ΧΑΡΙΤΟΥ ν. ΤΑΜΕΙΟ ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΥ, Αρ. Αίτησης: 627/14, 15/11/2019

(8)εβδομάδων. Πιο συγκεκριμένα η περίοδος προειδοποίησης άρχιζε στις 01/04/2013 και έληγε στις 26/05/

1. Ο Αιτητής εργάστηκε στην Εργοδότρια Εταιρεία κατά την περίοδο της προειδοποίησης. Ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση στο Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») στις 27/05/2013 για πληρωμή για απόλυση που οφείλεται σε λόγους πλεονασμού. Το Ταμείο ενέκρινε την αίτησή του στις 25/10/2014 και κατέβαλε σ' αυτόν το ποσό των €22.499,96 ως πληρωμή πλεονασμού για την περίοδο απασχόλησής του από 01/10/1991 μέχρι 26/05/
2. Ο εβδομαδιαίος μισθός που λήφθηκε υπόψη από το Ταμείο ανερχόταν στο ποσό των €354,33 αφού το Ταμείο για σκοπούς υπολογισμού του εβδομαδιαίου μισθού του Αιτητή έλαβε υπόψη τις απολαβές που έλαβε ο Αιτητής τους τελευταίους 3 μήνες πριν την προειδοποίηση δηλαδή τους μισθούς που έλαβε τους μήνες Ιανουάριο, Φεβρουάριο και Μάρτιο του
3. Οι ακάθαρτες μηνιαίες απολαβές του Αιτητή για την περίοδο από τον Ιανουάριο του 2012 μέχρι τον Μάιο του 2013 ήταν οι ακόλουθες: 01/2012 €1.518 02/2012 €1.974 03/2012 €1.336 04/2012 €2.688 05/2012 €1.701 06/2012 €1.883 07/2012 €1.063 08/2012 €0000 09/2012 €1.974 10/2012 €1.974 11/2012 €1.974 12/2012 €3.857 01/2013 €1.184 02/2013 €1.458 03/2013 €1.610 04/2013 €1.974 05/2013 €2.752 Ο Αιτητής λάμβανε 13ο μισθό ύψους €1.974,
4. Τα πιο πάνω συνιστούν κοινό έδαφος και δύο πλευρές. Ο Αιτητής με την παρούσα αίτηση εργατικής διαφοράς αξιώνει εναντίον του Ταμείου συμπληρωματική πληρωμή λόγω πλεονασμού. Είναι η θέση του ότι για σκοπούς του Περί Τερματισμού της Απασχόλησης Νόμου του 1967, Ν.24/67(«ο Νόμος») ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός του ανερχόταν σε €493,
5. Το Ταμείο με τους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής του απορρίπτει την εναντίον του αξίωση και ισχυρίζεται ότι ορθά κατέβαλε στον Αιτητή πληρωμή για το ποσό των €22.499,96 καθότι το ποσό των εβδομαδιαίων απολαβών του για σκοπούς του Νόμου ανερχόταν στο ποσό των €354,
6. Ισχυρίζεται ότι ο μισθός του Αιτητή δεν ήταν σταθερός και ότι γι' αυτό τον λόγο ο υπολογισμός των εβδομαδιαίων απολαβών του έγινε με βάση το μέσο όρο των τελευταίων 12 εβδομάδων πλήρους απασχόλησής του. Ως εκ τούτου το Ταμείο ζητά απόρριψη της αίτησης με έξοδα υπέρ του. Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκε από κοινού ως Τεκμήριο 1 οι αναλυτικές καταστάσεις αποδοχών του Αιτητή ως αυτές εκδόθηκαν από το αρχείο του Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τα έτη 2009-
7. Ο Αιτητής κατέθεσε ότι από τις αρχές του έτους 2012 ο μηνιαίος μισθός του «είχε διαμορφωθεί σε 1974 Ευρώ ακάθαρτα». Ισχυρίστηκε ότι κάποιους μήνες έπαιρνε περισσότερα γιατί εργαζόταν υπερωρίες και κάποιους μήνες λιγότερα λόγω απουσιών του. Ήταν η θέση του ότι αρχές του 2013 η Εργοδότρια Εταιρεία «δεν είχε πολλές δουλειές να κάνει» και του ανακοίνωσε ότι σε συνεννόηση και με τους άλλους συναδέλφους του δεν θα εργαζόταν κανονικό ωράριο αλλά κάποιες μέρες θα έπαιρνε απλήρωτη άδεια. Ότι αποδέχτηκε τα πιο πάνω γιατί είχε ανάγκη τον μειωμένο μισθό που θα έπαιρνε. Διευκρίνισε ότι το κανονικό ωράριο εργασίας του ήταν 8 ώρες την μέρα για 5 μέρες την εβδομάδα. Κατά την αντεξέτασή του ερωτώμενος αν πριν τις αρχές του 2012 ο μηνιαίος μισθός του ήταν σταθερός απάντησε θετικά και είπε ότι τα επιπλέον ποσά ήταν η πληρωμή για υπερωριακή εργασία. Δεν θυμόταν ποιος ήταν ο ακάθαρτος μηνιαίος μισθός του για τα έτη 2010 και
8. Όταν ρωτήθηκε πώς προέκυψε το ποσό των €1.974 για το έτος 2012 απάντησε ότι «ήταν περίπου ο μέσος όρος» που έπαιρνε. Είπε ότι δεν έκανε πότε συμβόλαιο με την Εργοδότρια Εταιρεία για τον μισθό του αλλά υποστήριξε ότι ο μηνιαίος μισθός του ήταν πάντα σταθερός «βάσει της σχέσης που είχε η Εργοδότρια Εταιρεία με τις συντεχνίες.» Ήταν η θέση του ότι πάντα εργαζόταν υπερωρίες ή πήγαινε λιγότερες ώρες δουλειά γι΄ αυτό υπήρχαν οι αυξομειώσεις στον μηναίο μισθό του. Όταν του υποδείχτηκε ότι οι μηνιαίες απολαβές του όπως φαίνονται στο Τεκμήριο 1 δεν ήταν σταθερές κάθε μήνα, απάντησε ότι έπαιρνε τον σταθερό μισθό αν εργαζόταν όλες τις ώρες του κανονικού ωραρίου εργασίας του τον μήνα και ότι κάποτε εργαζόταν υπερωρίες και πληρωνόταν αυτές τις επιπλέον ώρες. Ερωτώμενος από το Δικαστήριο κατά ποσόν στην ουσία πληρωνόταν κάθε μήνα ανάλογα με τις ώρες που εργάστηκε απάντησε καταφατικά. Περαιτέρω είπε ότι η ωριαία αμοιβή του ήταν σταθερή είτε εργαζόταν υπερωρίες είτε λιγότερες ώρες. Το Ταμείο δεν προσκόμισε οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία. Αξιολογώντας τη μαρτυρία του Αιτητή παρατηρούμε ότι η θέση του ότι του καταβαλλόταν ένας σταθερός μηνιαίος μισθός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός καθότι όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 1 και όπως διαφάνηκε από ολόκληρη τη μαρτυρία του στην ουσία του καταβαλλόταν μηνιαία αμοιβή ανάλογα με τις ώρες που εργαζόταν κάθε μήνα. Σημειώνουμε ότι ο Αιτητής δεν μας εξήγησε με σαφήνεια και καθαρότητα πώς προέκυψε το ποσό των €1.974 που ισχυρίστηκε ότι ήταν ο μηνιαίος μισθός του ούτε και κατέθεσε οποιοδήποτε έγγραφο που να δεικνύει πώς υπολογίζονταν οι μηνιαίες απολαβές του (δεν κατέθεσε τη συλλογική σύμβαση που ισχυρίστηκε ότι προέβλεπε την αμοιβή του ούτε οποιαδήποτε σχετική κατάσταση αποδοχών). Περαιτέρω δεν μας έδωσε οποιεσδήποτε συγκεκριμένες λεπτομέρειες και δεν προσκόμισε οποιαδήποτε απτά στοιχεία που να στηρίζουν τις αναφορές του σχετικά με τις αυξομειώσεις στον μισθό του κατά το έτος 2012 και ότι το 2013 η Εργοδότρια Εταιρεία του ανέφερε ότι κάποιες μέρες θα έπαιρνε απλήρωτη άδεια. Ο Αιτητής παραδέχτηκε ότι αμειβόταν ανάλογα με τις ώρες που εργαζόταν και ότι το ποσό του ωρομισθίου του ήταν σταθερό. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας του Αιτητή βρίσκουμε ότι ο Αιτητής πληρωνόταν μηνιαίως ανάλογα με τις ώρες που εργάστηκε κάθε μήνα. Το ερώτημα που προκύπτει επί του οποίου πρέπει να αποφανθεί το Δικαστήριο ώστε να αποφασίσει επί της αξίωσης του Αιτητή με την παρούσα αίτηση είναι ποιο είναι το ποσό των απολαβών του Αιτητή που πρέπει να ληφθεί υπόψη βάσει των προνοιών του Νόμου για τον υπολογισμό της πληρωμής που δικαιούται ο Αιτητής δυνάμει του Νόμου από το Ταμείο για πληρωμή λόγω απόλυσης που οφείλεται σε πλεονασμό. Το άρθρο 16

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: «Όταν κατά ή μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος εδαφίου, η απασχόλησις εργοδοτουμένου απασχοληθέντος συνεχώς επί εκατόν τέσσαρας τουλάχιστον εβδομάδας υπό του αυτού εργοδότου τερματίζηται λόγω πλεονασμού, ο εργοδοτούμενος δικαιούται εις πληρωμήν λόγω πλεονασμού εκ του Ταμείου, υπολογιζομένην συμφώνως προς τον Τέταρτον Πίνακα:» Ο Τέταρτος Πίνακας του Νόμου αναφέρει τα πιο κάτω: «

1. Εργοδοτούμενος ο οποίος καθίσταται πλεονάζων υπό την έννοιαν του άρθρου 18 λαμβάνει εκ του Ταμείου πληρωμήν λόγω πλεονασμού υπολογιζομένην ως ακολούθως: (α)Διά τα πρώτα τέσσαρα έτη συνεχούς απασχολήσεως, δύο εβδομάδων ημερομίσθια δι' εκάστην περίοδον απασχολήσεως πεντήκοντα δύο εβδομάδων· (β) από του πέμπτου μέχρι και του δεκάτου έτους συνεχούς απασχολήσεως, δύο και ημισείας εβδομάδων ημερομίσθια δι' εκάστην περίοδον απασχολήσεως πεντήκοντα δύο εβδομάδων· (γ) από του ενδεκάτου μέχρι και του δεκάτου πέμπτου έτους συνεχούς απασχολήσεως, τριών εβδομάδων ημερομίσθια δι' εκάστην περίοδον απασχολήσεως πεντήκοντα δύο εβδομάδων· (δ) από του δεκάτου έκτου μέχρι και του εικοστού έτους συνεχούς απασχολήσεως, τριών και ημισείας εβδομάδων ημερομίσθια δι' εκάστην περίοδον απασχολήσεως πεντήκοντα δύο εβδομάδων· και (ε) από του εικοστού πρώτου μέχρι και του εικοστού πέμπτου έτους συνεχούς απασχολήσεως, τεσσάρων εβδομάδων ημερομίσθια δι' εκάστην περίοδον απασχολήσεως πεντήκοντα δύο εβδομάδων: Νοείται ότι, αν η ολική περίοδος συνεχούς απασχόλησης δεν αποτελεί ακέραιο αριθμό ετών, οποιοδήποτε υπόλοιπο περιόδου απασχόλησης 26 ή περισσότερων εβδομάδων θεωρείται ένα έτος απασχόλησης. 1Α. Προκειμένου περί εργοδοτουμένου που αναφέρεται στην επιφύλαξη του όρου "εργοδοτούμενος", η πληρωμή την οποία δικαιούται είναι ίση με ποσοστό 1% του εβδομαδιαίου ημερομισθίου του πολλαπλασιαζομένου επί 52 και επί τα έτη υπηρεσίας.
2. Ουδεμία πληρωμή καταβάλλεται δι' οιανδήποτε απασχόλησιν προ της 1ης Ιανουαρίου,
4. Η διάρκεια της περιόδου απασχολήσεως και το εάν η απασχόλησις ήτο συνεχής ή μη αποφασίζονται συμφώνως προς τον Δεύτερον Πίνακα.
5. Διά τους σκοπούς του παρόντος Πίνακος, το ποσόν των εβδομαδιαίων ημερομισθίων είναι το ποσόν εις το οποίον ο εργοδοτούμενος θα εδικαιούτο κατά την τελευταίαν εβδομάδα της απασχολήσεως του, ως τούτο υπολογίζεται συμφώνως προς τον Τρίτον Πίνακα: Νοείται ότι, προκειμένου περί λιμενεργάτου, εγγεγραμμένου ή μη, διά τον υπολογισμόν των εβδομαδιαίων ημερομισθίων λαμβάνεται υπ' όψιν ο μέσος όρος ημερομισθίου αυτού, κατά το τελευταίον, προ της απολύσεως του, ημερολογιακόν έτος. Νοείται ότι κατά τον υπολογισμό της εβδομαδιαίας αμοιβής οποιοδήποτε ποσό το οποίο υπερβαίνει το τετραπλάσιο του εβδομαδιαίου ποσού των βασικών ασφαλιστέων αποδοχών, όπως τούτο εκάστοτε καθορίζεται στους περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμους του 1980 μέχρι 1993, δε λαμβάνεται υπόψη. Νοείται περαιτέρω ότι ο Υπουργός δύναται, διά διατάγματος, να προβλέψη δι' υψηλότερον ποσόν του άνω αναφερομένου ποσού.» Με βάση το άρθρο 4 του Τέταρτου Πίνακα του Νόμου το ποσό των εβδομαδιαίων απολαβών που λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς καθορισμού του ποσού της πληρωμής λόγω πλεονασμού[1] είναι το ποσό το οποίο ο εργοδοτούμενος θα δικαιούτο κατά την τελευταία εβδομάδα της απασχόλησής του ως αυτό υπολογίζεται σύμφωνα με τον Τρίτο Πίνακα του Νόμου. Ο Τρίτος Πίνακας του Νόμου προνοεί για τις πληρωμές ημερομισθίων που δικαιούται ο εργοδοτούμενος κατά τη διάρκεια της προειδοποίησης και τον τρόπο υπολογισμού των εν λόγω ημερομισθίων. Παραθέτουμε πιο κάτω τις πρόνοιες του Τρίτου Πίνακα του Νόμου: «
6. Όταν ο εργοδοτούμενος εργάζεται αντί ωρισμένου ημερομισθίου δικαιούται εις το ωρισμένον τούτο ημερομίσθιον διαρκούσης της περιόδου της προειδοποιήσεως, εκτός εάν άλλως προβλέπεται δυνάμει του παρόντος Πίνακος.
7. Όταν η αμοιβή του εργοδοτουμένου βασίζηται επί του αριθμού των ωρών τας οποίας εργάζεται και δεν ποικίλλει αναλόγως του ποσού της εκτελουμένης εργασίας, ο εργοδοτούμενος πληρώνεται διά τον αριθμόν των ωρών τας οποίας ειργάσθη διαρκούσης της περιόδου της προειδοποιήσεως.
8. -

(1)Όταν εργοδοτούμενος ο οποίος καλύπτεται υπό των διατάξεων της παραγράφου 1 ανωτέρω είναι- (α) έτοιμος και πρόθυμος να εργασθή αλλά δεν παρέχεται εις αυτόν εργασία υπό του εργοδότου· ή (β)ανίκανος προς εργασίαν λόγω ασθενείας, βλάβης, τοκετού ή νόσου· (γ) απών επ' αδεία, (δ) απών με γονική άδεια λαμβάνει τότε την υπό της ρηθείσης παραγράφου 1 καθοριζομένην αμοιβήν·

(2)Όταν εργοδοτούμενος ο οποίος καλύπτεται υπό των διατάξεων της παραγράφου 2 ανωτέρω είναι- (α) έτοιμος και πρόθυμος να εργασθή αλλά δεν παρέχεται εις αυτόν εργασία υπό του εργοδότου· ή (β)ανίκανος προς εργασίαν λόγω ασθενείας, βλάβης, τοκετού ή νόσου· (γ) απών επ' αδεία, (δ) απών με γονική άδεια τότε ο εργοδότης καταβάλλει εις τον εργοδοτούμενον δι' εκάστην εβδομάδα της περιόδου της προειδοποιήσεως ουχί ολιγώτερον του μέσου όρου των εβδομαδιαίων ημερομισθίων του κατά τας τελευταίας δώδεκα πλήρεις εβδομάδας προτού δοθή η προειδοποίησις: Νοείται ότι ουδεμία εβδομάς λογίζεται ως πλήρης εβδομάς προς τον σκοπόν τούτον εκτός εάν ο εργοδοτούμενος ειργάσθη επί 18 τουλάχιστον ώρας κατά την εβδομάδα ταύτην.

(3)Πάσα πληρωμή γενομένη εις τον εργοδοτούμενον υπό του εργοδότου υπό μορφήν πληρωμής λόγω ασθενείας λογίζεται έναντι της δυνάμει της παραγράφου ταύτης υποχρεώσεως του εργοδότου.

1. Όταν ο εργοδοτούμενος πληρώνηται επί ωριαίας βάσεως, η πληρωμή του κατά την διάρκειαν της περιόδου της προειδοποιήσεως δεν είναι ολιγωτέρά της πληρωμής διά τον αριθμόν των ωρών τας οποίας ειργάσθη διαρκούσης της περιόδου της προειδοποιήσεως επί τη βάσει του μέσου όρου ωριαίας αμοιβής κατά τας τέσσαρας τελευταίας πλήρεις εβδομάδας προτού δοθή η προειδοποίησις: Νοείται ότι ουδεμία εβδομάς λογίζεται ως πλήρης εβδομάς προς τον σκοπόν τούτον εκτός εάν ο εργοδοτούμενος ειργάσθη επί 18 τουλάχιστον ώρας κατά την εβδομάδα ταύτην.
2. Όταν ο εργοδοτούμενος δεν έχει καθωρισμένον ημερομίσθιον ή μισθόν και όταν δεν πληρώνεται επί ωριαίας βάσεως άνευ συσχετισμού προς το ποσόν της γενομένης εργασίας, τότε ο εργοδοτούμενους δικαιούται εις πληρωμήν διαρκούσης της περιόδου της προειδοποιήσεως ως ακολούθως: (α) δι' εκάστην εβδομάδα του χρονικού διαστήματος της προειδοποιήσεως ο εργοδότης πληρώνει τον εργοδοτούμενον ουχί ολιγώτερον του μέσου όρου των εβδομαδιαίων ημερομισθίων του κατά τας τελευταίας δώδεκα πλήρεις εβδομάδας προτού δοθή η προειδοποίησις:- Νοείται ότι ουδεμία εβδομάς λογίζεται ως πλήρης εβδομάς προς τον σκοπόν τούτον εκτός εάν ο εργοδοτούμενος ειργάσθη επί 18 τουλάχιστον ώρας κατά την εβδομάδα ταύτην· (β) η δυνάμει της υποπαραγράφου (α) ανωτέρω υποχρέωσις του εργοδότου είναι υπό τον όρον ότι ο εργοδοτούμενος είναι έτοιμος και πρόθυμος να εκτελέση εργασίαν ευλόγου φύσεως ίνα κερδίζη αμοιβήν προς το εν τη παραγράφω (α) ανωτέρω οριζόμενον ποσόν: Νοείται ότι ο εργοδότης υποχρεούται να πληρώνη τον εργοδοτούμενον ως καθορίζεται εν τη παρούση παραγράφω εάν ο εργοδοτούμενος είναι- (i) απών εκ της εργασίας του λόγω ασθενείας, τεκνογονίας, βλάβης, τοκετού ή νόσου· (ii) απών επ' αδεία· (iii) απών με γονική άδεια (γ) οιαδήποτε πληρωμή λόγω ασθενείας καταβαλλομένη υπό του εργοδότου λογίζεται έναντι της δυνάμει της υποπαραγράφου (β) ανωτέρω υποχρεώσεως αυτού (δ) όταν η προειδοποίησις εδόθη υπό του εργοδοτουμένου, η δυνάμει της παραγράφου ταύτης υποχρέωσις του εργοδότου δεν δημιουργείται εκτός εάν και μέχρις ότου ο εργοδοτούμενος εγκαταλείψη την εργασίαν του δυνάμει της προειδοποιήσεως.
3. Ουδεμία πληρωμή οφείλεται δυνάμει του παρόντος Πίνακος δi' οιανδήποτε περίοδον καθ' ην ο εργοδοτούμενος απουσιάζει εκ της εργασίας του λόγω εργατικής διαφοράς.
4. Εάν διαρκούσης της περιόδου προειδοποιήσεως ο εργοδότης νομίμως απολύη τον εργοδοτούμενον, ουδεμία πληρωμή οφείλεται δυνάμει του παρόντος Πίνακος διά την υπολειπομένην περίοδον της προειδοποιήσεως» Σημειώνουμε ότι το άρθρο 14

(1)του Νόμου καθορίζει ρητά ότι τα δικαιώματα του εργοδότη και του εργοδοτουμένου κατά τη διάρκεια της περιόδου της προειδοποίησης διέπονται από τις διατάξεις του Τρίτου Πίνακα. Το εδάφιο 2 του ιδίου άρθρου καθιστά άκυρο κάθε όρο σε οποιαδήποτε σύμβαση ή άλλη συμφωνία που τείνει να περιορίσει τη νομική ενέργεια του άρθρου 14 του Νόμου. Περαιτέρω το άρθρο 11

(1)του Νόμου προβλέπει για δικαίωμα του εργοδότη να απαιτήσει από τον εργοδοτούμενο να αποδεχτεί πληρωμή αντί προειδοποιήσεως. Στην επιφύλαξη του εν λόγου άρθρου σημειώνεται ότι στην περίπτωση που ο εργοδότης εξασκήσει αυτό το δικαίωμά του ο εργοδοτούμενος θεωρείται ως απασχολούμενος για σκοπούς των Μερών ΙΙ (τερματισμός της απασχόλησης) και IV (πλεονασμός) του Νόμου μέχρι τη λήξη της περιόδου της προειδοποίησης την οποία θα ελάμβανε αν δεν είχε λάβει πληρωμή αντ΄ αυτής. Στην απόφαση Μιλτιάδη Ιωάννου v 1. Vesta Holidays Ltd, 2. Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού

(2001)1 Α.Α.Δ. 909, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τ' ακόλουθα: «. Είναι φανερό από τα πιο πάνω πως διαφοροποιείται στον ίδιο το Νόμο, ακόμη και με την ονομασία που χρησιμοποιείται, ο τερματισμός της απασχόλησης που συντελείται με τη λήξη της τελευταίας ημερομηνίας της πραγματικής απασχόλησης εργοδοτούμενου, και η προειδοποίηση κατά την περίοδο της οποίας για όλους τους σκοπούς του Νόμου, συνεχίζεται η εργοδότηση μέχρι τη λήξη της τελευταίας ημερομηνίας στην προειδοποίηση..» (Η υπογράμμιση είναι δική μας) Από όλα τα πιο πάνω είναι σαφές ότι με βάση το λεκτικό των διατάξεων του Νόμου το ποσό των εβδομαδιαίων ημερομισθίων για σκοπούς πληρωμής πλεονασμού (α) δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις το ποσό που πραγματικά έλαβε ο εργοδοτούμενος την τελευταία εβδομάδα της πραγματικής απασχόλησής του στην περίπτωση που ο εργοδοτούμενος εργάστηκε την προειδοποίηση που του δόθηκε και (β) υπολογίζεται όπως και το ποσό των εβδομαδιαίων ημερομισθίων που δικαιούται να λάβει ο εργοδοτούμενος κατά τη διάρκεια της περιόδου της προειδοποίησης (το οποίο ποσό σε κάποιες περιπτώσεις εξαρτάται από το αν ο εργοδοτούμενος εργάστηκε ή όχι κατά τη διάρκεια της περιόδου προειδοποίησής του). Η οποιαδήποτε κατά παράβαση των πιο πάνω διατάξεων του Νόμου πληρωμή καταβάλλεται από τον εργοδότη κατά τη διάρκεια της περιόδου της προειδοποίησης δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τον υπολογισμό των εβδομαδιαίων ημερομισθίων του εργοδοτουμένου για σκοπούς πλεονασμού[2]. Στην παρούσα περίπτωση ο Αιτητής (α) πληρωνόταν ανάλογα με τις ώρες που εργάστηκε κάθε μήνα και (β) εργάστηκε κατά την περίοδο της προειδοποίησης που του δόθηκε. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω κρίνουμε ότι στην περίπτωση του Αιτητή εφαρμόζεται το άρθρο 2 του Τρίτου Πίνακα του Νόμου. Σύμφωνα με την εν λόγω πρόνοια ο Αιτητής δικαιούτο να λάβει κατά την περίοδο της προειδοποίησής του το ποσό που αντιστοιχεί στις ώρες που εργάστηκε κατά την περίοδο της προειδοποίησής του. Σημειώνουμε ότι το άρθρο 4 του Τρίτου Πίνακα του Νόμου δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση του Αιτητή γιατί ο Αιτητής την περίοδο της προειδοποίησης πληρώθηκε περισσότερα από τον Μάρτιο του

1. Στη βάση των πιο πάνω το ποσό των εβδομαδιαίων ημερομισθίων που έλαβε ο Αιτητής κατά την περίοδο της προειδοποίησής του είναι και το ποσό που έπρεπε να ληφθεί υπόψη από το Ταμείο για σκοπούς υπολογισμού του ποσού που δικαιούται να λάβει ως πληρωμή λόγω πλεονασμού. Το ποσό των εβδομαδιαίων ημερομισθίων του Αιτητή που δικαιούτο να λάβει κατά τη διάρκεια των εβδομάδων της προειδοποίησής του ανέρχεται στο ποσό των €487,
2. Και εξηγούμε. Ο Αιτητής τον Μάιο του 2013 έλαβε το ποσό των €2.
3. Αφαιρώντας από αυτό το ποσό το ποσό που αναλογεί στην πληρωμή αναλογίας 13ου μισθού για το 2013 το οποίο ανέρχεται στο ποσό των €822,50 (5/12 Χ €1.974) προκύπτει το ποσό των €1.929,50 το οποίο αντιστοιχεί στην αμοιβή του Αιτητή για τις ώρες που εργάστηκε τον Μάιο του
4. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Αιτητής τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2013 εργάστηκε τις 8 εβδομάδες της προειδοποίησης που του δόθηκε και έλαβε το συνολικό ποσό των €3.903,50 (€1.974 + €1.929,50) το ποσό των εβδομαδιαίων απολαβών του κατά την περίοδο της προειδοποίησής του ανέρχεται στο ποσό των €487,94 (€3.903,50 ÷ 8). Το εν λόγω ποσό είναι και το ποσό των εβδομαδιαίων απολαβών που έπρεπε να ληφθεί υπόψη από το Ταμείο για σκοπούς πληρωμής πλεονασμού στον Αιτητή. Καταλήγουμε λοιπόν ότι στην παρούσα περίπτωση το Ταμείο δεν υπολόγισε σωστά το ποσό των εβδομαδιαίων απολαβών του Αιτητή για σκοπούς πληρωμής πλεονασμού. Ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για 22 χρόνια. Σύμφωνα με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου και σε συνάρτηση με την περίοδο απασχόλησής του η πληρωμή που δικαιούται ο Αιτητής αντιστοιχεί με τις απολαβές 63.5 εβδομάδων ήτοι ποσό €30.984,19 (63.5 Χ €487,94). Ο Αιτητής έλαβε από το Ταμείο το ποσό των €22.499,
5. Συνακόλουθα δικαιούται σε συμπληρωματική πληρωμή ύψους €8.484,23 (€30.984,19 - €22.499,96). Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Ταμείου για το ποσό των €8.484,23 με νόμιμο τόκο. Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος του Ταμείου €1.100 ως δικηγορικά έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............. (Υπ.) ............... Γ. Κανικλίδης, Μέλος Π. Δημοσθένους, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Industrial/Final (Αναφορά: Καθορισμός ημερομίσθιου για σκοπούς πληρωμής πλεονασμού) [1] Στην αγγλική υπόθεση Toni & Guys (St Pauls) Ltd v. Georgiou [2013] ICR 1356 το Employment Appeal Tribunal σημείωσε ότι στα πλαίσια του καθορισμού της αποζημίωσης που δικαιούται ένας εργοδοτούμενος σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία (Employment Rights Act 1996) σε συνάρτηση με τις εβδομαδιαίες απολαβές του κατά τον ουσιώδη χρόνο το Δικαστήριο οφείλει να υπολογίσει τις εβδομαδιαίες απολαβές του εργοδοτουμένου βάσει της φόρμουλας που περιέχεται στην εν λόγω νομοθεσία. Τόνισε ότι δεν επιτρέπεται οποιαδήποτε παρέκκλιση ή διαφοροποίηση από τις πρόνοιες της εν λόγω φόρμουλας. [2] Στην απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών που συνεδριάζει στη Λευκωσία στην αίτηση εργατικής διαφοράς με αριθμό 537/2014 ... ΤΟΥΝΙΑΣ v. ΛΑΤΟΜΕΙΑ ΛΑΤΟΥΡΟΣ ΛΤΔ ημερ.21/9/2018 όπου εξετάστηκε το ζήτημα του καθορισμού των εβδομαδιαίων απολαβών για σκοπούς πληρωμής πλεονασμού δυνάμει του Νόμου αφού έγινε αναφορά στις σχετικές διατάξεις του Νόμου σημειώθηκαν τα εξής: «Για όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι η κατά παράβαση των πιο πάνω διατάξεων πληρωμή που παρέχεται από τον εργοδότη στον εργοδοτούμενο κατά τη διάρκεια της προειδοποίησης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση υπολογισμού των εβδομαδιαίων ημερομισθίων του εργοδοτουμένου για σκοπούς πληρωμής λόγω πλεονασμού. Διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση θα οδηγούσε στο παράλογο αποτέλεσμα να θεωρείται υπόλογο το Ταμείο να καταβάλει πληρωμή σε εργοδοτούμενο επί τη βάσει οποιωνδήποτε ποσών πληρωμής που ο εργοδότης θα κατέβαλλε στον εργοδοτούμενο κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, μη εξαιρουμένης και της πληρωμής αντί προειδοποίησης.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο