ΜΑΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ως Διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος ΝΙΚΟΥ ΣΚΕΝΤΟΥ ν. ΔΗΜΟΣ ΕΓΚΩΜΗΣ, Αρ. Υπόθεσης: 481/2017, 24/5/2021

(1)(qq) , Δ.57 Θ.2, Δ.64 Θ. 1 στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και επί της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση είναι τα ακόλουθα: «(α) Η τελική απόφαση στην παρούσα αίτηση εκδόθηκε στις 30.04.

1. (β) Την 05.05.2020 ο Νίκος Σκέντος (Αιτητής) απεβίωσε και κατά ή περί την 14.09.2020 εκδόθηκε υπό του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας διάταγμα με το οποίο ο Μάριος Γεωργίου διορίστηκε ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος. (γ) Την 14.10.2020 εκδόθηκε διάταγμα τροποποίησης του τίτλου της Αίτησης με το οποίο ο Μάριος Γεωργίου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Νίκου Σκέντου αντικατέστησε το όνομα του Αιτητή Νίκος Σκέντος. (δ) Την 19.10.2020 καταχωρήθηκε η τροποποιημένη αίτηση στο Πρωτοκολλητείο του παρόντος Δικαστηρίου. (ε) Η οποιαδήποτε καθυστέρηση υπήρξε στην έκδοση του διατάγματος διαχείρισης και κατά συνέπεια στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης ειδοποίησης έφεσης αφορούσε αποκλειστικά λόγους που ανάγονται στη κατάσταση που επικρατούσε αναφορικά με την πανδημία COVID-19 και με τα διάφορα μέτρα που λήφθηκαν για ανάσχεση της εξάπλωσης του υιού και όχι λόγω οποιασδήποτε κωλυσιεργίας, αμέλειας και/ή άλλως πώς. (στ) Η παρούσα αίτηση δεν επηρεάζει αρνητικά με οποιοδήποτε τρόπο τα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση και/ή δεν τους επιφέρει οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις. (ζ) Η παρούσα αίτηση έγινε καλή τη πίστη και για σκοπούς δίκαιης και/ή πλήρης απονομής της Δικαιοσύνης και η έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος είναι επιβεβλημένη και προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης. (η) Για τους πιο πάνω λόγους αιτούμαστε από το Σεβαστό Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να παρατείνει τον χρόνο καταχώρησης της εν λόγω Ειδοποίησης Έφεσης για περίοδο 45 ημερών από την σύνταξη του αιτούμενου διατάγματος.» Η αίτηση αντίκρισε την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση, η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.θ. 1,2,18,19, και Δ.48 θ.θ.1-9, Δ.57 θ.2 και Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 29 μέχρι 31, στα άρθρα 12, 13 και 16 των Δικονομικών Κανονισμών του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών του 1999 (Ν.1/1999), στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στις αρχές του Κοινοδικαίου, στις αρχές της Επιείκειας, στις Αρχές του Ευρωπαϊκού Δικαίου, επί της Νομολογίας καθώς και επί της Γενικής Πρακτικής και των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: (α) Η παρούσα Αίτηση είναι αντικανονική, εκπρόθεσμη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών και Δικονομικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου αφού η πρωτόδικη απόφαση κατέστη τελεσίδικη προ πολλού και άρα δεν υπόκειται σε Έφεση. Συγκρούεται δε με τη Νομολογία. (β) Η υπό εξέταση αίτηση είναι μη εξυπηρετική της ανάγκης απονομής δικαιοσύνης και/ή δεν συντρέχουν και/ή δεν πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις που θέτουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και/ή που έχουν καθοριστεί από τη Νομολογία, ώστε να δικαιολογείται και/ή να καθίσταται πρόσφορη και/ή εύλογη και/ή δίκαια η επιτυχία της αίτησης. (γ) Η παρούσα αίτηση υπόκειται σε απόρριψη εφόσον βασίζεται σε εσφαλμένη και/ή ελλιπή νομική και/ή πραγματική βάση και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις ή/και οι ειδικές προϋποθέσεις που τάσσει ο Νόμος ή/και η Νομολογία για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος (δ) Η παρούσα αίτηση καταχωρίσθηκε έκδηλα καθυστερημένα και μετά την εκπνοή της προθεσμίας καταχώρησης της Έφεσης και άρα το συμφέρον της δικαιοσύνης επιβάλλει την απόρριψη της αίτησης, αφού με την παρέλευση του χρόνου καταχώρησης έφεσης ο επιτυχών Καθ' ου η Αίτηση θεώρησε με βεβαιότητα ως τελεσίδικη τη δικαστική απόφαση ημερ. 30.4.
2. (ε) Η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε μετά από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Ειδικότερα καταχωρίστηκε μετά την πάροδο 6 και πλέον μηνών από την έκδοση της Απόφασης του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, χωρίς να δικαιολογηθεί επαρκώς ο χρόνος που παρήλθε. Οι προθεσμίες και/ή οι χρόνοι που ορίζονται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο του δικαιώματος καταφυγής στο Δικαστήριο και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. (στ) Ο Αιτητής παρέλειψε να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η αιτούμενη παράταση χρόνου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εχέγγυο του οποίου καθίσταται η τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών για τη λήψη των δικονομικών μέτρων. (ζ) Η παρούσα Αίτηση δεν αποκαλύπτει και/ή δε στοιχειοθετεί οποιονδήποτε επαρκή και/ή νόμιμο και/ή ουσιαστικό λόγο και/ή δεν προσφέρει οποιανδήποτε μαρτυρία που να δικαιολογεί την δικονομική επιτυχία της αίτησης, αφού δε στηρίζεται με ένορκη δήλωση που να εξηγεί τους λόγους των αιτούμενων θεραπειών, όπως επίσης δεν εξηγεί γιατί δεν υπήρξε έγκαιρα και/ή μέχρι σήμερα αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρισης Έφεσης, από την ημέρα που απεβίωσε ο Αιτητής Νίκος Σκέντος και/ή για τη λήψη όλων των αναγκαίων δικονομικών διαβημάτων προς την προώθηση και/ή εκκίνηση διαδικασίας καταχώρησης Έφεσης εναντίον της τελεσίδικης απόφασης ημερ. 30.4.
3. Ενδεικτικά δεν παρουσιάστηκε η όποια αλληλογραφία πριν το θάνατο του Αιτητή ή μετά από αυτόν, από και προς το Δικηγόρο του Αιτητή. (η) Οι λόγοι που προβάλλονται στην Αίτηση, δεν δικαιολογούν την έγκριση της Αίτησης και/ή του αιτούμενου Διατάγματος ή/και η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι ειδική ώστε να ενεργοποιείται η ευχέρεια του Δικαστηρίου για έγκριση της Αίτησης, αφού δε στηρίζεται με ένορκη δήλωση. Συνεπώς το αιτούμενο διάταγμα επιφέρει δυσμενή επηρεασμό και πρόκληση αδικίας στους Καθ' ων η Αίτηση, αφού επιδιώκει στην παραχώρηση δεύτερης ευκαιρίας στον Αιτητή να εφεσιβάλει την τελεσίδικη από 30.4.2020 απόφαση. (θ) Η υπό κρίση Αίτηση συνιστά καταφρόνηση και/ή κατάχρηση των δυνατών δικονομικών διαδικασιών ενώ γίνεται κακόπιστα και αποτελεί και/ή χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης των Καθ' ων η Αίτηση αφού η άλλη πλευρά γνωρίζει καλά ότι η αξίωσης ήταν αβάσιμη. i. Η Αίτηση αποσκοπεί στην παράταση προθεσμιών για καταχώρηση Έφεσης και άρα για παράταση της εκκρεμότητας για χρόνια χωρίς όμως να δίδεται επαρκής και/ή νόμιμος λόγος για την 6μηνη καθυστέρηση καταχώρησης της παρούσας Αίτησης από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης, γεγονός ανεπίτρεπτο και/ή που η πρακτική του Δικαστηρίου δεν επιτρέπει. ii Προσβάλλει την άσκηση των νόμιμων δικαιωμάτων των Καθ' ων η Αίτηση όπως αυτά προκύπτουν από την Απόφαση ημερ. 30.4.2020 και/ή στοχεύει αποκλειστικά στην παρακώληση της εκτέλεσης της Απόφασης και/ή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή σκοπός της είναι η όσον το δυνατόν μεγαλύτερη παρέλκυση και/ή καθυστέρηση της περαιτέρω προώθησης της διαδικασίας εκτέλεσης της τελεσίδικης απόφασης και άλλων σχετικών αποφάσεων των Καθ' ων η Αίτηση που προφανώς επηρεάζονται από την ήδη υπάρχουσα τελεσίδικη απόφαση. iii. Η Αίτηση καταχωρίστηκε με υπερβολική και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση και/ή μετά που παρήλθε η ανατρεπτική προθεσμία καταχώρησης Έφεσης. (ι) Τυχόν επιτυχία της αίτησης θα καταστρατηγήσει τη νομική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μετά την πάροδο του χρόνου Έφεσης που επέφερε τελεσιδικία της απόφασης και/ή σε κάθε περίπτωση αποτελεί διασάλευση της βεβαιότητας δικαίου η οποία επιβεβαιώνει την έννοια του Κράτους Δικαίου με την τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών. (ια) Η Αίτηση είναι αβάσιμη, γενική, αόριστη, ακολουθεί δε μίαν άλλην αίτηση για τροποποίηση του τίτλου της υπόθεσης, που και πάλι δεν δικαιολογεί επαρκώς και/ή καθόλου την υπέρμετρη καθυστέρηση στη λήψη δικαστικών μέτρων αφού, δεν κατονομάζει και/ή δεν εξηγεί τους λόγους για τη μη έγκαιρη καταχώρηση Έφεσης εναντίον της Απόφασης και/ή δεν προβάλλει καμία δικαιολογία αφού δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση και/ή η Αίτηση είναι πραγματικά αβάσιμη. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του δικηγόρου Γιώργου Τρίγγα, με την οποία ουσιαστικά υιοθετεί και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Μέσα από τις αγορεύσεις των συνηγόρων αποτυπώνονται και οι εκατέρωθεν προσεγγίσεις τους ως προς την όλη διάσταση της αίτησης και της ένστασης, τις οποίες έχουμε εξετάσει. Έχουμε επίσης διεξέλθει του φακέλου της υπόθεσης. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών ρυθμίζεται από τους περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1999 «Οι Κανονισμοί». Με το K.11 παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της». Σύμφωνα με τον Κ.12

(1), «ενδιάμεση αίτηση υποβάλλεται εγγράφως, είναι σύμφωνη και περιέχει τις λεπτομέρειες που περιγράφονται στον Τύπο 6». Στη νομική βάση του Τύπου 6 αναφέρεται ότι θα πρέπει να προσδιορίζονται τα άρθρα του Νόμου ή και του Κανονισμού στα οποία βασίζεται η αίτηση. Σύμφωνα με τον Κ.16 των Κανονισμών: «

(1). Κάθε απόφαση του Δικαστηρίου υπόκειται σε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Έφεση χωρεί μόνο αναφορικά με νομικά σημεία. Για την υποβολή της έφεσης θα τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες της Διαταγής 35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Νομοθετική πρόνοια για καταχώρηση εφέσεως σε απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου είναι το άρθρο 12(11Α) του περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν.8/67) που έχει ως ακολούθως: (11Α) Οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών υπόκειται σε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο βάσει οποιουδήποτε λόγου που συνεπάγεται νομικό σημείο μόνο, εντός σαράντα δύο ημερών από της ημέρας της απόφασης.» Η Δ.35 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει τα ακόλουθα: "Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, Rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed under special circumstances by the Court of Appeal." Kαι σε μετάφραση: «Με την επιφύλαξη και άνευ βλάβης των εξουσιών του Εφετείου σύμφωνα με τη Διαταγή 57 Κανονισμός 2, καμία έφεση επί οποιουδήποτε παρεμπίπτοντος διατάγματος ή επί διατάγματος, είτε τελικού είτε ενδιάμεσου, σε οποιοδήποτε ζήτημα το οποίο δεν συνιστά αγωγή, δεν θα καταχωρείται μετά την εκπνοή δεκατεσσάρων ημερών και καμία άλλη έφεση δε θα καταχωρείται μετά την εκπνοή έξι εβδομάδων, εκτός αν το Δικαστήριο ή Δικαστής κατά την έκδοση του διατάγματος ή σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο χρόνο, ή το Εφετείο, επεκτείνει την προθεσμία. Οι ως άνω αναφερόμενες περίοδοι θα υπολογίζονται από τον χρόνο κατά τον οποίο η απόφαση ή το διάταγμα καθίστανται δεσμευτικά για τον προτιθέμενο Εφεσείοντα, ή για την περίπτωση απόρριψης αίτησης, από την ημερομηνία αυτής της απόρριψης. Τέτοια κατάθεση ή άλλη ασφάλεια για τα έξοδα που θα προκληθούν από οποιαδήποτε έφεση θα γίνεται ή δίδεται σύμφωνα με τις οδηγίες του Εφετείου, υπό ειδικές περιστάσεις.» Η εφαρμογή επομένως της Δ.35 Θ.2, δε συναρτάται με τον Κ.17 αλλά με τον Κ.16 των Κανονισμών ο οποίος κάνει ρητή αναφορά στη συγκεκριμένη Διαταγή, ως το θεσμικό πλαίσιο παράτασης του χρόνου για καταχώρηση Έφεσης και στον παρόν Δικαστήριο. Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα της παράτασης του χρόνου για καταχώρηση Έφεσης αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Ippodomia Hotels, Πολιτική Αίτηση Αρ. 176/2012 ημερ. 04.03.2013, υιοθετώντας το Ανώτατο Δικαστήριο παλαιότερες αποφάσεις σημείωσε τα ακόλουθα: "Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος." Επίσης στην απόφαση Αλεξάνδρου v. Ελευθερίου, Πολιτική Αίτηση 113/2015, ημερ. 25.01.16 επισημαίνονται τα ακόλουθα: "Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων

(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another

(1973)Α.Α.Δ. 7. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής τους εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπερι-λαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη

(1968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση 7026. Στις Αγγλικές αποφάσεις Craig v. Phillips [1877] 7 Cl\ D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All ER. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης του. Σχετική με περιπτώσεις μακράς καθυστέρησης είναι η υπόθεση W.T. Lamb & Sons v. Rider [1948] 2 All ER. 402, στην οποία τονίστηκε ότι προϋπόθεση της παράτασης της προθεσμίας είναι η ικανοποιητική εξήγηση της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης." ........................................... "Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής, επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,

(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others (l967) 1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ»Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος." Στην προκείμενη περίπτωση το παρόν Δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση του στις 30.4.2020 και ο Αιτητής προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 4.11.

1. Εν τω μεταξύ στις 5.5.2020 απεβίωσε ο Αιτητής και στις 14.10.2020, κατόπιν μονομερούς αιτήσεως ημερ. 29.9.2020, εκδόθηκε διάταγμα τροποποίησης του τίτλου της Αίτησης με την προσθήκη του Μάριου Γεωργίου ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Αιτητή Νίκου Σκέντου. Ο λόγος που προέβαλε η πλευρά του Αιτητή για την τροποποίηση του τίτλου της Αίτησης, ήταν η πρόθεση της να καταχωρήσει έφεση εναντίον της εκδοθείσας απόφασης. Για την καθυστέρηση στην έκδοση του διατάγματος διαχείρισης και κατά συνέπεια την καταχώρηση της παρούσας αίτησης θέτει ως λόγο την κατάσταση που επικρατούσε με την πανδημία COVID -
2. Από τα σχετικά διατάγματα είναι φανερό ότι τα περιοριστικά μέτρα λόγω της πανδημίας έπαυσαν να ισχύουν από τις 21.5.2020, οπότε και υπήρξε επιστροφή στην κανονικότητα. Ο Αιτητής ωστόσο δεν δίνει καμία λογική και τεκμηριωμένη εξήγηση για το διάστημα που διέρρευσε από την παύση ισχύος των περιοριστικών μέτρων και μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, που να δικαιολογεί το βάσιμο του αιτήματος του. Περαιτέρω, ενώ η αίτηση τροποποίησης, ως επικαλείται ο Αιτητής, αποσκοπούσε στην καταχώρηση έφεσης εναντίον της εκδοθείσας απόφασης, ωστόσο η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε είκοσι ημέρες μετά την έκδοση του διατάγματος τροποποίησης, χωρίς να προβάλλονται οποιοιδήποτε λόγοι αδυναμίας του Αιτητή να προχωρήσει άμεσα στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης για παράταση του χρόνου. Ότι προκύπτει από τη νομολογία είναι ότι η παράταση της προθεσμίας για σκοπούς καταχώρησης έφεσης τότε μόνον επιτρέπεται όταν η παράλειψη καταχώρησης έφεσης εντός του καθορισμένου χρόνου οφείλεται σε αδυναμία του Αιτητή. Η αδυναμία αυτή θα πρέπει να συντρέχει όχι μόνο κατά το διάστημα της προθεσμίας αλλά και κατά το διάστημα από την εκπνοή της προθεσμίας μέχρι την υποβολή της αίτησης για παράταση χρόνου (βλ. Delincyp Company Limited v. Wogang κ.α. Ποινική Αίτηση αρ. 10/2018, ημερ. 15.10.2018). Στην προκείμενη περίπτωση ωστόσο, ο διαχειριστής της περιουσίας του Αιτητή, ενώ είχε τη δυνατότητα να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση νωρίτερα και δη από του διορισμού του ως διαχειριστή ή αμέσως μετά την έκδοση του διατάγματος τροποποίησης του τίτλου, εντούτοις δεν το έπραξε και ούτε έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση. Όπως έχει αναφερθεί στην απόφαση Eurohouse Finance Ltd και άλλος v. Αστυνομικού Διευθυντή Επαρχίας Λεμεσού

(2000)2 Α.ΑΔ 52: «Δεν γίνεται μνεία στην ένορκη δήλωση, που υποστηρίζει την αίτηση, πότε δόθηκαν οδηγίες για την άσκηση έφεσης ούτε οποιαδήποτε επεξήγηση για τη μη υποβολή της μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, ούτε για την παράλειψη υποβολής αιτήματος για παράταση του χρόνου μεταξύ 16 και 25 Νοεμβρίου,

1. Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων και καθοδηγούμενοι από τις αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας, όπως τις έχουμε εκθέσει, κρίνουμε πως δεν έχει καταδειχθεί καλός λόγος προς παράταση του χρόνου για την υποβολή της έφεσης.» Στην απόφαση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν.
2. Σκυροποιϊα Λεωνίκ Λτδ κ.α. [2013] 1 Α.Α.Δ. 882 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθετώντας την πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης που καταχωρήθηκε την τελευταία ημέρα λήξης της προθεσμίας, σημειώνοντας τα ακόλουθα: «Η βασική αρχή είναι ότι οι προθεσμίες πρέπει να τηρούνται. Δεν είναι δυνατό να τάσσονται προθεσμίες και ελαφρά τη καρδία το Δικαστήριο να παραχωρεί παράταση των προθεσμιών για λόγους που μπορεί να είναι συνήθεις ή παρεπόμενοι της κατάστασης. Πρέπει να υπάρχουν, όντως, ιδιαίτερες περιστάσεις για να δικαιούται ο αιτητής παράταση χρόνου για σκοπούς καταχώρησης έφεσης. Η λεπτομερής αναφορά που γίνεται στη νομολογία, στην οποία παραπέμπει η ευπαίδευτος συνήγορος για την Σκυροποιΐα Λεωνίκ Λτδ, επισημαίνει, εν πολλοίς, όλες τις παραμέτρους που διέπουν αυτή την αρχή και δείχνουν ακριβώς την πολιτική του νομοθέτη πίσω από την ανάγκη να τεθούν χρονικά περιθώρια αλλά και την πολιτική της νομολογίας στο να τηρούνται αυτά τα περιθώρια. Η άλλη, βεβαίως, διάσταση του πράγματος είναι ότι, ασφαλώς, αν η περίπτωση είναι τέτοια που να υπάρχουν καλοί λόγοι αναγόμενοι σε τέτοιες περιστάσεις που να δικαιολογούν μια εξαίρεση στον κανόνα, το Δικαστήριο δεν θα αποστεί από τη δυνατότητα, που καθίσταται και υποχρέωση του, να δώσει την παράταση αφού κανένας κανόνας δεν μπορεί να προνοήσει για όλες τις περιπτώσεις που μπορεί να παρουσιαστούν στην πολυπλοκότητα της εμπορικής ζωής. Στην προκείμενη περίπτωση, όμως, δεν έχουμε διαπιστώσει οτιδήποτε το ιδιαίτερο που να καθιστά δικαιολογημένη την παρέμβασή μας με παραχώρηση παράτασης χρόνου. Η αιτήτρια με την ένορκη δήλωσή της αφήνει πάρα πολλά κενά όσον αφορά τις ενέργειες στις οποίες είχε προβεί και δεν αποκαλύπτει, εν πάση περιπτώσει, κάποια αντικειμενική δυσκολία η οποία να διέπει την αποτυχία της να καταχωρίσει εγκαίρως έφεση ή να καταχωρίσει πολύ ενωρίτερα, από ό,τι έπραξε, αίτηση για παράταση χρόνου. Η αναφορά που γίνεται στο ότι απετάθη σε δικηγορικό γραφείο δεν δίδει ούτε χρόνο ούτε εξήγηση για την καθυστέρηση η οποία υπήρξε. Η δε αναφορά της ότι μόλις αντελήφθη ότι η προθεσμία θα εξέπνεε δεν είναι αναφορά η οποία θα μπορούσε να δικαιολογήσει παρέμβασή μας. Η ουσία είναι ότι η προθεσμία ήταν εκεί και ήταν δεδομένη και όφειλε, εντός των παρεχομένων εύλογα χρονικών περιθωρίων που αυτή επρονοούσε των 6 εβδομάδων, να είχε κάμει τα διαβήματά της ούτως ώστε να πράξει είτε το ένα είτε το άλλο. Τούτο δεν το έπραξε, παρά μόνο την τελευταία στιγμή, και αν εδίδαμε άδεια υπό αυτές τις περιστάσεις, αυτό θα ισοδυναμούσε με δικαίωμα του κάθε παραπονούμενου σε απόφαση να δικαιούται παράταση χρόνου καταχωρώντας την αίτησή του ακόμα και την τελευταία στιγμή. Θα μπορούσε, και χωρίς να εξαντλήσουμε βεβαίως τις δυνατότητες, να είχε καταχωρηθεί έφεση και ανάλογα να προσαρμόζετο αργότερα ή θα μπορούσε να είχε γίνει η αίτηση για παράταση χρόνου πολύ ενωρίτερα ώστε και η άλλη πλευρά να μπορούσε να σταθμίσει με αναλογικότητα τις διαστάσεις της αιτήσεως και τη γνησιότητά της. Τούτα δεν έγιναν και η καταχώρηση της αιτήσεως την τελευταία στιγμή αφήνει, πέραν των άλλων, και σοβαρές αμφιβολίες για την όλη επιδίωξή της.» Υπό το φως των πιο πάνω διαπιστώσεων μας και καθοδηγούμενοι από τις αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας, κρίνουμε πως δεν έχει καταδειχθεί οποιαδήποτε πραγματική αδυναμία του Αιτητή ή οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις ή καλός λόγος προς παράταση του χρόνου για την υποβολή της έφεσης. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με €600 έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή, πλέον ΦΠΑ επί των εξόδων. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Σ. Ηρακλέους, Μέλος Ν. Σατσιάς, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο