ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ν. ΗΛΙΑΣ & ΥΙΟΣ (ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ) ΛΤΔ, Αρ. Υπόθεσης: 269/2014, 25/6/2018

(1)Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή και/ή η απόρριψη και/ή ο παραμερισμός και/ή η ακύρωση και/ή η απάλειψη όλων των ισχυρισμών και/ή γεγονότων που περιέχονται στους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους του Εγγράφου Εμφάνισης των Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι ισχυρισμοί και γεγονότα δεν περιέχονταν και/ή βρίσκονται σ' αντίθεση με τους αρχικούς Γενικούς Λόγους του Εγγράφου Εμφάνισης και οι οποίοι προστέθηκαν στους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους του Εγγράφου Εμφανίσεως ημερ. 5.5.2017, χωρίς την εξασφάλιση εκ των προτέρων της απαραίτητης αδείας του Δικαστηρίου για τροποποίηση του Εγγράφου Εμφανίσεως, με την προσθήκη και/ή αλλαγή των εν λόγω ισχυρισμών και γεγονότων και συγκεκριμένα ως ακολούθως: Διαγραφή και/ή παραμερισμό και/ή η απόρριψη και/ή η ακύρωση και/ή απάλειψη ολόκληρων των παραγράφων 13 και 14 των τροποποιημένων Γενικών Λόγων του Εγγράφου Εμφάνισης των Καθ' ων η αίτηση.

(2)Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα, απόφαση ή θεραπεία την οποίαν το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιη και ορθή κάτω από τις περιστάσεις.

(3)Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, πλέον 19% Φ.Π.Α. πάνω σ' αυτά ή οποιοδήποτε άλλο ποσοστό Φ.ΠΑ, όπως αυτό καθορίζεται κάθε φορά με Νόμο ή Κανονισμό του Κράτους, πλέον τα έξοδα επίδοσης της παρούσας αίτησης. Η αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, Καν. 2, 6

(1)(δ), 11

(1)(β) και

(2), 12

(1), 13 και 17, στον περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμο (Ν.8/67)άρθρο 12, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.14 και 26, Δ.25 και Δ.48 Θ.1-3, στη Σύμφυτη Εξουσία και Διακριτική Ευχέρεια του Δικαστηρίου, τη Νομολογία και την Πρακτική. Τα γεγονότα επί ων οποίων στηρίζεται η αίτηση είναι τα ακόλουθα:

1. Κατά ή περί τις 28.3.2017, με αίτηση του Αιτητή ημερ. 23.2.2017, εκδόθηκε από το Δικαστήριο διάταγμα τροποποίησης των Γενικών Λόγων της Αίτησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, για τροποποίηση των παραγράφων 13 και 18 των Γενικών Λόγων της Αίτησης, με την προσθήκη επιπρόσθετης απαίτησης του Αιτητή, με ποσό των €3.100.- για οφειλόμενα και δεδουλευμένα ημερομίσθια. Στις 12.4.2017 ο Αιτητής καταχώρησε τους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους της Αίτησης του και στις 5.5.2017 οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν τους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους του Εγγράφου Εμφάνισης τους.
2. Στους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους του Εγγράφου Εμφάνισης ημερ. 5.5.2017, οι Καθ' ων η αίτηση πρόσθεσαν δύο νέες παραγράφους με αρ. 13 και 14, που δεν υπήρχαν στο αρχικό Έγγραφο Εμφάνισης τους, προσθέτοντας καινούριους ισχυρισμούς και γεγονότα, που δεν περιέχονταν και/ή βρίσκονται σε αντίθεση με τους αρχικούς ισχυρισμούς και γεγονότα των Γενικών Λόγων του Εγγράφου Εμφάνισης τους ημερ. 8.5.
4. Οι Καθ' ων η αίτηση προέβηκαν στις εν λόγω τροποποιήσεις, χωρίς να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων διάταγμα του Δικαστηρίου, που θα επέτρεπε την τροποποίηση του Εγγράφου Εμφάνισης τους ημερ. 8.5.2014 και ενώ οι εν λόγω ισχυρισμοί και γεγονότα που έχουν προστεθεί στο τροποποιημένο Έγγραφο Εμφάνισης ημερ. 5.5.2017, είναι άσχετοι, δεν δικαιολογούνται ούτε αποτελούν συνεπακόλουθο των τροποποιήσεων στις οποίες έχει προβεί ο Αιτητής, δυνάμει του διατάγματος τροποποίησης ημερομηνίας 28.3.
6. Η προσθήκη και/ή τροποποίηση και/ή αλλαγή των πιο πάνω αναφερομένων ισχυρισμών και γεγονότων στους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους του Εγγράφου Εμφάνισης ημερ. 5.5.2017, παραβιάζει τη Δ.19 Θ. 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
8. Είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, να εγκριθεί το αιτούμενο διάταγμα.
10. Αν δεν εγκριθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα προκληθεί μεγάλη αδικία και ζημιά στον Αιτητή αφού δεν θα απονεμηθεί πλήρης και ορθή δικαιοσύνη. Θα προστεθεί νέα βάση αγωγής, νέοι ισχυρισμοί και γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με τους λόγους που ο Αιτητής εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Θα αναλωθεί αναγκαστικά περισσότερος χρόνος από το Δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσης και θα δημιουργηθούν αχρείαστα έξοδα και για τους δύο διαδίκους.
12. Το Δικαστήριο μπορεί ν' ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του Αιτητή και να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα.
14. Γενικά, συντρέχουν όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις, έτσι ώστε το Δικαστήριο μπορεί να δώσει τις θεραπείες που ο Αιτητής ζητά με την παρούσα αίτηση του.
15. Η αίτηση αντίκρισε την ένσταση του Αιτητή, η οποία βασίζεται στα Άρθρα 2 και 12 του περί Ετήσιων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν.8/1967), στα Άρθρα 2, 6, 11, 12

(4), 13 και 17 του Περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού 1999 (1/1999), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.Θ. 14 και 26, Δ.25, Δ.48, Θ.4, στις γενικές συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.

1. Οι λόγοι επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση είναι οι ακόλουθοι:
3. Δεν εφαρμόζονται οι προϋποθέσεις που αφορούν τη διαγραφή και/ή απόρριψη και/ή παραμερισμό και/ή ακύρωση και/ή απάλειψη των ισχυρισμών και/ή γεγονότων που δικογραφούνται στις παραγράφους 13 και 14 των τροποποιημένων Γενικών Λόγων του Εγγράφου Εμφάνισης των Καθ' ων η Αίτηση και δεν έχουν ακολουθηθεί οι διαδικασίες που προβλέπονται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας.
5. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική και πραγματική βάση.
7. Κανένας λόγος δεν προβάλλεται που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
9. Κανένα στοιχείο δεν παρουσιάζεται από τον Αιτητή στην Αίτηση του το οποίο να καταδεικνύει ότι οι τροποποιημένοι Γενικοί Λόγοι του Εγγράφου Εμφάνισης των Καθ' ων η Αίτηση είναι μη αναγκαίοι και/ή άσχετοι και/ή σκανδαλώδεις και/ή ενοχλητικοί και/ή στερούνται νομικού και πραγματικού ερείσματος και/ή προκαλούν αμηχανία και/ή δυσμενείς εντυπώσεις οι οποίοι τείνουν να προκαταβάλουν και/ή να προδικάσουν και/ή να σχηματίσουν δυσμενείς εντυπώσεις και/ή που να επιτρέπουν στο Δικαστήριο να προβεί σε διαγραφή τους.
11. Η Αίτηση είναι καταχρηστική και αποσκοπεί στην πρόκληση αμηχανίας και σύγχυσης στους Καθ' ων η Αίτηση.
13. Οι ισχυρισμοί που επιδιώκεται η διαγραφή τους, αποτελούν αναγκαίες θέσεις και/ή σχετικά γεγονότα που άπτονται της ουσίας και ουσιωδών γεγονότων της υπεράσπισης των Καθ' ων η Αίτηση που είναι άμεσα συνδεδεμένοι και συνυφασμένοι με τις αξιώσεις του Αιτητή και ενδεχόμενη διαγραφή τους θα στερήσει την δυνατότητα προώθησης των θέσεων των Καθ' ων η Αίτηση.
15. Οι επιδιωκόμενες διαγραφές αποβλέπουν να καταπιέσουν τους Καθ' ων η Αίτηση και να τους αποστερήσουν το δικαίωμα να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ουσιώδη υπεράσπιση, γεγονότα και στοιχεία, συνεπακόλουθο δικαίωμα Δίκαιης Δίκης.
17. Ο Αιτητής υποβάλει την παρούσα αίτηση με πλήρη περιφρόνηση των δικαιωμάτων των Καθ' ων η Αίτηση.
19. Ο Αιτητής με την αίτηση του σκοπεί στην παρέλκυση της διαδικασίας, ελλιπή διαφώτιση και ενημέρωση του Δικαστηρίου και παρεμπόδιση της παρουσίασης της υπεράσπισης των Καθ' ων η Αίτηση.
20. Μέσα από τις αγορεύσεις των συνηγόρων αποτυπώνονται και οι εκατέρωθεν προσεγγίσεις τους ως προς την όλη διάσταση της αίτησης και της ένστασης, τις οποίες έχουμε εξετάσει. Έχουμε επίσης διεξέλθει του φακέλου της υπόθεσης. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών ρυθμίζεται από τους περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1999 «Οι Κανονισμοί». Με το άρθρο 11 των Κανονισμών παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της». Σύμφωνα με τον Κ.12

(1)των Κανονισμών «ενδιάμεση αίτηση υποβάλλεται εγγράφως, είναι σύμφωνη και περιέχει τις λεπτομέρειες που περιγράφονται στον Τύπο 6». Στην νομική βάση του Τύπου 6 αναφέρεται ότι θα πρέπει να προσδιορίζονται τα άρθρα του Νόμου ή και του Κανονισμού στα οποία βασίζεται η αίτηση. Προς συμπλήρωση του θεσμικού πλαισίου που καθιερώνουν οι εν λόγω Κανονισμοί στον Κ.17 προβλέπεται ότι, «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα Κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα Κανονισμό, θα εφαρμόζονται, τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού.» Για το υπό εξέταση ζήτημα της διαγραφής θέσεων σε δικόγραφο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς και συνεπώς οι σχετικές διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής. Η μερική διαγραφή δικογράφου προβλέπεται στην Δ.19 επί τη βάσει της οποίας θα εξετάσουμε και την παρούσα αίτηση. Τονίζουμε τη θέση του Αιτητή ότι οι Καθ' ων η αίτηση προχώρησαν σε τροποποίηση των Γενικών Λόγων Εμφάνισης χωρίς άδεια και κατά παράβαση των οδηγιών του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την Δ.19 Θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «

1. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings , order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action.» («Το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται καθ' οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή τροποποίηση οιουδήποτε ζητή-ματος εις οιανδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο η οποία δύναται να θεωρηθεί αχρείαστη ή σκανδαλώδης ή δύναται να προκαλέσει βλάβη, αμηχανία ή καθυστέρηση στη δίκαια εκδίκαση της αγωγής») Η εν λόγω διάταξη είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη διάταξη (Οrder 19 Rule 27) των Αγγλικών Κανονισμών που ίσχυαν πριν το
2. Με την τροποποίηση των Αγγλικών Κανονισμών οι πρόνοιες αυτές δεν υπέστησαν ουσιώδεις αλλαγές και συνεπώς το Δικαστήριο είναι σε θέση να αντλήσει καθοδήγηση επί τούτου, τόσο από την παλαιότερη όσο και την πιο πρόσφατη Αγγλική νομολογία. Χρήσιμη καθοδήγηση για την εφαρμογή της πιο πάνω Διάταξης περιέχεται στο The Annual Practice 1958 και στην υπόθεση Knowles v. Roberts 38 Ch.D. 270, στην οποία αναφέρεται ο κανόνας ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στους διαδίκους πώς θα συντάσσουν τα δικόγραφα τους, με την επιφύλαξη ότι οι διάδικοι δεν θα πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες δικογραφίας. Αν κάποιος διάδικος εισαγάγει με το δικόγραφο του θέμα που είναι αχρείαστο και που τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του διαδίκου. Το γεγονός και μόνο ότι το δικόγραφο του αντιδίκου περιέχει κάποια αχρείαστα θέματα δεν είναι ικανοποιητικός λόγος για να διαταχθεί διαγραφή. Μια δήλωση δεν διαγράφεται μόνο για τον λόγο ότι είναι αχρείαστη, εκτός αν τείνει να βλάψει την άλλη πλευρά. Αν όμως επουσιώδη θέματα διατυπώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε ο άλλος διάδικος θα πρέπει να απαντήσει σε αυτά, και με αυτό τον τρόπο καθίστανται επίδικα άσχετα θέματα τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα την πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης, τότε αυτά θα διαγραφούν επειδή επηρεάζουν τη δίκαιη δίκη της υπόθεσης. Η μακρηγορία από μόνη της δεν αποτελεί λόγο για διαγραφή. Στις περιπτώσεις όμως όπου πέραν της μακράς παράθεσης ουσιωδών γεγονότων περιέχονται μακρές δηλώσεις άσχετων γεγονότων και εγγράφων τα οποία είναι σχετικά μόνο ως μαρτυρία, τότε προκαλείται δυσμενής επηρεασμός στην άλλη πλευρά αναφορικά με την υπόθεση που έχει να αντιμετωπίσει. (Βλ. Davy v. Garrett

(1878)7 Ch.D. 473). Το κατά πόσο ένα δικόγραφο ή μέρος του είναι αχρείαστο (unnecessary) ή σκανδαλώδες (scandalous) ή τείνει να επηρεάσει δυσμενώς ή να δυσχεραίνει ή να καθυστερήσει τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Σημαντικός παράγοντας είναι κατά πόσο το θέμα που ζητείται να διαγραφεί είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα. Εάν το θέμα είναι σχετικό δεν πρέπει να διαγραφεί αφού θα επιτραπεί να προσκομιστεί μαρτυρία για την απόδειξη του και αντιστρόφως. Η διαγραφή δικογράφων θα πρέπει να περιορίζεται στις εμφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις παράβασης των κανόνων σύνταξης δικογράφων (Βλ. Fasili v Sun Boat

(1984)1 C.L.R 679). Βέβαια όπως έχουμε τονίσει ανωτέρω το ζήτημα που καλούμαστε να εξετάσουμε δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ζήτημα της μερικής διαγραφής δικογράφου όπως προβλέπεται στη Δ.19 αλλά ειδικότερα στο ότι οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν τροποποιημένους Γενικούς Λόγους Εμφάνισης στους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους της Αίτησης, προσθέτοντας θέσεις και ισχυρισμούς που δεν περιλαμβάνονταν στο αρχικό τους δικόγραφο, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, η οποία σύμφωνα με τον Αιτητή ήταν απαραίτητη. Συνακόλουθα των πιο πάνω νομολογιακών αρχών, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο με δεδομένη την τροποποίηση των Γενικών Λόγων της Αίτησης, υπήρχε δυνατότητα διαφοροποίησης των Γενικών Λόγων Εμφάνισης με προσθήκη νέων ισχυρισμών και θέσεων υπεράσπισης ή θα έπρεπε οι Καθ' ων η αίτηση να περιοριστούν στις τροποποιήσεις που συνεπάγονται και είναι αναγκαίες από τις τροποποιήσεις των Γενικών Λόγων της Αίτησης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Squire v. Squire

(1972)1 All E.R. 891 συνηθίζεται και θεωρείται ορθό η παροχή άδειας για τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης να περιλαμβάνει χωρίς ρητή αναφορά και άδεια για τροποποίηση της Υπεράσπισης. Ωστόσο σε τέτοιες περιπτώσεις η άδεια για τροποποίηση της Υπεράσπισης περιορίζεται σε εκείνες τις τροποποιήσεις που αποτελούν επακό-λουθο των τροποποιήσεων της Έκθεσης Απαίτησης. Επιτρέπονται εν ολίγοις τροποποιήσεις στην Υπεράσπιση, οι οποίες δύνανται να χαρακτηριστούν συνακόλουθες των τροποποιήσεων που επέφερε ο Ενάγων στο δικό του δικόγραφο χωρίς όμως να επιτρέπεται η ριζική διαφοροποίηση της Υπεράσπι-σης με προσθήκη νέων ισχυρισμών και νέων θέσεων υπεράσπισης. Σύμφωνα με την πιο πάνω υπόθεση: «We turn first to the wider submission. It extends to this: that whatever the amendment allowed by the court to the statement of claim, however slight, the defendant is given carte blanche to introduce any amendment that he chooses, even when, if the defendant had independently applied to make the amendment, he would not have been allowed it, or would only have been allowed it on perhaps stringent terms as to costs including (for example) the payment of all costs up to the date of amendment. We are not prepared to accept that submission. .............. «For the defendants it was argued that when the amended statement of claim is delivered it is a new and different pleading as a whole, and that the defendant should not be supervised or dictated to by the court in deciding how to plead to this new pleading - how to defend himself. He would be at liberty to plead anew and quite generally. It is not to the amendment that he pleads but to the whole statement of claim in its new form. The defendant, when amendments to the statement of claim are allowed by the court, is not then required to table his proposed amendments for consideration by the court; in practice he simply amends in due time and delivers his amended defence. If his ability to amend is in any way restricted it must result in great inconvenience and proliferation of proceedings, as leading to applications (such as the present) requiring close analysis and decision whether the defendant has overstepped the limits, followed possibly (if he is found to have done so) by a further substantive application by the defendant for leave to amend further to the extent of the excess. ............. In our judgment the arguments advanced by the plaintiff are to be preferred, and the leave to amend the defence in circumstances such as the present is limited to those amendments that are consequential in the sense of the formula above mentioned ..» Η πιο πάνω προσέγγιση έτυχε επιδοκιμασίας στην υπόθεση Williams and Glyn´s Bank plc κ.α. ν. Του Πλοίου «ΜΑΡΙΑ»

(1992)Α(Α). Α.Α.Δ. 309, όπου τονίστηκαν τα ακόλουθα: «...Η θέση των εναγόντων είναι ότι ενώ αναγνωρίζουν στο εναγόμενο πλοίο το δικαίωμα να κάνει τις απαραίτητες τροποποι-ήσεις, στην αρχική του Υπεράσπιση, συνεπεία της δικής τους τροποποίησης, αναφέρουν ότι αυτό το δικαίωμα περιορίζεται στις τροποποιήσεις που συνεπάγονται ή είναι αναγκαίες από τις τροποποιήσεις που έγιναν. Υποστήριξη στη θέση αυτή βρίσκουν στα λόγια του Λόρδου Russel στην υπόθεση Squire v. Squire [1972] 1 All E.R., σελ. 891, στη σελίδα 897 ............. Συμφωνώ ότι πράγματι το εναγόμενο πλοίο στην τροποποιημένη Υπεράσπιση του ξέφυγε από τα "επιτρεπτά" πλαίσια. Εάν επιθυμού-σε να έκανε περισσότερες τροποποιήσεις από ότι ήταν απαραίτητο, θα έπρεπε να είχε κάνει σχετική αίτηση. Όμως το θέμα είναι τι έπρεπε να έκαναν οι ενάγοντες βλέποντας αυτή την εκτροπή. Σίγουρα θα έπρεπε να έκαναν αίτηση για διαγραφή των παρα-γράφων της Υπεράσπισης που ξέφυγαν από την εξυπακουόμενη εξουσιοδότηση για τροποποίηση. Σχετικά το Annual Practice

(1982)Volume, στη σελίδα 394, 20/9/1 αναφέρει: "If the party who has obtained an order to amend makes amendments which are not authorised by the order, the proper course is for his oponent to apply to have the amendments disallowed with costs. It is true that r. 4, relied on in Bourne v. Coulter, 50 L.T. 321, applies only to amendments made without leave under r. 3 of this Order. But there is, it is submitted, an inherent power in the Court to set aside, at the cost of the offending party, any alteration or amendment of any proceeding in an action which is made by either party without authority, or in excess of any authority which has been given." Από τα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά προκύπτουν από τον φάκελο της υπόθεσης, ο Αιτητής μετά από αίτηση στις 28.3.2017 εξασφάλισε διάταγμα τροποποίησης των Γενικών Λόγων της Αίτησης με την προσθήκη νέας αξίωσης για ποσό €3100- ως υπόλοιπο δεδουλευμένων εβδομαδιαίων μισθών του για την περίοδο από 1.3.2013 - 24.5.

1. Με το εν λόγω διάταγμα παρεχόταν στους Καθ' ων η αίτηση δικαίωμα καταχώρησης τροποποιημένων Γενικών Λόγων Εμφάνισης. Στις 12.4.2017 ο Αιτητής καταχώρησε τους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους της Αίτησης και στις 5.5.2017 οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν τους τροποποιημένους Γενικούς Λόγους Εμφάνισης με την προσθήκη, μεταξύ άλλων, των παραγράφων 13 και 14 που δεν υπήρχαν στο αρχικό δικόγραφο και τις οποίες παραθέτουμε:
2. Όλη η συμπεριφορά του Αιτητή δεν ήταν η πρέπουσα και ορθή και ήταν προβληματικός στην εργασία του και σχετικές είναι επιστολές των Καθ' ων η αίτηση προς αυτόν.
3. Ο Αιτητής ανέκαθεν, υπέγραφε και παραλάμβανε τα διάφορα ωφελήματα του και η συμπεριφορά του μετά πάροδο πολλών μηνών αποτελεί καθαρή δεύτερη σκέψη και υστεροβουλία. Αναφορικά με την παράγραφο 13 παρατηρούμε ότι οι Καθ' ων η αίτηση ξέφυγαν των "επιτρεπτών" πλαισίων, καθώς εισήγαγαν νέους ισχυρισμούς οι οποίοι δεν αποτελούν συνακόλουθο των τροποποιήσεων στις οποίες προέβη ο Αιτητής. Με άλλα λόγια δεν περιορίστηκαν στις τροποποιήσεις που συνεπάγονται ή είναι αναγκαίες από τις τροποποιήσεις που έγιναν από την άλλη πλευρά. Ειδικότερα ενώ ο Αιτητής με την τροποποίηση των Γενικών Λόγων της Αίτησης εισήγαγε νέα αξίωση για δεδουλευμένους εβδομαδιαίους μισθούς, οι Καθ' ων η αίτηση με την παράγραφο 13 εισήγαγαν νέους ισχυρισμούς που αναφέρονται στη συμπεριφορά του Αιτητή και στον τρόπο εκτέλεσης της εργασίας του. Πρόκειται για άσχετους ισχυρισμούς τους οποίους οι Καθ' ων η αίτηση δεν συμπεριέλαβαν στο αρχικό τους δικόγραφο και τους οποίους με έντεχνο τρόπο εισάγουν στο παρόν στάδιο, ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να προχωρήσουν με την καταχώρηση σχετικής αίτησης. Περαιτέρω πρόκειται για αχρείαστους ισχυρισμούς, που δεν σχετίζονται με το επίδικο θέμα του εξαναγκασμού όπως το θέτει ο Αιτητής στην Αίτηση του και που θα προκαλέσουν καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης και ζημιά στον Αιτητή. Αντίθετα με την παράγραφο 13, η παράγραφος 14 κρίνουμε ότι αποτελεί συνακόλουθο των τροποποιήσεων στις οποίες προέβη ο Αιτητής και ότι σχετίζεται με τις αυτοτελείς αξιώσεις των δεδουλευμένων μισθών που εισήγαγε με την τροποποίηση των Γενικών Λόγων της Αίτησης του. Για όλα τα πιο πάνω εκδίδεται διάταγμα διαγραφής της παραγράφου 13 των Γενικών Λόγων Εμφάνισης. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα πληρωθούν στο τέλος της όλης διαδικασίας. (υπ).................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Π. Φιλίππου, Μέλος Χ. Αυγουστής, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο