ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΥ ν. DELOITTE LTD, Αρ. Αίτησης: 961/13, 8/1/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2021:1 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΛΕΜΕΣΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστή Ν. Στυλιανού ) Ι. Τσουρή ) Μελών Αρ. Αίτησης: 961/13 Μεταξύ: XXXXX ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΥ Αιτήτρια και DELOITTE LTD Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερ. 16/09/20 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης Έφεσης Ημερομηνία: 08/01/21 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές στην αίτηση ημερ. 16/09/20 - Καθ' ων η Αίτηση στην Αίτηση Εργατικής Διαφοράς: κα Γ. Γεωργίου Για την Καθ' ης η αίτηση στην αίτηση ημερ. 16/09/20 - Αιτήτρια στην Αίτηση Εργατικής Διαφοράς: κος Σ. Φασουλιώτης Α Π Ο Φ Α Σ Η Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας εκδόθηκε στις 30/06/20 απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €19.915,99 πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα εναντίον της οποίας ασκήθηκε Έφεση από τους Καθ' ων η Αίτηση στις 06/08/20. Στις 16/09/20 καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση από τους Καθ' ων η Αίτηση με την οποία ζητούν: «(Α) Διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε στην πιο πάνω εργατική διαφορά από την 30/06/2020 μέχρι πέρατος της υπ' αριθμό 239/2020 Πολιτικής Έφεσης που καταχώρησαν οι Αιτητές ημερομηνίας 06/08/2020, ΚΑΙ/Η (Β) Οιανδήποτε περαιτέρω ή άλλη θεραπεία ήθελε το Δικαστήριο κρίνει πρέπουσα υπό τις περιστάσεις. (Γ) Έξοδα» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 Θ.Θ.7 και 11, Δ.48 Θ.Θ.1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.35 Θ.Θ. 18 και 19, επί της πρακτικής και γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των Γενικών Αρχών του Νόμου. Συνοδεύεται δε από ένορκη δήλωση της κας XXXXX Παντελή, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση η κα XXXXX Παντελή αναφέρει ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να επιτύχει η Έφεση που καταχώρησαν οι Καθ' ων η Αίτηση. Ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είναι πρόθυμοι να παραδώσουν στην Αιτήτρια τραπεζική εγγύηση προς όφελος της προς εξασφάλιση του ποσού της απόφασης πλέον τόκους και των δικηγορικών εξόδων σε περίπτωση αποτυχίας της Έφεσης και να καταβάλουν αμέσως τα δικηγορικά έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας. Ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης οι Καθ' ων η Αίτηση θα βρεθούν σε δυσμενή θέση καθότι «με την ενδεχόμενη επιτυχία στην Έφεση, ένεκα του, όπως φάνηκε και από την εκδίκαση της υπόθεσης», η Αιτήτρια είναι άτομο με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, τα χρήματα ενδεχομένως να σπαταληθούν και να μην δύναται να τα επιστρέψει στους Καθ' ων η Αίτηση όταν κερδίσουν την Έφεση. Ότι με την έγκριση της αίτησης και την καταβολή της εγγυητικής η Αιτήτρια δεν θα υποστεί καμία ζημιά. Η Αιτήτρια καταχώρησε ένσταση, εγείροντας τους εξής λόγους ένστασης: «(α) Η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης είναι αβάσιμη νόμω και ουσία. (β) Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν αιτιολογεί επαρκώς το αίτημα για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. (γ) Η καταχώρηση της έφεσης δεν συνεπάγεται αυτόματα την αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης χωρίς να συντρέχουν ειδικοί λόγοι. (δ) Η Καθ' ης η αίτηση είναι πλήρως αξιόχρεο πρόσωπο και δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας ότι αυτή δεν θα είναι σε θέση να επιστρέψει τα ποσά που θα της καταβάλουν οι Αιτητές σε περίπτωση ανατροπής από το Εφετείο της πρωτόδικης απόφασης. (ε) Ακόμα και αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναστολή εκτέλεσης της, όταν η απόφαση του Δικαστηρίου αφορά στην πληρωμή χρηματικού ποσού, τότε αυτό θα πρέπει να καταβάλλεται στον επιτυχόντα διάδικο με την παράλληλη παροχή τραπεζικής εγγύησης από αυτόν θα το επιστρέψει σε περίπτωση που το Εφετείο την ανατρέψει. Σε τέτοια περίπτωση, τα έξοδα της εγγυητικής καταβάλλονται από τον διάδικο που εξαιτείται την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης.» Η ένσταση εδράζεται στη Δ.48 Θ.Θ.1-9 και στη Δ.35 Θ.Θ.18-19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες, διακριτική ευχέρεια και δικονομία των Δικαστηρίων. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας που συνοδεύει την ένσταση. Η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωσή της αναφέρει ότι διαφωνεί με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της κας XXXXX Παντελή. Ότι οι ισχυρισμοί των Καθ' ων η Αίτηση ότι σε περίπτωση που ανατραπεί η πρωτόδικη απόφαση ημερ. 30/06/20 από το Εφετείο δεν θα είναι σε θέση να επιστρέψει σε αυτούς το ποσό των αποζημιώσεων και των τόκων που θα της έχουν καταβάλει είναι αβάσιμοι καθότι είναι πλήρως αξιόχρεο άτομο χωρίς δάνεια και χρέη. Ότι έχει τραπεζικές καταθέσεις ύψους €50.807,29, είναι ιδιοκτήτρια δύο διαμερισμάτων στη Λεμεσό, ενός διαμερίσματος στην Αθήνα και ενός οικοπέδου στη Λεμεσό. Ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι τηρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, το ποσό που της επιδικάστηκε θα πρέπει να της καταβληθεί με παράλληλη ανάληψη υποχρέωσης εκ μέρους της για επιστροφή του προς τους Καθ' ων η Αίτηση σε περίπτωση ανατροπής της απόφασης από το Εφετείο και ότι σε μια τέτοια περίπτωση τα έξοδα θα πρέπει να καταβληθούν από τους Καθ' ων η Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει αιτείται την απόρριψη της αίτησης με έξοδα εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση. Η ακροαματική διαδικασία διεξάχθηκε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που στηρίζουν την αίτηση και την ένσταση (κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε). Οι δικηγόροι των δύο πλευρών κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις το περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί από το Δικαστήριο και λήφθηκε υπόψη κατά την εξέταση της αίτησης. Νομική Πτυχή - Συμπεράσματα Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών («Δ.Ε.Δ.») ρυθμίζεται από τις πρόνοιες των Περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικών Κανονισμών 1999-2010 («οι Κανονισμοί»). Ο Κ.11 των Κανονισμών παρέχει στο Δ.Ε.Δ. τη διακριτική εξουσία «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της.». Περαιτέρω σημειώνουμε ότι σύμφωνα με τον Κ.17 των Κανονισμών: «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό θα εφαρμόζονται τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού». Επειδή αναφορικά με το υπό εξέταση θέμα (το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης) δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς, οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα διαδικασία. Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.35 Θ.18 η οποία προβλέπει ότι μια έφεση δεν ενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εφεσιβάλλεται εκτός αν αναστολή διαταχθεί από το Δικαστήριο. Πιο συγκεκριμένα η Δ.35 Θ.18 προνοεί τα πιο κάτω: "An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Στην υπόθεση Christofi and others v. Iacovidou [1985] 1 C.L.R. 713 λέχθηκε ότι η αίτηση δυνάμει της Δ.35 Θ.18 περιορίζεται σε αποφάσεις ή διατάγματα των οποίων η ορθότητα αμφισβητείται με την έφεση. Στην παρούσα περίπτωση η απόφαση της οποίας ζητείται η αναστολή είναι απόφαση του Δικαστηρίου ημερ.30/06/20 εναντίον της οποίας ασκήθηκε έφεση. Ως εκ τούτου κρίνουμε ότι η δικονομική βάση στην οποία η αίτηση βασίζεται παρέχει νομικό έρεισμα σε αυτήν. Οι νομικές αρχές που διέπουν το θέμα αναστολής εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση έφεσης έχουν αναλυθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου [1989] 1 Α.Α.Δ. 592 σημειώθηκαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «H άσκηση έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. H απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικό της χαρακτήρα μέχρι την τροποποίηση, ή ανατροπή της από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και συνεπάγεται ανάλογα με την περίπτωση την αναδιαμόρφωση της πρωτόδικης απόφασης. H άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι αρχές αυτές καθώς και η νομολογία επεξηγούνται στην υπόθεση E.Y.R.I.K. and others ν. Kotsonis
(1986)1 C.L.R. 617. O συγκερασμός οποιαδήποτε τροποποίηση της πρωτόδικης απόφασης ήθελε διατάξει το Εφετείο.» Στην υπόθεση Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους ν. Λεωνίδα Γεωργίου κ.α., ECLI:CY:AD:2016:A103, Πολιτική Έφεση 251/14, ημερ. 19/02/2016 οι σχετικές αρχές συνοψίσθηκαν ως ακολούθως: «Οι αρχές που διέπουν το θέμα έχουν καθοριστεί από τη νομολογία και συνοψίστηκαν ως ακολούθως στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 AAΔ 1978: «Η νομική βάση της αίτησης για αναστολή είναι η Διαταγή 35 καν. 18*. Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία** και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1 Α.Α.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: "Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας." την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται καταδείξει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη. Στην υπόθεση Aristidou v. Aristidou
(1985)1 CLR 649, στη σελίδα 652, που μας παρέπεμψαν οι συνήγοροι του καθ΄ου η αίτηση-εφεσίβλητου 2, αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: «It is well settled that special circumstances should exist justifying the, stay of execution of a judgment and that such circumstances do not appear to include contentions that the judgment in respect of which an appeal has been made is against the weight of evidence or that there was no evidence to support it .or that there has occurred a misdirection in law (see Monk v. Bartram, [18911 1 Q.B.D. 346). It was, furthermore, stressed in Chester v. Powell, 1 T.L.R. 390, that stay of execution pending appeal will not he granted unless it can be shown that irreparable mischief may be done by refusing it.» Σχετική με το θέμα είναι και η πρόσφατη Αγγλική υπόθεση Greenwich Millennium Village Ltd and ors v. Essx Services Group Plc and ors
(2014)EWHC 1099. Η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος για άσκηση έφεσης είναι πρωταρχικής σημασίας σε τέτοιου είδους υποθέσεις, πρέπει όμως να εξισορροπηθεί με τη διασφάλιση του τελέσφορου της πρωτόδικης απόφασης. Δεν είναι εύκολο πάντα να διακρίνει κάποιος προς τα που κλίνει η πλάστιγγα. Αυτό αποτυπώνεται και στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Hammond Suddard Solicitors v. Agrichem International Limited
(2001)EWC A Civ 2065, par. 22: «Whether the court should exercise its discretion to grant a stay will depend upon all the circumstances of the case, but the essential question is whether there is a risk of injustice to one or other or both parties if it grants or refuses a stay. In particular, if a stay is refused what are the risks of the appeal being stifled? If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? On the other hand, if a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover any monies paid from the respondent?»» Στην υπόθεση DEMETRIADES GROUP OF COMPANIES LTD v. APM ITALIAN ICE-CREAM LTD, Πολ. Έφεση 327/15 ημερ. 15/02/2017 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι πασίγνωστες οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζεται αίτημα αναστολής απόφασης. Παγιώθηκαν μέσα από διαχρονικά ευθυγραμμισμένη γραμμή της νομολογίας, η οποία και ερμήνευσε την προαναφερθείσα Διάταξη 35, θθ. 18 και 19 (Ναυτικός Ομιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 ΑΑΔ 1978, Penderhill Holdings Limited κ.ά. ν. Κλουκίνα κ.ά.
(2011)1 ΑΑΔ 1921, Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους ν. Λεωνίδα Γεωργίου κ.ά., ECLI:CY:AD:2016:A103, ECLI:CY:AD:2016:A103, ΠΕ 251/14, ημερ. 19.2.2016, Ελενίτσα Κωνσταντινίδη ν. Μαρίας Κωμοδρόμου, ECLI:CY:AD:2016:A162, ΠΕ 283/15, ημερ. 23.3.2016, Χρίστος Σωκράτους Ιωάννου ν. Yiangos I. Socratous & Sons Ltd, ΠΕ 149/15, ημερ. 26.9.2016. Με βάση τη νομολογία, το όλο θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση την εξισορρόπηση δύο πυλώνων, υπό το φως πάντα των συμφερόντων της δικαιοσύνης: (α) Της διασφάλισης της τελεσιδικίας, με παράλληλη κατοχύρωση ότι ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεσή του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του, και (β) ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του και να καθίσταται κενό περιεχομένου. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο κατά την πορεία εξέτασης αιτήσεων αυτής της μορφής είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, στοιχείο όμως οριακής σημασίας και χωρίς καθοριστική επίπτωση (Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 ΑΑΔ 284, Ναυτικός Ομιλος Πάφου (ανωτέρω), Χρίστος Σωκράτους Ιωάννου (ανωτέρω)). Χωρίς αμφιβολία, σε αιτήσεις αυτής της μορφής, δεν είναι πάντοτε εύκολο το καθήκον του Δικαστηρίου για εξισορρόπηση των προαναφερόμενων ουσιαστικών παραγόντων και θέσεων. Προβάλλει σε όλες τις περιπτώσεις, ως βασικό κριτήριο, το κατά πόσο υπάρχει μη του διατάγματος αναστολής. Όπως τέθηκε στην υπόθεση Hammond Suddard Solicitors v. Agrichem International Holdings Ltd
(2001)EWCA Civ 2065, para. 22, προβάλλουν ως ερωτήματα τα οποία χρήζουν απάντησης: «...if a stay is refused what are the risks of the appeal being stifled? If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? On the other hand, if a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover any monies paid from the respondent?...» Στην Πολιτική Έφεση 151/2017 Αντώνη Χατζηπαναγή ν. Παναγιώτη Αυξεντίου ημερ. 09/11/2017 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Σύμφωνα με το δίκαιο και τη νομολογία μας το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της εναντίον της έφεσης ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά αντιπαραβάλλοντας δύο ουσιαστικούς παράγοντες, με σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης. Οι δύο αυτοί παράγοντες είναι, από τη μια, η διασφάλιση της τελεσιδικίας των αποφάσεων με παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του επιτυχόντος διαδίκου, ο οποίος δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του, και από την άλλη, το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο συνιστά δικαίωμα του αποτυχόντος διαδίκου, δεν πρέπει να αποστερείται του αντικειμένου και της αποτελεσματικότητας του και να καθίσταται κενό περιεχομένου, ένεκα της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης πριν την έκδοση της απόφασης κατ΄ έφεση (Δέστε, μεταξύ άλλων, Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1ΑΑΔ,1978 και Penderhill Holdings Limited κ.α . ν. Κλουκίνα κ.α.
(2011)1 ΑΑΔ, 1921). Μεταξύ των στοιχείων που συνυπολογίζονται διάταγμα αναστολής.» (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) Ανάμεσα στις ειδικές περιστάσεις που το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του για την έγκριση αιτήματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης, αποτελεί και το γεγονός ότι υπό τις περιστάσεις της εκάστοτε υπό συζήτηση υπόθεσης τυχόν μη έγκριση του αιτήματος και κατά συνέπεια πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους ή κατ' άλλο τρόπο ικανοποίηση της απόφασης θα καθιστούσε τυχόν επιτυχία της έφεσης άνευ αντικειμένου, (nugatory) (βλ. Wilson ν. Church (no. 2) [1879] 12 Ch. D. 454, C.A., Metropolitan Real and General Property Trust Ltd v. Slatters and Bodeca Ltd [1941] ALL ER 310, C.A.) ή ακόμα, ότι τυχόν αφερεγγυότητα του εξ αποφάσεως δανειστή θα ήταν δυνατό να οδηγήσει σε αδυναμία επιστροφής του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, ή ακόμα, το γεγονός ότι ο εξ αποφάσεως δανειστής είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, εντασσόμενο βέβαια στο σύνολο των πραγματικών περιστατικών που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση (βλ. Δημητρούδης v. Λουγκρίδη [2011] 1 Α.Α.Δ. 687). Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα και αποφασιστική σημασία στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων [1991] 1 ΑΑΔ 1147, Βογαζιανού ν. Γεν. Εισαγγελέα [1997] 1 ΑΑΔ 591). Στην υπόθεση Χ΄΄ Ιωάννου ν. Gordian Holdings Limited, ECLI:CY:AD:2020:A298, Πολιτική Έφεση Αρ. 273/2019 ημερ. 08/09/2020 το Ανώτατο Δικαστήριο αναφερόμενο στην εκφρασθείσα ετοιμότητα του αιτητή να καταθέσει τραπεζική εγγύηση προς εξασφάλιση του εξ αποφάσεως δανειστή σημείωσε ότι: «Ωστόσο, δεν είναι η προοπτική του επιτυχόντα διαδίκου να εισπράξει το ποσό της απόφασης που εξισορροπείται με το ενδεχόμενο να μην μπορέσει ο αποτυχών διάδικος να επανακτήσει το ποσό που θα πληρώσει αν η εκτέλεση της απόφασης δεν ανασταλεί. Είναι η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης τώρα και όχι στο μέλλον. Η πληρωμή του ποσού της απόφασης στο Δικαστήριο ή η παροχή άλλης εξασφάλισης μπορεί να τεθεί ως όρος από το Δικαστήριο για την χορήγηση της αναστολής. Διαφορετικά η αναστολή θα διατασσόταν χωρίς άλλο, οποτεδήποτε ο εξ αποφάσεως οφειλέτης κατάθετε το ποσό της χρηματικής απόφασης.» Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, το Δικαστήριο έχει καθήκον σύμφωνα με την Δ.35 Θ.18 να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η αναστολή. Εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης (Βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd (πιο πάνω)). Συνήθης πρακτική είναι να κατατίθεται τραπεζική εγγύηση εκ μέρους του εξ αποφάσεως χρεώστη για το ποσόν της απόφασης ή ακόμα και η πληρωμή στο Δικαστήριο του συνόλου ή μέρους του εξ' αποφάσεως χρέους. Υπάρχει δυνατότητα εξαίρεσης από την αναστολή, του ποσού των εξόδων που έχουν επιδικαστεί υπέρ του ενάγοντα. Παρόμοια διακριτική εξουσία εφαρμόζεται στην Αγγλία (Βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd (πιο πάνω)). Σύμφωνα με την πρακτική αυτή, ο αποτυχών διάδικος καταβάλλει τα επιδικασθέντα έξοδα και ο δικηγόρος που εισπράττει το ποσό, αναλαμβάνει ρητή υποχρέωση συμμόρφωσης με οποιαδήποτε μεταγενέστερη διαταγή του Εφετείου αναφορικά με τα έξοδα, η οποία εκδίδεται στα πλαίσια εκδίκασης της έφεσης. Στην υπόθεση Παπακόκκινου ν. Glykys & Araouzos Ins. Ltd κ.ά. [1998] 1 Α.Α.Δ. 513, υιοθετήθηκε στην σελίδα 519, το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Annual Practice 1962 αναφορικά με το θέμα των εξόδων αλλά και την εγγύηση που δυνατόν να διαταχθεί να καταβάλλει ο εξ αποφάσεως χρεώστης σε περίπτωση που πετύχει την αναστολή εκτέλεσης απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του: «These are in the discretion of the Court, but in regard to the payment of costs under the judgment or order appealed from they are usually that the costs shall be paid to the solicitor on the other side on his personal undertaking to return them if the appeal is successful (Grant v. Banque Franco-Egyptienne [1878] 3 C.P.D. 202; Hood-Barrs v. Crossman
(1897)A.C. 172; Swyny v. Harland [1894] 1 Q.B., per Lopes, L.J., at p. 709). As regards the debt of damages awarded, there is no general practice: according to the circumstances (for example, the probability of their not being recovered if the appeal is successful, and the chances of success in the appeal) the money may be ordered to be paid into Court, or only some part of it. » Όπως προκύπτει από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν τους εξής λόγους αιτούμενοι την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 30/06/2020: (α) υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η ασκηθείσα Έφεση να επιτύχει και (β) αν η εκτέλεση της απόφασης δεν ανασταλεί υπάρχει το ενδεχόμενο η Έφεση να χάσει την αποτελεσματικότητά της (οι Καθ' ων η Αίτηση θα βρεθούν σε δυσμενή θέση καθότι «με την ενδεχόμενη επιτυχία στην Έφεση, ένεκα του, όπως φάνηκε και από την εκδίκαση της υπόθεσης», η Αιτήτρια είναι άτομο με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, τα χρήματα ενδεχομένως να σπαταληθούν και να μην δύναται να τα επιστρέψει στους Καθ' ων η Αίτηση «όταν κερδίσουν την Έφεση.»). Αναφορικά με τις προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης στην παρούσα περίπτωση τα προσφερθέντα από τους Καθ' ων η Αίτηση στοιχεία σχετικά με την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης ημερ. 30/06/2020 (το αντίγραφο της Ειδοποίησης Έφεσης που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της κας Παντελή), παρά το ότι δείχνουν ότι είναι συζητήσιμη η υπόθεση των Καθ' ων η Αίτηση, δεν καθιστούν με βεβαιότητα την πρόγνωση της έκβασης της Έφεσης σε αυτό το στάδιο χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος. Συνακόλουθα η παρούσα περίπτωση δεν συνιστά περίπτωση στην οποία διαπιστώνεται βεβαιότητα στην ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης και ως εκ τούτου ο παράγοντας της προοπτικής της επιτυχίας της Έφεσης δεν μπορεί να αποκτήσει αποφασιστική σημασία και σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας. Σε σχέση με το άλλο ζήτημα που εγείρουν οι Καθ' ων η Αίτηση ότι εάν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης και καταβάλουν στην Αιτήτρια το ποσό που επιδικάστηκε υπέρ της πρωτόδικα τότε αυτή δεν θα μπορεί να το επιστρέψει στους Καθ' ων η Αίτηση σε επιτυχίας της Έφεσης, η μάρτυρας των Καθ' ων η Αίτηση γενικά και αόριστα δήλωσε ότι όπως φάνηκε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης η Αιτήτρια είναι άτομο με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα. Σε αντίθεση με τη θέση αυτή η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι είναι σε θέση τόσο με τα δικά της μετρητά που είναι κατατεθειμένα σε τραπεζικό λογαριασμό όσο και με τη δική της ακίνητη περιουσία να επιστρέψει στους Καθ' ων η Αίτηση το επιδικασθέν ποσό σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης. Παραθέτει στην ένορκη δήλωσή της συγκεκριμένα σαφή στοιχεία σχετικά με την περιουσία της το ύψος της οποίας είναι μεγαλύτερο από το ύψος του ποσού που της επιδικάστηκε. Σημειώνουμε ότι η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση δεν αμφισβήτησε με οποιοδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας αλλά μέσω της αγόρευσης των δικηγόρων τους θέτουν ερωτηματικά κατά πόσον στο μέλλον τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία θα είναι στην κατοχή της Αιτήτριας ή θα μπορούν να ρευστοποιηθούν προς όφελός τους. Στην Χ΄΄ Ιωάννου ν. Gordian Holdings Limited (πιο πάνω) σημειώθηκε ότι ενώ το νομικό βάρος της απόδειξης της αδυναμίας του εξ αποφάσεως δανειστή να επιστρέψει το επιδικασθέν ποσό είναι στους ώμους του εξ αποφάσεως χρεώστη, το μαρτυρικό βάρος απόδειξης μετακινείται στους ώμους του εξ αποφάσεως δανειστή να καταδείξει την ικανότητά του να επιστρέψει το ποσό της απόφασης σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης παρουσιάζοντας τα στοιχεία που ο ίδιος γνωρίζει και κατέχει και στα οποία ο εξ αποφάσεως χρεώστης δεν μπορούσε να είχε πρόσβαση. Ότι αφότου ο εξ αποφάσεως οφειλέτης προβάλει ένα λογικό φόβο ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής δεν θα μπορέσει να πληρώσει πίσω το ποσό της απόφασης το μαρτυρικό βάρος απόδειξης πρέπει τότε να μεταφέρεται στον τελευταίο να καταδείξει τι πόρους έχει, εφόσον το ζήτημα βρίσκεται στη δική του αποκλειστική γνώση. Στη βάση του ενώπιόν μας μαρτυρικού υλικού βρίσκουμε (α) ότι δεν έχει καταδειχτεί ότι οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την παρούσα αίτηση καταχρηστικά και κακόπιστα και (β) ότι το γεγονός της προσφοράς τραπεζικής εγγύησης τείνει να καταδείξει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν αλλότρια κίνητρα και ότι ο φόβος τους σε σχέση με τη φερεγγυότητα της Αιτήτριας είναι γνήσιος. Η Αιτήτρια όμως με το μαρτυρικό υλικό που έθεσε ενώπιόν μας έχει αποδείξει ότι δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα αφερεγγυότητας και ότι με βάση την οικονομική της δυνατότητα θα είναι σε θέση να επιστρέψει το ποσό της απόφασης στους Καθ' ων η Αίτηση σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης. Λαμβάνοντας όλα τα πιο πάνω υπόψη και όλους τους βασικούς παράγοντες καταλήγουμε στην απόρριψη της αίτησης. Ως εκ τούτου η εκτέλεση της απόφασης ημερ.30/06/2020 μπορεί να προχωρήσει όμως, ως κρίνουμε ορθό και δίκαιο, με βάση τα λεχθέντα στην απόφαση Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου (πιο πάνω), υπό τους εξής όρους οι οποίοι ενσωματώνουν και τις εισηγήσεις τόσο της Αιτήτριας όσο και των Καθ' ων η Αίτηση (όπως τέθηκαν στις αγορεύσεις των δικηγόρων τους): (α) η Αιτήτρια να παρέχει τραπεζική εγγύηση (τα έξοδα της οποίας θα καταβληθούν από τους Καθ' ων η Αίτηση) στους Καθ' ων η Αίτηση για επιστροφή ολόκληρου του εξ αποφάσεως χρέους δηλαδή του ποσού των €19.915,99 σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης και (β) οι δικηγόροι της Αιτήτριας να αναλάβουν δέσμευση επιστροφής του ποσού των πρωτόδικων εξόδων που θα εισπράξουν σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης και ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης αναφορικά με τα έξοδα. Υπό τους προαναφερόμενους όρους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον αρμόδιο Πρωτοκολλητή. (Υπ.) .................. Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............... (Υπ.) ............... Ν. Στυλιανού, Μέλος Ι. Τσουρής, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο