ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΤΡΟΦΟΕΜΠΟΡΙΚΗ ΛΤΔ, ΗΕ162239, Αρ. Αίτησης: 64/17, 21/3/2018

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67)όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος»), πληρωμή αντί προειδοποίησης και/ή οποιοδήποτε άλλο ωφέλημα δικαιούται δυνάμει νόμου, σύμβασης, πρακτικής, εθίμου και/ή άλλως πως. Ο Αιτητής στους Γενικούς Λόγους της αίτησής του αναφέρεται στην ημερομηνία πρόσληψής του στους Καθ' ων η Αίτηση, στις απολαβές του και στη θέση εργασίας που έχει στους Καθ' ων η Αίτηση, στο ότι υπέγραφε συμφωνίες τακτής προθεσμίας για 6 μήνες καθώς και στο ότι επειδή από τον Ιούνιο του 2005 συνέχισε να απασχολείται στους Καθ' ων η Αίτηση μέχρι και τις 31/10/2016 η εξάμηνη συμφωνία εργοδότησης πρέπει να θεωρηθεί ως σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου. Ισχυρίζεται ότι στις 31/10/2016 η απασχόλησή του στους Καθ' ων η Αίτηση τερματίστηκε παράνομα από τους Καθ' ων η Αίτηση με επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση την οποία υπέγραφε ο διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση και στην οποία προβάλλονταν συγκεκριμένοι λόγοι απόλυσης. Αφού αναφέρεται στους λόγους που περιέχει η επιστολή απόλυσης που του δόθηκε υποστηρίζει ότι αυτοί είναι ανυπόστατοι και/ή αβάσιμοι και ότι η απόλυσή του έγινε για λόγους που αφορούν τους Καθ' ων η Αίτηση και/ή για να δικαιολογήσουν τις παράνομες και μη λογικές απαιτήσεις που είχαν οι Καθ' ων η Αίτηση από αυτόν. Στη συνέχεια προβάλει τις θέσεις του αναφορικά με τον κάθε λόγο που αναφέρεται στην επιστολή απόλυσης ώστε να αντικρούσει τις αναφορές των Καθ' ων η Αίτηση στην επιστολή απόλυσης. Προβάλει τον ισχυρισμό ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια πριν την απόλυσή του οι Καθ' ων η Αίτηση τον πίεζαν να εκτελεί άλλα καθήκοντα πέραν των καθηκόντων της εργασίας του ως αποθηκάριος και πιο συγκεκριμένα ότι τον ανάγκαζαν παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του να οδηγεί forklift τη στιγμή που δεν είχε την γνώση να το πράττει και η αποθήκη των Καθ' ων η Αίτηση ήταν πολύ μικρή με αποτέλεσμα να προκαλέσει ζημιές σε εμπορεύματα των Καθ' ων η Αίτηση. Ότι στις 27/10/2016 ενόσω χειριζόταν το forklift προκάλεσε ζημιά σε εμπορεύματα των Καθ' ων η Αίτηση. Ότι αρνήθηκε ότι φέρει ευθύνη για την εν λόγω ζημιά, ότι δεν αποδέχτηκε όπως του αφαιρεθεί το ποσό της ζημιάς από τον μισθό του και ότι ζήτησε όπως προσληφθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση άτομο που έχει τα προσόντα να οδηγεί forklift. Ότι στις 31/10/2016 οι Καθ' ων η Αίτηση τερμάτισαν τις υπηρεσίες του επειδή ζητούσε να μην χειρίζεται αυτός το forklift αλλά να προσληφθεί ένα προσοντούχο άτομο για τον χειρισμό του forklift. Στις 5/5/2017 οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την υπό εξέταση με την παρούσα απόφαση αίτηση («η Αίτηση») με την οποία αιτούνται: «1) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή όλων των πιο κάτω παραγράφων ή/και φράσεων και/ή προτάσεων που περιέχονται στην Εναρκτήρια Αίτηση που καταχωρήθηκε την 22/02/2017 ως σκανδαλωδών, επιπόλαιων, ενοχλητικών (frivolous and vexations), άσχετων, προκαλούντων αμηχανία, αποτελούντων μαρτυρία και σχόλια και δυσμενείς εντυπώσεις και/ή προσωπικές απόψεις και/ή σχόλια και τεινόντων να δημιουργήσουν δυσμενείς εντυπώσεις στο Δικαστήριο άσχετες με την όλη διαδικασία.

1. Από την πέμπτη γραμμή της παραγράφου 3 της Αίτησης και μέχρι το τέλος της παραγράφου, ήτοι «...Επομένως, παρόλο που τυπικά ο Αιτητής και κάθε εργαζόμενος των Καθ' ων η Αίτηση υπέγραφε συμφωνία τακτής προθεσμίας για 6 μήνες, στην ουσία η εν λόγω συμφωνία εργοδότησης πρέπει να θεωρηθεί ως συμφωνία αορίστου χρόνου με διάρκεια από τον Ιούνιο 2005 μέχρι της 31/10/2016.»
2. Παράγραφο 7 της Αίτησης, ήτοι «Στην εν λόγω επιστολή προβάλλονται οι κάτωθοι λόγοι απόλυσης:
3. άρνηση εκτέλεσης καθημερινής φύσεως καθηκόντων του Αιτητή,
4. μη τήρηση του κύριου καθήκοντος του Αιτητή ως πρώτου αποθηκάριου της εταιρείας να φροντίζει να αποφεύγονται ζημιές, περισσεύματα ή ελλείμματα
5. πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του Αιτητή, ήτοι λάθη στις παραλαβές και στις φορτώσεις εμπορευμάτων που προορίζονταν να παραδοθούν στους πελάτες και ελλείμματα στο απόθεμα της αποθήκης, παρά τις επανειλημμένες προφορικές και γραπτές προειδοποιήσεις των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Αιτητή.»
6. Παράγραφο 9 της Αίτησης, ήτοι «Αναφορικά με τον πρώτο λόγο απόλυσης, ο Αιτητής ισχυρίζεται τα εξής:
7. ο χειρισμός ανυψωτικού οχήματος φορτοεκφορτώσεων δε συνιστούσε καθημερινής φύσεως καθήκον του ως αποθηκάριος, καθώς τα καθήκοντά του ως αποθηκάριος καταγράφονται λεπτομερώς στη σύμβαση εργασίας του και σε αυτά δεν περιλαμβάνεται ο χειρισμός οχήματος φορτοεκφορτώσεων
8. ο χειρισμός ανυψωτικού οχήματος φορτοεκφορτώσεων δεν μπορεί να θεωρηθεί «συναφές καθήκον» με τα καθήκοντα του αποθηκάριου, το οποίο θα μπορούσε να του ανατεθεί βάσει της σύμβασης εργασίας του, καθώς πρόκειται για μια εξειδικευμένη εργασία για την οποία απαιτείται άδεια και/ή επαγγελματικές γνώσεις και/ή δεξιότητες και/ή εμπειρία, προσόντα τα οποία ο Αιτητής δε διέθετε.»
9. Παράγραφο 10 της Αίτησης, ήτοι «Σχετικά με τον δεύτερο λόγο απόλυσης, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι δε φέρει καμία ευθύνη για οποιεσδήποτε ζημιές ή ελλείμματα προέκυψαν ενόσω χειριζόταν το όχημα φορτοεκφορτώσεων, καθώς εκτελούσε τη συγκεκριμένη εργασία χωρίς τη θέλησή του και κυρίως χωρίς να έχει άδεια και/ή τις απαιτούμενες δεξιότητες και/ή την εμπειρία να χειρίζεται τέτοια οχήματα και αυτό εν γνώσει των Καθ' ων η Αίτηση»
10. Παράγραφο 11 της Αίτησης, ήτοι «Όσον αφορά στον τρίτο λόγο απόλυσης, ο Αιτητής ισχυρίζεται τα εξής:
11. αρνείται την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων του ως αναφέρεται πιο πάνω
12. για την παραλαβή και φόρτωση εμπορευμάτων δεν έφερε την ευθύνη μόνο ο Αιτητής αλλά υπήρχε και δεύτερος αποθηκάριος, όπως και άλλοι υπάλληλοι των Καθ' ων η Αίτηση που αναλάμβαναν τα καθήκοντα αυτά εν γνώσει και/ή με την ανοχή των Καθ' ων η Αίτηση και/ή του εκπροσώπου αυτών κ. Πουρή
13. ο Αιτητής, ως αποθηκάριος, όταν παραλάμβανε εμπορεύματα, τα καταμετρούσε και συμπλήρωνε σχετικό δελτίο αλλά, σύμφωνα με την επιβεβλημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση πρακτική, δεν περνούσε τα ποσά που είχε καταμετρήσει ο ίδιος στο ηλεκτρονικό σύστημα των Καθ' ων η Αίτηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί ο Αιτητής να φέρει ευθύνη για ζημιά και/ή έλλειμμα και/ή περίσσευμα σε περίπτωση που ό,τι καταμετρήθηκε και καταγράφηκε από τον Αιτητή ως παραληφθέν εμπόρευμα δε συνάδει με ό,τι είναι καταχωρημένο στο ηλεκτρονικό σύστημα των Καθ' ων η Αίτηση
14. ο Αιτητής ήταν επιφορτισμένος με πάρα πολλές ευθύνες λόγω της υποστελέχωσης της επιχείρησης και σε συνδυασμό με την πολύ μεγάλη έκταση των εγκαταστάσεων και την απουσία κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης αυτών ήταν αδύνατο για τον Αιτητή να έχει πλήρη επίβλεψη του χώρου ανά πάσα στιγμή, κάτι για το οποίο ο Αιτητής είχε επιστήσει την προσοχή του κ. Πουρή χωρίς αποτέλεσμα
15. ο Αιτητής, μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του, είχε επανειλημμένα καταγγείλει και/ή ενημερώσει τον κ. Πουρή για κινδύνους κλοπής εμπορευμάτων στην αποθήκη αλλά ο τελευταίος δεν προέβηκε σε καμία ενέργεια- ο Αιτητής δικαιολόγησε τους συγκεκριμένους κινδύνους ως αποτέλεσμα του ότι ήταν δυνατό ταυτόχρονα να εισέρχονται στην αποθήκη εξουσιοδοτημένα πρόσωπα, όπως φορτοεκφορτωτές, και όταν ο Αιτητής πιεστικά χειριζόταν το ανυψωτικό όχημα ως εκ τούτου, είναι αυτονόητο ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να προβεί σε επαρκή έλεγχο σε όλους, όσοι εισέρχονταν ταυτόχρονα στην αποθήκη
16. με τον τρόπο εργασίας που επέβαλαν οι ίδιοι οι Καθ' ων η Αίτηση δια του εκπροσώπου τους έθεσαν οι ίδιοι σε κίνδυνο την επιχείρησή τους- ο Αιτητής πολλές φορές τόνισε ότι έπρεπε να προσλάβουν έμπειρο και αδειούχο οδηγό του ρηθέντος ανυψωτικού οχήματος, όχι μόνο για λόγους ασφαλείας του προσωπικού και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου και/ή των εμπορευμάτων εντός της αποθήκης αλλά και για να έχει τον χρόνο ο ίδιος να διενεργεί ανά πάσα στιγμή ελέγχους πάνω στα εμπορεύματα της αποθήκης αλλά και γενικά να επιτελεί με τον καλύτερο δυνατό και πιο αποτελεσματικό τρόπο τα καθήκοντα του αποθηκάριου για τα οποία προσλήφθηκε
17. ο Αιτητής πάντα ενημέρωνε τον κ. Πουρή προσωπικά και πάντοτε εκτελούσε τα καθήκοντά του σύμφωνα με τις οδηγίες των Καθ' ων η Αίτηση και/ή του κ. Πουρή, εφόσον αυτές ενέπιπταν στα καθήκοντά του και ήταν νόμιμες και λογικές
18. ο Αιτητής αδιάλειπτα εξέφραζε τους φόβους του, τις ανησυχίες και τις αναστολές του, όταν ο κ. Πουρής του ανέθετε να οδηγήσει και να χειριστεί το ανυψωτικό όχημα.»
19. Από την τρίτη γραμμή της παραγράφου 12 της Αίτησης και μέχρι το τέλος της τέταρτης γραμμής της ιδίας παραγράφου, ήτοι «...αλλά το γεγονός ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια ο εργοδότης πίεζε τον Αιτητή να επιτελεί παρά τη θέλησή του άλλα καθήκοντα εκτός εκείνων του αποθηκάριου.»
20. Από την παράγραφο 12 της Αίτησης το σημείο (γ), ήτοι «...οι χώροι εντός της αποθήκης, όπου έπρεπε να κινείται το εν λόγω όχημα, είναι πολύ στενοί, μικρού και περιορισμένοι με αποτέλεσμα κάποιος χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις και ειδική άδεια χειρισμού του οχήματος αυτού, ως ο Αιτητής, πολύ εύκολα να αποτελέσει κίνδυνο για την ασφάλεια του ιδίου και/ή των υπολοίπων εργαζομένων και/ή άλλων προσώπων που εισέρχονταν στις εγκαταστάσεις των Καθ' ων η Αίτηση και/ή των εμπορευμάτων που φυλάσσονταν στο χώρο εκείνο.»
21. Παράγραφο 13 της Αίτησης ήτοι «ο Αιτητής αναγκαζόταν να εκτελεί τη συγκεκριμένη εργασία για κάποιο χρονικό διάστημα, τονίζοντας πάντα στους Καθ' ων η Αίτηση ότι δεν ενέπιπτε στα καθήκοντά του ούτε διέθετε τις εξειδικευμένες γνώσεις και την ειδική άδεια που που απαιτείται, ώστε ο χειρισμός του ανυψωτικού οχήματος να μην είναι επικίνδυνος για την ασφάλεια του ιδίου και/ή των υπολοίπων εργαζομένων και/ή άλλων προσώπων που εισέρχονταν στις εγκαταστάσεις των Καθ' ων η Αίτηση και/ή επιζήμιος για τα εμπορεύματα που φυλάσσονται στο χώρο εκείνο αλλά οι Καθ' ων η Αίτηση τον αγνοούσαν.»
22. Παράγραφο 14 της Αίτησης ήτοι «Ως επακόλουθο των όσων αναφέρονται στις δύο πιο πάνω παραγράφους, κατά τον χειρισμό του οχήματος φορτοεκφορτώσεων από τον Αιτητή είχαν γίνει μερικές φορές ζημιές σε εμπορεύματα των Καθ' ων η Αίτηση όχι εξ υπαιτιότητας του Αιτητή αλλά λόγω του σφάλματος των Καθ' ων η Αίτηση να μην προσλάβουν αδειούχο και έμπειρο οδηγό του ανυψωτικού οχήματος, για να μειώσουν τα έξοδα και ως εκ τούτου να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη.»
23. Παράγραφο 17 της Αίτησης ήτοι «Κατά ή περί τις 27 Οκτωβρίου 2016, ο Αιτητής, καθώς χειριζόταν το όχημα φορτοεκφορτώσεων μετά από πιέσεις του εκπροσώπου των Καθ' ων η Αίτηση κ. Άριστου Πουρή, έσκισε ένα σάκο αλεύρι, με αποτέλεσμα το περιεχόμενό του να αχρηστευθεί. Οι Καθ' ων η Αίτηση δια του εκπροσώπου τους κοινοποίησαν στον Αιτητή ότι η συγκεκριμένη ζημιά θα χρεωνόταν στον ίδιο. Ο Αιτητής αρνήθηκε ότι ο ίδιος φέρει την ευθύνη για τη συγκεκριμένη ζημιά και τόνισε για ακόμη μια φορά ότι δεν πρέπει ο ίδιος να χειριστεί ξανά το όχημα φορτοεκφορτώσεων.»
24. Παράγραφο 18 της Αίτησης ήτοι «Ως φαίνεται από όλα τα πιο πάνω, ο κ. Πουρής ως εκπρόσωπος των Καθ' ων η Αίτηση μετέτρεψε τον Αιτητή σε οδηγό ανυψωτικού οχήματος και όχι υπεύθυνο αποθήκης, ως όριζε η σύμβαση εργασίας του, παρά τη θέλησή του, παρά τις εναντιώσεις του και παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις του σχετικά με τον κίνδυνο για τον ίδιο, τον όποιον βρισκόταν στην αποθήκη και για τα εμπορεύματα της αποθήκης που εγκυμονούσε ο χειρισμός ενός τέτοιου οχήματος από τον ίδιο τον Αιτητή χωρίς ειδική άδεια, εξειδικευμένες γνώσεις και εμπειρία.»
25. Παράγραφο 19 της Αίτησης ήτοι «Ο κ. Πουρής απείλησε τον Αιτητή ότι αν δε συνέχιζε την εργασία του θα τον απέλυε. Ο Αιτητής υποστήριζε τις θέσεις του, αφού τόνισε για ακόμη μια φορά το πόσο επικίνδυνος ήταν ο χειρισμός του εν λόγω οχήματος από τον ίδιο και ότι ήταν εκτός των καθηκόντων της θέσης για την οποία προσλήφθηκε. Η αξίωση του Αιτητή να προσληφθεί αδειούχο πρόσωπο να οδηγεί ανυψωτικό όχημα δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ανυπακοή προς δοθείσα λογική και νόμιμη διαταγή προϊσταμένου ούτε παράλογη άρνηση εκτέλεσης νόμιμου καθήκοντος, άτινα θα δικαιολογούσαν άμεση απόλυση, αλλά απλώς καλή τη πίστει άρνηση υποταγής σε μία ανυποχώρητη εμμονή του ως άνω προϊσταμένου για εκτέλεση μιας υπό τις περιστάσεις παράλογης διαταγής.»
26. Από την δεύτερη γραμμή της παραγράφου 20 της Αίτησης και μέχρι το τέλος της παραγράφου, ήτοι «...ως αναφέρεται πιο πάνω, όχι διότι δεν εκτελούσε τα καθήκοντά του αλλά επειδή υπέβαλε δίκαιο αίτημα ότι αφενός δε θα μπορούσε ο ίδιος να χειρίζεται ανυψωτικό όχημα χωρίς γνώσεις, εμπειρία και άδεια και αφετέρου έπρεπε να προσληφθεί αδειούχο άτομο για τον χειρισμό ενός τέτοιου οχήματος.»» Στην Αίτηση γίνεται αναφορά πως τα γεγονότα που αυτή στηρίζεται περιέχονται στον φάκελο της υπόθεσης και προφανώς αυτός είναι ο λόγος που η Αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Η Αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.2, 4, 8 και 9 (j) και 9(ο), Δ.19, Δ.20, Δ.26, Δ.27 και Δ.64, τους Κανονισμούς 11

(2), 12

(1), 13

(2),

(3)και

(4)και 17 του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμούς 1999 (1/1999) ως και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην Αίτηση καταχωρήθηκε στις 18/10/2017 ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηριζόμενη στους ακόλουθους λόγους: «

1. Η Αίτηση ημερ. 5/5/2017 είναι νόμω και ή ουσία αβάσιμη, αντικανονική και ή παράτυπη.
2. Ο Αιτητής διαφωνεί με τον ισχυρισμό των Καθ'ων η Αίτηση /Αιτητών ότι τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση τους περιέχονται στο φάκελο της υπόθεσης. Η αίτηση ημερ. 5/5/2017 είναι γενική και αόριστη και ασαφής και δεν αναφέρει τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής δικονομίας. Στη προκειμένη περίπτωση όπου η αίτηση των Καθ'ων η αίτηση /Αιτητών έχει γίνει χωρίς ένορκη δήλωση τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται πρέπει να εκθέτονται στην αίτηση πράγμα που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει γίνει και κατά συνέπεια η αίτηση παραβιάζει τους Θεσμούς Πολιτικής δικονομίας και πρέπει να απορριφθεί.
3. Δεν εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις που αφορούν την διαγραφή ισχυρισμών που δικογράφουνται στην αίτηση και/ή την διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου και δεν έχουν ακολουθηθεί οι διαδικασίες που προβλέπονταν από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας.
4. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή και/ή μη πραγματική νομική βάση.
5. Κανένας λόγος και/ή κανένας πραγματικός λόγος δεν προβάλλεται που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
6. Ουδέν στοιχείο παρουσιάζουν οι Καθ'ων η Αίτηση /Αιτητές στην Αίτηση τους ημερ. 5/5/17 το οποίο να καταδεικνύει πως η Αίτηση του καθ'ου η αίτηση είναι άχρηστη, μη αναγκαία, αχρείαστη και άσχετη και/ή σκανδαλώδης, ενοχλητική και στερείται νομικού και πραγματικού ερείσματος και/ή προκαλεί αμηχανία, δυσμενείς εντυπώσεις τείνει να προκαταβάλει και να προδικάσει και /ή αποτελεί μαρτυρία και/ή να σχηματίσει δυσμενείς εντυπώσεις, που να επιτρέπει στο Δικαστήριο να προβεί σε διαγραφή της, ή διαγραφή οιονδήποτε ισχυρισμών.
7. Η Αίτηση είναι καταχρηστική και αποσκοπεί στην πρόκληση αμηχανίας και σύγχυσης στον Αιτητή/ καθ oύ η αίτηση.
8. Η Αίτηση συντάχτηκε σύμφωνα με τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, υπάρχει πλήρης συμμόρφωση με τους κανόνες και τις αρχές της δικογραφίας και κανένας ισχυρισμός δεν προβάλλεται που να προκαλεί αμηχανία/ δυσμενείς εντυπώσεις στους καθ'ων η αίτηση /αιτητές ή τείνει να τους βλάψει ή τείνει να καθυστερήσει αχρείαστα τη διεξαγωγή της διαδικασίας.
9. Οι ισχυρισμοί που επιδιώκεται η διαγραφή τους, αποτελούν αναγκαίες θέσεις και/ή σχετικά γεγονότα που άπτονται της ουσίας και ουσιωδών γεγονότων της Αίτησης του Αιτητή /Καθ'ου η αίτηση που είναι άμεσα συνδεδεμένη και συνυφασμένη με τις αξιώσεις του Αιτητή/καθ'ου η αίτηση κσι ενδεχόμενη διαγραφή τους θα στερήσει την δυνατότητα προώθησης των θέσεων του Αιτητή /Καθ'ου η Αίτηση κατά τη δικάσιμο.
10. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή/ καθ'ού η αίτηση εγείρουν όλα τα σημεία που αν δεν εγερθούν θα καταλάβουν τους καθ'ών η αίτηση/αιτητές εξ απρόοπτου.
11. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ο Αιτητής/ Καθ'ου η Αίτηση εξαιτείται την απόρριψη της Αίτησης των Καθ'ων η Αίτηση /Αιτητών με έξοδα εναντίον των Καθ'ων η Αίτηση /Αιτητών και υπέρ του Αιτητή /Καθ'ου η Αίτηση». Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Δ.20, Δ.26, Δ.27, Δ.39 Θ.1 και 2, Δ.48 Θ.1-4

(2), 6-8, 9-11, 13, Δ.64, στα άρθρα 30, 32 του Συντάγματος στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ν. 39/62), στους Κανονισμούς 11

(2), 12

(1), 13

(2),

(3)και

(4)και 17 του Περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1999 (1/1999), στο Δίκαιο της Επιείκειας, στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου, στη διακριτική ευχέρεια και στην Πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων η ένσταση βασίζεται φαίνονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή ημερομηνίας 18/10/2017 η οποία επισυνάπτεται στην ειδοποίηση ένστασης. Ο Αιτητής επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης που περιέχονται στην ειδοποίηση ένστασης και αναφέρει ότι οι ισχυρισμοί που οι Καθ' ων η Αίτηση αιτούνται να διαγραφούν αποτελούν ουσιώδη γεγονότα που υποστηρίζουν τις αξιώσεις που ζητά με την αίτηση και δεν αποτελούν μαρτυρία και/ή δεν μπορούν να θεωρηθούν ως σκανδαλώδεις και/ή ενοχλητικοί και/ή δεν προκαλούν αμηχανία στους Καθ' ων η Αίτηση και/ή δεν βλάπτουν τους Καθ' ων η Αίτηση. Ότι ενδεχόμενη διαγραφή των εν λόγω ισχυρισμών από τους Γενικούς Λόγους της αίτησης θα του στερήσει τη δυνατότητα προώθησης των θέσεών του κατά την ακροαματική διαδικασία. Κατά την ακρόαση της Αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Δεν θεωρούμε σκόπιμο να επαναλάβουμε το περιεχόμενο των αγορεύσεων στην παρούσα απόφαση. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις της κάθε πλευράς αποδεχόμαστε και ποιες απορρίπτουμε. Νομική Πτυχή Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών («Δ.Ε.Δ.») ρυθμίζεται από τις πρόνοιες του Περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικών Κανονισμών 1999-2010 («ο Κανονισμός»). Ο Κ.11 του Κανονισμού παρέχει στο Δ.Ε.Δ τη διακριτική εξουσία «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της.». Σύμφωνα με τον Κ.17 του Κανονισμού: «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό θα εφαρμόζονται τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού». Επειδή αναφορικά με το υπό εξέταση θέμα (το ζήτημα της διαγραφής ισχυρισμών σε δικόγραφο) δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς, οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα διαδικασία. Η Δ.19 Θ.26 προβλέπει τα ακόλουθα: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action.» Οι πρόνοιες της Δ.19 Θ.26 είναι πανομοιότυπες με τις πρόνοιες της Οrder 19 Rule 27 των αγγλικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας που ίσχυαν πριν το 1960. Με την τροποποίηση του εν λόγω Order οι πρόνοιες για διαγραφή ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα δεν έχουν αλλάξει ουσιωδώς. Συνεπώς καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί τόσον από την παλαιότερη όσο και την πιο πρόσφατη αγγλική νομολογία επί του θέματος. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1959 στη σελ.477 και μετά, τίθενται οι αρχές που διέπουν τη σύνταξη δικογράφων και καθορίζουν τα όρια εντός των οποίων το Δικαστήριο μπορεί να επέμβει και να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για διαγραφή μέρους δικογράφων. Σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα σε σχέση με μη αναγκαίο ή περιττό ή αχρείαστο ισχυρισμό, εάν ένα θέμα διατυπώνεται αχρείαστα και είναι πλήρως μη ουσιώδες, με τρόπο που ο αντίδικος θα πρέπει να απαντήσει σ΄ αυτό και με αυτό τον τρόπο εγείρονται άσχετα θέματα με τα επίδικα με αποτέλεσμα την πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης, τότε το άσχετο θέμα θα πρέπει να διαγραφεί καθότι θα επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Αναφορικά με σκανδαλώδες θέμα, σημειώνεται ότι ισχυρισμοί περί ανεντιμότητας και εξύβρισης ή υποβιβαστικές κατηγορίες[1], δεν κρίνονται κατ΄ ανάγκη ως σκανδαλώδη εάν σχετίζονται με τα επίδικα θέματα. Στην υπόθεση Christie v Christie L.R.8 Ch 503 σημειώθηκε ότι το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια οποιουδήποτε ισχυρισμού στο δικόγραφο ο οποίος είναι απαραίτητος να αποδειχθεί σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία[2]. Αναφορικά με το ότι οι ισχυρισμοί τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς ή προκαλέσουν αμηχανία ή σύγχυση ή καθυστέρηση στη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης σημειώνεται ότι τα Δικαστήρια θα πρέπει να είναι διατεθειμένα να δίδουν φιλελεύθερη ερμηνεία σ΄ αυτές τις λέξεις ώστε να μην περιορίζεται το δικαίωμα του διαδίκου να διαμορφώνει ελεύθερα τα δικόγραφά του[3]. Οι διάδικοι δεν πρέπει με την μεγαλύτερη ευκολία να θεωρούν ότι το δικόγραφο το οποίο τους επιδόθηκε ως ενοχλητικό. Στην Knowles v. Roberts 38 Ch.D.P.270 ο Δικαστής Bowen L.J έθεσε το θέμα ως εξής: «The rule that the court is not to dictate to the parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But this rule is of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law. If a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right» Στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd κ.α v. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α.

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 787, 797-798, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ ν. Credit Libanais S.A.L.

(1991)1 A.A.Δ. 649 στην οποία λέχθηκε ότι: «τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την απαίτηση, υπεράσπιση, ανταπαίτηση ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα που περιλαμβάνουν, ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίζει σαφή εικόνα για τη φύση και έκταση της υπόθεσης, την οποία πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση, να μπορεί να ετοιμάζει τη δική της υπόθεσης και να μην βρίσκεται προ εκπλήξεων ή τετελεσμένων γεγονότων.» Στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν Σαββίδη

(1997)1 Α.Α.Δ. 685, λέχθηκε ότι τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης και η σύνταξη τους διέπεται από τους δικονομικούς κανόνες που περιέχονται στη Δ.19 Θ.4[4] των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας δυνάμει της οποίας μόνο τα ουσιώδη γεγονότα που είναι αναγκαία πρέπει να δικογραφούνται σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Η διατύπωση και η παρουσίαση της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή και χωρίς πλατειασμούς, ενώ η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση στα δικόγραφα[5]. Γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Bruce v Odhams Press Ltd

(1936)1 K.B.697 στην οποία η έννοια του ουσιαστικού ("material") στην εν λόγω διάταξη ερμηνεύτηκε ότι σημαίνει «απαραίτητο» δηλαδή "necessary for the purpose of formulating a complete cause of action". Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση στην υπόθεση Αγγελίδου ν Μούσουλου

(2012)1 Α.Α.Δ. 1846 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Τα δικόγραφα αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αρχίζει και τελειώνει η προσφερόμενη δυνατότητα παρουσίασης της υπόθεσης ενός έκαστου διαδίκου. Η Δ.19 Θ.4 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας επιτακτικά καθορίζει ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα δικόγραφα γεγονότα, κατ΄ αντίθεση προς τη μαρτυρία, και κατά δεύτερο λόγο τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά πρέπει να είναι ουσιώδη σχετιζόμενα με το επίδικο ζήτημα που τίθεται προς εκδίκαση.» Το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας ως προς την εφαρμογή της Δ.19 Θ.26[6] της οποίας ο σκοπός είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων που προβλέπονται στη Δ.19 Θ.4, θα πρέπει αφ΄ ενός μεν να λαμβάνει υπόψη του το συνταγματικό δικαίωμα κάθε διαδίκου για ελεύθερη παρουσίαση της υπόθεσής του και πρόσβαση στο δικαϊκό σύστημα, και αφ΄ ετέρου το σεβασμό στους κανόνες της διαδικασίας αναφορικά με τη διατύπωση των δικογράφων οι οποίοι θα πρέπει να τηρούνται ώστε να εξυπηρετείται η απόδοση της δικαιοσύνης κατόπιν διεξαγωγής δίκαιης δίκης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει διαγραφή δικογράφων θα πρέπει λοιπόν να ασκείται με φειδώ καθότι τα δικόγραφα αποτελούν το κύριο δικονομικό μέσο που χρησιμοποιείται από τους διαδίκους για την έγγραφη προβολή των θέσεων τους και αποτελούν το δικόγραφο της δίκης που έπεται. Η διαγραφή δικογράφων θα πρέπει να περιορίζεται στις εμφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις παράβασης των κανόνων σύνταξης δικογράφων. (Βλ. Fasili v Sun Boat

(1984)1 C.L.R 679). Το κατά πόσο ένα δικόγραφο ή μέρος του είναι αχρείαστο (unnecessary) ή σκανδαλώδες (scandalous) ή τείνει να επηρεάσει δυσμενώς ή να δυσχεραίνει ή να καθυστερήσει τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Σημαντικός παράγοντας είναι κατά πόσο το θέμα που ζητείται να διαγραφεί είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα. Εάν το θέμα είναι σχετικό δεν πρέπει να διαγραφεί αφού θα επιτραπεί να προσκομιστεί μαρτυρία για την απόδειξη του και αντιστρόφως. Για το πότε ένα δικόγραφο προκαλεί σύγχυση, αμηχανία, βλάβη ή καθυστέρηση στη δίκαιη δίκη σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Bullen & Leake& Jacobs, Precedents of Pleadings, 12th edition, σελ 147: "Accordingly a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Στην υπόθεση Mayor of London v Horner

(1914)111L.T 512 λέχθηκε: "I take "embarrassing" to mean that the allegation are so irrelevant that to allow them to stand would involve useless expense and would prejudice the trial of the action by involving the parties in a dispute that is wholly apart from the issues." Το γεγονός και μόνο ότι το δικόγραφο του αντιδίκου περιέχει κάποια αχρείαστα θέματα δεν είναι ικανοποιητικός λόγος για να εγκριθεί αίτηση για διαγραφή. Μια δήλωση δεν διαγράφεται απλώς και μόνο γιατί είναι αχρείαστη εκτός αν τείνει να βλάψει την άλλη πλευρά και να δυσχεράνει και να επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης[7]. Περαιτέρω ένα δικόγραφο δεν θεωρείται ικανό να δυσχεράνει τη διαδικασία απλά και μόνο επειδή περιέχει ισχυρισμούς οι οποίοι είναι αλληλοσυγκρουόμενοι ή διατυπώνονται διαζευκτικά[8]. Πλατειασμός ή πολυλογία που δεν οδηγούν σε αοριστία ή σε διφορούμενες θέσεις ή που είναι αβλαβής και δεν προκαλούν αμηχανία δεν αποτελούν λόγο διαγραφής[9]. Στο The Annual Practice 1966 στη σελ. 408 αναφέρεται ότι: "Not every pleading which offends against the rules will be struck out. The applicant must show that he is some way prejudiced by the irregularity." Να σημειώσουμε ότι στην Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν Σαββίδη (πιο πάνω) τονίστηκε ότι η πολυλογία και η περιττολογία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ενθαρρύνονται. Όταν δε σχετικοί ισχυρισμοί είναι διατυπωμένοι σε μεγαλύτερη έκταση απ΄ ότι χρειάζεται και διαπλέκονται με άσχετους ισχυρισμούς ή με μαρτυρία τότε είναι δυνατό να προκληθεί δυσχέρεια στον αντίδικο[10]. Στην υπόθεση Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α.

(2013)1 (Β) Α.Α.Δ. 1520 το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι η φράση «τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκληθεί αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής» έχει ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια, ότι δικόγραφα έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες δεν διαγράφονται εκτός αν το δικόγραφο περιέχει αχρείαστα και άσχετα ζητήματα τα οποία προκαλούν ζημιά στον αντίδικο είτε λόγω του ότι προκαλούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση είτε λόγω του ότι προβάλλουν ανέντιμη και προσβλητική συμπεριφορά για τον αντίδικο χωρίς να σχετίζεται αυτή η συμπεριφορά με τα επίδικα θέματα. Και πιο πρόσφατα, στην απόφαση Esquire Holding Ltd v. Tsentas Developers Ltd κ.α., Πολ. Έφεση. Ε191/15, ημερ. 23/3/2016, λέχθηκε ότι: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίδεται για τη διαγραφή. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί παλαιότερα «though the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited». (βλ. Lavar Shipping Co. Ltd & Another v. Souras Bros Ltd & Another

(1972)4 J.S.C. σελ. 416).» Στο Bullen & Leake & Jacobs, Precedents of Pleadings, 12th edition, σελ. 147 αναφέρονται σχετικά τα πιο κάτω: "The question whether a pleading is embarrassing or prejudicial is one for the court to decide in view of the particular facts and circumstances of the case, and the court is inclined to give "a reasonable limit" and will only strike out irrelevant or unnecessary matter where it clearly is so and accordingly, unless the pleading as it stands is really and seriously embarrassing, it is often wiser to leave it unammended or to apply for further and better particulars." Παρά το ότι η Δ.19, θ.26 ρητά προνοεί ότι διάταγμα διαγραφής μπορεί να εκδοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας εν τούτοις η αίτηση θα πρέπει να υποβάλλεται χωρίς καθυστέρηση και κατά κανόνα αμέσως μετά την επίδοση του ενοχλητικού δικογράφου αν και σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να υποβληθεί μετά το κλείσιμο των δικογράφων αλλά το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να ακούσει τέτοια αίτηση μετά που η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση[11]. Σημειώνουμε ότι στο αίτημα για διαγραφή πρέπει να προσδιορίζονται με σαφήνεια και ακρίβεια τα μέρη των δικογράφων τα οποία οι αιτητές εξαιτούνται τη διαγραφή. Σχετικό είναι το απόσπασμα στο σύγγραμμα Bullen & Leake & Jacobs, Precedents of Pleadings, 12th edition, σελ 141-142: "The application should specify precisely what order is being sought, e.g. to strike out, or to stay or dismiss the action or to enter judgment and precisely what is being attacked an on what grounds , whether the whole pleading or indorsement or only parts thereof , and if so the alleged offending parts should be clearly specified ." Εφαρμογή νομικών αρχών στα γεγονότα της Αίτησης και συμπεράσματα Δικαστηρίου Προτού προχωρήσουμε να εξετάσουμε την ουσία της υπό κρίσης Αίτησης παρατηρούμε ότι ο λόγος ένστασης με αρ. 7 δεν προωθήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία αφού πέραν της λεκτικής επανάληψής του στη γραπτή αγόρευση της δικηγόρου του Αιτητή δεν γίνεται οποιαδήποτε άλλη αναφορά σε αυτόν και ως εκ τούτου θεωρούμε ότι έχει εγκαταλειφθεί. Για σκοπούς πληρότητας, παρατηρούμε ότι δεν τέθηκε ενώπιόν μας οτιδήποτε που να μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στην παρούσα περίπτωση η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή κακόπιστη και/ή ότι υποβλήθηκε με αλλότριο σκοπό παραβιάζοντας οποιαδήποτε δικαιώματα του Αιτητή. Ως εκ τούτου ο λόγος ένστασης με αρ. 7 απορρίπτεται. Σε σχέση με τους λόγους ένστασης με αρ. 1 και 4 παρατηρούμε ότι η Αίτηση έγινε δια κλήσεως όπως προβλέπεται και εδράζεται στο ορθό νομικό θεμέλιο αφού στη νομική βάση της Αίτησης περιέχονται οι αναγκαίες γι' αυτήν την περίπτωση δικονομικές διατάξεις όπως είναι οι Κ.Κ.11 και 17 του Κανονισμού, η Δ.19 και η Δ.48 Θ.Θ.2,4 και 9(

1. j)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Συνακόλουθα οι εν λόγω λόγοι ένστασης κρίνονται απορριπτέοι. Αναφορικά με τον λόγο ένστασης με αρ. 2 παρατηρούμε ότι στις πρόνοιες της Δ.48 Θ.9(
2. j)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας προβλέπεται ότι για αιτήσεις που στηρίζονται στη Δ.19 Θ.26 δεν απαιτείται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση και ο λόγος είναι επειδή το ζήτημα του κατά πόσον ένας αιτούμενος προς διαγραφή ισχυρισμός που περιέχεται σε ένα δικόγραφο είναι περιττός ή σκανδαλώδης ή τείνει να βλάψει, περιπλέξει ή καθυστερήσει τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης αποφασίζεται κυρίως στη βάση του περιεχομένου των δικογράφων που βρίσκονται στον φάκελο της υπόθεσης και όχι με αναφορά σε οποιαδήποτε άλλα γεγονότα και ότι το πιο πάνω ζήτημα δεν αναλύεται μέσα από το σώμα της αίτησης για διαγραφή με την έννοια ότι δεν παρατίθενται στην αίτηση για διαγραφή τα στοιχεία και η επιχειρηματολογία που στηρίζουν το αίτημα για διαγραφή αλλά στο στάδιο των αγορεύσεων προβάλλονται οι νομικοί λόγοι που δικαιολογούν κατά την άποψη του αιτητή τη διαγραφή των αιτουμένων για διαγραφή ισχυρισμών που περιέχονται στο δικόγραφο του αντιδίκου. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω κρίνουμε ότι ο εν λόγω λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Σε αυτό το σημείο, σημειώνουμε ότι ο δικηγόρος του Αιτητή προέβαλε με την αγόρευσή του τον ισχυρισμό ότι η υπό εξέταση Αίτηση δεν μπορούσε να καταχωρηθεί καθότι δεν έχουν κλείσει τα δικόγραφα και οι Καθ' ων η Αίτηση δεν μπορούσαν να καταχωρήσουν την Αίτηση καθότι δεν καταχώρησαν Έγγραφο Εμφάνιση. Παρατηρούμε ότι τέτοιος λόγος ένστασης δεν περιέχεται στους λόγους ένστασης του Αιτητή και εγέρθηκε πρώτη φορά με την αγόρευση της δικηγόρου του Αιτητή στο στάδιο της ακρόασης. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει την εν λόγω θέση για να αποφανθεί κατά πόσο η εν λόγω θέση ευσταθεί ή όχι. Προχωρούμε τώρα να εξετάσουμε την ουσία της Αίτησης με την οποία σχετίζονται οι λόγοι ένστασης με αρ. 3, 5, 6, 8, 9 και 10 αφού τα θέματα που εγείρουν αφορούν το κατά πόσο πληρούνται ή όχι οι αρχές για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Στην παρούσα περίπτωση από το περιεχόμενο των Γενικών Λόγων της αίτησης προκύπτει ότι ο Αιτητής στηρίζει την απαίτησή του στο γεγονός της απόλυσής του από τους Καθ' ων η Αίτηση. Σημειώνουμε ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών («το Δ.Ε.Δ.») στις υποθέσεις που το επίδικο θέμα είναι ο τερματισμός της απασχόλησης εργοδοτουμένου δυνάμει των προνοιών του Νόμου εξετάζει κατά πόσο η απόφαση του εργοδότη να τερματίσει την απασχόληση του εργοδοτουμένου είναι νόμιμη και δικαιολογημένη εντός των πλαισίων που ορίζει ο Νόμος. Ο εργόδοτης έχει το βάρος να αποδείξει ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του εργοδοτουμένου έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης. Στην περίπτωση που η απόφαση του εργοδότη κριθεί από το Δ.Ε.Δ. ως παράνομη και αδικαιολόγητη το Δ.Ε.Δ. επιδικάζει αποζημιώσεις υπέρ του εργοδοτουμένου και εις βάρος του εργοδότη. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου). Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τα ημερομίσθια και τις άλλες απολαβές του εργοδοτουμένου, τη διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου, τις πραγματικές συνθήκες τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου, την ηλικία του εργοδοτουμένου. Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σημειώνονται τ΄ ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη.» Ο Αιτητής στους Γενικούς Λόγους της αίτησής του αφού θέτει κάποια στοιχεία για την πρόσληψή του στους Καθ' ων η Αίτηση, την περίοδο απασχόλησής του στους Καθ' ων η Αίτηση και τον τρόπο που συναπτόταν η σύμβαση εργασίας του αναφέρεται στην απόλυσή του και τους λόγους απόλυσης που επικαλέστηκαν οι Καθ' ων η Αίτηση και παραθέτει τους ισχυρισμούς του σχετικά με τους εν λόγω λόγους ώστε να δείξει ότι αυτοί δεν ευσταθούν και θέτει την εκδοχή του σχετικά με τις συνθήκες που περιβάλλουν τον τερματισμό της απασχόλησής του. Στη βάση των νομικών αρχών που παραθέσαμε πιο πάνω, κρίνουμε ότι ο τρόπος με τον οποίο έχουν διατυπωθεί οι Γενικοί Λόγοι της αίτησης προφανώς δεν είναι ο καλύτερος υπό την έννοια ότι παρατίθενται τα γεγονότα με περισσή λεπτομέρεια και ότι τα γεγονότα θα μπορούσαν να διατυπωθούν πιο συνοπτικά. Περαιτέρω σε κάποια σημεία μπορεί να θεωρηθεί ότι περιέχεται μαρτυρία και γίνεται αναφορά σε νομικά συμπεράσματα. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο είναι κατά πόσο ο τρόπος διατύπωσης των ισχυρισμών στους Γενικούς Λόγους της αίτησης που ζητείται η διαγραφή ξεκάθαρα και εμφανέστατα καθιστά αυτούς αχρείαστους ή σκανδαλώδεις ή επιπόλαιους και ενοχλητικούς ή άσχετους ή αν προκαλούν αμηχανία ή αποτελούν προσωπικές απόψεις ή σχόλια ή τείνουν να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της δίκης ή να δημιουργήσουν δυσμενείς εντυπώσεις στο Δικαστήριο προκαλώντας ζημιά στους Καθ' ων η Αίτηση. Σε σχέση με τις προτάσεις που ζητά ο Αιτητής να διαγραφούν από τους Γενικούς Λόγους της αίτησης με τις υποπαραγράφους 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 και 13 της παραγράφου 1 της Αίτησης παρατηρούμε ότι στο σχετικό περιεχόμενο των παραγράφων των οποίων μέρος ζητείται η διαγραφή φαίνεται ότι πέραν από τα ουσιώδη γεγονότα γίνεται αναφορά σε γεγονότα, ζητήματα και στοιχεία που θα αναμενόταν να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακροαματική διαδικασία με μαρτυρία. Περαιτέρω τα γεγονότα τίθενται με περισσή και κατά κάποιον τρόπο περιττή λεπτομέρεια. Όμως κατά την άποψή μας τα εν λόγω γεγονότα, ζητήματα και στοιχεία είναι σχετικά με την εκδοχή που θέτει ο Αιτητής στο δικόγραφό του, είναι μέρος των ισχυρισμών που προβάλλει ο Αιτητής με το δικόγραφό του και στηρίζουν τη θέση του για απόρριψη των λόγων απόλυσης που επικαλέστηκαν οι Καθ' ων η Αίτηση για να τον απολύσουν καταγράφοντας το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης από τη δική του σκοπιά και στηρίζοντας το αίτημά του με την αίτηση (αποζημιώσεις για παράνομη απόλυσή του). Είναι ξεκάθαρες θέσεις και δεν εκτρέπουν την ομαλή πορεία της δίκης σε σχέση με την πραγματική επίδικη διαφορά μεταξύ του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση που, υπό το φως του δικογράφου του Αιτητή, είναι κατά πόσον υπήρξε παράνομος τερματισμός της απασχόλησής του από τους Καθ' ων η Αίτηση και στην περίπτωση που κριθεί από το Δ.Ε.Δ. ότι η απόλυσή του ήταν παράνομη ποιο είναι το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης. Είναι θέσεις που περιβάλλουν όλα τα κατ' ισχυρισμό γεγονότα που περιστρέφονται γύρω από το θέμα των συνθήκων κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή από τους Καθ' ων η Αίτηση και για τις οποίες θέσεις ο Αιτητής θα κληθεί να αποδείξει την αλήθειά τους κατά την ακροαματική διαδικασία ώστε να πείσει το Δικαστήριο για το βάσιμο και αξιόπιστο της εκδοχής του ότι απολύθηκε παράνομα από τους Καθ' ων η Αίτηση. Περαιτέρω στα πλαίσια των εν λόγω ισχυρισμών του ο Αιτητής αποδίδει συγκεκριμένη συμπεριφορά σε αντιπρόσωπο των Καθ' ων η Αίτηση παραθέτοντας συγκεκριμένες λεπτομέρειες προκειμένου να θέσει το, σύμφωνα με αυτόν, υπόβαθρο που στηρίζει τις θέσεις του ότι η απόλυσή του έγινε για αλλότριους σκοπούς ώστε αυτό το γεγονός να ληφθεί υπόψη από το Δ.Ε.Δ. κατά την επιδίκαση αποζημιώσεων προς όφελός του στην περίπτωση που το Δ.Ε.Δ κρίνει ότι η απόλυσή του ήταν παράνομη. Υπό το φως των πιο πάνω και χωρίς να υπεισερχόμαστε με οποιονδήποτε τρόπο στην ουσία της υπόθεσης και χωρίς να αξιολογούμε το περιεχόμενο των Γενικών Λόγων της αίτησης δεν βρίσκουμε ότι οι πιο πάνω αιτούμενοι για διαγραφή ισχυρισμοί του Αιτητή ξεκάθαρα δεν σχετίζονται με τα επίδικα θέματα της αίτησης εργατικής διαφοράς ούτως ώστε να πρέπει να διαγραφούν αλλά διαφαίνεται, κατά την άποψή μας, ότι οι εν λόγω αιτούμενοι για διαγραφή ισχυρισμοί ότι είναι σχετικοί με την εκδοχή που παρουσιάζει ο Αιτητής και τις θεραπείες που αξιώνει. Εν όψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι οι εν λόγω διατυπώσεις δεν προκαλούν οποιαδήποτε βλάβη στους Καθ' ων η Αίτηση. Αντίθετα θεωρούμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι έχοντας το βάρος απόδειξης θα πρέπει να προσφέρουν πρώτοι μαρτυρία κατά την ακροαματική διαδικασία, με τους εν λόγω δικογραφημένους ισχυρισμούς έχουν σαφή εικόνα για την υπόθεση που θα αντιμετωπίσουν κατά την ακροαματική διαδικασία. Όσον αφορά το αιτούμενο μέρος που ζητείται να διαγραφεί από τους Γενικούς Λόγους της αίτησης με την υποπαράγραφο 1 της παραγράφου 1 της Αίτησης παρατηρούμε ότι διαβάζοντας το περιεχόμενο των παραγράφων 2, 3, 4 και 5 των Γενικών Λόγων της αίτησης διαπιστώνουμε ότι ο Αιτητής με τους ισχυρισμούς που περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους επιχειρεί να παρουσιάσει την εκδοχή του αναφορικά (α) με το πότε προσλήφθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση και με ποιο τρόπο, (β) με την περίοδο που απασχολήθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση και κάτω από ποιους όρους, (γ) με το πότε απολύθηκε και κάτω από ποιο καθεστώς εργαζόταν όταν απολύθηκε. Παρατηρούμε ότι η διατύπωση των σχετικών με τα πιο πάνω γεγονότα ισχυρισμών δεν είναι η καλύτερη αφού η παράθεση των εν λόγω γεγονότων δεν είναι συνοπτική και περιεκτική. Διαπιστώνουμε ορισμένες ασάφειες στην κάθε μία παράγραφο ξεχωριστά όμως διαβάζοντας το συνολικό περιεχόμενο των εν λόγω παραγράφων η εκδοχή του Αιτητή προκύπτει ξεκάθαρα. Στην προκείμενη περίπτωση το Δ.Ε.Δ. στην παρούσα υπόθεση (εφόσον η περίοδος απασχόλησης είναι ένας από τους παράγοντες που οφείλει το Δ.Ε.Δ. να λάβει υπόψη του κατά τον καθορισμό των αποζημιώσεων που δικαιούται ένας εργοδοτούμενος στην περίπτωση που κριθεί ότι η απόλυση του εργοδοτουμένου ήταν παράνομη) θα εξετάσει κατά πόσον η περίοδος απασχόλησης του Αιτητή στους Καθ' ων η Αίτηση από την ημερομηνία πρόσληψής του μέχρι την ημερομηνία απόλυσής του (σημειώνουμε ότι στην αίτηση αναφέρεται ότι ο Αιτητής απασχολήθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση συνεχώς από τον Ιούνιο του 2005 μέχρι 31/10/2016) μπορεί να θεωρηθεί δυνάμει του Νόμου ως συνεχής για σκοπούς καθορισμού της περιόδου που απασχολήθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση και κατά πόσον οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου που υπέγραψε κατά καιρούς με τους Καθ' ων η Αίτηση μπορούν να θεωρηθούν ως μία σύμβαση αορίστου χρόνου. Παρά το ότι στην παράγραφο που ζητείται η διαγραφή της γίνεται αναφορά σε νομικό συμπέρασμα κρίνουμε ότι οι αναφορές του Αιτητή δεν είναι παντελώς άσχετες με τα επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης. Περαιτέρω δεν διαπιστώνουμε να προκαλούν οποιαδήποτε βλάβη στους Καθ' ων η Αίτηση. Σημειώνουμε ότι στην αγόρευση του δικηγόρου των Καθ' ων η αίτηση δεν αναφέρεται ποια ζημιά προκαλείται στους Καθ' ων η Αίτηση από την ύπαρξη των εν λόγω ισχυρισμών στην αίτηση. Κατάληξη Εν όψει των πιο πάνω, η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Συνεπώς, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή για να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης εργατικής διαφοράς, επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή (στην αίτηση εργατικής διαφοράς) και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. (Υπ.) ................ Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής. (Υπ.) ............. (Υπ.) ............... Σ. Κωνσταντίνου, Μέλος. Ν. Ψύχας, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Interim (Αναφορά: Αίτηση διαγραφής ισχυρισμών από δικόγραφα). [1] Στο σύγγραμμα Bullen & Leake & Jacobs, Precedents of Pleading , 12th Edition, στις σελίδες 144-145, σημειώνονται τα ακόλουθα: "For this purpose allegations in a pleading are scandalous if they state matters which are indecent or offensive or are made for the mere purpose of abusing or prejudicing the opposite party. Moreover any "unnecessary" or "immaterial" allegations will be struck out as being scandalous if they contain any imputation on the opposite party or make any charge of bad conduct or bad faith against him...... a pleading or allegation which is scandalous, as for example, by making charges of dishonesty, immorality or outrageous conduct, cannot be struck out, if it is necessary or relevant to any issue in the action." [2] «The sole question is whether the matter alleged to be scandalous would be admissible in evidence to show the truth of any allegation in the pleading which is material with reference to the relief prayed.» [3] Βλέπε επίσης Athina Leathergoods Ltd v. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ.787, Vector Onega A.G. v. Του πλοίου M/V Girvas

(2000)1 (Α) Α.Α.Δ

1. [4] "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved.." [5] Annual Practice 1966 σελ 414: "So a mass of evidence pleaded unnecessarily may be struck out". [6]Στο σύγγραμμα Bullen & Leake& Jacobs , Precedents of Pleading , 12th Edition, στη σελίδα 141 αναφέρονται τα ακόλουθα," The power to strike out any pleading or any part of a pleading under this rule is not mandatory, but permissive and confer a discretionary jurisdiction to be exercised having regard to the offending pleading and a reasonable latitude must be given, for this rule was not intended to enable parties to bring forward special demurrers in a new shape." [7] Annual Practice 1959 σελ.
2. [8] Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Williams and Glyns Bank v. The Ship "Maria"

(1984)1 CLR 821 στη σελ.827: "It is well settled that the mere fact that an allegation is unnecessary, is not a ground for striking it out.... Nor is a pleading embarrassing because it contains allegations which are inconsistent..or stated in the alternative, provided they are pleaded clearly and distinctly and in separate paragraphs." . Bλέπε επίσης Bullen & Leake& Jacobs , Precedents of Pleading, 12th Edition, στη σελίδα 147. [9] Athina Leathergoods Ltd v. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ.787, Vector Onega A.G. v. Του πλοίου M/V Girvas

(2000)1 (Α) Α.Α.Δ 16, Bullen & Leake& Jacobs , Precedents of Pleading , 12th Edition, στη σελίδα 148:"..stating material facts at unnecessary length or with unnecessary detail, is not sufficient ground for striking out." [10] Βλ.Davy v Garret 7 Ch.D 473 [11] Στο σύγγραμμα Bullen & Leake& Jacobs , Precedents of Pleading , 12th Edition, στη σελίδα 141 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Although the application may be made "at any stage of the proceedings" still it should always be made promptly and as a rule soon after the service of the offending pleading, though exceptionally it may be made after the pleadings are closed but the court may refuse to hear such an application after the action is set for trial." ; Βλέπε επίσης Annual Practice 1966 σελ 409. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο