ΔΑΛΜΗΡΑ ν. BERNARD SCHULTE SHIPMANAGEMENT (CYPRUS) LTD, Αρ. Αίτησης: 394/17, 22/5/2018

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67)όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος»), νόμιμους τόκους και έξοδα πλέον Φ.Π.Α.. Οι Καθ' ων η Αίτηση με τους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις προβάλλοντας τους λόγους στους οποίους στηρίζουν την θέση τους για απόρριψη των αξιώσεων της Αιτήτριας. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης[2]. Πιο συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που περιέχονται στο άρθρο 5 του Νόμου. Με βάση τα δικόγραφα και τις δηλώσεις των δικηγόρων τα πιο κάτω γεγονότα είναι παραδεκτά: α) Η Αιτήτρια απασχολήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση από την 12/5/1997 μέχρι τις 15/6/2017 στη θέση της Γραμματέως Στόλου και β) Κατά τον χρόνο απόλυσής της ο μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε €3.649,00. Η Αιτήτρια κατά την απασχόλησή της στους Καθ' ων η Αίτηση λάμβανε 13ο μισθό. Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα για σκοπούς του Νόμου (α) η Αιτήτρια ήταν στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση για 20 συναπτά έτη και (β) οι τελευταίες εβδομαδιαίες απολαβές της ανέρχονταν σε €912,25 {(€3.649 Χ 13) ÷ 52}. Την ημέρα της ακρόασης ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη της νομιμότητας της απόλυσης της Αιτήτριας. Με βάση αυτή τη δήλωση του δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση, το μαχητό τεκμήριο που προνοεί ο Νόμος για παράνομη απόλυση της Αιτήτριας δεν ανατράπηκε και συνακόλουθα ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας θεωρείται αδικαιολόγητος και παράνομος. Η Αιτήτρια πρόσφερε τη μαρτυρία της για να καθοριστεί το ποσό των αποζημιώσεων που δικαιούται δυνάμει του Νόμου. Η εν λόγω μαρτυρία ήταν η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Αιτήτριας όταν απολύθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν 49 χρονών. Είναι παντρεμένη με δύο ενήλικα παιδιά τα οποία ακόμη σπουδάζουν. Μετά την απόλυσή της κατέβαλε διάφορες προσπάθειες για να εξεύρει εργασία στον τομέα που είχε εμπειρία (αποτάθηκε σε διάφορες εταιρείες εξεύρεσης εργασίας (recruitment agencies), απέστειλε το βιογραφικό της σε πολλές ναυτιλιακές εταιρείες - Τεκμήριο 1) αλλά οι περισσότερες απαντήσεις που έλαβε ήταν αρνητικές. Κάποιοι προέβαλλαν ως λόγο την ηλικία της και κάποιοι δεν της ανέφεραν τον λόγο. Περαιτέρω στις περιπτώσεις που είχε θετική απάντηση της πρόσφεραν μισθό κάτω από €1.500 μηνιαίως. Λόγω του ότι δεν βρήκε εργασία στον τομέα που απασχολείτο στους Καθ' ων η Αίτηση έψαξε για δουλειά σε άλλους τομείς. Κατάφερε να βρει εργασία σε εταιρεία ECDIS manufacturer και Digital Data Distributor ως Διαχειρίστρια Λογαριασμών (Account Manager) με μηνιαίο μισθό €3.250,00 και χωρίς δικαίωμα σε 13ο μισθό. Η Αιτήτρια δεν αντεξετάστηκε από τον δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση. Με δεδομένο ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας κρίθηκε ως παράνομος θα πρέπει να προχωρήσουμε να αξιολογήσουμε την ενώπιόν μας τεθείσα μαρτυρία με σκοπό να καταλήξουμε στο ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται η Αιτήτρια[3]. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98-6915 σελ. 104-105 σημειώνουμε τ΄ ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Αιτήτριας παρατηρούμε ότι η μαρτυρία της στην ουσία της παρέμεινε αναντίλεκτη. Δεν εντοπίσαμε κάτι στο περιεχόμενο της μαρτυρίας της το οποίο να κλονίζει το αξιόπιστό της και συνακόλουθα η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή και προβαίνουμε στα ανάλογα ευρήματα. Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε ότι η Αιτήτρια δεν μας ανέφερε από ποια ημερομηνία εργοδοτήθηκε στη νέα της εργασία. Περαιτέρω δεν μας ανέφερε κατά πόσον είχε άλλες προοπτικές εξέλιξης και σταδιοδρομίας στην επιχείρηση των Καθ' ων η Αίτηση. Το Δικαστήριο, ενόψει της εν λόγω αδυναμίας στη μαρτυρία της Αιτήτριας δεν μπορεί να προβεί σε εύρημα αναφορικά με το σύνολο των επιπτώσεων που υπέστηκε η Αιτήτρια από την απώλεια της εργασίας της στους Καθ' ων η Αίτηση. Έχοντας υπόψη την υποπαράγραφο 2[4] του άρθρου 4 του Τέταρτου Πίνακα του Νόμου, βρίσκουμε ότι το ελάχιστο ποσό που θα ελάμβανε η Αιτήτρια αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα ανερχόταν στις €38.712,36 (55.5 Χ €697.52) και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να της επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €94,874 (104 Χ €912,25). Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη ότι (α) οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες της Αιτήτριας δεν τέθηκαν ενώπιόν μας με συγκεκριμένη μαρτυρία (σημειώνουμε ότι η Αιτήτρια δεν επικαλέστηκε ότι η απόλυσή της ήταν κακόπιστη και/ή ότι έγινε για αλλότριους σκοπούς), (β) τη μακρόχρονη υπηρεσία της Αιτήτριας (20 χρόνια) στους Καθ' ων η Αίτηση, (γ) η Αιτήτρια

(1)ήταν 49 χρόνων κατά την απόλυσή της (ηλικία η οποία είναι αρκετά δύσκολη για εξεύρεση εργασίας),

(2)ελάμβανε πριν την απόλυσή της το ποσό των €912,25 εβδομαδιαίως, καθώς και το ότι βρήκε άλλη εργασία σε άλλο τομέα εργασίας αλλά με απολαβές λιγότερες από αυτές που λάμβανε όταν απασχολείτο από τους Καθ' ων η Αίτηση (μειωμένες κατά €8.437 τον χρόνο) κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως της επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 60 εβδομάδων ήτοι €54.735,00. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €54.735,00 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στην Αιτήτρια μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους και το υπόλοιπο ποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Δηλαδή ποσό €47.437 πλέον νόμιμο τόκο που αντιστοιχεί με τις απολαβές ενός έτους θα καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση, το δε υπόλοιπο ποσό €7.298 πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση €600,00[5] ως έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής. (Υπ.) ............. (Υπ.) ............. Ν. Μιχαήλ, Μέλος. Ν. Τιμινής, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Η αξίωση της Αιτήτριας για επανατοποθέτησή της στη θέση εργασίας που κατείχε πριν την απόλυσή της αποσύρθηκε κατά την ακρόαση της υπόθεσης. [2] Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: "Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτούμενου τεκμαίρεται, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων." [3] Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί από αυτόν επί τουλάχιστον 26 εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος είχε δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. [4] Η εν λόγω υποπαράγραφος προβλέπει ότι: «Νοείται ότι κατά τον υπολογισμόν της εβδομαδιαίας αμοιβής οιονδήποτε ποσόν το οποίο υπερβαίνει το τετραπλάσιο του εβδομαδιαίου ποσού των βασικών ασφαλιστέων αποδοχών όπως τούτο εκάστοτε καθορίζεται στους Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμους του 1980 μέχρι 1993 δεν λαμβάνεται υπόψιν». Το ποσό αυτό για το 2017 ανερχόταν σε €697,52. [5] Το ύψος των δικηγορικών εξόδων συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων και δηλώθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο