται και/ή να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται η επίδοση ημερ. 6/07/2017 της παρούσας εργατικής διαφοράς στην Ten Group Services Ltd. Δ. Διαζευκτικά και άνευ βλάβης των θεραπειών υπό το Α, Β και Γ ανωτέρω, διάταγμα αναστέλλον και/ή απορρίπτον την υπό τον ως άνω τίτλο εργατική διαφορά λόγω του ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είναι το καταλληλότερο μέρος (forum) για την εκδίκαση της παρούσας εργατικής διαφοράς. Ε. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία και/ή διάταγμα το Δικαστηρίου κρίνει δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Νομικά η αίτηση εδράζεται στους περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1999, Κ. 5

(4), 11

(2), 12, 13, 17, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2 Θ.1,2,3,4, Δ.5 Θ.7,8,9,10, Δ.6 Θ.1(ε),2,3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, Δ.9 01,4,5,6,7,10,11, Δ.16 Θ.9, Δ.27 Θ.1,2,3, Δ.48 Θ.1-4,8,9, 12, 13, Δ.51 0.1, Δ.64, στον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στον περί της Σύμβασης περί την εν τη Αλλοδαπή Επιδόσεως Δικαστικών και Ετέρων Εγγράφων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις Νόμο (Ν.40/82), στη Σύμβαση της Χάγης περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στο εξωτερικό δικαστικών και εξώδικων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις της 15ης Νοεμβρίου του 1965, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και στις εγγενείς εξουσίες και τη γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση της κας XXXXX Χλωρακιώτου η οποία είναι δικηγόρος στο γραφείο των κ.κ. Άντης Τριανταφυλλίδης & Υιοί ΔΕΠΕ. Αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και ότι προβαίνει στην παρούσα ένορκη δήλωση αντί της Καθ' ης η αίτηση γιατί αφενός οι υπάλληλοι και εκπρόσωποι της ευρίσκονται στο εξωτερικό και αφετέρου γιατί η παρούσα αίτηση αφορά αμιγώς νομικά θέματα. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της, η Καθ' ης η αίτηση αποτελεί νομικό πρόσωπο που εδρεύει και έχει το εγγεγραμμένο γραφείο της στο Ομάν και δεν διαθέτει οποιονδήποτε υποκατάστημα, πρακτορείο ή οποιαδήποτε άλλη εγκατάσταση στην Κύπρο. Στις 30.9.2014 η Καθ' ης αίτηση σύναψε σύμβαση εργοδότησης με τον Αιτητή, η οποία, μεταξύ άλλων προέβλεπε ότι ο Αιτητής θα εργοδοτείτο στη θέση επιστάτη στο Ομάν, θα λάμβανε μηνιαίο μισθό πλέον έξοδα συντήρησης και υπερωρίες και ότι η σύμβαση εργοδότησης του θα ερμηνεύετο σύμφωνα με το Κυπριακό Δίκαιο. Η εν λόγω σύμβαση υπογράφηκε στην Κύπρο και για τον σκοπό αυτό και μόνο η Καθ' ης η αίτηση εξουσιοδότησε την Κυπριακή εταιρεία Ten Group Services Ltd να υπογράψει εκ μέρους της τη σύμβαση εργοδότησης. Επισημαίνεται ότι ο Αιτητής κατά τη διάρκεια της απασχόλησης του πληρωνόταν σε νόμισμα του Ομάν και ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν είχε καμιά υποχρέωση να καταβάλλει για τον Αιτητή συνεισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων αφού εργαζόταν στο εξωτερικό. Με την απόλυση του ο Αιτητής καταχώρησε την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση Εργατικής Διαφορά την οποία επέδωσε όχι στην Καθ' ης η αίτηση αλλά στην εταιρεία Ten Group Services Ltd στην Κύπρο. Είναι η θέση της ότι η όποια εξουσιοδότηση είχε παραχωρηθεί από την Καθ' ης αίτηση στην εν λόγω εταιρεία αφορούσε αποκλειστικά και μόνο την υπογραφή της σύμβασης εργοδότησης και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι κάλυπτε οποιαδήποτε άλλα θέματα, και ειδικότερα την έγερση της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς εναντίον της Καθ' ης η αίτηση δια μέσου της Ten Group Services Ltd υπό την αντιπροσωπευτική της ιδιότητα και την επίδοση της Αίτησης στην εν λόγω εταιρεία. Είναι περαιτέρω η θέση της, ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της παρούσας διαφοράς η οποία διέπεται από τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, στη βάση των οποίων τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία σε σχέση με την επίδικη διαφορά. Διαζευκτικά, είναι η θέση της Καθ' ης η αίτηση ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είναι το φυσικό και κατάλληλο forum για εκδίκαση της παρούσας διαφοράς, αλλά τα Δικαστήρια του Ομάν. Ο Αιτητής καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης, στηριζομένη στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.16 Θ.9, Δ.27 Θ.Θ. 1, 2 και 3, Δ.48 Θ. 1-4, Θ.9, Δ.51 Θ.1, Δ.64 Θ.1, στον περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικό Κανονισμό 1999 (1/1999) άρθρα 2, 4Α, 5, 11

(2), 12, 13 και 17, στις Γενικές Αρχές του Νόμου, των Κανόνων της Επιείκειας, της Πρακτικής και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Προβάλλονται δε οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: - Η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή παράτυπη και/ή άκυρη και/ή καθυστερημένη, όσον αφορά στα αιτήματα της Καθ' ης η αίτηση. Καθυστέρησε πολλούς μήνες μέχρι να καταχωρήσει την παρούσα ενδιάμεση αίτηση. - Η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή παράτυπη και/ή άκυρη εφόσον όλες οι θεραπείες που αιτούνται προαπαιτούν την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και συγχρόνως την έγκαιρη και άμεση αίτηση των θεραπειών αυτών. - Η Καθ' ης η αίτηση δεν καταχώρησε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία (conditional appearance) και επομένως δεν παρέχεται το απαραίτητο δικονομικό και/ ή νομολογιακό και/ ή νομικό υπόβαθρο προς εξέταση των αιτημάτων της. - Η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή άκυρη και/ή παράτυπη και/ή πρόωρη και/ή αντιφατική όσον αφορά στην εκδίκαση των προδικαστικών ζητημάτων, εφόσον στην αίτηση επισυνάπτεται πραγματική μαρτυρία και όχι καθαρά νομική η οποία όμως δεν μπορεί να παρουσιαστεί στο στάδιο αυτό μέσω αυτής της ενδιάμεσης αίτησης και των γραπτών αγορεύσεων που θα επακολουθήσουν, αλλά πρέπει να γίνει μέσω ακροαματικής διαδικασίας της κυρίως Αίτησης. - Ουδεμία νομική βάση και/ή βάση αίτησης υπάρχει, εφόσον όπως φαίνεται και από τεκμήρια που επισυνάπτει η Καθ' ης η αίτηση δεν είναι καθαρά νομικά τα σημεία που εγείρονται προς εκδίκαση με την παρούσα αίτηση τους, αλλά θα γίνει χρήση έγγραφης και/ ή προφορικής πραγματικής μαρτυρίας, καθιστώντας απορριπτέα την παρούσα αίτηση. - Η παρούσα αίτηση είναι λανθασμένη και/ή παράτυπη και/ή άκυρη εφόσον ενώ η βάση της αίτησης είναι η Δ.48 Θ.2, και Δ.27 Θ.Θ. 1 και 2 και ενώ επισυνάπτονται τεκμήρια, τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση είναι πραγματικά γεγονότα τα οποία δεν έχουν κατατεθεί στο Δικαστήριο και/ή θα κατατεθούν κατά την ακρόαση της κυρίως Αίτησης. - Η παρούσα αίτηση είναι παράνομη και/ή άκυρη εφόσον η Καθ' ης η αίτηση αιτείται σε πρόωρο στάδιο απόρριψη της αίτησης, χωρίς πρώτα να καταχωρήσει αίτηση για να δικαστούν τα προδικαστικά σημεία που εγείρει στην Ένσταση της κατά παράβαση της Δ.27 Θ.Θ. 1 και 2, την οποία χρησιμοποιεί ως βάση της αίτησης της, και/ή της Νομολογίας και/ή της Δικονομίας. - Η Καθ' ης η αίτηση δεν προσέρχεται με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο, εφόσον αποκρύβει γεγονότα από το Δικαστήριο. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας XXXXX Αρότη η οποία ουσιαστικά υποστηρίζει τους λόγους έντασης. Σημειώνει συγκεκριμένα ότι με τη μη καταχώρηση σημειώματος εμφανίσεως υπό διαμαρτυρία, η Καθ' ης η αίτηση δέχθηκε ότι η υπό εξέταση διαφορά υπάγεται στη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων όπως καθορίζεται από τη Νομολογία και τη Δ.16 Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Επίσης ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν ήρθε με καθαρά χέρια αποκρύβοντας συγκεκριμένα έγγραφα, μεταξύ των οποίων η συμφωνία εργοδότησης και η επιστολή απόλυσης, τα οποία περιέχουν στοιχεία και όρους που επιβεβαιώνουν τη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων και για την απόδειξη των οποίων επιβάλλεται η προσκόμιση προφορικής μαρτυρία κατά την εκδίκαση της κύριας Αίτησης. Για την επίδοση της Αίτησης επικαλέστηκε την σχέση της Καθ' ης η αίτηση με την Ten Group Services Ltd και τις J&Ρ εταιρείες, σημειώνοντας ότι αλληλοσυνδέονται καθώς από έρευνα στο Έφορο Εταιρειών φαίνεται να έχουν κοινούς διευθυντές και ή γραμματείς και ότι Διαφήμιση στην εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ» ημερ. 24/10/17 ενισχύει τους ισχυρισμούς του Αιτητή: "Acting on behalf of the J&P Group of Companies..." Μέσα από τις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων αποτυπώνονται και οι εκατέρωθεν προσεγγίσεις των μερών ως προς την όλη διάσταση των εν λόγω προδικαστικών ενστάσεων που αφορούν το ζήτημα της κατά τόπο δικαιοδοσίας και ή αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου αναφορικά με την επίδικη διαφορά και την ορθότητα της επίδοσης της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς στην εταιρεία Ten Group Services Ltd. Η κατά τόπο Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Σύμφωνα με τη νομολογία, η διαπίστωση του Δικαστηρίου κατά πόσο έχει δικαιοδοσία ή όχι να επιληφθεί μιας υπόθεσης θα πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό διότι δεν θα ήταν ορθό να προχωρήσει στην εκδίκαση μιας υπόθεσης στην οποία υπάρχει το ενδεχόμενο να μην έχει εξουσία να το πράξει. (βλ. Kyriacos Theofanous v. Artemis Georghiou

(1969)1 C.L.R. 203). Θα πρέπει ωστόσο όλα τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου να είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Όταν υπάρχει έλλειψη δικαιοδοσίας δυνάμει νόμου, ζήτημα δικαιοδοσίας, καθ' ύλην και κατά τόπο, μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ανεξάρτητα αν ο διάδικος που εγείρει το θέμα έχει καταχωρήσει εμφάνιση χωρίς όρους ή έχει λάβει οποιανδήποτε άλλα διαδικαστικά μέτρα στην αγωγή (βλ. Θεοχάρους v. Παστελλή

(1993)1 Α.Α.Δ. 246). Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι θέμα δημοσίας τάξης και μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (βλ. Παναγιώτου v. Χ"Κυριάκου

(1991)1 Α.Α.Δ. 362). Λόγω της φύσης και της σοβαρότητας του, το ζήτημα μπορεί να εγερθεί και να εξεταστεί αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο σε οποιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας, αφού ελλείψει δικαιοδοσίας κάθε απόφαση είναι άκυρη (βλ. Μιχαηλίδης v. Γρηγορίου κ.ά.

(1988)1 Α.Α.Δ. 88). Τα πιο πάνω επαναλήφθηκαν και στη σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου την υπόθεση Ελευθέριος Κούρου ν. Αντωνίας Ξενή Κόνου, ECLI:CY:AD:2014:A764, Πολιτική Έφεση Αρ. 325/2009, ημερ. 10/10/2014, τα οποία παραθέτουμε: «. Όπως αποφασίστηκε στη Thermofast Limited

(2005)1 Α.Α.Δ. 567, το ζήτημα της δικαιοδοσίας είναι ζήτημα δημόσιας τάξης, εγείρεται και αυτεπαγγέλτως, αποτελεί δε υποχρέωση του Δικαστηρίου να ακυρώσει διάταγμα που εκδόθηκε χωρίς δικαιοδοσία. Το ζήτημα δεν επαφίεται ούτε στη συναίνεση των διαδίκων, ούτε στη συμπεριφορά ή στην τυχόν καθυστέρηση που επιδεικνύεται. Όπως αποφασίστηκε στη Michaelidou v. Gregoriou

(1968)1 C.L.R. 88, οι διάδικοι δεν μπορούν να συναινέσουν να προσδώσουν δικαιοδοσία σε Δικαστήριο εκεί όπου δεν υπάρχει. Μάλιστα ενδείκνυται το ζήτημα της έλλειψης κατά τόπο ή καθ' ύλην δικαιοδοσίας να εγείρεται και να εξετάζεται το συντομότερο δυνατόν ώστε να μην προχωρά η διαδικασία χωρίς αρμοδιότητα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέλαβε δικαιοδοσία να εξετάσει τη δικαιοδοσία του, ένας απόλυτα θεμιτός τρόπος ενέργειας. Η εξέταση της δικαιοδοσίας υπό το φως του ευρύτερου πλαισίου της διαφοράς των διαδίκων ιδωμένης ως εμπίπτουσας στο οικογενειακό δίκαιο, πρόβαλλε επιτακτική. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Words and Phrases Legally Defined, 2η Έκδ., Τόμος 3, σελ. 113: «Where a court takes it upon itself to exercise a jurisdiction which it does not possess, its decision amounts to nothing. Jurisdiction must be acquired before judgment is given.» Η καθ' ύλην και κατά τόπο δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών καθορίζεται από τον περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμο (Ν.8/67) ως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με το άρθρο 12

(1)(β) του Νόμου, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών κέκτηται αποκλειστικής δικαιοδοσίας να διαγνώσει και να αποφασίσει, μεταξύ άλλων, «απασών των εργατικών διαφορών, συμπεριλαμβανομένου και παντός συμπληρωματικού ή παρεμπίπτοντος θέματος παραπεμπομένου αυτώ δυνάμει ρητής διατάξεως οιουδήποτε ετέρου Νόμου ή κανονισμών εκδοθέντων δυνάμει αυτού ή αμφοτέρων». Σύμφωνα με το άρθρο 12

(10)του Νόμου «η έδρα του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών θα είναι η Λευκωσία.» «Νοείται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών που λειτουργεί σε άλλη, εκτός της Λευκωσίας, επαρχία θα επιλαμβάνεται υποθέσεων όταν η διαφορά έχει ανακύψει εντός της εν λόγω επαρχίας, ή εν τη απουσία του στοιχείου αυτού, αν ο Αιτητής έχει εκεί τη συνήθη διαμονή ή τη μόνιμη κατοικία του.» Το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, καθορίζεται από τον νέο αναθεωρημένο Κανονισμό 1215/2012 ο οποίος καταργεί με την έναρξη ισχύος του την 10.1.2015 τον Κανονισμό 44/2001. Ειδικότερα για διαφορές από ατομικές συμβάσεις εργασίας η διεθνής δικαιοδοσία προσδιορίζεται στα άρθρα 6

(1), 20

(2), 21 και 23 του εν λόγω Κανονισμού. Σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις του Κανονισμού [άρθρο 6

(1)], αν ο εναγόμενος δεν έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος, η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων κάθε κράτους μέλους ρυθμίζεται από το δίκαιο αυτού του κράτους μέλους, με την επιφύλαξη του άρθρου 21 παράγραφος 2, το οποίο ορίζει ότι ο εργοδότης που δεν έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους σύμφωνα με την παράγραφο 1 σημείο (β). Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου, εργοδότης που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί (α) ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους που έχει την κατοικία του, ή (β) σε άλλο κράτος μέλος (

1. i)ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου στον οποίο ή από τον οποίο ο εργαζόμενος συνήθως εκτελεί την εργασία του ή των δικαστηρίων του τελευταίου τόπου στον οποίο ή από τον οποίο συνήθως εκτελούσε την εργασία του· ή (
2. ii)εάν ο εργαζόμενος δεν εκτελεί ή δεν εκτελούσε συνήθως την εργασία του στην ίδια πάντοτε χώρα, ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου στον οποίο είναι ή ήταν εγκατεστημένη η επιχείρηση που τον προσέλαβε. Με το άρθρο 20 παράγραφος 2, προσδίδεται διεθνής δικαιοδοσία σε δικαστήριο κράτους μέλους, στην περίπτωση που εργαζόμενος συνάπτει ατομική σύμβαση εργασίας με εργοδότη ο οποίος δεν έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος, αλλά διαθέτει υποκατάστημα, πρακτορείο ή οποιαδήποτε άλλη εγκατάσταση σε κράτος μέλος, οπότε ο εργοδότης θεωρείται ότι για διαφορές σχετικές με τις εργασίες του υποκαταστήματος, πρακτορείου ή άλλης εγκατάστασης έχει την κατοικία του σ' αυτό το κράτος μέλος. Σύμφωνα με το άρθρο 23 του Κανονισμού, παρέκκλιση από τις πιο πάνω διατάξεις είναι δυνατή μόνο με συμφωνία που:

(1)είναι μεταγενέστερη της γένεσης της διαφοράς· ή

(2)επιτρέπει στον εργαζόμενο να προσφύγει σε άλλα δικαστήρια εκτός των προβλεπομένων στο παρόν τμήμα. Ο εν λόγω Κανονισμός, σύμφωνα και με τη νομολογία, έχει απ' ευθείας εφαρμογή («directly applicable») χωρίς την ανάγκη ενσωμάτωσης του στο εσωτερικό δίκαιο, έχει δε αυξημένη ισχύ στη Δημοκρατία έναντι της υφιστάμενης ημεδαπής νομοθεσίας (βλ. Ironhold Hotel v. Travel World Vacation Ltd, Πολ. Εφ. 320/2007, ημερ. 14.4.2010). Όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd and Others

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729, τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι όσα συνθέτουν την απαίτηση, πηγή δε αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως (βλ. και Μούρτζινος ν. Global Cruises SA

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1160). Από τους γενικούς λόγους της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς, που συνθέτουν ουσιαστικά την απαίτηση του Αιτητή, ως και τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση, προκύπτουν τα πιο κάτω παραδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα: - Η Καθ' ης αίτηση αποτελεί νομικό πρόσωπο που εδρεύει στο Ομάν. - Στις 30.9.2014 υπεγράφη συμφωνία εργοδότησης μεταξύ του Αιτητή και της Καθ' ης αίτηση, μέσω της νομίμως εξουσιοδοτημένης αντιπροσώπου της στην Κύπρο Ten Group Services Ltd, δυνάμει της οποίας ο Αιτητής θα εργοδοτείτο από την Καθ' ης η αίτηση ως επιστάτης στο Ομάν. - Η εν λόγω συμφωνία προνοούσε ότι θα ερμηνευόταν σύμφωνα με το Κυπριακό δίκαιο. - Ο Αιτητής καθ' όλη τη διάρκεια της απασχόλησης του προσέφερε τις υπηρεσίες του ως επιστάτης στο Ομάν. Με βάση τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα που είναι καθοριστικά για το ζήτημα της δικαιοδοσίας φαίνεται ότι η Καθ' ης η αίτηση έδρευε και εκτελούσε τις εργασίες της στο Ομάν και δεν διατηρούσε την κατοικία της σε κράτος μέλος. Επίσης, ο Αιτητής καθ' όλη τη διάρκεια της απασχόλησης του δεν προσέφερε τις υπηρεσίες του σε κράτος μέλος. Κατά την άποψη μας, με βάση τα εν λόγω περιστατικά τα άρθρα 20 και 21 του Κανονισμού δεν απονέμουν καμία δικαιοδοσία στα Κυπριακά Δικαστήρια. Αναφορικά με το άρθρο 20 η Καθ' ης η αίτηση δεν διαθέτει υποκατάστημα, πρακτορείο ή οποιαδήποτε άλλη εγκατάσταση στην Κύπρο και συνεπώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει την κατοικία της στην Κύπρο. Αναφορικά με το άρθρο 21 και δη την παράγραφο 1 σημείο (β), η Καθ' ης η αίτηση μπορεί να εναχθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου εάν ο Αιτητής συνήθως εκτελούσε την εργασία του στην Κύπρο ή συνήθως εκτελούσε εργασίες από την Κύπρο ή ο τελευταίος τόπος που εργάστηκε ήταν η Κύπρος, ή η Καθ' ης η αίτηση βρισκόταν στην Κύπρο. Από τις πραγματικές διαπιστώσεις μας καταλήγουμε ότι η Καθ' ης αίτηση δεν βρισκόταν στην Κύπρο για τους σκοπούς του άρθρου 21. Περαιτέρω καμία συμφωνία δεν έχει επιτευχθεί μεταξύ των μερών για να υπάρξει παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος του Κανονισμού. Τα όσα επικαλέστηκε η κα Αρότη με την ένορκη δήλωση της, αναφορικά με την εμπλοκή της εταιρείας Ten Group Services Ltd, της J&P (Overseas) Ltd ή άλλων εταιρειών του Ομίλου, το προβλεπόμενο στη σύμβαση εργοδότησης και στην επιστολή απόλυσης εφαρμοστέο δίκαιο και το καθεστώς φορολόγησης του Αιτητή, δεν αποτελούν στοιχεία τα οποία θα οδηγούσαν στο συμπέρασμα περί υπάρξεως συμφωνίας που θα παρέκκλινε των πιο πάνω διατάξεων. Ως επακόλουθο καταλήγουμε ότι τα δικαιώματα που παρέχει ο Κανονισμός δεν μπορούν να ισχύσουν στην περίπτωση του Αιτητή. Η υπόθεση G.J. Magdon Ltd v. A.L. Metal Trading Ltd

(2001)1 A.A.Δ. 2064, στην οποία μας παρέπεμψε η συνήγορος του Αιτητή δεν είναι βοηθητική ως προς τη θέση που προώθησε, καθώς το υπό εξέταση ζήτημα ήταν κατά πόσο τα Δικαστήρια της Κύπρου δεν ήταν τα προσφορότερα να εκδικάσουν την αγωγή, η δε εξαιτούμενη θεραπεία δεν εδραζόταν σε ισχυριζόμενη έλλειψη δικαιοδοσίας δυνάμει νόμου. Το κατά πόσο η απασχόληση εργοδοτούμενου στην αλλοδαπή συνιστά απασχόληση βάσει του Ν.24/67, επί του οποίου στηρίζονται και οι πλείστες των θεραπειών που εξαιτείται ο Αιτητής με την Αίτηση του, απεφασίσθη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Φοίβος Νεοκλή ν. Ταμείου για Πλεονάζον Προσωπικό

(1992)1 Α.Α.Δ. σελ. 44, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον τότε Δικαστή και μετέπειτα Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πική: «Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες του διεθνούς ιδιωτικού δικαίου η δικαιοδοσία των κρατών, με ορισμένες εξαιρέσεις που δεν αφορούν αυτή την υπόθεση, περιορίζεται στα όρια της επικράτειας της κάθε χώρας. (Βλ. International Law, by Schwarzenberger, 3rd Ed. Vol, 1, p. 184, και Safarino Shoes Industry & Trading Company Ltd. v. Βιομηχανία Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ.,

(1991)1Α.Α.Δ. 1059). Το γεγονός αυτό προσδίδει και το χαρακτηρισμό "ημεδαπό" στο εσωτερικό δίκαιο. Η νομοθετική αρμοδιότητα περιορίζεται στην έννομη ρύθμιση των σχέσεων και διάθεσης πραγμάτων στην επικράτεια της χώρας. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση του Ν. 24/67 και των θεμάτων που ρυθμίζονται σ' αυτό. Ειδικά ως προς τη σχέση εργοδότη και εργοδοτουμένου η εμβέλεια του νόμου περιορίζεται στην εργοδότηση προσώπου στην Κύπρο. Δικαίωμα για αποζημίωση λόγω πλεονασμού μπορούσε να προκύψει μόνο από απασχόληση στην Κύπρο. Συνεπώς η πλασματική υπηρεσία που προβλέπει ο Ν 92/79 θα μπορούσε να προστεθεί μόνο σε εργοδότηση που παρείχε το δικαίωμα αποζημίωσης λόγω πλεονασμού. Η εργοδότηση του εφεσείοντα στο εξωτερικό δεν του παρείχε αυτό το δικαίωμα και δε συνιστούσε εργοδότηση βάσει του Ν 24/

1. Η συνάρτηση εξάλλου της εργοδότησης προσώπου βάσει του Ν 24/67 με τις διατάξεις του άρθρου 15 (γ) του Ν 41/80 στερείται παντελώς ερείσματος. Κατά πρώτο λόγο ο Ν 24/67 δεν εξαρτά ούτε υπάγει την ύπαρξη σχέσης εργοδότη και εργοδοτουμένου στις διατάξεις του Ν 41/
2. Δεύτερο, όπως ρητά ορίζεται στο άρθρο 15 (γ) του Ν 41/ 80, ο ορισμός εργοδοτουμένου που παρέχεται στο άρθρο αυτό περιορίζεται στην εφαρμογή του συγκεκριμένου άρθρου του νόμου. Καταλήγουμε ότι η εργοδότηση του εφεσείοντα στο εξωτερικό δε συνιστούσε απασχόληση βάσει του Ν. 24/
3. Εργοδότηση για τους σκοπούς καθορισμού αποζημίωσης λόγω πλεονασμού και για κάθε άλλο σκοπό του Ν. 24/67 περιλαμβάνει αποκλειστικά εργοδότηση στην Κύπρο...» Από το γράμμα του ίδιου του Νόμου (Μέρος Ι του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου), είναι φανερό ότι ο Νομοθέτης δεν συμπεριέλαβε για σκοπούς υπολογισμού της περιόδου απασχόλησης, την απασχόληση εργοδοτούμενου στο εξωτερικό. Με τον τροποποιητικό Νόμο 52(Ι)/94 προέβλεψε ωστόσο στο Μέρος ΙΙ του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου, ότι το συνεχές της απασχόλησης δεν διακόπτεται λόγω .(ζ) απουσίας από την εργασία λόγω απασχολήσεως στο εξωτερικό σε επιχείρηση η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου ή κατά κύριο λόγο στον εργοδότη, διατυπώνοντας έτσι με σαφήνεια ότι η εβδομαδιαία απασχόληση στο εξωτερικό, έστω κι αν προσφέρεται σε επιχείρηση του εργοδότη, εν τούτοις δεν υπολογίζεται στην περίοδο απασχόλησης και δεν συνιστά απασχόληση για σκοπούς του Νόμου. Εάν η πρόθεση του Νομοθέτη ήταν διαφορετική πιστεύουμε ότι θα γινόταν ρητή αναφορά στο Μέρος Ι του Δεύτερου Πίνακα. Διαφορετική ωστόσο ερμηνευτική προσέγγιση θα ξέφευγε του πλαισίου του Νόμου. Από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης όπως τα παραθέτουμε ανωτέρω, ο Αιτητής καθ' όλη τη διάρκεια της απασχόλησης του προσέφερε τις υπηρεσίες του ως επιστάτης στο Ομάν. Συνεπώς η αποκλειστική εργοδότηση του στο εξωτερικό, με βάση τον Νόμο και τη νομολογία, δεν συνιστούσε απασχόληση βάσει του Νόμου 24/67 με επακόλουθο να μην του παρέχει το δικαίωμα για αποζημίωση λόγω παρανόμου τερματισμού της απασχόλησης του ή για πληρωμή λόγω πλεονασμού. Για όλα τα πιο πάνω είναι η κατάληξη μας ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της μεταξύ των μερών διαφοράς. Ως επακόλουθο της πιο πάνω κατάληξης μας, που είναι καθοριστική για την πορεία της υπόθεσης, δεν κρίνεται σκόπιμη η εξέταση της ακύρωσης ή του παραμερισμού της επίδοσης της Αίτησης Εργατικής Διαφοράς. Η αίτηση επιτυγχάνει. Η Αίτηση Εργατικής Διαφοράς απορρίπτεται με έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ) .................... Ι. Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Ι. Νεοφύτου, Μέλος Μ. Αρχοντίδης, Μέλος Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο