PUPELIS ν. MAYZUS INVESTMENT COMPANY LTD πρώην UNITED WORLD CAPITAL LTD, Αρ. Αίτησης: 90/13, 21/3/2019

(1)χρόνο από την 01/11/2011 ως Διευθυντής (Director) με μηνιαίο μισθό €2.600 καθαρά. Η εν λόγω σύμβαση προέβλεπε ότι (α) ο Αιτητής θα δικαιούται 13ο μισθό μόνο όταν και εφόσον συμπληρώσει 12 μήνες απασχόλησης στη Vezora Limited και ο οποίος 13ος μισθός θα είναι πληρωτέος την ημερομηνία που συμπληρώθηκαν οι 12 μήνες απασχόλησής του, (β) ο Αιτητής θα δικαιούται 22 μέρες ετήσιας άδειας ανάπαυσης και (γ) η Vezora Limited δεν είναι υποχρεωμένη να δίνει στον Αιτητή φιλοδώρημα (annual bonus) αλλά μπορούσε να δώσει στους εργοδοτούμενους που σχετίζονται άμεσα με τις πωλήσεις φιλοδωρήματα (bonuses) σύμφωνα με επιπρόσθετες, της σύμβασης ημερ. 01/11/2011, συμφωνίες. Την 01/05/2012 υπογράφηκε μεταξύ του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση συμφωνία εργοδότησης (Τεκμήριο 3) στην οποία αναγραφόταν ότι ο Αιτητής θα εργοδοτηθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση στη θέση του Head of Back Office and Client Relations Department για ένα

(1)χρόνο από την 01/05/2012 με καθαρό μηνιαίο μισθό €2.600 και ότι ο Αιτητής θα δικαιούτο 13ο μισθό όταν και εφόσον εργαστεί στους Καθ' ων η Αίτηση για 12 μήνες. Περαιτέρω στην εν λόγω συμφωνία αναγραφόταν ότι ο Αιτητής θα δικαιούτο 22 μέρες ετήσια άδεια ανάπαυσης και ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν υποχρέωση να δώσουν στον Αιτητή ετήσιο φιλοδώρημα (annual bonus) αλλά ότι είναι υποχρεωμένοι να δώσουν στους εργοδοτούμενους τους που συνδέονται άμεσα με τις πωλήσεις φιλοδωρήματα σύμφωνα με τις επιπρόσθετες, της συμφωνίας 01/05/2012, συμφωνίες. Ο Αιτητής στις 06/08/2012 με επιστολή του υπέβαλε την παραίτησή του από την εργασία του στους Καθ' ων η Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση στις 08/08/2012 παρέδωσαν στον Αιτητή επιστολή[1] (Τεκμήριο 5) στην οποία αναγραφόταν ότι ο Αιτητής προσλήφθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση στις 21/02/2011 ως Client Relations Manager και ότι από 01/11/2011 προάχθηκε στη θέση του Head of Back Office and Client Relations Department. Στις 10/10/2012 ο δικηγόρος του Αιτητή απέστειλε επιστολή στους Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμήριο 22) στην οποία σημείωνε ότι ο Αιτητής εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω του ότι η συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση τους τελευταίους δύο μήνες της απασχόλησής του ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να παραμείνει στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση. Πιο συγκεκριμένα, σημείωνε ότι αφαιρέθηκαν από τον Αιτητή τα συνήθη καθήκοντα της εργασίας του και ότι ο Αιτητής κατηγορήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση για κακοδιαχείριση και κατάχρηση χρημάτων. Στη συνέχεια αφού αναφέρεται σε προσφορά των Καθ' ων η Αίτηση προς τον Αιτητή για το ποσό των €3.683,09 σημειώνει ότι αυτή η προσφορά μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον Αιτητή νοουμένου ότι δοθεί στον Αιτητή και το ποσό των €9.042 ως οφειλόμενα φιλοδωρήματα για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 τα οποία είναι μη αμφισβητούμενα. Οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση απάντησαν στον δικηγόρο του Αιτητή στις 31/10/2012 με επιστολή (Τεκμήριο 26). Παραθέτουμε πιο κάτω το σχετικό περιεχόμενο: «Αγαπητέ συνάδελφε, Πελάτης σας: Κος XXXX Pupelis Πελάτες μας: UNITED WORLD CAPITAL LIMITED ΘΕΜΑ: Επιστολή σας ημερομηνίας 10 Οκτωβρίου 2012 προς τους πελάτες μας Προς απάντηση του περιεχομένου της πιο πάνω από μέρους σας επιστολής προς τους πελάτες μας, και εφόσον έχει συζητηθεί το θέμα εκτενώς με τους τελευταίους, έχουμε οδηγίες να απαντήσουμε ως ακολούθως:

1. Οι πελάτες μας απορρίπτουν στην ολότητα το περιεχόμενο και τον τρόπο μεθόδευσης των γεγονότων όπως περιγράφονται στην επιστολή σας.
2. Οι πελάτες μας ουδέποτε έθεσαν θέμα τερματισμού απασχόλησης του πελάτη σας αφού τουναντίον ο τελευταίος τύγχανε προνομιούχας αντιμετώπισης παρά της έλλειψης προσόντων. Ο πελάτης σας ανέλαβε συγκεκριμένα καθήκοντα υπό δοκιμασία στα οποία όμως δεν ανταποκρίθηκε ως αναμενόταν, και όπως ο ίδιος ισχυριζόταν ότι θα ανταποκρινόταν, με αποτέλεσμα να δοθεί σε αυτόν διαφορετική θέση εντός της εταιρείας των πελατών μας χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να τεθεί θέμα τερματισμού απασχόλησης αλλά ούτε η ανάληψη νέων καθηκόντων του πελάτη σας να εξυπακούεται ως «εξαναγκασμός σε παραίτηση». Συγκεκριμένα, ενώ ο πελάτης σας αρχικά προσελήφθηκε ως Υπεύθυνος Πωλήσεων (Head of Sales) στη συνέχεια δοκιμάστηκε ως βοηθός Διευθύνοντα Σύμβουλου όμως εφόσον διαπιστώθηκε ότι οι ικανότητες του δεν ήταν επαρκείς για την θέση αυτή στη συνέχεια του ζητήθηκε όπως αναλάβει Υπεύθυνος των Διεθνών Υποκαταστημάτων των πελατών μας (χωρίς μείωση μισθού).
3. Ο πελάτης σας αναφέρεται σε δήθεν κατηγορίες προς το πρόσωπο του από τους πελάτες μας που δήθεν τον εξανάγκασαν σε παραίτηση. Ο πελάτης σας, κατόπιν εμπιστοσύνης που τύγχανε από τους πελάτες μας, διαχειρίστηκε μεγάλα χρηματικά ποσά χωρίς την δέουσα επιμέλεια, φροντίδα και σοβαρότητα όπως έχριζαν οι περιστάσεις με αποτέλεσμα οι πελάτες μας να υποστούν ζημιά στην καλή τους φήμη αλλά και χρηματική απώλεια για ποσά πέραν των 30,000 ευρώ για τα οποία οι πελάτες μας επιφυλάσσονται για λήψη νομικών μέτρων εναντίον του και καταγγελίας στις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Εν πάση περιπτώσει και άνευ βλάβης των μέτρων που επιφυλάσσονται να ληφθούν, παρά την κάκιστη διαχείριση των χρημάτων των πελατών μας και της εμπιστοσύνης που έδειξαν σε αυτόν, ουδέποτε τέθηκε θέμα τερματισμού της απασχόλησης του πελάτη σας αφού τέτοιες ενέργειες δεν απεικονίζουν τον χαρακτήρα των τελευταίων. Αντιθέτως, οι τελευταίοι κράτησαν τον πελάτη σας υπό την απασχόληση τους, με τον ίδιο μισθό, αλλά σε διαφορετικό πόστο και άλλες ευθύνες.
4. Ως προς την λανθασμένη προσφορά των πελατών μας για καταβολή του ποσού των €3683.04, κατόπιν μελέτης της υπόθεσης και επεξήγησης προς αυτούς των έννομων υποχρεώσεων τους στη συνέχεια οι πελάτες μας απέσυραν την προσφορά τους για την πιο πάνω καταβολή και εξεδωσαν επιταγή ημερομηνίας 11/10/2012 για το ποσό των €1204,41 το οποίο αφορά τον δεδουλευμένο μισθό του πελάτη σας για τον μήνα Αύγουστο
5. Ο πελάτης σας έχει λάβει γνώση για την εν λόγω επιταγή την οποία όμως δεν παρέλαβε μέχρι σήμερα.
6. Ως προς τον ισχυρισμό του πελάτη σας περί δήθεν δικαιώματα (BONUS) ύψους €9042 οι πελάτες μας απαντούν ως εξής: Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του ο πελάτης σας ανέλαβε την δημιουργία συστήματος πληρωμής BONUS προς συγκεκριμένη ομάδα του προσωπικού των πελατών μας. Ο πελάτης σας, κατόπιν παράνομης κατάχρησης των αρμοδιοτήτων του και κατά παράβαση των ρητών οδηγιών που είχε, αλλά και της εμπιστοσύνης που τύγχανε, δημιούργησε σύστημα πληρωμής BONUS το οποίο ωφελούσε μόνο τον ίδιο και εις βάρος των πελατών μας. Συγκεκριμένα, ενώ οι πελάτες μας είχαν ζημιές επί των εργασιών τους, την ίδια περίοδο ο πελάτης σας έλαβε χρηματικά ποσά ύψους €17,443 ως δήθεν BONUS, κάτι που μόλις ήλθε εις την αντίληψη των πελατών μας. Πρόκειται περί εξαπάτησης των τελευταίων και παράνομης χρήσης της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδότη και εργοδοτουμένου για τα οποία οι πελάτες μας επιφυλάσσονται στη λήψη νομικών μέτρων για την επιστροφή των ληφθέντων χρηματικών ποσών από τον πελάτη σας.
7. Είναι γεγονός ότι οι πελάτες μας διαφωνούν με όλους τους ισχυρισμούς του πελάτη σας και ταυτόχρονα επιφυλάσσονται να λάβουν μέτρα όπως εξηγούνται πιο πάνω. Ως εκ τούτου σας καλούμε όπως γίνει σχετική συνάντηση με σκοπό την συζήτηση των ισχυρισμών των μεταξύ μας πελατών και εξεύρεσης πιθανής λύσης πριν την καταχώριση δικαστικών διαδικασιών από έκαστα μέρη. Αναμένουμε στην από μέρους σας ανταπόκριση, ...........» Ο Αιτητής στις 15/02/2013 καταχώρησε την Αίτηση Εργατικής Διαφοράς με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό («η Αίτηση»). Στους γενικούς λόγους της Αίτησης ισχυρίζεται ότι κατά ή περί τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2011 οι Καθ' ων η Αίτηση τον προήγαγαν σε Βοηθό του Εκτελεστικού Διευθυντή από 01/12/2011 με (α) μηνιαίο μισθό €3.000, (β) «δικαίωμα προμήθειας 1% πάνω στο καθαρό ποσό μεταξύ money-in and money out που εισέπρατταν οι Καθ' ων η Αίτηση», (γ) δωρεά διαμονή του στην κατοικία του Εκτελεστικού Διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση και (δ) δωρεά χρήση του αυτοκινήτου του Εκτελεστικού Διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση. Ότι την 01/05/2012 οι Καθ' ων η Αίτηση με συμβόλαιο του ανέθεσαν καθήκοντα ως Head of Back Office and Client Relations Department για περίοδο ενός έτους «αντί του μηνιαίου μισθού των €2.600,00 πλέον €400,00 που επληρώνοντο από το εξωτερικό πλέον 13ον μισθό, πλέον 22 ημέρες ετήσια ανάπαυση.» Ότι κατά ή περί τον Ιούνιο-Ιούλιο του 2012

(1)οι Καθ' ων η Αίτηση χωρίς εύλογη δικαιολογία (α) άρχισαν να τον κατηγορούν ότι καταχράστηκε «$30.000», (β) «τον απάλλαξαν από τα καθήκοντα της θέσης του σε άλλα υποδιέστερα καθήκοντα» και (γ) του ζητούσαν ακατάπαυστα και πιεστικά να αποδεχθεί νέο συμβόλαιο εργοδότησής του με χαμηλότερο μισθό και να μετατεθεί στα γραφεία τους στη Γερμανία, πράγμα που αρνείτο να αποδεχθεί και

(2)ο Εκτελεστικός Διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση «με εξυβριστική και ανάρμοστη γλώσσα και συμπεριφορά» του ζήτησε όπως τερματίσει τη διαμονή του στην κατοικία του ως επίσης και τη χρήση του αυτοκινήτου του. Ότι ως αποτέλεσμα της πιο πάνω συμπεριφοράς των Καθ' ων η Αίτηση υπέβαλε την παραίτησή του λόγω εξαναγκασμού του. Ως εκ τούτου αξιώνει (α) €27.000 ως απώλειες μισθών για τους εναπομείναντες 9 μήνες του συμβολαίου, (β) €9.442 ως bonus-προμήθεια για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο 2012, (γ) πληρωμή για αναλογία 13ου μισθού και ετήσια άδεια αναπαύσεως και (δ) έξοδα, τόκο και ΦΠΑ. Οι Καθ' ων η Αίτηση με τους γενικούς λόγους της Έγγραφης Εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις ισχυριζόμενοι ότι (α) δεν εξανάγκασαν τον Αιτητή σε παραίτηση και ότι ο ίδιος υπέβαλε οικειοθελώς την παραίτησή του και (β) ο Αιτητής εργοδοτείτο σε αυτούς από την 01/05/

1. Είναι η θέση τους ότι η συμφωνία εργοδότησης που είχαν συνάψει με τον Αιτητή στις 21/02/2011 τερματίστηκε με κοινή συμφωνία τους και ότι ο Αιτητής εργοδοτήθηκε την 01/11/2011 από τη Vezora Limited η οποία ανήκει στον Όμιλο των Καθ' ων η Αίτηση με καθαρό μηνιαίο μισθό €2.600 και €400 από εταιρεία που είναι εγγεγραμμένη στη Λετονία. Ότι την 01/05/2012 τερματίστηκε η συμφωνία του Αιτητή με τη Vezora Limited και ο Αιτητής προσλήφθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση στη θέση του υπεύθυνου του Back Office and Client Relations Department με καθαρό μηνιαίο μισθό €2.
2. Περαιτέρω, αναφέρουν ότι κατά ή περί τον Απρίλιο του 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση ανακοίνωσαν στον Αιτητή ότι προάγεται στη θέση του Διευθύνοντα Συμβούλου επί δοκιμασία. Ότι κατά ή περί τον Ιούνιο του 2012 του ανακοίνωσαν ότι κρίθηκε ακατάλληλος για τη θέση του Διευθύνοντα Συμβούλου και ότι αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να μετακινηθεί στη Γερμανία γεγονός το οποίο ο Αιτητής αποδέχτηκε. Παραδέχονται ότι ζήτησαν από τον Αιτητή να αποδεχτεί νέο συμβόλαιο εργοδότησης και/ή να μετατεθεί στη Γερμανία αλλά υποστηρίζουν ότι το αίτημά τους δεν έγινε πιεστικά και ότι δεν έγινε οποιαδήποτε μείωση μισθού του Αιτητή. Αρνούνται ότι πρόσφεραν στον Αιτητή δικαίωμα προμήθειας 1% στο καθαρό ποσό που εισέπρατταν οι Καθ' ων η Αίτηση. Ισχυρίζονται ότι ενώ δόθηκαν στον Αιτητή οδηγίες να ετοιμάσει ένα σχέδιο για παροχή bonus στο προσωπικό των Καθ' ων η Αίτηση και να το παρουσιάσει στο Διοικητικό Συμβούλιό τους για έγκριση προτού εφαρμοστεί, αυτός παρουσίασε στο λογιστήριο των Καθ' ων η Αίτηση ότι δικαιούται "bonus" χωρίς να τους ενημερώσει και έλαβε παράνομα από αυτούς το ποσό των €17.
3. Προβάλλουν τη θέση ότι παρόλο που διαπίστωσαν την πιο πάνω από τον Αιτητή κατάχρηση και/ή υπεξαίρεση δεν τον κατηγόρησαν και ότι παρά να προβούν στην απόλυσή του επέλεξαν να τον μετακινήσουν σε άλλο τμήμα με διαφορετικές ευθύνες και/ή σε τέτοια θέση εργασίας ώστε να μην διαχειρίζεται χρήματα των Καθ' ων η Αίτηση χωρίς να του μειώσουν τον μισθό του. Επιπρόσθετα ισχυρίζονται ότι ο Αιτητής καταχράστηκε επιπλέον ποσό ύψους €30.000 από εταιρεία του Ομίλου των Καθ' ων η Αίτηση. Αρνούνται ότι συμφώνησαν να παρέχουν στον Αιτητή δωρεάν διαμονή στο σπίτι του Εκτελεστικού Διευθυντή τους και δωρεάν χρήση του αυτοκινήτου του Εκτελεστικού Διευθυντή τους και ισχυρίζονται ότι ο Εκτελεστικός Διευθυντής τους επέτρεψε απλώς στον Αιτητή να διαμένει στην κατοικία του προσωρινά μέχρι να βρει άλλη κατοικία να ενοικιάσει. Αναφέρουν ότι ο Εκτελεστικός Διευθυντής τους κατά ή περί τον Ιούνιο του 2012 πληροφορήθηκε ότι ο Αιτητής διέμενε στην κατοικία του για μεγάλο χρονικό διάστημα και χρησιμοποιούσε τα αυτοκίνητά του και του ζήτησε να εγκαταλείψει την κατοικία του άμεσα και/ή εντός ενός

(1)μηνός. Αρνούνται ότι ο Εκτελεστικός Διευθυντής τους χρησιμοποίησε εξυβριστική και ανάρμοστη γλώσσα όταν του ζήτησε να φύγει από την κατοικία του. Ισχυρίζονται ότι επανειλημμένα μετά την παραίτηση του Αιτητή κάλεσαν τον Αιτητή να του καταβάλουν το συνολικό ποσό των €1.204,41 (την αναλογία του μηνιαίου μισθού που οφείλουν στον Αιτητή) και ότι ενώ ο Αιτητής παρέλαβε τη σχετική επιταγή που είχαν εκδώσει στο όνομά του στη συνέχεια τους την επέστρεψε. Βάρος Απόδειξης Α. Τερματισμός της απασχόλησης Το άρθρο 7 του Περί Τερματισμού της Απασχολήσεως Νόμου Ν.24/67(«ο Νόμος») προβλέπει ότι: «

(1)Όταν εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότου, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.

(2)Καθ΄ οιονδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως». Στην παρούσα περίπτωση, ο Αιτητής έχει το βάρος να αντικρούσει το νόμιμο μαχητό τεκμήριο που προβλέπει το άρθρο 7

(2)του Νόμου και να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόλησή του λόγω της διαγωγής των Καθ' ων η Αίτηση. Για να αποσείσει το βάρος αυτό ο Αιτητής προσκόμισε τη δική του μαρτυρία. Για τους Καθ' ων η Αίτηση κατέθεσε ο κ. XXXX Mayzus, Εκτελεστικός Διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση. Β. Αυτοτελείς Αξιώσεις Ο Αιτητής έχει το βάρος απόδειξης των αξιώσεών του για οφειλόμενη αναλογία ετήσια άδειας. Σε σχέση με την αξίωση του Αιτητή για το πόσο των €27.000 παρατηρούμε ότι αυτή εκτός από το μέρος της που αφορά τον μισθό του για την περίοδο 01/08/2012 - 07/08/2012 δεν αφορά οφειλόμενους δεδουλευμένους μισθούς αλλά αποζημιώσεις λόγω της παράβασης (σύμφωνα με τον Αιτητή) από τους Καθ' ων η Αίτηση του συμβολαίου εργασίας που είχε με αυτούς η οποία παράβαση τον οδήγησε να τερματίσει την μεταξύ τους εργασιακή σχέση. Συνακόλουθα το μέρος της αξίωσης που δεν αφορά τον δεδουλευμένο μισθό του για την περίοδο 01/08/2012 μέχρι 07/08/2012 είναι ζήτημα που αφορά αποζημιώσεις για τερματισμό της απασχόλησης και όχι αυτοτελή αξίωση που προκύπτει από την απασχόληση του Αιτητή. Σε ότι αφορά τις αξιώσεις του Αιτητή για την καταβολή του δεδουλευμένου μισθού του για την περίοδο 01/08/2012 μέχρι 07/08/2012 και την αναλογία 13ου μισθού, με βάση τις πρόνοιες του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου Ν.35(Ι)/2007που προβλέπουν ότι το βάρος απόδειξης της καταβολής των μισθών το φέρουν οι εργοδότες, οι Καθ' ων η Αίτηση φέρουν το βάρος απόδειξης της καταβολής τους στον Αιτητή ή του νόμιμου λόγου μη καταβολής τους. Αναφορικά με την αξίωση του Αιτητή για οφειλόμενες προμήθειες επειδή οι Καθ' ων η Αίτηση αμφισβητούν το δικαίωμά του για καταβολή προμηθειών ο Αιτητής έχει το βάρος να αποδείξει το δικαίωμά του σε προμήθειες καθώς και το ύψος των προμηθειών που δικαιούτο για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012. Μαρτυρία Ο Αιτητής κατέθεσε ότι κατά ή περί τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2011 οι Καθ' ων η Αίτηση του έδωσαν προαγωγή στη θέση του βοηθού Εκτελεστικού Διευθυντή με μηνιαίο μισθό €3.000 αρχής γενομένης 01/12/2011 και ότι αυτός ο μισθός πληρωνόταν από το ταμείο της εταιρείας Vezora Limited, η οποία είναι θυγατρική εταιρεία των Καθ' ων η Αίτηση. Ότι ταυτόχρονα μαζί με τα καινούργια του καθήκοντα οι Καθ' ων η Αίτηση του προσέφεραν και αυτός αποδέχτηκε 1% προμήθεια στο καθαρό ποσό μεταξύ εισερχόμενων και εξερχόμενων χρημάτων, δωρεάν διαμονή στο σπίτι του Εκτελεστικού Διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση και την ελεύθερη χρήση του αυτοκινήτου του Εκτελεστικού Διευθυντή. Ήταν η θέση του ότι κατά ή περί την 01/05/2012 οι Καθ' ων η Αίτηση με γραπτό συμβόλαιο του έδωσαν προαγωγή στη θέση του υπεύθυνου του τμήματος Βack Office and Client Relations για την περίοδο ενός

(1)έτους με μηνιαίο μισθό €2600 συν €400, τα οποία καταβάλλονταν από θυγατρική εταιρεία των Καθ' ων η Αίτηση εγγεγραμμένη στο εξωτερικό συν 13ο μισθό συν 22 μέρες ετήσιας άδειας. Ισχυρίστηκε ότι κατά ή περί τον Ιούνιο-Ιούλιο του 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση χωρίς καμία εύλογη αιτία άρχισαν να τον κατηγορούν ότι ήταν αναμειγμένος σε κατάχρηση €30.000 και άλλαξαν τα καθήκοντά του σε άλλα λιγότερο υπεύθυνα καθήκοντα. Ότι ταυτόχρονα ο Εκτελεστικός Διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση χρησιμοποιώντας προσβλητική και ανάρμοστη γλώσσα του ζήτησε να εγκαταλείψει το σπίτι του και να σταματήσει να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του. Προέβαλε τη θέση ότι στις 21/06/2012 αυτός έστειλε τ' ακόλουθο sms στον Εκτελεστικό Διευθυντή κ. XXXX Mayzus των Καθ' ων η Αίτηση: «ΧΧΧΧ μου έκανες εσύ αυτή την προσφορά για το σπίτι, δεν την επινόησα με το νου μου. Εγώ και η Λίντα είμαστε άνθρωποι και πρέπει να σκεφτόμαστε για το μέλλον και για ό,τι συμφωνήσαμε μαζί σου και δεν είναι δυνατό να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε αν οι όροι της συνεργασίας μας μεταβάλλονται ανά ημέρα. Και μιλώ για το σπίτι που μια μας διώξατε από το σπίτι μια μας δεχτήκατε πίσω στο σπίτι με διαφορετικούς όρους μετά μας ξαναδιώξατε και όλα αυτά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Απ' ότι μπορώ να καταλάβω δεν δίνεις δεκάρα για μένα. Η Λίντα δεν σου έχει κάνει τίποτε θα δώσω αυτές τις πληροφορίες στην Χριστίνα και θα τελειώσει αυτό. Ευχαριστώ.» Iσχυρίστηκε ότι ο κ. Mayzus του απάντησε με τ' ακόλουθο sms: «Πουτάνα μάθε ρωσικά εγώ θέλω να συνεχίσω να ενοικιάζω αυτό το σπίτι γιατί μου εξασφαλίζει πάρκιγκ για το αυτοκίνητο. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να χρησιμοποιείς το αυτοκίνητο ενόσω μένεις στο σπίτι. Άη γαμήσου και φύγε από το σπίτι. Θα σου κάνω μια πίπα και άη γαμήσου φύγε από το σπίτι.» Και ότι στη συνέχεια ο κ. Mayzus του έστειλε τ' ακόλουθο sms: «Δεν σου προσέφερα να χρησιμοποιείς το αυτοκίνητο και γάμα τα όπως θέλεις. Δεν μου αρέσει αυτό με απλά λόγια. Βαρέθηκα να φαντάζεστε πράγματα. Τώρα καταλαβαίνω πώς η Reili προσπάθησε να σε αποπλανήσει. Αν δεν μπορείς να δουλέψετε έτσι καθίστε πάνω σε ένα πέος και φύγετε.» Υποστήριξε ότι τα πιο πάνω μηνύματα (sms) ανταλλάγηκαν μεταξύ τους στη ρωσική γλώσσα και ότι οι πιο πάνω αναφορές του είναι η ελεύθερη μετάφρασή τους. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 δέσμη εγγράφων τα οποία περιέχουν, όπως υποστήριξε, φωτογραφίες (screenshots) των πιο πάνω sms που αντάλλαξε με τον κ. Mayzus. Ήταν η θέση του ως αποτέλεσμα των παράλογων και αβάσιμων κατηγοριών των Καθ' ων η Αίτηση εναντίον του (ότι καταχράστηκε το ποσό των €30.000 για ιδία χρήση), της προσβλητικής συμπεριφοράς του Eκτελεστικού Διευθυντή και της σχετικής απόφασής του να τερματίσει τη διαμονή του στο σπίτι και την χρήση από αυτόν του αυτοκινήτου του και των συνεχιζόμενων πιέσεων των Καθ' ων η Αίτηση σε αυτόν για να υπογράψει ένα καινούργιο συμβόλαιο εργοδότησης με πιο χαμηλό μισθό και να αποδεχτεί να τον μεταφέρουν στο γραφείο των Καθ' ων η Αίτηση στη Γερμανία, οδηγήθηκε στον εξαναγκασμό του σε παραίτηση καθ' ότι όλα τα πιο πάνω δημιούργησαν μια τόσο ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στα γραφεία των Καθ' ων η Αίτηση που δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται σ' αυτούς με αξιοπρέπεια. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω στις 06/08/2012 υπέβαλε την παραίτησή του. Ανέφερε ότι την ημερομηνία της παραίτησής του οι Καθ' ων η Αίτηση του όφειλαν €27.000 ως μισθούς βάσει του συμβολαίου του, €9.442 προμήθεια για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 και €2.156 απλήρωτη άδεια και €3.000 13ο μισθό για το

1. Ισχυρίστηκε ότι μετά την παραίτησή του κατάφερε να βρει άλλη εργασία μετά από 5-6 μήνες και ότι σε αυτή την εργασία εργάστηκε για 6 μήνες και έπαιρνε μηνιαίο μισθό €2.500 ακάθαρτα. Ήταν η θέση του ότι αυτός διαπραγματεύτηκε το θέμα της προμήθειάς του και του ειπώθηκε ότι αυτός και άλλοι 8-10 υπαλλήλοι των Καθ' ων η Αίτηση που εργάζονταν στις πωλήσεις θα λαμβάνουν 1% κάθε τέλος του μηνός πάνω στη διαφορά μεταξύ των χρημάτων από πελάτες που μπαίνουν στους Καθ' ων η Αίτηση και των χρημάτων από πελάτες που φεύγουν από τους Καθ' ων η Αίτηση (δηλαδή των χρημάτων που έπαιρναν πίσω οι πελάτες). Ότι κάθε μήνα κατατίθετο στο λογαριασμό του στην Ελληνική Τράπεζα ένα ποσό (το οποίο δεν ήταν σταθερό) ως προμήθεια-bonus. Υποστήριξε ότι του οφείλονται €9.000 ως προμήθεια-bonus για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του
2. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 Κατάσταση Αποδοχών των Κοινωνικών Ασφαλίσεων για το πρόσωπό του για τα έτη 2011-
3. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι κατά την περίοδο 01/11/2011 μέχρι 01/05/2012 όλες οι εργασίες στη Λεμεσό γίνονταν για τους Καθ' ων η Αίτηση και ότι η Vezora Limited δημιουργήθηκε στα ξαφνικά από τη Διοίκηση των Καθ' ων η Αίτηση η οποία του είπε ότι για να συνεχίσει να εργάζεται στους Καθ' ων η Αίτηση θα πρέπει να υπογράψει συμβόλαιο με τη Vezora Limited. Ισχυρίστηκε ότι η Vezora Limited εκτελούσε εργασίες πωλήσεων για τους Καθ' ων η Αίτηση. Επέμενε ότι κ. Μayzus είχε εγκρίνει την πληρωμή της προμήθειας σε αυτόν και ότι δικαίωμα σε προμήθεια είχαν και άλλοι υπαλλήλοι των Καθ' ων η Αίτηση. Ήταν η θέση του ότι αυτό το σχέδιο προμήθειας εφαρμόστηκε και στους Καθ' ων η Αίτηση και στη Vezora Limited καθότι όλες οι εργασίες γίνονταν για τους Καθ' ων η Αίτηση. Υποστήριξε ότι ουδέποτε του είχαν πει ότι η διαμονή του στην κατοικία του κ. Μayzus θα ήταν επί προσωρινής βάσεως, ότι στην κατοικία του κ. Μayzus διέμεναν και άλλοι εργοδοτούμενοι των Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι και αυτοί χρησιμοποιούσαν τα αυτοκίνητα του κ. Μayzus, ότι οι λογαριασμοί του νερού και του ηλεκτρικού ρεύματος πληρώνονταν από τους Καθ' ων η Αίτηση και ότι κανένας δεν του ανέφερε ότι αυτός έπρεπε να πληρώνει τους εν λόγω λογαριασμούς. Σε σχέση με τη συνομιλία που είχε με τον κ. Μayzus στις 21/6/2012 μέσω sms είπε ότι παρουσίασε στο Δικαστήριο όχι ολόκληρη την μεταξύ τους συζήτηση αλλά την ουσία της συνομιλίας τους και ότι μπορεί να διαβάσει και να μιλήσει ρωσικά, απλώς όταν γράφει ρωσικά το κάνει με λατινικούς χαρακτήρες. Ανέφερε ότι μόνο σε αυτόν πρότειναν να μετατεθεί στη Γερμανία και ότι του έλεγαν ότι εκεί θα έχει καλύτερο μέλλον και ότι αν δεν πάει στη Γερμανία θα τον απολύσουν. Ότι τον Ιούλιο του 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση δεν του είχαν πληρώσει τις προμήθειες για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 λέγοντας του ότι βρίσκονται σε φάση «αναδόμησης» τόσο της επιχείρησής τους όσο και της θέσης του και άρχισαν να τον «αποκόπτουν από διάφορα πράγματα» και έτσι αποφάσισε να παραιτηθεί. Αφού αναγνώρισε τα έγγραφα που του υποδείχτηκαν, κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 4, 5 και 6 αντίστοιχα τ' ακόλουθα έγγραφα

(1)κατάσταση αποδοχών του Αιτητή για τον μήνα Αύγουστο του 2012,

(2)συστατική επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση για τον Αιτητή ημερ. 08/08/2012 και

(3)οι καταστάσεις αποδοχών του Αιτητή για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του

1. Αρνήθηκε ότι αυτός έδωσε οδηγίες να τοποθετήσουν διαφημίσεις στην Google χωρίς να έχει τη σχετική άδεια και υποστήριξε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ήταν αυτοί που έβαλαν τις διαφημίσεις στην Google και όταν διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν το αποτέλεσμα που περίμεναν έριξαν το φταίξιμο πάνω του. Επανεξεταζόμενος είπε ότι για το 2011 δεν του δόθηκε 13ος μισθός. Ο κ. Μayzus κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε ως Τεκμήριο 12 τη σύμβαση εργασίας που υπογράφηκε μεταξύ του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση στις 21/02/2011 κατά την πρόσληψη του Αιτητή από τους Καθ' ων η Αίτηση. Κατέθεσε επίσης ως Τεκμήριο 13 τη σύμβαση εργασίας που υπογράφηκε μεταξύ του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση στις 21/05/2011 όταν οι καθαρές μηνιαίες απολαβές του Αιτητή αυξήθηκαν στις €2.
2. Ήταν η θέση του ότι με κοινή συναίνεση του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση η σύμβαση εργασίας του Αιτητή με τους Καθ' ων η Αίτηση καταγγέλθηκε και ο Αιτητής συνέχισε να συνεργάζεται με τους Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμήριο 14) μέσω μιας εταιρείας του ιδίου Ομίλου με την επωνυμία Vezora Limited. Ότι η Vezora Limited απασχολούσε άτομα που στην ουσία εργάζονταν για τους Καθ' ων η Αίτηση καθώς οι Καθ' ων η Αίτηση δεν ήταν επικερδείς κατά τον χρόνο εκείνο. Ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής εκείνη την περίοδο λάμβανε πέραν του ποσού των €2.600 που προβλεπόταν στο Τεκμήριο 14 ως καθαρός μηνιαίος μισθός και το ποσό των €400 από μία εταιρεία εγγεγραμμένη στη Λετονία. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 15 τη συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Λετονικής εταιρείας και του Αιτητή. Ανέφερε ότι την 01/05/2012 υπογράφηκε νέα σύμβαση εργασίας μεταξύ του Αιτητή και τους Καθ' ων η Αίτηση μέσω της οποίας ο Αιτητής επαναπροσλήφθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμήριο 3) και ότι ο τελευταίος καθαρός μισθός του Αιτητή ανερχόταν στο ποσό που αναφέρεται στο Τεκμήριο 3 (€2.600 καθαρά). Προέβαλε τον ισχυρισμό ότι τον Απρίλιο του 2012 σε συνάντηση που είχε με τον Αιτητή στα γραφεία των Καθ' ων η Αίτηση ανακοίνωσε στον Αιτητή ότι είχε προαχθεί σε Διευθύνοντα Σύμβουλο για μία δοκιμαστική περίοδο. Ότι κατά τη διάρκεια αυτής της δοκιμαστικής περιόδου οι Καθ' ων η Αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν ήταν κατάλληλος γι' αυτή τη θέση. Ότι τον Ιούνιο του 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση ανακοίνωσαν στον Αιτητή ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι Διευθύνοντας Σύμβουλος και ότι οι Καθ' ων η Αίτηση περαιτέρω αποφάσισαν ότι ο Αιτητής θα έπρεπε να μετακομίσει στη Γερμανία ώστε να εργαστεί στο τμήμα των Καθ' ων η Αίτηση που βρισκόταν εκεί. Υποστήριξε ότι ο Αιτητής συμφώνησε, πήγε στη Γερμανία για 1-2 εβδομάδες και ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ουδέποτε πίεσαν τον Αιτητή να δεχτεί την εν λόγω θέση. Ακόμη ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε υπήρξε πρόταση για μείωση του μισθού του Αιτητή. Ανέφερε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση διεξάγουν τις εργασίες τους σε όλη την Ευρώπη και η μετάθεση υπαλλήλων τους στα διάφορα γραφεία τους που διατηρούν στο εξωτερικό αποτελεί συνήθη πρακτική. Ήταν ισχυρισμός του ότι ο Αιτητής τον Οκτώβριο του 2011 εισηγήθηκε στη Διεύθυνση των Καθ' ων η Αίτηση να ετοιμάσει ένα σύστημα πρόσθετων αποδοχών σύμφωνα με το οποίο οι εργαζόμενοι στο Τμήμα Πωλήσεων των Καθ' ων η Αίτηση θα λάμβαναν προμήθεια 1% βάσει των κερδών των Καθ' ων η Αίτηση και ότι αυτός αποδέχτηκε την εισήγηση του Αιτητή λέγοντας του ότι για να προχωρήσει αυτό το σχέδιο θα έπρεπε πρώτα να εγκριθεί από τη Διοίκηση των Καθ' ων η Αίτηση. Ότι ο Αιτητής χωρίς να παρουσιάσει οποιοδήποτε σχέδιο στη Διοίκηση των Καθ' ων η Αίτηση για έγκριση, με δόλο και ψευδείς δηλώσεις παραπλάνησε το λογιστήριο των Καθ' ων η Αίτηση ισχυριζόμενος ότι το σύστημα πρόσθετων αποδοχών είχε εγκριθεί από τη Διοίκηση με αποτέλεσμα το λογιστήριο να του καταβάλει το ποσό των €17.443 κατά την περίοδο μεταξύ Αυγούστου του 2011 και Απριλίου του 2012 ως προμήθειες. Σημείωσε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση κατά την πιο πάνω περίοδο δεν είχαν κέρδη τους περισσότερους μήνες. Ήταν η θέση του ότι πληροφορήθηκε για τις πιο πάνω ενέργειες του Αιτητή όταν τον Απρίλιο του 2012 ρωτήθηκε από τον οικονομικό διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση κατά πόσον είχε εξουσιοδοτήσει τον Αιτητή να παίρνει προμήθειες. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 16 τα έγγραφα της αγωγής με αριθμό 1275/13 που καταχώρησαν οι Καθ' ων η Αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εναντίον του Αιτητή για τα ποσά που είσπραξε με δόλιο τρόπο ο Αιτητής από τους Καθ' ων η Αίτηση ως προμήθεια. Υποστήριξε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποφάσισαν να μην τερματίσουν την απασχόληση του Αιτητή αλλά να τον μετακινήσουν σε άλλο τμήμα της εταιρείας με διαφορετικά καθήκοντα και υπευθυνότητες έτσι ώστε να μην έχει πρόσβαση ή ανάμειξη στα οικονομικά ζητήματα των Καθ' ων η Αίτηση χωρίς οποιαδήποτε μείωση στον μισθό του. Ανέφερε ότι ο Αιτητής είχε επίσης καταχραστεί το ποσό των €30.000 από τρίτη εταιρεία η οποία είναι μέλος του ιδίου Ομίλου εταιρειών με τους Καθ' ων η Αίτηση. Ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής εργοδοτείτο από μια τρίτη εταιρεία η όποια «έδινε binary options» και χρησιμοποίησε το συμβόλαιο που είχαν οι Καθ' ων η Αίτηση με την Google για να διαφημίσει την εταιρεία που διοικούσε χωρίς να του δοθεί οποιαδήποτε σχετική άδεια ή εξουσιοδότηση και ότι εξ αιτίας της πιο πάνω συμπεριφοράς του Αιτητή οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν απώλεια €30.
3. Απέρριψε τις θέσεις του Αιτητή ότι οι Καθ' ων η Αίτηση του πρόσφεραν δωρεάν διαμονή στο σπίτι του και το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τα αυτοκίνητά του. Ισχυρίστηκε ότι αυτό που συνέβηκε ήταν ότι αυτός επέτρεψε στον Αιτητή να διαμένει στο σπίτι του προσωρινά για σύντομο χρονικό διάστημα μέχρι να βρει νέο μέρος για να ζήσει όταν το καλοκαίρι του 2011 είχε λήξει η ενοικίαση του διαμερίσματος που ενοικίαζε ο Αιτητής και ότι είχαν συμφωνήσει ότι κατά την περίοδο που θα διέμενε στο σπίτι του ο Αιτητής θα πλήρωνε τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού. Ότι τον Ιούνιο του 2012 πληροφορήθηκε ότι ο Αιτητής διέμενε στο σπίτι του για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ότι ουδέποτε πλήρωσε τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού και ότι οδηγούσε τα αυτοκίνητά του που βρίσκονταν σταθμευμένα στον χώρο στάθμευσης του σπιτιού του και ενεπλάκη σε δυστύχημα χωρίς να τον ενημερώσει. Ότι λόγω των πιο πάνω του ζήτησε να φύγει αμέσως από το σπίτι του και του τόνισε ότι ουδέποτε του επέτρεψε να χρησιμοποιεί τα αυτοκίνητά του. Αρνήθηκε ότι η συμπεριφορά του εναντίον του Αιτητή υπήρξε ανάρμοστη. Στη συνέχεια ανέφερε ότι στις 07/08/2012 ο Αιτητής παρέδωσε επιστολή στη Διοίκηση των Καθ' ων η Αίτηση στην οποία ανέγραφε ότι παραιτείται από τη θέση του καθώς δεν μπορούσε να εκπληρώσει τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του (Τεκμήριο 17). Σημείωσε ότι η εν λόγω επιστολή απευθυνόταν σε αυτόν αλλά κατά τον εν λόγω χρόνο αυτός δεν ήταν στην Κύπρο. Ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχτηκαν την παραίτηση του Αιτητή και στις 08/08/2012 οι Καθ' ων η Αίτηση παρέδωσαν ένα έγγραφο στον Αιτητή στο οποίο αναγράφονταν ότι τρία έγγραφα (α) επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 08/08/2012 αναφορικά με τις οφειλόμενες από τους Καθ' ων η Αίτηση στον Αιτητή απολαβές, (β) επιστολή ημερομηνίας 08/08/2012 με τίτλο «Τo Whom it May Concern» και (γ) επιβεβαιωτική επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 08/08/2012 παραλαβής της επιστολής παραίτησης του Αιτητή, παρουσιάστηκαν στον Αιτητή και ότι τα εν λόγω έγγραφα θα υπογραφούν κατά την άφιξη του κ. Mayzus στην Κύπρο το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 19 ανυπόγραφη επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 08/08/2012 στην οποία επισυναπτόταν η κατάσταση αποδοχών του Αιτητή για τον μήνα Αύγουστο του
4. Στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται ότι θα του καταβληθεί το καθαρό ποσό των €3.684,04 προς εξόφληση της αναλογίας του δεδουλευμένου μισθού του για την περίοδο 01/08/2012 - 08/08/2012, της μη παραχωρηθείσας ετήσιας άδειας 4 ημερών, της αναλογίας 13ου μισθού για 6 μήνες και της πληρωμής αντί προειδοποίησης 2 εβδομάδων. Ως Τεκμήριο 20 κατέθεσε ανυπόγραφη επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση που φέρει τον τίτλο Confirmation of your Letter of Resignation dated 07/08/2012 και στην οποία γίνεται αναφορά ότι η παραίτηση του Αιτητή γίνεται αποδεχτή και ότι ο κ. Mayzus έλαβε γνώση των 4 σημείων που αναφέρει ο Αιτητής στην επιστολή παραίτησής του (γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα 4 σημεία) και ότι θα τα συζητήσει μαζί του όταν αφιχθεί στην Κύπρο. Ως Τεκμήριο 21 κατέθεσε ενυπόγραφη επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση που φέρει τον τίτλο Confirmation of your Letter of Resignation dated 07/08/2012 στην οποία γίνεται αναφορά ότι η παραίτηση του Αιτητή γίνεται αποδεχτή και ότι κ. Mayzus έλαβε γνώση των σημείων που αναφέρει ο Αιτητής στην επιστολή παραίτησής του (δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα εν λόγω σημεία) και ότι θα τα συζητήσει μαζί του όταν αφιχθεί στην Κύπρο. Στη συνέχεια ανέφερε ότι ο Αιτητής απέστειλε επιστολή στους Καθ' ων η Αίτηση μέσω του δικηγόρου του στις 10/10/2012 (Τεκμήριο 22). Ότι στις 11/10/2012 οι Καθ' ων η Αίτηση (α) παρέδωσαν επιστολή στον Αιτητή (ως Τεκμήριο 23 κατατέθηκε αντίγραφο της εν λόγω επιστολής στην οποία επισυνάπτεται πιστοποιητικό αποδοχών του Αιτητή για τον μήνα Αύγουστο του 2012 το οποίο σημειώνουμε είναι το ίδιο με το Τεκμήριο 4 αλλά είναι διαφορετικό από αυτό που είναι μέρος του Τεκμηρίου 19) με την οποία τον πληροφορούσαν ότι δικαιούται το συνολικό ποσό των €1.204,41 ως οφειλόμενο μισθό για την περίοδο 01/08/2012 - 07/08/2012 και μη ληφθείσα ετήσια άδεια 4 ημερών και (β) εξέδωσαν επιταγή για το εν λόγω ποσό (Τεκμήριο 24). Ότι ο Αιτητής παρέλαβε το Τεκμήριο 24 αλλά στη συνέχεια την επέστρεψε στους Καθ' ων η Αίτηση χωρίς οποιαδήποτε δικαιολογία. Σημείωσε ότι οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση απάντησαν στον δικηγόρο του Αιτητή με το Τεκμήριο
5. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η ατασθαλία σε σχέση με το λογαριασμό της Google ανακαλύφθηκε όταν το λογιστήριο των Καθ' ων η Αίτηση έπρεπε να πληρώσει €30.000 στην Google. Eίπε ότι όταν αυτός ήρθε στην Κύπρο τέλη Απριλίου - αρχές Μαΐου 2012 ζήτησε εξηγήσεις από τον Αιτητή για το εν λόγω ζήτημα. Στη συνέχεια ανέφερε ότι τέλη Απριλίου - αρχές Μαΐου 2012 ο οικονομικός διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση τον ρώτησε για ποιο λόγο εξουσιοδότησε την πληρωμή προμηθειών στον Αιτητή τη στιγμή που οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν κέρδη και υποστήριξε ότι ήταν τότε που ανακάλυψε τις πράξεις του Αιτητή σχετικά με τις προμήθειες. Ισχυρίστηκε ότι τότε συναντήθηκε με τον Αιτητή και ότι όταν τον ρώτησε τι συμβαίνει αυτός του απάντησε ότι τον παρεξήγησε και ότι ήταν με την εντύπωση ότι είχε εγκριθεί το πρόγραμμα προμηθειών και υποσχέθηκε να επιστρέψει στους Καθ' ων η Αίτηση τα χρήματα που πήρε. Ήταν η θέση του ότι ενόψει όλων των πιο πάνω εκείνη την περίοδο έδωσε οδηγίες στον οικονομικό διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση να μην ακολουθεί οδηγίες που του δίνονται από τον Αιτητή και να σταματήσει να πληρώνει στον Αιτητή προμήθειες. Ανέφερε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ουδέποτε πίεσαν τον Αιτητή να πληρώσει τις €30.000 που κατέβαλαν στην Google αλλά ζητούσαν από τον Αιτητή να επιστρέψει τα χρήματα που πήρε ως προμήθειες. Ήταν η θέση του ότι οι μέτοχοι της Vezora Limited και των Καθ' ων η Αίτηση «είναι η ίδια ομάδα» αλλά ότι η διευθυντική ομάδα των δύο πιο πάνω εταιρειών είναι διαφορετική. Σημείωσε ότι ο Αιτητής δεν διορίστηκε Διευθύνοντας Σύμβουλος των Καθ' ων η Αίτηση γιατί δεν είχε τη σχετική έγκριση από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και ότι απλώς προωθήθηκε γι' αυτή την θέση. Ισχυρίστηκε ότι επειδή ο Αιτητής δεν είχε τα προσόντα για να διοριστεί ως Διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση του είπαν να πάει στα γραφεία των Καθ' ων η Αίτηση στην Γερμανία για να γίνει εκεί Διευθυντής. Σε σχέση με τα sms που ισχυρίστηκε ο Αιτητής ότι του απέστειλε είπε ότι δεν μπορεί να επιβεβαιώσει κατά πόσο η εν λόγω συνομιλία μεταξύ τους έλαβε χώρα και ότι δεν θυμάται επακριβώς τη σχετική συνομιλία που είχαν. Επίδικα θέματα Το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί, αφού αξιολογήσει το ενώπιόν του μαρτυρικό υλικό και εφαρμόσει τις σχετικές νομικές αρχές, για τα πιο κάτω ζητήματα:

(1)ποια είναι η περίοδος απασχόλησης του Αιτητή στους Καθ' ων η Αίτηση για σκοπούς του Νόμου,

(2)ποιες ήταν οι τελευταίες απολαβές του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου,

(3)κατά πόσον ο Αιτητής δικαιολογείτο στις 06/08/2012 να υποβάλει παραίτηση λόγω εξαναγκασμού του σε παραίτηση που οφείλεται στη συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση και

(4)κατά πόσον οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν στον Αιτητή αποζημίωση για μη παραχωρηθείσα ετήσια άδεια, αναλογία 13ου μισθού και προμήθειες για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του

1. Νομική Πτυχή - Ανάλυση μαρτυρίας - Γεγονότα - Εφαρμογή Νομικής Πτυχής Α. Λύση της εργασιακής σχέσης μεταξύ των διαδίκων
2. Περίοδος Απασχόλησης του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου Το Μέρος Ι του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου, καθορίζει τον τρόπο υπολογισμού της περιόδου της απασχόλησης ενός εργοδοτουμένου και ορίζει ότι οι σχετικές πρόνοιες για τον υπολογισμό της περιόδου απασχόλησης εφαρμόζονται μόνο αναφορικά με την εργοδότηση σε ένα εργοδότη με εξαίρεση τις περιπτώσεις που καλύπτονται από την επιφύλαξη της παραγράφου 3 του Μέρους Ι του Δεύτερου Πίνακα, η οποία προβλέπει τ' ακόλουθα: «Νοείται ότι όταν η επιχείρηση ή τμήμα της επιχείρησης εργοδότη μεταβιβάζεται ως έχει σε άλλο εργοδότη ή όταν ο εργοδοτούμενος μετατίθεται από μια εταιρεία σε άλλη σύμφωνα με την παράγραφο (γ) του άρθρου 20 του παρόντος Νόμου, τότε όλες οι εβδομάδες απασχόλησης στον πρώτο εργοδότη θεωρούνται κατά τον υπολογισμό της περιόδου απασχόλησης ως απασχόληση στο δεύτερο εργοδότη.» Το Μέρος ΙΙ του ιδίου Πίνακα αναφέρει τους λόγους κάτω από τους οποίους δεν διακόπτεται το συνεχές της απασχόλησης ενός εργοδοτούμενου. Στο εδάφιο (γ) της παραγράφου 7 του εν λόγω Μέρους προνοείται ότι το συνεχές της απασχόλησης δεν διακόπτεται με την αλλαγή του προσώπου του εργοδότη ως εκτίθεται στις πρόνοιες της επιφύλαξης της παραγράφου 3 του Μέρους Ι του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου. Το άρθρο 20(γ) του Νόμου προνοεί για μετάθεση από την εργοδότρια εταιρεία σε άλλη συνδεδεμένη εταιρεία και καθορίζει την έννοια των συνδεδεμένων εταιρειών. Πιο συγκεκριμένα το εν λόγω άρθρο αναφέρει τα εξής: «(γ) Αν ο εργοδότης του είναι εταιρεία εγγεγραμμένη με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο και τον μεταθέτει σε κατάλληλη απασχόληση σε άλλη εταιρεία η οποία είναι συνδεδεμένη με την εταιρεία στην οποία απασχολείται: Νοείται ότι για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, δύο εταιρείες θεωρούνται 'συνδεδεμένες εταιρείες' αν η μια είναι θυγατρική της άλλης ή αν και οι δύο εταιρείες είναι θυγατρικές τρίτης εταιρείας· ο όρος 'θυγατρική εταιρεία' έχει την έννοια που αποδίδεται σ΄ αυτόν από το άρθρο 148 του περί Εταιρειών Νόμου.» Το άρθρο 148 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 προβλέπει τα πιο κάτω: «148.

(1)Για τους σκοπούς του Νόμου αυτού, τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου

(3), εταιρεία λογίζεται θυγατρική άλλης αν, αλλά μόνο αν, - (α) η άλλη εταιρεία είτε - (

1. i)είναι μέλος της και ελέγχει τη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου της· ή (
2. ii)κατέχει την πλειοψηφία των δικαιωμάτων ψήφου σε αυτή· ή (iii) είναι μέλος της και ελέγχει την πλειοψηφία των δικαιωμάτων ψήφου των μελών της δυνάμει συμφωνίας που έχει συναφθεί με άλλα μέλη της. (β) η εταιρεία που αναφέρθηκε πρώτα είναι θυγατρική οποιασδήποτε εταιρείας η οποία είναι θυγατρική εκείνης της άλλη.» Σημειώνουμε ότι το άρθρο 20 (δ) του Νόμου προβλέπει ότι: «Εργοδοτούμενος δεν δικαιούται εις πληρωμήν λόγω πλεονασμού-.. αν πριν από τον τερματισμό της απασχολήσεως άλλος εργοδότης ο οποίος είναι εταιρεία στην οποία ο προηγούμενος εργοδότης είναι κύριος μέτοχος ή ασκεί ουσιαστικό έλεγχο προσφέρει στον εργοδοτούμενο κατάλληλη απασχόληση.» Το βάρος απόδειξης της μη διακοπής της απασχόλησης το έχει ο εργοδοτούμενος. Κατ' αρχάς παρατηρούμε ότι στο Τεκμήριο 2 φαίνεται ότι ο Αιτητής από τον Φεβρουάριο του 2011 μέχρι τον Αύγουστο του 2011 απασχολείτο από τους Καθ' ων η Αίτηση, από τον Σεπτέμβριο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο του 2012 απασχολείτο από τη Vezora Limited και από τον Μάιο του 2012 μέχρι τον Αύγουστο του 2012 από τους Καθ' ων η Αίτηση. Ο Αιτητής κατέθεσε ότι τον Οκτώβριο - Νοέμβριο του 2011 προάχθηκε στη θέση του βοηθού Εκτελεστικού Διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση με μισθό €3.000 αρχής γενομένης από 01/12/2011 και ότι ο μισθός του πληρωνόταν από τη Vezora Limited η οποία ήταν θυγατρική των Καθ' ων η Αίτηση. Ο Αιτητής δεν έδωσε οποιεσδήποτε περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με τις πιο πάνω θέσεις του και δεν εξήγησε τη διαφορά μεταξύ των πιο πάνω θέσεων του (σχετικά με τις ημερομηνίες) με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2. Ούτε κατέθεσε οποιαδήποτε στοιχεία σχετικά με τη μετοχική δομή των Καθ' ων η Αίτηση και της Vezora Limited για τις περιόδους Σεπτεμβρίου - Δεκεμβρίου 2011 και Απριλίου - Μαΐου 2012 που ήταν οι σχετικοί ουσιώδεις χρόνοι. Ο κ. Mayzus

(1)κατέθεσε (α) γενικά και αόριστα ότι η σύμβαση εργασίας του Αιτητή με τους Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμήριο 13) καταγγέλθηκε με κοινή συμφωνία των μερών (δεν έδωσε οποιεσδήποτε διευκρινίσεις ούτε κατέθεσε οποιαδήποτε σχετικά στοιχεία) και (β) ότι από 01/11/2011 ο Αιτητής απασχολείτο από τη Vezora Limited με βάση το Τεκμήριο 14 χωρίς να μας εξηγήσει τη διάσταση μεταξύ των πιο πάνω θέσεων του (σχετικά με τις ημερομηνίες) με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 και

(2)δεν κατέθεσε στοιχεία σχετικά με τη μετοχική δομή των Καθ' ων η Αίτηση και της Vezora Limited για τις περιόδους Σεπτεμβρίου - Δεκεμβρίου 2011 και Απριλίου - Μαΐου 2012 που ήταν οι σχετικοί ουσιώδεις χρόνοι και περιορίστηκε απλώς στο να αναφέρει γενικά και αόριστα ότι οι Καθ' ων η Αίτηση και η Vezora Limited είχαν την ίδια ομάδα μετόχων αλλά διέφερε η ομάδα των διευθυντών τους. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε και να κρίνουμε κατά πόσον οι Καθ' ων η Αίτηση και η Vezora Limited μπορούν να θεωρηθούν ως εταιρείες που συνδέονται σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Το γεγονός ότι και οι δύο εν λόγω εταιρείες είχαν τους ίδιους μετόχους (όπως είπε ο κ. Mayzus) δεν καθιστά την μια θυγατρική της άλλης ή και τις δύο θυγατρικές μιας τρίτης εταιρείας ούτε σημαίνει ότι η μια ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στην άλλη. Ως εκ τούτου η πρόνοια σχετικά με μετάθεση σε συνδεδεμένη εταιρεία που περιέχεται στην επιφύλαξη της παραγράφου 3 του Μέρους 1 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου δεν εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση (Βλέπε Demades Auto Supplies (Limassol) Ltd v. Γεωργίας Ιωαννίδου

(1996)1 Α.Α.Δ. 228, Ταμείον Πλεονάζοντος Προσωπικού ν. Παναγιώτα Ονησιφόρου

(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 504). Σημειώνουμε ότι δεν διευκρινίζεται στον Νόμο η έννοια της μεταβίβασης μιας επιχείρησης από ένα εργοδότη σε άλλο «ως έχει». Έχει νομολογηθεί ότι όταν ο νέος εργοδότης γίνεται κάτοχος μιας τρέχουσας επιχείρησης (as a going concern) δηλαδή γίνεται κάτοχος στοιχείων (όπως όνομα, κτηριακές εγκαταστάσεις, εξοπλισμός, ενεργητικό και παθητικό, φήμη, πελατεία κ.λ.π.) που του δίνουν τη δυνατότητα να συνεχίσει την επιχείρηση χωρίς καμιά διακοπή τότε θεωρείται ότι υπήρξε μεταβίβαση «ως έχει»[2]. Στην απόφαση Secretary of State for Employment v. 1. Cohen and 2. Beaupress Ltd

(1987)IRLR 169 αναφέρθηκε ότι το βάρος απόδειξης ότι υπήρξε μεταβίβαση μιας επιχείρησης από τον ένα εργοδότη σε άλλο το φέρει ο εργοδοτούμενος και ότι για να δικαιολογηθεί συμπέρασμα μεταβίβασης ο εργοδοτούμενος θα πρέπει να δώσει κάποια μαρτυρία που να τείνει να καταδείξει ότι υπήρχε μεταβίβαση της επιχείρησης του εργοδότη[3]. Τονίστηκε ότι η πολιτική και ο σκοπός της εργατικής νομοθεσίας δεν πρέπει να εξουδετερώνονται με την εφαρμογή ενός αυστηρού επιπέδου απόδειξης αφού οι εργοδοτούμενοι δεν μπορούν να έχουν άμεση και λεπτομερή γνώση των οικονομικών πράξεων των εργοδοτών τους και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι έτοιμο να συναγάγει τέτοια συμπεράσματα τα οποία είναι δίκαιο από την οποιαδήποτε μαρτυρία τέθηκε ενώπιόν του[4]. Ο Αιτητής ανέφερε όλες οι εργασίες της Vezora Limited γίνονταν από τα γραφεία των Καθ' ων η Αίτηση στη Λεμεσό και ήταν εργασίες που αφορούσαν τους Καθ' ων η Αίτηση. Πιο συγκεκριμένα, είπε ότι η Vezora Limited εκτελούσε εργασίες πωλήσεων για τους Καθ' ων η Αίτηση. Δεν έδωσε οποιαδήποτε άλλα στοιχεία ούτε άλλες λεπτομέρειες. Ο κ. Mayzus ενώ ανέφερε ότι η Vezora Limited απασχολούσε εργοδοτούμενους των Καθ' ων η Αίτηση καθότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν ήταν επικερδείς εκείνη την περίοδο δεν αντέκρουσε τις πιο πάνω αναφορές του Αιτητή και δεν μας ανέφερε ποιες εργασίες εκτελούσε η Vezora Limited και με τρόπο και από ποια πρόσωπα εκτελούνταν οι εργασίες των Καθ' ων η Αίτηση κατά την εν λόγω περίοδο αφού οι εργοδοτούμενοι των Καθ' ων η Αίτηση απασχολούνταν από τη Vezora Limited παρά μόνο περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν άδεια από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς χωρίς να συνδέσει την τελευταία αναφορά του με κάτι άλλο. Οι υποβολές της δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση στον Αιτητή ότι η Vezora Limited ασχολείτο με συγκεκριμένο έργο και ότι αυτός είχε ζητήσει να πάει στη Vezora Limited παρέμειναν μετέωρες αφού δεν επιβεβαιώθηκαν από τη μαρτυρία του κ. Mayzus. Ενώ o κ. Mayzus ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής λάμβανε προμήθειες από τους Καθ' ων η Αίτηση από τον Αύγουστο του 2011 δεν μας μας εξήγησε για ποιο λόγο το λογιστήριο των Καθ' ων η Αίτηση συνέχισε να καταβάλει στον Αιτητή προμήθειες και μετά την 01/11/2011 που, όπως ήταν η θέση του, ο Αιτητής σταμάτησε να είναι εργοδοτούμενος των Καθ' ων η Αίτηση. Παρατηρούμε ότι στην έκθεση απαίτησης που καταχώρησαν οι Καθ' ων η Αίτηση στην αγωγή με αρ. 1275/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εναντίον του Αιτητή (Τεκμήριο 16) οι Καθ' ων η Αίτηση αναγράφουν ότι ο Αιτητής υπήρξε εργοδοτούμενός τους από τις 21/02/2011 μέχρι τις 06/08/2012 η οποία αναφορά βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με τη μαρτυρία που έθεσε ενώπιόν μας ο κ. Mayzus. Επίσης στο Τεκμήριο 5 οι Καθ' ων η Αίτηση ανέγραψαν ότι ο Αιτητής προσλήφθηκε από αυτούς στις 21/02/2011 και ότι την 01/11/2011 προάχθηκε στη θέση του Head of Back Office and Client Relations Department χωρίς να αναφέρουν οτιδήποτε για διακοπή της εργοδότησης του Αιτητή ή για απασχόλησή του από τη Vezora Limited. Ακόμη παρατηρούμε ότι ο κ. Mayzus ανέφερε χωρίς να δώσει οποιεσδήποτε εξηγήσεις ότι την 01/05/2012 ο Αιτητής υπέγραψε συμβόλαιο με τους Καθ' ων η Αίτηση και επαναπροσλήφθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση ως Head of Back Office and Client Relations Department αλλά στη συνέχεια ανέφερε ότι τον Απρίλιο του 2012 είπε στον Αιτητή ότι είχε προαχθεί σε Διευθύνοντα Σύμβουλο των Καθ' ων η Αιτηση. Δεν μας εξήγησε πώς γίνεται ο Αιτητής να προαχθεί σε Διευθύνοντα Σύμβουλο των Καθ' ων η Αίτηση τον Απρίλιο του 2012 αφού δεν ήταν εργοδοτούμενος των Καθ' ων η Αίτηση. Αναφέρουμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι είχαν όλα τα σχετικά στοιχεία στην κατοχή τους και γνώριζαν όλες τις σχετικές περιστάσεις δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου σαφή και λεπτομερή μαρτυρία σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες άλλαξε δύο φορές το πρόσωπο που εργοδοτούσε τον Αιτητή. Σημειώνουμε ότι στα έγγραφα που κατατέθηκαν ενώπιόν μας ως τα συμβόλαια εργασίας του Αιτητή δεν περιέχεται λεπτομερής περιγραφή των καθηκόντων εργασίας του Αιτητή σε σχέση με τα πρόσωπα που φαίνονται σε αυτά ως εργοδότες του και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να εξάγουμε από το περιεχόμενό τους οποιαδήποτε συγκεκριμένα συμπεράσματα σε σχέση με τις εργασίες που εκτελούσε ο Αιτητής στο κάθε νομικό πρόσωπο που φαινόταν να τον απασχολεί σε σχέση με τις εργασίες του νομικού προσώπου που τον εργοδοτούσε. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι δεν τέθηκε ενώπιόν μας οποιαδήποτε μαρτυρία τι συνέβηκε τον Απρίλιο - Μάιο του 2012 με τις εργασίες των Καθ' ων η Αίτηση και της Vezora Limited και τους άλλους εργοδοτούμενους της Vezora Limited. Από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι ο Αιτητής από την ημερομηνία πρόσληψής του από τους Καθ' ων η Αίτηση μέχρι και την ημερομηνία που υπέβαλε την παραίτησή του εργαζόταν στον ίδιο χώρο εργασίας, κάτω από την ίδια ουσιαστικά διεύθυνση (τον κ. Mayzus) και εκτελούσε εργασίες που αφορούσαν τον Όμιλο εταιρειών στον όποιο ανήκαν οι Καθ' ων η Αίτηση. Κρίνουμε ότι ενώ το υλικό που τέθηκε ενώπιόν μας μπορεί να αποτελέσει επαρκές υπόβαθρο ώστε να συναχθεί ότι υπήρξε μεταβίβαση της επιχείρησης ή ενός τμήματος της επιχείρησης των Καθ' ων η Αίτηση «ως έχει» στη Vezora Limited το φθινόπωρο του 2011, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανοποιητικό και επαρκές ώστε να αποδεικνύει στο χαμηλό επίπεδο απόδειξης που απαιτείται ότι τον Απρίλιο - Μάιο του 2012 υπήρξε μεταβίβαση της επιχείρησης της Vezora Limited «ως έχει» στους Καθ' ων η Αίτηση. Είμαστε της άποψης ότι οι αναφορές των Καθ' ων η Αίτηση ότι η Vezora Limited εκείνη την περίοδο απασχολούσε εργοδοτούμενους των Καθ' ων η Αίτηση και ότι ο Αιτητής υπήρξε εργοδοτούμενός τους από τις 21/02/2011 μέχρι τις 06/08/2012 δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αρκετές για εξαγωγή συμπεράσματος μεταβίβασης της επιχείρησης της Vezora Limited «ως έχει» στους Καθ' ων η Αίτηση τον Απρίλιο - Μάιο του 2012. Ενόψει των πιο πάνω καταλήγουμε ότι η περίοδος που εργάστηκε ο Αιτητής στους Καθ' ων η Αίτηση από 01/05/2012 μέχρι 07/08/2012 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως συνεχής με την περίοδο απασχόλησής του στη Vezora Limited για σκοπούς του Νόμου. Συνακόλουθα βρίσκουμε ότι για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και του Νόμου η περίοδος απασχόλησης του Αιτητή είναι από 01/05/2012 μέχρι 07/08/2012. Το άρθρο 3 του Νόμου ρυθμίζει το δικαίωμα του εργοδοτουμένου σε αποζημιώσεις στην περίπτωση παράνομου τερματισμού της απασχόλησής του και πιο συγκεκριμένα τα δικαιώματά του καθορίζονται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα υπό την προϋπόθεση ότι ο εργοδοτούμενος έχει απασχοληθεί συνεχώς επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες. Στην υπόθεση Elli Kapsou v. Middle East Airlines Airliban

(1988)1 C.L.R. 152 τόσο η πλειοψηφία όσο και η μειοψηφία του Εφετείου αποφάσισαν ότι όπου η εργοδότηση δεν διάρκεσε τουλάχιστον 26 εβδομάδες δεν παρέχεται δικαίωμα σε αποζημιώσεις για τερματισμό της απασχόλησης βάσει του άρθρου 3

(1)του Ν.24/67 και ως εκ τούτου το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών («το Δ.Ε.Δ.») δεν έχει οποιαδήποτε δικαιοδοσία. Με βάση τα πιο πάνω ο Αιτητής λόγω της περιόδου απασχόλησής του στους Καθ' ων η Αίτηση δεν νομιμοποιείται να αξιώνει στο Δ.Ε.Δ. αποζημιώσεις για τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης του με τους Καθ' ων η Αίτηση. Συνακόλουθα οι σχετικές αξιώσεις του απορρίπτονται. Για σκοπούς πληρότητας, σε περίπτωση που τα πιο πάνω συμπεράσματά μας κριθούν λανθασμένα, θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε και το ζήτημα του τερματισμού της εργασιακής σχέσης του Αιτητή με τους Καθ' ων η Αίτηση.

1. Τελευταίες απολαβές του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου Σύμφωνα με την ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2 του Νόμου: "ημερομίσθιον" περιλαμβάνει πάσαν χρηματικήν αντιμισθίαν εκ της απασχολήσεως εργοδοτουμένου ή παν κέρδος εκ της τοιαύτης απασχολήσεως δεκτικόν χρηματικής αποτιμήσεως ως και την εισφοράν την καταβλητέαν εις το Κεντρικόν Ταμείον Αδειών, το ιδρυθέν δυνάμει των περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμων του 1967 έως 1979, εξαιρουμένων όμως εκτάκτων προμηθειών και κατά χάριν (ex-gratia) πληρωμών· Από το Τεκμήριο 2 το οποίο σημειώνουμε ότι κατατέθηκε από τον Αιτητή χωρίς να αμφισβητηθεί ή να αντικρουστεί από την πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση προκύπτει ότι οι εργοδότες του Αιτητή από την 01/12/2012 δήλωναν στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι οι ακαθάριστες μηνιαίες απολαβές του Αιτητή ανέρχονταν στο ποσό των €3.
2. Περαιτέρω (α) στις καταστάσεις αποδοχών του Αιτητή για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2012 (Τεκμήριο 6) φαίνεται ότι ο ακαθάριστος μηνιαίος μισθός του Αιτητή ανερχόταν στο ποσό των €3.146 και (β) στο Τεκμήριο 3 αναγράφεται ότι ο καθαρός μηνιαίος μισθός του Αιτητή ανέρχεται στο ποσό των €2.
3. Ο όρος «ημερομίσθιο» περιλαμβάνει και τις εισφορές του εργοδοτουμένου στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων αφού είναι χρηματική αντιμισθία που δίνεται στον εργοδοτούμενο λόγω της απασχόλησής του και ως εκ τούτου οι μηνιαίες απολαβές ενός εργοδοτουμένου για σκοπούς του Νόμου είναι οι ακαθάριστες απολαβές του και όχι οι καθαρές απολαβές του. Στην παρούσα περίπτωση οι ακαθάριστες απολαβές του Αιτητή ανέρχονται στο ποσό των €3.
4. Η θέση του Αιτητή ότι λάμβανε ένα επιπλέον ποσό €400 από θυγατρική εταιρεία των Καθ' ων η Αίτηση στο εξωτερικό μετά την 01/05/2012 τέθηκε ενώπιόν μας πολύ γενικά και αόριστα χωρίς οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία που να την επιβεβαιώνουν, να εξηγούν τον λόγο που δεν υπάρχει σχετική αναφορά για το εν λόγω ποσό στο Τεκμήριο 3, να διευκρινίζουν ποια είναι αυτή η θυγατρική εταιρεία και να συνδέει με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο την εν λόγω αμοιβή με τις εργασίες που προσέφερε ο Αιτητής στους Καθ' ων η Αίτηση στην Κύπρο μετά την 01/05/
5. Ως εκ τούτου κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στην εν λόγω μαρτυρία του Αιτητή για εξαγωγή ευρημάτων γεγονότων που να στηρίζουν τη θέση του Αιτητή. Σημειώνουμε ότι επειδή η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση κατέθεσε το Τεκμήριο 15 (στο οποίο αναφέρεται ότι διέπεται από δίκαιο της Λετονίας και ότι η αμοιβή του Αιτητή αφορά υπηρεσίες που πρόσφερε ο Αιτητής σε Λετονική εταιρεία) χωρίς να το θέσει στον Αιτητή κατά την αντεξέτασή του και χωρίς να υποβάλει στον Αιτητή τις σχετικές θέσεις της κατά την αντεξέτασή του (η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση απλώς υπέβαλε στον Αιτητή ότι ουδέποτε συμφωνήθηκε να δίνεται στον Αιτητή ένα επιπλέον ποσό ύψους €400) το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 15 δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη για την εξαγωγή οποιωνδήποτε ευρημάτων που αφορούν την παρούσα εργατική διαφορά. Ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι τον Δεκέμβριο του 2011 δεν έλαβε 13ο μισθό δεν αντικρούστηκε με μαρτυρία από την πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση και φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
6. Περαιτέρω οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έθεσαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με τις πληρωμές που κατέβαλαν στον Αιτητή πριν την 01/05/
7. Στο Τεκμήριο 3 προβλέπεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση θα καταβάλουν στον Αιτητή 13ο μισθό νοουμένου ότι ο Αιτητής εργαστεί σε αυτούς για 12 μήνες. Κατά συνέπεια το ζήτημα του κατά πόσον ο Αιτητής δικαιούτο 13ο μισθό τον Αύγουστο του 2012 εξαρτάται από την περίοδο απασχόλησής του στους Καθ' ων η Αίτηση. Ενόψει του πιο πάνω συμπεράσματός μας σε σχέση με την περίοδο απασχόλησης του Αιτητή κρίνουμε ότι ο Αιτητής δεν δικαιούται αναλογία 13ου μισθού. Σημειώνουμε ότι στην περίπτωση που κριθεί από το Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση συμφώνησαν με τον Αιτητή όπως του καταβάλλουν προμήθειες 1% ως ισχυρίστηκε ο Αιτητής, αυτές οι προμήθειες δεν θα μπορούν να θεωρηθούν ως έκτακτες ή κατά χάρη προμήθειες και συνακόλουθα θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό του ημερομισθίου του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου. Με βάση τον Νόμο το ποσό που έλαβε ή έπρεπε να λάβει ο Αιτητής ως προμήθειες για κάθε μήνα θα πρέπει να προστεθεί στον μηνιαίο μισθό του. Στην περίπτωση που οι προμήθειες αυτές δεν ήταν σταθερές θα πρέπει για να καθοριστεί το ύψος των εβδομαδιαίων ημερομισθίων του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 3 της παραγράφου 4 του Τετάρτου Πίνακα και του άρθρου 5(α) του Τρίτου Πίνακα του Νόμου, να ληφθούν υπόψη τα εβδομαδιαία ημερομίσθια των τελευταίων 12 πλήρων εβδομάδων εργασίας πριν τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης. Στην παρούσα περίπτωση οι σχετικοί μήνες είναι ο Μάιος, Ιούνιος και Ιούλιος του
8. Όμως ενόψει του ότι ο Αιτητής δεν έθεσε ενώπιόν μας σαφή και συγκεκριμένη μαρτυρία που να στηρίζεται σε στοιχεία δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τη μαρτυρία του για τα ποσά των προμηθειών που ισχυρίστηκε ότι δικαιούτο τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 και να καταλήξουμε σε σχετικό εύρημα. Συνακόλουθα ασχέτως με το κατά πόσον ο Αιτητής είχε δικαίωμα ή όχι σε προμήθειες λόγω της μη απόδειξης του ύψους τους αυτές δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά τον καθορισμό των τελευταίων απολαβών του για σκοπούς του Νόμου. Στη βάση των πιο πάνω βρίσκουμε ότι οι εβδομαδιαίες απολαβές του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου ανέρχονταν στο ποσό των €726,00 [(12Χ 3.146)÷52].
9. Τερματισμός της απασχόλησης από τον Αιτητή Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou

(1989)1 CLR 448 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Court of Appeal για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp

(1978)1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση αναφέρονται τα εξής: ".. if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer's conduct. He is constructively dismissed. The employee is entitled in those circumstances to leave at the instant without giving any notice at all, or alternatively, he may give notice and say he is leaving at the end of the notice. But the conduct must in either case be sufficiently serious to entitle him to leave at once. Moreover, he must make up his mind soon after the conduct of which he complains: for, if he continues for any length of time without leaving, he will lose his right to treat himself as discharged. He will be regarded as having elected to affirm the contract." Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) ΑΑΔ 98, 103 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «Το άρθρο 7

(1)του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou

(1988)1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7

(1)του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7

(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη - εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη - εργοδοτούμενου ..». Όπως λέχθηκε και από τον Lord Denning στην υπόθεση Woods v. W.M. Car Services (Petersborough) Ltd [1981] ICR 666: "The circumstances (of constructive dismissal) are so infinitely various that there can be and is no rule of law saying what circumstances justify and what do not. It is a question of fact for the tribunal of fact- in this case the Industrial Tribunal." Παραβίαση από την πλευρά του εργοδότη ενός ρητού (όπως για παράδειγμα του όρου για πληρωμή της συμφωνηθείσας αντιμισθίας[5], της καταβολής αμοιβής για υπερωριακή εργασία[6], της παροχής αυτοκινήτου για ιδιωτική χρήση[7]) ή ενός εξυπακουόμενου όρου της σύμβασης εργασίας θεωρείται, στην περίπτωση που είναι αρκετά σοβαρή[8], ως διαγωγή που δικαιολογεί παραίτηση του εργοδοτουμένου. Σημειώνουμε ότι κατά ποσόν η εν λόγω παράβαση είναι αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογεί συμπέρασμα εξαναγκασμού σε παραίτηση αποτελεί ζήτημα γεγονότων και βαθμού[9]. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 5th Edition, Vol.40 p.170 para.720 σημειώνονται τ΄ ακόλουθα: "Among the types of breach of contract by the employer that may support a finding of constructive dismissal are:

(1)a failure to pay wages or unilateral decision to cut pay;

(2)demotion or other change in status;

(3)a change of job content not permitted or envisaged by the contract,

(4)undermining a senior employee' s position;

(5)change of the place of work; or breach of a mobility clause, whether express or implied;

(6)... ,

(7)....

(8)breach of the term of trust and respect;

(9)... " Ένας από τους εξυπακουόμενους όρους της σύμβασης εργασίας είναι ότι η κάθε πλευρά δεν πρέπει να ενεργήσει με τρόπο που θα βλάψει το κλίμα της μεταξύ τους αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης (mutual trust and confidence) το οποίο είναι απαραίτητο να υπάρχει μεταξύ των δύο πλευρών για να λειτουργήσει η εργασιακή σχέση[10]. Στην απόφαση της Βουλής των Λόρδων Malik v. BCCI

(1997)4 ALL E.R. 1 o Lord Steyn ανέφερε ότι ο εργοδότης δεν πρέπει παράλογα και χωρίς νόμιμη αιτία να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να καταστρέψει ή να βλάψει τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ του εργοδότη και του εργοδοτουμένου τονίζοντας ότι ο εν λόγω εξυπακουόμενος όρος έχει διατυπωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτει τη μεγάλη ποικιλία των περιπτώσεων στις οποίες πρέπει να τηρηθεί μια ισορροπία μεταξύ των συμφερόντων του εργοδότη στο να διευθύνει, να οργανώνει και να λειτουργεί την επιχείρησή του όπως αυτός κρίνει ορθό και των συμφερόντων του εργοδοτουμένου να μην τον εκμεταλλεύονται άδικα και αντικανονικά. Ως εκ τούτου όταν ένας εργοδότης έχει ενεργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει καταστρέψει την αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης και πίστης με αποτέλεσμα να καθίσταται η συνέχιση της εργασιακής σχέσης αδύνατη, ένας εργοδοτούμενος μπορεί να παραιτηθεί και να ισχυριστεί ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω επίδειξης από τον εργοδότη συμπεριφοράς ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη εργοδοτουμένου[11]. Στην υπόθεση Morrow v. Safeway Stores plc [2002] IRLR 9 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: "In general terms, a finding that there has been conduct which amounts to a breach of the implied term of trust and confidence will mean, inevitably, that there has been a fundamental or repudiatory breach going necessarily to the root of the contract." Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5th Edition, Vol.39 para.48 αναφέρονται τα πιο κάτω: "The kinds of behavior which may breach the term of trust and respect are in each case a question of fact for the tribunal, and entirely variable, but may include:

(1)undermining the self-esteem and dignity of the employee [footnote 6. Hilton International Hotels (UK) v Protopapa [1990] IRLR EAT (unmerited reprimanding in humiliating circumstances); Horkulak v. Cantor Fitzgerald International [2004] ICR 697..(legitimate demands for high standards of performance must be balanced by a fair system of enforcement with criticisms properly raised and handled; the level of any rebuke must be proportionate to the alleged failing on the part of the employee).];

(2)abusive and false accusations [footnote 7. Robinson v. Crompton Parkinson Ltd [1978] ICR 401... ; Courtaulds Northern Textiles Ltd v. Andrew [1979] IRLR 84.];

(3)failure to tell an employee of complaints made against him;

(4)intolerable behavior and bad language [footnote 9. Palmanor Ltd v. Cedron [1978] ICR 1008 .....; Cantor Fitzgerald International v Bird [2002] IRLR 867...];

(5)unwarranted docking of pay;

(6)attaching unreasonable conditions to remuneration;

(7)persistent attempts to vary conditions of employment [footnote 12. Woods v. WM Car Services ( Peterborough) Ltd [1981] ICR 666];

(8)capricious refusal to offer the same terms to a single employee as are offered to the rest of the workforce, whether by way of variation or by way of a new contract;

(9)failure to notify an employee on maternity leave of a vacancy for which she believed she was suitable;

(10)failure to give the employee necessary support;

(11)failure to follow established procedures;

(12)failure to take seriously a complaint of sexual harassment;

(13)seducing the employee;

(14)sudden withdrawal of an ex gratia loan by the employer;

(15)persistent failure to make a reasonable adjustment in breach of discrimination legislation." Σημειώνουμε ότι το Employment Appeal Tribunal στην απόφασή του στην υπόθεση United Bank v. Akhtar [1989] IRLR 507 τόνισε ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου η συμπεριφορά του εργοδότη μπορεί να θεωρηθεί ως συμπεριφορά που έχει υπολογιστεί ή είναι πιθανόν να καταστρέψει ή να βλάψει σοβαρά τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ του εργοδότη και του εργοδοτουμένου παρά το ότι οι όροι που προβλέπονται από τη σύμβαση εργασίας παρέχουν στον εργοδότη την εξουσία και τη δυνατότητα να συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο καθότι ο εξυπακουόμενος όρος ότι ο εργοδότης δεν πρέπει παράλογα και χωρίς νόμιμη αιτία να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να καταστρέψει ή να βλάψει τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ του εργοδότη και του εργοδοτουμένου είναι ανεξάρτητος από τους υπόλοιπους όρους που περιέχονται στη σύμβαση εργασίας και επιπρόσθετος όρος που εξυπακούεται σε όλες τις συμβάσεις εργασίας[12]. Συνακόλουθα ο τρόπος με τον οποίο εξασκούνται οι εξουσίες του εργοδότη που προβλέπονται από τη σύμβαση εργασίας πρέπει να είναι σε συμφωνία με τον εν λόγω εξυπακουόμενο όρο[13]. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5th Edition, Vol.39 para.48 αναφέρονται τα πιο κάτω: "The implied term of trust and respect in the contract of employment has been held to have overriding effect, that is to say that, even where the employer has express power to act in a particular way under the terms of the contract, he must exercise that power in the light of his overall duty of trust and respect, with the result that, if he does not do to so, the employee may be contractually entitled to leave his employment and claim constructive dismissal, in spite of the employer's claim that he was merely exercising his rights". Το Employment Appeal Tribunal στην απόφασή του στην υπόθεση Hilton v. Shiner Ltd [2001] IRLR 727 σημείωσε τ΄ ακόλουθα αναφορικά με τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση του ζητήματος κατά πόσον ο εργοδότης ενέργησε κατά παράβαση του εξυπακουομένου όρου πίστης και εμπιστοσύνης: "Thus, in order to determine whether there has been a breach of the implied term two matters have to be determined. The first is whether, ignoring their cause, there have been acts which are likely on the face of them seriously to damage or destroy the relationship of trust and confidence between employer and employee. The second is whether that act has no reasonable and proper cause." Στην υπόθεση Bournemouth University Higher Education Corpn v. Buckland [2011] QB 323 το Court of Appeal αποφάσισε ότι το τεστ για να αποδειχθεί κατά πόσον η συμπεριφορά του εργοδότη ήταν τέτοια που δικαιολογούσε εξαναγκασμό του εργοδοτουμένου στη βάση της παράβασης του εξυπακουομένου όρου πίστης και εμπιστοσύνης είναι το συμβατικό και όχι αυτό της λογικότητας του εργοδότη και απέρριψε το επιχείρημα των εργοδοτών ότι ένας εργοδοτούμενος μπορεί να αποδείξει μια ουσιαστική παράβαση του εξυπακουομένου όρου πίστης και εμπιστοσύνης μόνο όπου η συμπεριφορά του εργοδότη ήταν εκτός των πλαισίων των λογικών αντιδράσεων ενός λογικού εργοδότη υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις («outside the range of reasonable responses»). Διευκρίνισε ότι το κριτήριο της λογικότητας είναι σχετικό μόνο κατά την εξέταση του ερωτήματος κατά πόσον ο εργοδότης είχε λογική και ορθή αιτία («reasonable and proper cause») για τη συμπεριφορά που παραπονείται ο εργοδοτούμενος[14]. Η παραβίαση του πιο πάνω εξυπακουόμενου όρου μπορεί να συνιστάται από σειρά πράξεων από την πλευρά του εργοδότη οι οποίες πράξεις σωρευτικά αποτελούν την παράβαση του εν λόγω όρου, παρά το ότι κάθε μια πράξη ξεχωριστά μπορεί να μην αποτελεί παραβίαση του όρου[15]. Στην Lewis v. Motorwolrd Garages Ltd [1986] ICR 666 λέχθηκε ότι: ".the repudiatory conduct may consist of a series of acts or incidents, some of them perhaps quite trivial, which cumulative amount to a repudiatory breach of the implied term of the contract of employment that the employer will not, without reasonable and proper cause, conduct himself in a manner calculated or likely to destroy or seriously damage the relationship of confidence between employer and employee". Να σημειώσουμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις το τελευταίο γεγονός που οδήγησε τον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί[16] παρά το ότι δεν χρειάζεται από μόνο του να είναι τόσο σοβαρό που να δικαιολογεί τερματισμό της σύμβασης από τον εργοδοτούμενο πρέπει να μην είναι τόσο ασήμαντο ώστε να μην συνεισφέρει κάτι στην παράβαση του εξυπακουόμενου όρου της πίστης και εμπιστοσύνης[17]. Το κατά πόσον η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί την υποβολή παραίτησης από την πλευρά του εργοδοτουμένου κρίνεται εκτιμώντας αντικειμενικά τα δεδομένα και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης[18]. Οι υποκειμενικές ευαισθησίες του εργοδοτουμένου δεν λαμβάνονται υπόψη. Δεν αποτελεί προϋπόθεση για να κριθεί ότι η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά παραβίαση του όρου για αμοιβαία εμπιστοσύνη και πίστη να διαφανεί ότι η συμπεριφορά του εργοδότη ήταν σκόπιμη και κακόπιστη[19]. Το Employment Appeal Tribunal στην απόφαση του Croft v. Consignia plc [2002] IRLR 851 διευκρίνισε ότι ο όρος αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης παραβιάζεται μόνο από πράξεις και/ή παραλείψεις που βλάπτουν σοβαρά ή καταστρέφουν την αναγκαία πίστη και εμπιστοσύνη και ότι και οι δύο πλευρές αναμένονται να απορροφούν και να αντέχουν μικρότερα χτυπήματα[20]. Στην περίπτωση που διαπιστωθεί από το Δ.Ε.Δ. ότι η συμπεριφορά του εργοδότη παρείχε στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να παραιτηθεί λόγω παράβασης από την πλευρά του εργοδότη των όρων της σύμβασης εργασίας του και να αξιώσει αποζημιώσεις από τον εργοδότη, το Δ.Ε.Δ. θα πρέπει στη συνέχεια να εξετάσει τον λόγο, τον τρόπο και τον χρόνο αποχώρησης του εργοδοτουμένου από την εργασία του. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5th edition, Vol. 40 p.170 para.720, σημειώνονται τ' ακόλουθα: "The employee must leave in response to the breach of contract. While, as matter of fact, the employee may usually expected to indicate that he is treating the contract as repudiated, there is no rule of law that the employee must always inform the employer of the true reason for leaving. Delay in so doing may amount to waiver of the breach and affirmation of the contract, though this will depend on the facts of the case, and a realistic approach must be taken, so that it may be reasonable for the employee to work on for a period under protest, especially if trying to resolve matters without leaving or seeking other work before leaving." Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας όταν υπάρχει παράβαση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη, ο εργοδοτούμενος πρέπει να αποδείξει ότι παραιτήθηκε από την εργασία του εξαιτίας αυτής της παράβασης για να έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί ότι εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση[21]. Το Δ.Ε.Δ. βασιζόμενο στα περιστατικά της κάθε υπόθεσης θα κρίνει κατά πόσον ο εργοδοτούμενος παραιτήθηκε εξαιτίας της καταγγελίας (repudiation) της σύμβασης από τον εργοδότη και όχι για κάποιον άλλο λόγο. Δεν αποτελεί προϋπόθεση η παράβαση των όρων εργοδότησης από τον εργοδότη να είναι ο μοναδικός λόγος της παραίτησης. Είναι αρκετό να είναι ο ουσιαστικός λόγος[22]. Από την στιγμή που εκδηλώθηκε η επιλήψιμη συμπεριφορά του εργοδότη (η παράβαση όρου της σύμβασης εργασίας ή εξάσκηση ενός συμβατικού δικαιώματος με τέτοιο τρόπο που κλονίζει το κλίμα αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης) που θα δικαιολογούσε την αποχώρηση του εργοδοτουμένου από την εργασία του ('repudiatory breach'), ο εργοδοτούμενος έχει το δικαίωμα να θεωρήσει την εν λόγω συμπεριφορά ως καταγγελία της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη, να παραιτηθεί από την εργασία του τερματίζοντας τη σύμβαση εργασίας του με τον εργοδότη και να αξιώσει αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση. Αυτό το δικαίωμά του δεν παραμένει ανοιχτό στον εργοδοτούμενο επ' αόριστον. Αν ο εργοδοτούμενος καθυστερήσει να εγκαταλείψει την εργασία του τότε μπορεί να θεωρηθεί ότι επιβεβαίωσε (affirm) τη σύμβαση εργασίας του και ότι παραιτήθηκε από το δικαίωμά του να τερματίσει τη σύμβαση εργασίας του και να αξιώσει αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση από τον εργοδότη του[23]. (Βλ. Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp (πιο πάνω), W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook [1981] 1 I.C.R. 823). Το ζήτημα κατά ποσόν ο εργοδοτούμενος έχει επιβεβαιώσει ή όχι τη σύμβαση εργασίας ώστε να εμποδίζεται από το εξασκήσει το δικαίωμά του να τερματίσει τη σύμβαση εργασίας είναι ζήτημα γεγονότων[24]. Το Δ.Ε.Δ. κατά την απόφανσή του επί του εν λόγω ζητήματος οφείλει να λάβει υπόψη του όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης[25] (όπως π.χ. τον χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ της εκδήλωσης της συμπεριφοράς από τον εργοδότη που έδινε το δικαίωμα στον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί και της παραίτησης του εργοδοτουμένου, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργαζόταν ο εργοδοτούμενος και το τί διαδραματίστηκε κατά την πιο πάνω περίοδο, την περίοδο απασχόλησης του εργοδοτουμένου, τη φύση της παράβασης του εργοδότη). Στην απόφαση του Employment Appeal Tribunal Ms RV Simms v. Sainsbury Supermarkets Ltd [2005] ΑLL ER (D) 144 παραπέμποντας στην πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση W.E. Cox Toner λέχθηκε ότι από τη στιγμή που ο εργοδοτούμενος καθιστά σαφή τη διαφωνία του με ό,τι γίνεται (δηλαδή την παράβαση όρων της σύμβασης εργασίας) δεν θα θεωρηθεί ότι έχει επιβεβαιώσει τη συμβατική σχέση με το να συνεχίζει να εργάζεται και να πληρώνεται για μια περιορισμένη χρονική περίοδο. Στην περίπτωση που ένας εργοδοτούμενος χωρίς να επιφυλάξει τη θέση του, συνεχίζει να εργάζεται για μεγάλο διάστημα μετά που ο εργοδότης ξεκαθαρίζει τη θέση του πάνω σε ένα θέμα όπου υπάρχει μεταξύ τους διαφωνία, τότε ο εργοδοτούμενος θεωρείται ότι επιβεβαίωσε τη σύμβαση και δεν μπορεί να επικαλεστεί εξαναγκασμό σε παραίτηση αργότερα. Το Employment Appeal Tribunal στην απόφασή του στην υπόθεση The Governing Body of St Edmund Canterbury Catholic High School v. Ann Hines, Appeal No.EAT 1138/02 ημερομ. 26.6.03[26] σημείωσε ότι κατά την εξέταση του κατά πόσον ο εργοδοτούμενος επιβεβαίωσε ή όχι την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας του προτού παραιτηθεί, η περίοδος απασχόλησης του εργοδοτουμένου είναι πάντα σχετική για το ζήτημα καθορισμού της χρονικής περιόδου που θεωρείται ως εύλογη για τον εργοδοτούμενο για να εξετάσει το θέμα προτού αποφασίσει να παραιτηθεί και να ισχυριστεί εξαναγκασμό σε παραίτηση. Στην Southern v Wadacre Ltd Appeal No. UKEAT/ 0380/09 ημερομ. 24.3.10 σημειώθηκε ότι το ερώτημα προς απόφανση είναι κατά πόσον ο εργοδοτούμενος, ρητά ή εξυπακουόμενα, επιβεβαίωσε τη σύμβαση και ότι η θέση ότι με το απλώς να παραμείνει ο εργοδοτούμενος στην εργασία του (χωρίς να ληφθούν υπόψη οι υπόλοιπες παράμετροι της υπόθεσης) σημαίνει απαραίτητα και επιβεβαίωση της σύμβασης είναι εσφαλμένη[27]. Στην απόφαση Lewis v. Motorworld Garages Ltd (πιο πάνω) τονίστηκε ότι στις περιπτώσεις όπου ένας εργοδότης παραβίασε ένα ρητό όρο της σύμβασης εργασίας και ο εργοδοτούμενος συνέχισε να εργάζεται επιβεβαιώνοντας τη σύμβαση εργασίας, η εν λόγω παραβίαση μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο ως μέρος σειράς περιστατικών που μπορούν στο σύνολο τους να καταδείξουν ότι ο εργοδότης παραβίασε τον εξυπακουόμενο όρο για πίστη και εμπιστοσύνη[28]. Στην Kaur v. Leeds Teaching Hospitals NHS Trust [2018] IRLR 833 λέχθηκε ότι στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος παραιτείται εξ αιτίας ενός γεγονότος που αποτελεί την τελευταία πράξη του εργοδότη σε μια σειρά από πράξεις του εργοδότη οι οποίες στο σύνολό τους συνιστούν παράβαση του εξυπακουόμενου όρου πίστης και εμπιστοσύνης το τελευταίο γεγονός μπορεί να θεωρηθεί ότι στην ουσία «αναβιώνει» τις προηγούμενες επιβεβαιωμένες παραβάσεις του εργοδότη και δόθηκε η πιο κάτω καθοδήγηση: "In the normal case where an employee claims to have been constructively dismissed it is sufficient for a tribunal to ask itself the following questions:

(1)What was the most recent act (or omission) on the part of the employer which the employee says caused, or triggered, his resignation?

(2)Has he or she affirmed the contract since that act?

(3)If not, what was the act (or omission) by itself a repudiatory breach of contract?

(4)If not, was it nevertheless a part (..) of a course of conduct comprising several acts and omissions which, viewed cumulatively, amounted to a (repudiatory) breach of the Malik term? (If it was, there was no need for any separate consideration of a possible previous affirmation.)

(5)Did the employee resign in response (or partly in response) to that breach?" Από το περιεχόμενο των δικογράφων και το σύνολο του ενώπιόν μας τεθέντος μαρτυρικού υλικού προκύπτουν ως μη αμφισβητούμενα γεγονότα τα πιο κάτω: (α) Οι Καθ' ων η Αίτηση σε κάποια χρονική περίοδο μεταξύ Μαΐου - Ιουλίου του 2012

(1)παρατήρησαν και απέδωσαν στον Αιτητή την ευθύνη για την υποχρέωση που δημιουργήθηκε για την καταβολή από αυτούς του ποσού των €30.000 στην Google και

(2)αποφάσισαν την αλλαγή της θέσης εργασίας του Αιτητή και την μετάθεσή του στα γραφεία τους στην Γερμανία, (β) Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν στον Αιτητή οποιοδήποτε ποσό ως προμήθειες για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2012, και (γ) ο Εκτελεστικός Διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση τον Ιούνιο του 2012 ζήτησε από τον Αιτητή να φύγει από την κατοικία του στην οποία διέμενε ο Αιτητής και παρατηρώντας τον για το ότι χρησιμοποιούσε τα αυτοκίνητά του χωρίς την άδειά του του ζήτησε να παύσει να τα χρησιμοποιεί. Σημειώνουμε οι αναφορές των Καθ' ων η Αίτηση για κατάχρηση από τον Αιτητή €30.000, για απόφασή τους για μετάθεση του Αιτητή στη Γερμανία και μετακίνησή του σε άλλο τμήμα των Καθ' ων η Αίτηση με διαφορετικά καθήκοντα και υπευθυνότητες και για το ότι ζητήθηκε από τον Αιτητή να φύγει από το σπίτι του κ. Mayzus από μόνες τους χωρίς άλλα στοιχεία δεν μπορούν να δικαιολογήσουν συμπέρασμα εξαναγκασμού σε παραίτηση καθότι δεν υπάρχουν οι περιβάλλουσες συνθήκες που θα οδηγούσαν το Δικαστήριο να αποφανθεί κατά πόσον οι εν λόγω ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση συνιστούσαν παραβίαση των όρων εργοδότησης του Αιτητή (ρητών ή εξυπακουμένων) με βάση τις αρχές της νομολογίας που παραθέσαμε πιο πάνω (αφού του Δικαστήριο δεν μπορεί χωρίς αυτές τις συνθήκες να αποφανθεί κατά πόσον υπήρχε ή όχι εύλογη αιτία για τις ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση, για το μέγεθος του αρνητικού επηρεασμού και της βλάβης που είχαν οι ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση στον Αιτητή, για το ποιοι ακριβώς ήταν οι ρητοί όροι της σύμβασης εργασίας του Αιτητή, κατά πόσον αντικειμενικά αυτές οι ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση παραβίαζαν τον όρο της πίστης και εμπιστοσύνης κ.λ.π.). Η κάθε πλευρά με τη μαρτυρία της προέβαλε τη δική της εκδοχή σε σχέση με τις συνθήκες που περιβάλλουν τα πιο πάνω γεγονότα. Το Δικαστήριο πρέπει πρώτα να αξιολογήσει το ενώπιόν του μαρτυρικό υλικό ώστε να καταλήξει σε ευρήματα γεγονότων σχετικά με τις εν λόγω συνθήκες και στη συνέχεια εφαρμόζοντας τις νομικές αρχές που παραθέσαμε πιο πάνω να κρίνει κατά πόσον με βάση τα γεγονότα η επίδικη παραίτηση του Αιτητή κατά τον ουσιώδη χρόνο συνιστά εξαναγκασμό του σε παραίτηση. Σ' αυτό σημείο αναφέρουμε ότι επειδή ο Αιτητής δεν προβάλει στους γενικούς λόγους της Αίτησής του ότι οι Καθ' ων η Αίτηση κατά τον ουσιώδη χρόνο λανθασμένα και χωρίς εύλογο λόγο τον κατηγόρησαν ότι παράνομα και καταχρώμενος την εμπιστοσύνη τους λάμβανε προμήθειες το εν λόγω ζήτημα δεν μπορεί να εξεταστεί ως ένας από τους λόγους για τους οποίους υπέβαλε παραίτηση. Αξιολογώντας τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας παρατηρούμε ότι και οι δύο πλευρές δεν έθεσαν ενώπιόν μας σαφή, ικανοποιητική και χωρίς ουσιαστικές αδυναμίες μαρτυρία στην οποία θα μπορούσαμε να στηριχτούμε με ασφάλεια για την εξαγωγή ευρημάτων σχετικά με τις συνθήκες που περιβάλλουν τα πιο πάνω μη αμφισβητούμενα γεγονότα. Και εξηγούμε. Ουσιαστικές και βασικές θέσεις του Αιτητή τέθηκαν ενώπιόν μας με γενικότητα και αοριστία χωρίς λεπτομερείς αναφορές στο πραγματικό υπόβαθρο που τις στηρίζει αφού δεν αναφέρθηκαν με σαφήνεια στο Δικαστήριο οι λεπτομέρειες που να στηρίζουν και να δικαιολογούν τους ισχυρισμούς που προέβαλε ο Αιτητής. Ο Αιτητής δεν μας ανέφερε συγκεκριμένα (α) ποια ήταν τα καθήκοντα της νέας θέσης εργασίας που του δόθηκε και ποια ήταν τα λιγότερα υπεύθυνα καθήκοντα που του δόθηκαν (δεν ήταν ξεκάθαρο και σαφές από τη μαρτυρία του ποια ήταν αυτή η νέα θέση εργασίας) ούτε τα συσχέτισε με τα καθήκοντα που είχε προηγουμένως (δεν μας ανέφερε ξεκάθαρα και με σαφήνεια, θετικότητα και αμεσότητα ποια ήταν τα καθήκοντα που του αφαιρέθηκαν ως ισχυρίζεται στα Τεκμήρια 17 και 22). Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι ήταν βοηθός του Εκτελεστικού Διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση και ότι την 1/5/2012 του ανέθεσαν καθήκοντα υπευθύνου του Βack Office and Client Relations Department χωρίς να δώσει οποιεσδήποτε περαιτέρω διευκρινίσεις σε σχέση με το ποια ήταν τα καθήκοντα εργασίας του για τις πιο πάνω θέσεις εργασίας του) ούτε μας ανέφερε τι ακριβώς έγινε τον Ιούνιο - Ιούλιο του 2012 σε σχέση με τα καθήκοντα εργασίας του - το μόνο που είπε ήταν ότι οι Καθ' ων η Αίτηση άρχισαν να τον αποκόπτουν από διάφορα πράγματα, (β) πότε και ποια πρόσωπα τον πίεσαν (i) να αποδεχτεί την μετάθεσή του στη Γερμανία και (ii) να υπογράψει νέο συμβόλαιο εργασίας με πιο χαμηλό μισθό (σε αυτό το σημείο σημειώνουμε ότι

(1)ο Αιτητής δεν μας ανέφερε ποιος ήταν αυτός ο πιο χαμηλός μισθός και κατά πόσον αυτός συναρτάται με οποιοδήποτε τρόπο με την μη καταβολή σε αυτόν προμηθειών (στην αντεξέτασή του ανέφερε ότι ο λόγος που του ειπώθηκε για τη μη καταβολή προμηθειών για τον Μάιο και Ιουνίο του 2012 ήταν ότι οι Καθ' ων η Αίτηση βρίσκονται σε φάση αναδιοργάνωσης της επιχείρησής τους και της θέσης του) και

(2)στα Τεκμήρια 17 και 22 δεν γίνεται αναφορά σε οποιεσδήποτε πιέσεις, γεγονός που σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιεσδήποτε λεπτομέρειες συγκεκριμένων γεγονότων που να στηρίζουν και να δικαιολογούν τις πιο πάνω θέσεις του Αιτητή (κανένα συγκεκριμένο περιστατικό επίδειξης τέτοιας συμπεριφοράς από τους Καθ' ων η Αίτηση δεν αναφέρθηκε στη μαρτυρία του Αιτητή) μας ξενίζει και μας δημιουργεί αμφιβολίες αναφορικά με το αξιόπιστο των εν λόγω ισχυρισμών του Αιτητή) και (γ) πώς, πότε και με ποιο τρόπο οι Καθ' ων η Αίτηση τον κατηγορούσαν για κατάχρηση €30.000 (στην κυρίως εξέτασή του αναφέρθηκε γενικά και αόριστα στο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση τον κατηγορούσαν χωρίς εύλογη αιτία ότι ήταν αναμεμειγμένος σε κατάχρηση και είπε απλώς ότι δεν έπραξε κάτι τέτοιο και ότι δεν μπορούσε να το πράξει γιατί δεν είχε πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς των εργοδοτών του ούτε εξουσιοδότηση να χειρίζεται οικονομικές συναλλαγές εκ μέρους των εργοδοτών του[29] και κατά την αντεξέτασή του διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι ενώ η διαφημιστική εκστρατεία στην Google έγινε με την έγκριση του κ. Mayzus στη βάση συμφωνίας που είχε συνάψει ο κ. Mayzus όταν διαπιστώθηκε ότι τα χρήματα που δόθηκαν για αυτή την εκστρατεία (€30.000) δεν άξιζαν ως επένδυση «έριξαν το φταίξιμο πάνω του»), με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην μπορεί (α) να εξετάσει και να αποφανθεί κατά πόσον οι θέσεις του Αιτητή ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και (β) να προσδιορίσει

(1)τον βαθμό των πιο πάνω αναφερομένων από τον Αιτητή συνθηκών και περιστάσεων και το μέγεθος του οποιουδήποτε αρνητικού επηρεασμού και της οποιασδήποτε επιζήμιας βλάβης στον Αιτητή και

(2)το πότε ακριβώς και με ποιο τρόπο συνέβησαν οι κατ' ισχυρισμόν του Αιτητή ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση και ποιες ήταν οι αντιδράσεις του Αιτητή. Παρά το ότι η μαρτυρία του Αιτητή σχετικά με την ικανότητά του να γράφει και να διαβάζει στη ρωσική γλώσσα και με το περιεχόμενο των sms που φαίνονται στο Τεκμήριο 1 ήταν σαφής και πειστική το γεγονός ότι αυτά τα sms ήταν όπως παραδέχτηκε ο Αιτητής μέρος μιας μακράς συνομιλίας που είχε με τον κ. Mayzus της οποίας οι υπόλοιπες λεπτομέρειές της δεν τέθηκαν ενώπιόν μας μας εμποδίζει από το να αποδώσουμε ευθύνη για επίδειξη αρνητικής συμπεριφοράς χωρίς λόγο και πρόκληση στον κ. Mayzus. Πέραν τούτου ο Αιτητής δεν ήταν σαφής και συγκεκριμένος στις αναφορές του σχετικά με το πώς του δόθηκε το δικαίωμα να διαμένει στο σπίτι του κ. Mayzus και να χρησιμοποιεί τα αυτοκίνητά του και επικαλείτο συνεχώς ότι αυτό είναι συνήθης πρακτική σε αυτό τον εργασιακό χώρο. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στη μαρτυρία του Αιτητή και να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι ήταν όρος της σύμβασης εργασίας του Αιτητή με τους Καθ' ων η Αίτηση η παροχή δωρεάν διαμονής στην κατοικία του κ. Mayzus και η χρήση των αυτοκινήτων του κ. Mayzus. Σε σχέση με την μη πληρωμή των προμηθειών για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 είμαστε της γνώμης ότι η παράλειψη του Αιτητή να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο των γεγονότων που θα δικαιολογούσαν την καταβολή σε αυτόν των ποσών που ζητά ως προμήθειες (ο Αιτητής περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι με βάση τις καταστάσεις του λογιστηρίου δικαιούται τα ποσά που αξιώνει χωρίς να αναφερθεί στα στοιχεία των αποτελεσμάτων της εργασίας του που δεικνύουν ότι δικαιούται για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 τα ποσά των προμηθειών που αξιώνει και περαιτέρω ενώ ανέφερε ότι το δικαίωμα σε προμήθειες βασιζόταν στη διαφορά μεταξύ των εισερχόμενων και εξερχόμενων χρημάτων στα τελικά στάδια της αντεξέτασής του είπε ότι τον Μάιο και Ιούνιο του 2012 ολοκληρώθηκαν projects εταιρειών που έδιναν θετικά αποτελέσματα - χωρίς να συγκεκριμενοποιήσει τις εν λόγω αναφορές του - γι' αυτό τα ποσά των προμηθειών του ήταν πιο ψηλά από τους προηγούμενους μήνες) συνιστά ουσιώδη αδυναμία στο περιεχόμενο της μαρτυρίας του η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη μη απόδειξη του δικαιώματός του για καταβολή προμηθειών για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 και συνακόλουθα τη μη απόδειξη ότι οι Καθ' ων η Αίτηση με τη μη καταβολή προμηθειών για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 2012 παραβίασαν τους όρους της σύμβασης εργασίας του σε σχέση με τις απολαβές του. Ο Αιτητής ενώ ανέφερε ότι η πληρωμή προμήθειας συμφωνήθηκε από την 01/12/2011 με την προαγωγή του στη θέση του βοηθού του Εκτελεστικού Διευθυντή και ότι κάθε μήνα κατατίθετο στο τραπεζικό του λογαριασμό η συμφωνηθείσα προμήθεια δεν κατέθεσε τις σχετικές τραπεζικές καταστάσεις ούτε τα σχετικά αποκόμματα της μισθοδοσίας του και οι αναφορές του σχετικά με τη συμφωνία του με τον κ. Mayzus για πληρωμή προμήθειας ήταν γενικόλογες. Σημειώνουμε ότι ο Αιτητής εκτός του ότι δεν ήταν συγκεκριμένος στις αναφορές του σχετικά με πότε συνέβησαν χρονικά οι διάφορες ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση, δεν μας ανέφερε ποιο ήταν το τελευταίο περιστατικό που τον οδήγησε να υποβάλει παραίτηση και πότε συνέβηκε αυτό με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να εξετάσουμε ο Αιτητής κατά πόσο στις 06/08/2012 έχασε ή όχι το δικαίωμά του να υποβάλει παραίτηση λόγω εξαναγκασμού του. Κρίνουμε ότι οι γενικόλογοι ισχυρισμοί του Αιτητή[30] εκτός του ότι πλήττουν ουσιαστικά το αξιόπιστο της μαρτυρίας του δεν μπορούν από μόνοι τους να αποτελέσουν το υπόβαθρο για την εξαγωγή ευρημάτων που να στηρίζουν την εκδοχή του Αιτητή αφού ελλείπουν τα δεδομένα που πειστικά και αντικειμενικά θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν στον βαθμό που απαιτείται, σε διαδικασίες όπως την παρούσα, τα συμπεράσματα

(1)της παραβίασης των ρητών και/ή των εξυπακουομένων όρων της σύμβασης εργασίας του Αιτητή τέτοιας σοβαρότητας που δικαιολογούσε την υποβολή παραίτησης λόγω εξαναγκασμού του και

(2)της μη παραίτησης του Αιτητή από το δικαίωμά του να θεωρήσει ότι εξαναγκάζεται σε παραίτηση στις 06/08/2012. Συνακόλουθα η μαρτυρία του Αιτητή δεν γίνεται αποδεκτή. Σε ότι αφορά τη μαρτυρία που προσκόμισε η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση παρατηρούμε ότι μέσα από αυτή προβάλλουν στοιχεία τα οποία δημιουργούν σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με το αξιόπιστο της εν λόγω μαρτυρίας (παραπέμπουμε και στα άλλα σημεία της παρούσας απόφασης όπου καταγράφηκαν σημαντικές αδυναμίες στη μαρτυρία του κ. Mayzus). Πιο συγκεκριμένα: (α) ενώ ο κ. Mayzus υποστήριξε ότι ο Αιτητής τον Απρίλιο του 2012 προάχθηκε σε Διευθύνοντα Σύμβουλο επί δοκιμασία (σημειώνουμε ότι δεν μας ανέφερε το χρονικό διάστημα που θα ήταν ο Αιτητής επί δοκιμασία) δεν μας εξήγησε με πειστικότητα και σαφήνεια

(1)για ποιο λόγο υπογράφηκε νέο συμβόλαιο εργοδότησης με τον Αιτητή την 01/05/2012 στο οποίο αναφερόταν ότι είχε ο Αιτητής άλλη θέση εργασίας και

(2)για ποιο λόγο δόθηκε αυτή η προαγωγή στον Αιτητή αφού δεν είχε τα τυπικά προσόντα τον Απρίλιο του 2012 και τι ακριβώς έγινε τον Ιούνιο του 2012 και οι Καθ' ων η Αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσε ο Αιτητής να είναι Διευθύνοντας Σύμβουλος αφού τις τυπικές προϋποθέσεις δεν τις πληρούσε ούτε τον Απρίλιο του 2012 που του δόθηκε η προαγωγή. Σημειώνουμε ότι

(1)στο Τεκμήριο 26 οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν μια διαφορετική εκδοχή αφού οι δικηγόροι τους αναφέρουν ότι ο Αιτητής προσελήφθηκε αρχικά ως Υπεύθυνος Πωλήσεων (Head of Sales), στη συνέχεια δοκιμάστηκε ως βοηθός Διευθύνοντα Συμβούλου αλλά όταν διαπιστώθηκε ότι οι ικανότητές του δεν ήταν επαρκείς για τη θέση αυτή του ζητήθηκε όπως αναλάβει Υπεύθυνος των Διεθνών Υποκαταστημάτων των Καθ' ων η Αίτηση και

(2)η θέση του κ. Mayzus για προαγωγή του Αιτητή σε Διευθύνοντα Σύμβουλο τον Απρίλιο του 2012 δεν τέθηκε στον Αιτητή κατά την αντεξέτασή του. Περαιτέρω παρατηρούμε ότι ο κ. Mayzus στη γραπτή δήλωσή του αφού παραθέτει τις θέσεις του για τις προμήθειες που πήρε ο Αιτητής αναφέρει γενικά και αόριστα ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποφάσισαν να μην τερματίσουν την απασχόληση του Αιτητή αλλά να τον μετακινήσουν σε άλλο τμήμα τους με διαφορετικά καθήκοντα και υπευθυνότητες έτσι ώστε να μην έχει πρόσβαση και ανάμειξη στα λογιστικά ή οικονομικά θέματα των Καθ' ων η Αίτηση (συνδέοντας με αυτό τον τρόπο την μετακίνηση του Αιτητή με το θέμα των προμηθειών) ενώ στο Τεκμήριο 26 η μετακίνηση του Αιτητή συνδέεται με την αναφορά των Καθ' ων η Αίτηση για κατάχρηση από τον Αιτητή για το ποσό των €30.000 (το οποίο αφορούσε τη χρήση του διαφημιστικού λογαριασμού που είχαν οι Καθ' ων η Αίτηση με την Google), (β) ο κ. Mayzus προέβαλε τη θέση ότι τον Ιούνιο του 2012 πληροφορήθηκε από άλλο πρόσωπο ότι ο Αιτητής διέμενε στην κατοικία του για μεγάλο χρονικό διάστημα γεγονός που μας ξενίζει υπό το φως του ισχυρισμού του ότι η προαγωγή του Αιτητή σε Διευθύνοντα Σύμβουλο επί δοκιμασία έγινε σε συνάντηση που είχε αυτός με τον Αιτητή στα γραφεία των Καθ' ων η Αίτηση τον Απρίλιο του 2012 (σημειώνουμε ακόμη ότι δεν μας φαίνεται φυσική και πειστική η θέση του ότι ο Αιτητής διέμενε για μεγάλο διάστημα στην κατοικία του χωρίς να πληρώνει τους λογαριασμούς ως είχαν συμφωνήσει και δεν το είχε αντιληφθεί προηγουμένως), (γ) (

1. i)ενώ ο κ. Mayzus αναφέρθηκε στα ποσά που ο Αιτητής έλαβε ως προμήθειες από τους Καθ' ων η Αίτηση κατά την περίοδο Αυγούστου 2011 - Απριλίου 2012 δεν κατέθεσε οποιαδήποτε στοιχεία που να στηρίζουν τις αναφορές του (δεν κατέθεσε τις σχετικές καταστάσεις αποδοχών του Αιτητή γεγονός που μας προβληματίζει), (
2. ii)o κ. Μayzus δεν αμφισβήτησε με συγκεκριμένα στοιχεία τη θέση του Αιτητή ότι προμήθειες λάμβαναν και άλλοι εργοδοτούμενοι των Καθ' ων η Αίτηση που εργάζονταν στις πωλήσεις (στις συμβάσεις εργασίας μεταξύ του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση που κατατέθηκαν ενώπιόν μας - Τεκμήρια 3,12 και 13 - στον όρο 12 αναφέρονται τα εξής: "..The Employer is obliged to provide those Employees, who are directly connected with sales with bonuses accordingly to the additional agreements to the contract".) και περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι ο οικονομικός διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση του είπε ότι μόνο ο Αιτητής έπαιρνε προμήθειες, (iii) ενώ η θέση του Αιτητή ότι όταν παραπονέθηκε τον Ιούνιο - Ιούλιο του 2012 για τη μη καταβολή των προμηθειών του από τον Μάιο του 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση του ανέφεραν ότι βρίσκονται σε διαδικασία αναδιοργάνωσης δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση, ο κ. Mayzus πρόβαλε για πρώτη φορά κατά την αντεξέτασή του τη θέση ότι τον Απρίλιο - Ιούνιο του 2012 όταν πληροφορήθηκε ότι ο Αιτητής έπαιρνε προμήθειες τον παρατήρησε γι' αυτό και ο Αιτητής του είπε ότι τον παρεξήγησε και ότι νόμιζε ότι είχε την έγκρισή του για την πληρωμή προμηθειών και ότι του υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει τα χρήματα που πήρε προμήθειες. Καμία εξήγηση ή δικαιολογία δεν δόθηκε για την παράλειψη της υποβολής του εν λόγω ισχυρισμού στον Αιτητή. Καθοδηγούμενοι από τις αποφάσεις στις υποθέσεις Fredericou Schools Co Ltd v. Acuac Inc

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ 1527, Adidas v. The Jonitexo Ltd

(1987)1 CLR 383, βρίσκουμε ότι το εν λόγω γεγονός εξασθενεί ουσιαστικά τη βαρύτητα του εν λόγω ισχυρισμού του κ. Mayzus. Επίσης ο κ. Mayzus σε υποβολή ότι τον Ιούνιο του 2012 η Διοίκηση των Καθ' ων η Αίτηση κατηγόρησε τον Αιτητή για κλοπή €30.000 απάντησε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν πίεζαν τον Αιτητή να επιστρέψει τις €30.000 αλλά τον πίεζαν να επιστρέψει τις €17.000. Παρατηρούμε ότι οι ισχυρισμοί του κ. Mayzus ότι τον Ιούνιο του 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση ανακάλυψαν ότι ο Αιτητής παράνομα έπαιρνε προμήθειες και ότι ο Αιτητής υποσχέθηκε να επιστρέψει το ποσό που του δόθηκε ως προμήθειες δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της επιστολής των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 31/10/2012 (Τεκμήριο 26) αφού στην εν λόγω επιστολή προς απάντηση της θέσης του Αιτητή ότι του οφείλονται προμήθειες, αναγράφεται ότι μόλις ήλθε στην αντίληψη των Καθ' ων η Αίτηση ότι ο Αιτητής παράνομα και εξαπατώντας τους Καθ' ων η αίτηση έλαβε ποσά ύψους €17,443 ως προμήθειες, (δ) (

1. i)ο κ. Mayzus δεν υποστήριξε με απτά και συγκεκριμένα στοιχεία τη θέση του ότι είναι συνήθης πρακτική των Καθ' ων η Αίτηση να μεταθέτουν υπαλλήλους τους στο εξωτερικό και παρατηρούμε ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε σχετική αναφορά στις συμβάσεις εργασίας του Αιτητή με τους Καθ' ων η Αίτηση, (
2. ii)ενώ ισχυρίστηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποφάσισαν ότι ο Αιτητής έπρεπε να μεταφερθεί στη Γερμανία, στη συνέχεια είπε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν πίεσαν τον Αιτητή για την εν λόγω μετάθεση και (iii) η θέση του κ. Mayzus ότι ο Αιτήτης αρχικά αποδέχτηκε και πήγε στη Γερμανία για δύο εβδομάδες δεν υποβλήθηκε στον Αιτητή κατά την αντεξέτασή του, (ε) o κ. Mayzus δεν ήταν σαφής και συγκεκριμένος στις απαντήσεις του κατά την αντεξέτασή του αναφορικά με τις περιστάσεις που περιβάλλουν τον δικογραφημένο ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση για κατάχρηση από τον Αιτητή €30.000 από τρίτη εταιρεία του Ομίλου τους και (στ) ο κ. Mayzus δεν έδωσε οποιαδήποτε σαφή και θετική απάντηση στους ισχυρισμούς του Αιτητή αναφορικά με τα sms που περιέχονται στο Τεκμήριο 1 και με ποιο τρόπο ζήτησε από τον Αιτητή να τερματίσει τη διαμονή στην κατοικία του και τη χρήση των αυτοκινήτων του και στις σχετικές ερωτήσεις που του έγιναν απαντούσε με υπεκφυγές. Θεωρούμε ότι τα πιο πάνω κλονίζουν το αξιόπιστο της μαρτυρίας του κ. Mayzus. Ως εκ τούτου απορρίπτουμε τη μαρτυρία του κ. Mayzus ως αναξιόπιστη. Λόγω των αδυναμιών στη μαρτυρία που προσκόμισε ο Αιτητής σε σχέση με τις συνθήκες που περιβάλλουν τις ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έκρινε ότι θα ήταν ακροσφαλές να στηριχτεί σε αυτή τη μαρτυρία για εξαγωγή συμπερασμάτων και ότι δεν ήταν δυνατό να προβεί σε ευρήματα αναφορικά με όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης. Το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης θα αποτελούσαν τη βάση της κρίσης του Δικαστηρίου κατά πόσον η απόφαση του Αιτητή να υποβάλει παραίτηση στις 06/08/2012 δικαιολογείτο εντός του πλαισίου του Νόμου και της Νομολογίας ως εξαναγκασμός σε παραίτηση. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω κρίνουμε ότι ο Αιτητής απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που τον βάρυνε να αποδείξει ότι υπό τις περιστάσεις και εντός του πραγματικού πλαισίου της υπόθεσης δικαιολογείτο να θεωρήσει ότι εξαναγκάζετο σε παραίτηση και ότι δεν έχασε το σχετικό δικαίωμά του στις 06/08/2012. Είναι κατάληξή μας ότι ο Αιτητής δεν απέδειξε ότι τερμάτισε την εργοδότησή του στους Καθ' ων η Αίτηση εντός των πλαισίων του άρθρου 7 του Νόμου. Το γεγονός της αναξιοπιστίας του μάρτυρα των Καθ' ων η Αίτηση δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την πιο πάνω κατάληξή μας αφού ενόψει του συμπεράσματος του Δικαστηρίου για την απόρριψη της μαρτυρίας του Αιτητή δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω εξέταση ως προς το αξιόπιστο ή μη της εκδοχής των Καθ' ων η Αίτηση. Σχετική αναφορά για το θέμα αυτό γίνεται στις υποθέσεις Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 CLR 21[31] και Paphos Stone C.Estates Ltd v. Μάκη Νεοπτολέμου, ECLI:CY:AD:2014:A457, Πολ. Έφεση Αρ. 361/2009 ημερ.3/7/2014[32].

1. Αυτοτελείς αξιώσεις - Μη ληφθείσα Ετήσια Άδεια / Οφειλόμενοι Μισθοί - Οφειλόμενες Προμήθειες Σημειώνουμε ότι η ετήσια άδεια αναπαύσεως αποτελεί δικαίωμα του εργοδοτουμένου το οποίο απορρέει από τον Περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμο του 1967, Ν.8/67ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να του στερηθεί. Σε περίπτωση που ο εργοδότης αρνηθεί να παραχωρήσει στον εργοδοτούμενο την άδεια που δικαιούται με βάσει τον νόμο και τη σύμβαση εργασίας του τότε ο εργοδοτούμενος μπορεί να την διεκδικήσει δικαστικώς. Ακόμη σημειώνουμε ότι ο εργοδότης δεν μπορεί να πληρώσει τον εργοδοτούμενο αντί της παραχώρησης άδειας και ότι η άδεια δεν μπορεί να συσσωρεύεται εκτός ως προβλέπεται από τον Ν.8/67[33] αλλά πρέπει να λαμβάνεται εντός του έτους άδειας για το οποίο οφείλεται. Η μόνη περίπτωση που ο εργοδοτούμενος δικαιούται σε πληρωμή για μη ληφθείσα ετήσια άδεια είναι όταν λήξει η εργασιακή σχέση του με τον εργοδότη του. Σ' αυτήν την περίπτωση δικαιούται σε αποζημίωση που αντιστοιχεί στις μέρες ετήσιας άδειας που δικαιούτο και δεν έλαβε μέχρι την μέρα που τερματίστηκε η εργασιακή σχέση του με τον εργοδότη του. Μια από τις βασικές και ουσιαστικές υποχρεώσεις του εργοδότη σε μία σύμβαση εργασίας είναι η καταβολή του συμφωνηθέντος ή συμβατικού μισθού και των συμφωνηθέντων ή συμβατικών απολαβών στον εργοδοτούμενο. Παράλειψη καταβολής του μισθού ή των απολαβών κατά τον χρόνο που αυτά είναι πληρωτέα με βάση τη συμφωνία εργασίας δίνει στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να αξιώσει την καταβολή του οφειλόμενου δεδουλευμένου μισθού ή των οφειλόμενων απολαβών[34]. (α) Όπως αναφέραμε και πιο πάνω ο Αιτητής βάσει της σχετικής πρόνοιας της σύμβασης εργασίας του με τους Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 01/05/2012 λόγω της περιόδου που απασχολήθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση δεν δικαιούται σε 13ο μισθό. Ως εκ τούτου η αξίωσή του για αναλογία 13ου μισθού απορρίπτεται. (β) Αποτελεί κοινό έδαφος ότι οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν στον Αιτητή τον δεδουλευμένο μισθό του από 01/08/2012 μέχρι 07/08/
2. Σε ότι αφορά την αξίωση του Αιτητή για ετήσια άδεια παρατηρούμε ότι η μαρτυρία του Αιτητή σε σχέση με τη μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια ανάπαυσής του ήταν πολύ γενική και αόριστη και δεν μπορούμε να στηριχτούμε σε αυτή για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Οι Καθ' ων η Αίτηση μέσω των εγγράφων που κατέθεσαν παραδέχονται ότι οφείλονται στον Αιτητή 4 ημέρες ετήσιας άδειας που δεν του παραχωρήθηκαν. Στη βάση των πιο πάνω βρίσκουμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν στον Αιτητή το ποσό των €1.204,14 ως δεδουλευμένο καθαρό[35] μισθό για την περίοδο 01/08/2012-07/08/2012 και ως αποζημίωση για μη ληφθείσα ετήσια άδεια. Δεν αποδεχόμαστε ως αξιόπιστο τον ισχυρισμό που προέβαλε ο κ. Mayzus ότι ο Αιτητής παρέλαβε τη σχετική επιταγή που εκδόθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση για το πιο πάνω ποσό και ότι στη συνέχεια την επέστρεψε χωρίς οποιαδήποτε δικαιολογία καθότι: (α) ο εν λόγω ισχυρισμός δεν τέθηκε στον Αιτητή κατά την αντεξέτασή του με αποτέλεσμα να μην του δοθεί η ευκαιρία να προβάλει τις δικές του θέσεις, (β) στο Τεκμήριο 26 (επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση ημερ.31/10/2012) σε διάσταση με τον πιο πάνω ισχυρισμό αναφέρεται ότι ο Αιτητής πληροφορήθηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση εξέδωσαν επιταγή ημερ.11/10/2012 για το πιο πάνω ποσό αλλά δεν παρέλαβε μέχρι τότε (στις 31/10/2012) την εν λόγω επιταγή και (γ) ο κ. Mayzus κατά την αντεξέτασή του προέβαλε μια διαφοροποιημένη εκδοχή αφού ανέφερε ότι όταν παραιτήθηκε ο Αιτητής οι Καθ' ων η Αίτηση του έδωσαν μια επιταγή για το ποσό που του όφειλαν, ο Αιτητής πήρε την εν λόγω επιταγή και μετά από μια ή δύο εβδομάδες ο Αιτητής επέστρεψε την εν λόγω επιταγή και στη συνέχεια οι Καθ' ων η Αίτηση πήραν επιστολή από τον δικηγόρο του Αιτητή με την οποία ο Αιτητής τους ζητούσε χρήματα ενώ είχε κλέψει από τους Καθ' ων η Αίτηση €17.
3. (γ) Όπως αναφέραμε πιο πάνω ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιαδήποτε σαφή και επαρκή μαρτυρία που να αποδεικνύει τόσο το δικαίωμά του για προμήθειες όσο και το ύψος του ποσού των αξιουμένων ως οφειλομένων προμηθειών για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο του
4. Συνακόλουθα δεν μπορούμε να επιδικάσουμε οποιοδήποτε ποσό στον Αιτητή ως οφειλόμενες προμήθειες. Ως εκ τούτου η σχετική αξίωση του Αιτητή απορρίπτεται. Κατάληξη Με βάση τα πιο πάνω: (Α) Οι αξιώσεις του Αιτητή για αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση, αναλογία 13ου μισθού και οφειλόμενες προμήθειες απορρίπτονται. (Β) Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση για το συνολικό ποσό €1.204,41 με νόμιμο τόκο ως πληρωμή για οφειλόμενο δεδουλευμένο μισθό για την περίοδο 01/08/2012 μέχρι 07/08/2012 και ως αποζημίωση για μη ληφθείσα ετήσια άδεια. (Γ) Δεν θα επιδικάσουμε έξοδα όσον αφορά το επίδικο ζήτημα του εξαναγκασμού του Αιτητή σε παραίτηση καθότι η εκδοχή των Καθ' ων η Αίτηση δεν έγινε αποδεκτή λόγω μη προσκόμισης αξιόπιστης μαρτυρίας από αυτούς. Επιδικάζονται όμως €1.500 δικηγορικά έξοδα υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση για το επίδικο ζήτημα που αφορούσε τα οφειλόμενα ποσά προς τον Αιτητή εφόσον οι Καθ' ων η Αίτηση δεν απέδειξαν ότι είναι εξ υπαιτιότητας του Αιτητή που δεν καταβλήθηκαν προηγουμένως τα εν λόγω ποσά στον Αιτητή. (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............. (Υπ.) ............... Χ. Ιωάννου, Μέλος Χρ. Χριστοφόρου, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Εξαναγκασμός σε παραίτηση λόγω κατηγοριών και αλλαγής θέσης εργασίας/οφειλόμενες προμήθειες και απολαβές/ καθορισμός περιόδου απασχόλησης και τελευταίων απολαβών) [1] Το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες δόθηκε στον Αιτητή δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση του Αιτητή από την πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση. [2] Βλέπε Γ. Τομάζου κ.α. ν. Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού

(2003)1 Β Α.Α.Δ.

1. [3] "The standard of proof in civil cases, including cases before the industrial tribunal, is the balance of probabilities. It was in our view incumbent on the employee, as the applicant for redundancy payment, to satisfy the industrial tribunal of the balance of probabilities of the ingredients necessary to substantiate his claim. One of those ingredients was that there had been a transfer of business from Forecrest to Wearglen and a transfer of business from Wearglen to Beaupress. It was not, however, in our judgment necessarily essential for him to place before the industrial tribunal documentary evidence of what the true transaction between employer and successive employer really was. Evidence of that character would, in the ordinary way, not be available to an employee. An employee can do no more than tell the industrial tribunal of what is within his own knowledge. That is what the employee did. It was within his knowledge that his employment had continued in the same place, under the same directors, with the same customers and with the same stock being used. All of those incidents of his continuous employment are consistent with there having been a transfer of business. If there was no other evidence, they justify the inference of a transfer." [4] "We wish to repeat that the scheme of the Act must not be made unworkable by a rigid adherence to overstrict standards of proof. If it is necessary, and we think it is, for an employee to satisfy an industrial tribunal that there has been the transfer of business, he may well be able to discharge the onus by giving evidence on the lines of that given by the employee in the present case. An employee can do no more than give evidence of that of which he knows. To require him to do more than that in order to discharge some strict standard of proof would be, in effect, to deprive him of the chance of claiming the redundancy payments to which he might be entitled. We are not prepared to underwrite a practice of that sort, and indeed, we think that we should find against it...... In the present case, there was evidence that a transfer had taken place...... The employee' s evidence would not, of course, necessarily be conclusive evidence. It would be possible for the employer ..to place before the tribunal other evidence of the true nature of the transaction between the employer and the succeeding employer, apt to show that there had not been a transfer of the business. But if no additional evidence were placed before the tribunal by the employer.. it seems to us that the inferences from that evidence which was placed before the tribunal by the employee ought to be sufficient for him to establish the transfer." [5] R F Hill v. Moneey [1981] IRLR
2. [6] Stokes v. Hampstead Wine Co Ltd [1979] IRLR
3. [7] Ramage v. Harper- Mackay Ltd [1966] ITR
4. [8] Στο σύγγραμμα St.D. Anderman, "The Law of Unfair Dismissal", 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα 81 σημειώνεται ότι σε όλες τις περιπτώσεις η παράβαση όρου της σύμβασης εργοδότησης πρέπει να είναι αρκούντως σοβαρή για να θεωρείται ως συμπεριφορά που αποκηρύσσει τη σύμβαση εργοδότησης. ("The breach must be sufficiently serious to amount to a repudiation"). [9] St.D. Anderman, "The Law of Unfair Dismissal" 3rd Edition, Butterworths Lexis Nexis, στη σελίδα
5. [10] Courtaulds Northern Textiles Ltd v. Andrew [1979] IRLR
6. [11] Καθότι παραβίαση του εξυπακουόμενου όρου για αμοιβαία πίστη και εμπιστοσύνη θεωρείται ως θεμελιώδης παράβαση των όρων εργασίας που κλονίζει τα θεμέλια της σχέσης εργοδότη εργοδοτούμενου. Βλέπε Post Office v. Roberts [1980] IRLR 347, Woods v. W.M. Car Services (Petersborough ) Ltd [1981] ICR
7. [12]Βλέπε επίσης Stevens v. University of Birmingham [2015] EWHC
8. [13] Gogay v. Hertfordshire County Council [2000] IRLR
9. Στην υπόθεση L' Union National (Tourist and Sea Resorts) Ltd v. Γιώργος Χουλιώτης, Πολ. Έφεση Αρ.176/2010 ημερομηνίας 10/9/2015 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι η εξουσία, οι δυνατότητες και τα δικαιώματα που έχει ένας εργοδότης δυνάμει των όρων που προβλέπονται από τη σύμβαση εργοδότησης πρέπει να εξασκούνται όχι μόνο εντός των συμβατικών παραμέτρων αλλά και σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και εμπιστοσύνης που διέπουν τις συμβάσεις εργασίας. Περιπτώσεις όπου ο εργοδότης στο πλαίσιο του διευθυντικού δικαιώματός του εξασκεί, χωρίς εύλογη και δικαιολογημένη αιτία, δικαιώματά του τα οποία προβλέπονται από τη σύμβαση εργασίας και η εν λόγω πράξη του επηρεάζει τα συμφέροντα του εργοδοτουμένου μπορεί να θεωρηθούν ως συμπεριφορές που παραβιάζουν τον πιο πάνω εξυπακουόμενο όρο. [14] Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση στην υπόθεση Bradbury v. BBC [2015] EWHC 1368 στην οποία αφού γίνεται μια σύνοψη των νομολογιακών αρχών σε σχέση με την παράβαση του πιο πάνω εξυπακουομένου όρου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με το κριτήριο της διαπίστωσης της παράβασης του εξυπακουόμενου όρου πίστης και εμπιστοσύνης: "The question is therefore whether, objectively, there has been a breach of the implied term. In my view, that objective assessment must be carried out in relation to the implied term read as a whole thus encompassing both elements of that term. Accordingly, the conduct must be such as, objectively, is calculated or likely to undermine the duty of trust and confidence and must be conduct for which there is, objectively, no reasonable and proper cause. Reasonableness, objectively judged, necessarily comes into establishing whether or not there has been a breach of the implied term. But this is not to apply, by the back door as it were, the "range of reasonable responses" test. It is not a question of establishing whether a particular cause of action is within the range of reasonable responses to the particular state of affairs and the situation the employer finds itself; rather, the question is whether the particular course of action is a reasonable and proper response to that state of affairs and situation in the context of the implied term so as to prevent what would otherwise be a breach of duty from being one......................reasonableness is one of tools in the employment tribunal's factual analysis kit for deciding whether there has been a fundamental breach......................the question whether the conduct of the employer which might otherwise give rise to a breach of the implied term is without reasonable and proper cause must take account of the particular state of affairs and the situation in which the employer finds itself; the conduct must be a response to that state of affairs and situation. It must be a response which resolves the tension, so far as is possible, between, on the one hand, the courses of conduct open to the employer to meet the situation which it faces and, on the other hand, acting in a way which does not cause undue detriment to the employee." [15] Garner v Grange Furnishing Ltd [1977] IRLR 206 "Conduct amounting to a repudiation can be a series of small incidents over a period of time. If the conduct of the employer is making it impossible for the employee to go on working that is plainly a repudiation of the contract". Βλέπε επίσης την υπόθεση Woods v. W.M. Car Services ( Petersborough) Ltd [1981] ICR
10. [16] Harvey on Industrial Relations and Employment Law, Lexis Nexis, December 2018, Issue 270 edition, paragraph [480]: "The 'last straw' doctrine. Many of the constructive dismissal cases which arise from the undermining of trust and confidence will involve the employee leaving in response to a course of conduct carried on over a period of time. The particular incident which causes the employee to leave may in itself be insufficient to justify his taking that action, but when viewed against a background of such incidents it may be considered sufficient by the courts to warrant their treating the resignation as constructive dismissal. It may be the 'last straw' which causes the employee to terminate a deteriorating relationship." [17] Omilaju v. Waltham Forest London B.C [2005] ICR 481, Kaur v. Leeds Teaching Hospitals NHS Trust [2018] IRLR
11. [18] Ο Lord Steyn στην υπόθεση Malikv. BCCI (πιο πάνω) σημείωσε ότι: "The conduct must , of course, impinge on the relationship in the sense that, looked at objectively , it is likely to destroy or seriously damage the degree of trust and confidence the employee is reasonably entitled to have in his employer. That requires one to look at all the circumstances.". Το Court of Appeal στην υπόθεση Tullett Prebon PLC v. BGC Brokers LP [2011] IRLR 420 τόνισε ότι το ζήτημα του κατά πόσο υπήρξε παράβαση του εξυπακουομένου όρου της πίστης και εμπιστοσύνης που δικαιολογεί εξαναγκασμό σε παραίτηση αποφασίζεται εξετάζοντας αντικειμενικά όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης από την πλευρά του λογικού προσώπου που βρίσκεται στη θέση του αθώου μέρους («.the legal test is whether, looking at all the circumstances objectively, that is from the perspective of a reasonable person in the position of the innocent party.»). [19] Στην απόφαση Post Office v. Roberts [1980] IRLR 347 το επιχείρημα των εργοδοτών ότι η παραβίαση πρέπει να είναι σκόπιμη και κακόπιστη για να συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί εξαναγκασμό σε παραίτηση απορρίφθηκε και λέχθηκε ότι η συμπεριφορά πρέπει να είναι: ". such that its effect judged reasonably and sensibly is to disable the other party from properly carrying out its obligations. ". Στην απόφαση του Court of Appeal στην υπόθεση Lewis v. Motorwolrd Garages Ltd [1986] ICR 157 αναφέρθηκαν τ' ακόλουθα: ".whether an employee had been entitled to terminate his contract of employment without notice by reason of the employer's conduct depended not upon whether the employer had intended the conduct to be repudiatory or could reasonably have believed that it would be accepted as such, but upon whether the employer's conduct, viewed objectively, evinced an intention no longer to be bound by the contract.". Στην Woods v. W.M. Car Services ( Petersborough ) Ltd [1981] ICR 666 λέχθηκαν τ΄ ακόλουθα : "To constitute a breach of this implied term , it is not necessary to show that the employer intended the repudiation of the contract. The employment tribunal's function is to look at the employer' s conduct as a whole and to determine whether it is such that it is cumulative effect judged reasonably and sensibly is such that the employee cannot be expected to put up with." [20] "..it is only breached by acts or omissions which seriously damage or destroy the necessary trust and confidence. Both sides are expected to absorb lesser blows". [21] Στην υπόθεση Walker v. Josiah Wedgwood & Sons Ltd, [1978] ICR 744, το Employment Appeal Tribunal σημείωσε τα εξής : " .it is at least requisite that the employee should leave because of the breach of the employer's relevant duty to him, and that this should demonstrably be the case...And secondly, we think it is not sufficient if he leaves in circumstances which indicate some ground for his leaving other than the breach of the employer's obligation to him." [22] Στο σύγγραμμα St. Anderman, The Law of Unfair Dismissal, 3rd Edition, Butterworths LexisNexis στη σελίδα 112 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: "Yet the test of acceptance of repudiation is ultimately one of whether the resignation was effectively caused by the employer' s repudiation. In Jones v. F Sirl & Son ( Furnishers ) Ltd [1997] IRLR 493 the employee faced with worsened terms and conditions waited three-and-a half weeks until she was approached by another firm and offered a job before she resigned claiming constructive dismissal. The employment tribunal' s conclusion that the resignation was in response to the job offer and not the repudiation was overturned by the EAT which stated that the test was not what was the sole cause of resignation but rather what in fact was the effective cause.". Σημειώνουμε ότι στην υπόθεση Weathersfield Ltd v. Sargent

(1999)I.C.R. 425, το Court of Appeal έκρινε ότι δεν είναι αναγκαίο για τον εργοδοτούμενο όταν αποχωρεί να δηλώσει ξεκάθαρα ότι εξαναγκάζεται σε παραίτηση εξαιτίας της παράβασης της εργασιακής σχέσης από τον εργοδότη και μια τέτοια δήλωση δεν αποτελεί προϋπόθεση επίκλησης από τον εργοδοτούμενο εξαναγκασμού σε παραίτηση για λόγους που αφορούν τη συμπεριφορά του εργοδότη. [23] Το Employment Appeal Tribunal στην απόφαση του στην υπόθεση New Southern Railway Ltd v. Quinn, Appeal No.313/ 005 ημερ.28.11.2005 συνόψισε τις εφαρμοστέες αρχές σχετικά με το ζήτημα της επιβεβαίωσης ως ακολούθως:"(

1. i)Where there has been a repudiatory breach of the contract of employment the innocent party can choose whether to affirm the contract or accept the breach and treat the contract as discharged;(
2. ii)Once the contract has been affirmed the right to treat it as repudiated has gone;(iii) Delay in itself does not constitute affirmation but may be evidence of implied affirmation; (
3. iv)If the innocent party calls upon the employer to perform, that will normally be taken to be affirmation because it would be conduct consistent only with continuance of the contract;(
4. v)The right to accept a repudiatory breach is not lost if the innocent party performs a contract for a limited time while reserving the right to accept the repudiation or only continues with contract while affording the guilty party the opportunity to remedy the breach." [24] W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook (πιο πάνω). [25]".the question whether delay in a particular case means that an employee has waived the breach will depend on all the circumstances including for example the employee's length of service (GW Stephens and Son v Fish [1989] ICR 324) or the nature of the breach and whether the employee has protested at the changes to her contract (W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook [1981] ICR 157). ... the length of service of an employee will always be relevant to the length of the time for which it is reasonable for him/her to consider the position before deciding whether to resign and claim constructive dismissal." Στην υπόθεση Miceli v. Signal House Limited Appeal No.EAT /180/95 ημερομ. 16.2.96 το Employment Appeal Tribunal διευκρίνισε ότι η καθυστέρηση στην υποβολή παραίτησης δεν συνιστά επιβεβαίωση αλλά μπορεί να αποτελέσει απόδειξη επιβεβαίωσης και τόνισε ότι συνιστά σφάλμα το να εξισωθεί από το Employment Tribunal η καθυστέρηση με την επιβεβαίωση χωρίς να αποφασισθεί εντός του πλαισίου της υπόθεσης αν η καθυστέρηση σε συνδυασμό με άλλα θέματα (όπως π.χ. η φύση της παράβασης από τον εργοδότη, η περίοδος απασχόλησης του εργοδοτουμένου) μπορεί υπό τις περιστάσεις να θεωρηθεί ως επιβεβαίωση από τον εργοδοτούμενο. [26]".the question whether delay in a particular case means that an employee has waived the breach will depend on all the circumstances including for example the employee's length of service (GW Stephens and Son v Fish [1989] ICR 324) or the nature of the breach and whether the employee has protested at the changes to her contract (W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook [1981] ICR 157). ... the length of service of an employee will always be relevant to the length of the time for which it is reasonable for him/her to consider the position before deciding whether to resign and claim constructive dismissal." [27] Βλέπε επίσης Wedgewood v. Hortimax Ltd (EAT/997/01/ILB ) 25.3.2003: ".the passing of time alone may not be sufficient to prevent an employee from accepting a fundamental breach of contract and claiming that he has accepting a fundamental breach of contract and claiming that he has been constructively dismissed. It is, for example, well established that time must not begin to run until the employee knows of the breach; and once he knows of the breach, .., the reasons for the passing of time put forward by way of explanation by the employee may be such that it would be wrong for a Tribunal to draw the inference that the employee has elected to affirm the contract and not to treat the breach as repudiation of the contract. An example might be a case in which the employee is seriously ill during the period of delay; another might be a case in which the employee rather than reacting immediately to the breach by accepting the employer's repudiation, gives the opportunity to the employer to withdraw from the offending course of action, or to remedy the breach.". Το Court of Appeal στην απόφασή του στην υπόθεση Logan v Customs & Excise [2003] EWCA Civ 1068 διευκρίνισε ότι η πάροδος του χρόνου αποτελεί απόδειξη επιβεβαίωσης μόνο αν η καθυστέρηση από μόνη της είναι τόσο μεγάλη που να αποδεικνύει το γεγονός ότι ο εργοδοτούμενος όντως επιβεβαίωσε τη σύμβαση και ότι από τη στιγμή που ο εργοδοτούμενος δεν το έχει πράξει ο χρόνος δεν ξεκινά να τρέχει. Σημείωσε ότι στην περίπτωση που εξέταζε, το Tribunal συγκεντρώθηκε μόνο στο γεγονός της καθυστέρησης και συμπέρανε ότι λόγω της καθυστέρησης των 18 μηνών ο εργοδοτούμενος πρέπει να θεωρηθεί ότι επιβεβαίωσε τη σύμβαση. Επειδή όμως υπήρχε μαρτυρία ενώπιον του Tribunal ότι ο εργοδοτούμενος συνέχιζε να παραπονιέται και ότι δεν δεχόταν να επιστρέψει στην εργασία του παρά την επίδικη παράβαση, έκρινε ότι το ζήτημα της επιβεβαίωσης έπρεπε να επανεκδικαστεί από το Tribunal ώστε να ληφθούν υπόψη όλες οι περιστάσεις της υπόθεσης. [28] "Even if an employee has not treated a breach of an express contractual term as a wrongful repudiation, he is entitled to add such a breach to other actions which taken together may cumulative amount to a breach of the implied term of trust and confidence". [29] Λόγω της πιο πάνω αναφοράς του Αιτητή η αναφορά των Καθ' ων η Αίτηση ότι μετακίνησαν τον Αιτητή σε άλλη θέση ώστε να μην έχει πρόσβαση στα οικονομικά και λογιστικά στοιχεία των Καθ' ων Αίτηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υποβάθμιση του Αιτητή. [30] Παρατηρούμε ότι και οι θέσεις του για την εξεύρεση άλλης εργασίας μετά που παραιτήθηκε από την εργασία του στους Καθ' ων η Αίτηση τέθηκαν πολύ γενικά και αόριστα χωρίς υποστήριξη από απτά στοιχεία. [31] «If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weight thereafter». [32] « Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά επιδίκασε αποζημιώσεις. Από τη στιγμή που έκρινε ότι οι Εφεσε