ΤΣΟΥΛΟΦΤΑ ν. LOGOS EDUCATIONAL INSTITUTE LTD, Αρ. Αίτησης: 737/14, 16/11/2021

(1)οι υπογραφές των κ.κ. Xxxx Love και Xxxxxx Voisey,

(2)η σφραγίδα του Σχολείου,

(3)η ακόλουθη χειρόγραφη σημείωση: "13/06/14 Xxxxx repaid €370 today. €420 is outstanding from the €790 in point 2." και

(4)(α) κάτω από την εν λόγω σημείωση, η υπογραφή του κ. Love και (β) δίπλα από τη χειρόγραφη σημείωση η υπογραφή της Αιτήτριας. Στις 23/06/2014 η Αιτήτρια υπέβαλε στο Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων παράπονο ότι στις 13/06/2014 οι εργοδότες της την υποχρέωσαν παράνομα να υπογράψει «χαρτί παραίτησης» χωρίς αυτή να θέλει να αφήσει τη θέση εργασίας της και ότι της οφείλονται

(1)ο δεδουλευμένος μισθός της για την περίοδο 01/06/2014 - 13/06/2014,

(2)η αναλογία του 13ου μισθού για το 2014 και

(3)η αναλογία της ετήσιας άδειας για το

1. Με την παρούσα αίτηση εργατικής διαφοράς, η Αιτήτρια αξιώνει αποζημίωση λόγω παράνομου τερματισμού της απασχόλησής της, πληρωμή αντί προειδοποίησης, €675,00 ως απλήρωτο καθαρό μισθό για την περίοδο 01/06/2014 - 13/06/2014, €618,75 ως αναλογία 13ου μισθού για το 2014, €613,60 ως αναλογία ετήσιας άδειας για το 2014, δικηγορικά έξοδα πλέον ΦΠΑ. Στους γενικούς λόγους της αίτησης ισχυρίζεται ότι ο τελευταίος ακαθάριστος μηνιαίος μισθός της ανερχόταν στο ποσό των €1.350,
2. Είναι η θέση της ότι στις 13/06/2014 οι Καθ' ων η Αίτηση, χωρίς την επίκληση οποιουδήποτε βάσιμου λόγου και/ή βασικής αιτίας, της ανακοίνωσαν ότι τερματίζεται η απασχόλησή της και όταν αυτή αντέδρασε έντονα, άσκησαν σε βάρος της ψυχική πίεση και «κατόπιν απειλών και απαράδεκτων όρων ως προς τα απορρέοντα από τη σχετική νομοθεσία δικαιώματα της» και αφού την περιόρισαν σε κάποιο δωμάτιο και/ή γραφείο, την εξανάγκασαν να υπογράψει ότι παραιτείται οικειοθελώς από την εργασία της. Υποστηρίζει ότι υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, οι Καθ' ων η Αίτηση την απέλυσαν παράνομα χωρίς την παροχή οποιασδήποτε προειδοποίησης. Περαιτέρω, είναι η θέση της ότι κατά την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησής της οι Καθ' ων η Αίτηση της όφειλαν λόγω της απασχόλησής της τα ποσά που αξιώνει ως πληρωτέο μισθό, αναλογία 13ου μισθού και αναλογία ετήσιας άδειας. Οι Καθ' ων η Αίτηση με τους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις. Ισχυρίζονται ότι (α) ο τελευταίος καθαρός μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν στο ποσό των €1.132,08 και (β) η Αιτήτρια στις 13/06/2014 παραιτήθηκε οικειοθελώς από την εργασία της. Είναι η θέση τους ότι στις 12/06/2014 αφού διαπίστωσαν ότι η Αιτήτρια πήρε το ποσό των €4.180,00 από το ταμείο των Καθ' ων η Αίτηση την έθεσαν σε διαθεσιμότητα δύο ημερών. Ότι η Αιτήτρια, χωρίς αυτοί να αναφερθούν σε απόλυση, τους ανέφερε ότι θα σκεφτεί αν θα επανέλθει στην εργασία της και έφυγε. Ότι στη συνέχεια η Αιτήτρια τους επέστρεψε το ποσό των €3.390,
3. Ότι ακολούθως κάλεσαν την Αιτήτρια να προσέλθει στο Σχολείο για να ξεκαθαρίσει (α) κατά πόσον θα επανέλθει στην εργασία της ώστε να εξέταζαν το θέμα που προέκυψε και (β) τον τρόπο πληρωμής του υπόλοιπου ποσού που δεν επέστρεψε η Αιτήτρια. Ότι στις 13/06/2014 η Αιτήτρια τους επέστρεψε το ποσό των €370,00, τους δήλωσε ότι παραιτείται για προσωπικούς λόγους και υπέγραψε γραπτή δήλωση ότι παραιτείται και δεν είχε καμία απαίτηση από αυτούς. Ισχυρίζονται ότι από το 2012 η πληρωμή του 13ου μισθού στους εργοδοτούμενους των Καθ' ων η Αίτηση είχε καταργηθεί. Ότι πρόσφεραν στην Αιτήτρια χαριστικώς την πληρωμή των μισθών Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου 2014 (μείον το ποσό των €614,00 που έλαβε έναντι του μισθού της για τον Ιούνιο του 2014) και ότι οι 12 ημέρες άδειας συμπεριλήφθηκαν στους μισθούς Ιουλίου - Αυγούστου του
4. Ότι η Αιτήτρια δεν αποδέχθηκε την πιο πάνω χαριστική πληρωμή. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Α. Τερματισμός της εργασιακής σχέσης Στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος απολύεται από τον εργοδότη, το άρθρο 6

(1)του περί Τερματισμού της Απασχολήσεως Νόμου του 1967, Ν.24/67(«ο Νόμος») καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτουμένου σύμφωνα με το οποίο ο τερματισμός της απασχόλησης τεκμαίρεται μέχρι αποδείξεως του εναντίου ως μη γενόμενος για τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 5 του Νόμου. Δηλαδή, ο εργοδότης φέρει το βάρος απόδειξης του δικαιολογημένου της απόφασής του για απόλυση εντός των πλαισίων του Νόμου. Στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος αποχωρεί από την εργασία του λόγω διαγωγής του εργοδότη, τότε σύμφωνα με τις παραγράφους

(1)και

(2)του άρθρου 7 του Νόμου[1], ο εργοδοτούμενος είναι αυτός που φέρει το βάρος απόδειξης ότι τερμάτισε νόμιμα την απασχόλησή του. Στις περιπτώσεις που ο εργοδότης αμφισβητεί τον τερματισμό της απασχόλησης εκ μέρους του, τότε ο εργοδοτούμενος έχει το βάρος να αποδείξει ότι υπήρξε τερματισμός της απασχόλησής του[2]. Στην παρούσα αίτηση εργατικής διαφοράς ενόψει των πιο πάνω δικογραφημένων ισχυρισμών των Καθ' ων η Αίτηση ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε οικειοθελώς από την εργασία της, η Αιτήτρια έχει το βάρος να αποδείξει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση τερμάτισαν μονομερώς την απασχόλησή της. Λόγω της προβαλλόμενης από τους Καθ' ων η Αίτηση θέσης, η Αιτήτρια είναι αυτή που κλήθηκε πρώτη να παρουσιάσει την υπόθεσή της και να αποδείξει ότι η διακοπή της εργοδότησής της ήταν το αποτέλεσμα του μονομερούς τερματισμού της απασχόλησής της από τους Καθ' ων η Αίτηση. Β. Αξιώσεις για δεδουλευμένο μισθό για τον μήνα Ιούνιο του 2014 και αναλογία 13ου μισθού για το 2014 Σε ότι αφορά τις πιο πάνω αξιώσεις της Αιτήτριας με βάση τις πρόνοιες του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου του 2007, Ν.35(Ι)/2007ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα που προβλέπουν ότι το βάρος απόδειξης της καταβολής των μισθών το φέρουν οι εργοδότες, οι Καθ' ων η Αίτηση φέρουν το βάρος απόδειξης της καταβολής τους στην Αιτήτρια ή του νόμιμου λόγου μη καταβολής τους. Γ. Αξίωση για ετήσια άδεια Οι Καθ' ων η Αίτηση στους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους δεν αρνούνται ότι η Αιτήτρια είχε 12 μέρες μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια όταν διακόπηκε η εργοδότησή της. Προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι η πληρωμή για τις εν λόγω ετήσιες άδειες συμπεριλαμβανόταν στην προσφορά τους για χαριστική πληρωμή των μισθών Ιουλίου και Αυγούστου 2014 και ότι εφόσον η Αιτήτρια δεν την αποδέχτηκε η χαριστική πληρωμή δεν ισχύει πλέον. Ενόψει των πιο πάνω βρίσκουμε ως πραγματικό γεγονός ότι κατά τη διακοπή της απασχόλησης της Αιτήτριας, η Αιτήτρια είχε 12 μέρες μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η Αιτήτρια στη γραπτή δήλωσή της αναφέρει ότι ο τελευταίος ακαθάριστος μηνιαίος μισθός της ανερχόταν σε €1.350,

1. Ότι στις 13/06/2014 αντέδρασε έντονα, όταν οι Καθ' ων η Αίτηση μέσω του κ. Love, χωρίς να επικαλεστούν οποιοδήποτε βάσιμο λόγο, της ανακοίνωσαν ότι απολύεται και «μέσα στην αντίδραση» της οι Καθ' ων η Αίτηση, μέσω του κ. Love και του κ. Voicey άσκησαν σε βάρος της «ψυχική πίεση και κατόπιν απειλών και απαράδεκτων όρων ως προς τα απορρέοντα από τη νομοθεσία δικαιώματα» της που δικαιούτο «εις βάρος τους, ενόψει της παράνομης και αδικαιολόγητης παραίτησης» της από την εργασία της και αφού την περιόρισαν σε κάποιο γραφείο, την εξανάγκασαν να υπογράψει στις 13/06/2014 ότι παραιτείται οικειοθελώς από την εργασία της. Ότι κατάγγειλε την πιο πάνω συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση στην αστυνομία. Ότι κατά την ημέρα τερματισμού της απασχόλησής της, οι Καθ' ων η Αίτηση παρέλειψαν να της καταβάλουν τα δικαιώματά της που αφορούν (α) τα ημερομίσθιά της από 01/06/2014 μέχρι 13/06/2014 τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €675,00, (β) την αναλογία του 13ου μισθού από 01/01/2014 μέχρι 13/06/2014 η οποία ανέρχεται στο ποσό των €618,75 και (γ) την αναλογία της ετήσιας άδειάς της από 01/01/2014 μέχρι 13/06/2014 η οποία ανέρχεται στο ποσό των €613,
2. Κατέθεσε (α) το Τεκμήριο 1 λέγοντας ότι οι Καθ' ων η Αίτηση την εξανάγκασαν να το υπογράψει και να τους παραδώσει το πρωτότυπο και (β) το Τεκμήριο 2 λέγοντας ότι ζήτησε από τον κ. Xxx McDowall τα χρήματα των €790,00 που αναφέρονται στο εν λόγω έγγραφο καθότι οι «μαστόροι» της έλειπαν σε κηδεία. Κατά την αντεξέτασή της ανέφερε ότι εκτός από γραμματέας ήταν και καθαρίστρια του Σχολείου. Ότι ανάμεσα στα καθήκοντά της ήταν και οι εισπράξεις των διδάκτρων των μαθητών. Ισχυρίστηκε ότι έβαζε τα χρήματα των εισπράξεων σε ένα κουτί που είχε στο γραφείο της και ότι στη συνέχεια έδινε τα χρήματα στον ταμία του Σχολείου. Υποστήριξε ότι στις 12/06/2014 είσπραξε το ποσό των €4.180,
3. Ότι γύρω στις 2:20μ.μ. έψαξε να βρει τον κ. Love για να της δώσει το ποσό των €790,00 που χρειαζόταν για να πληρώσει το κολλέγιο της κόρης της, αλλά δεν τον βρήκε. Σημείωσε ότι όταν είχε ανάγκη χρήματα, ζητούσε χρήματα από τους εργοδότες της και αυτοί έδιναν οδηγίες στον κ. McDowall να της τα δώσει. Ότι ο κ. McDowall της είπε ότι ο κ. Love και ο κ. Voisey πήγαν σε κηδεία. Ότι ζήτησε από τον κ. McDowall να της δώσει άδεια να πάρει €790,00 από το ταμείο του Σχολείου. Ότι ο κ. McDowall της έδωσε την άδεια και αυτή πήρε τα €790,
4. Ότι τα υπόλοιπα χρήματα που εισέπραξε εκείνη τη μέρα όπως και το βιβλίο αποδείξεων ήταν στο γραφείο της. Ήταν η θέση της ότι στις 13/06/2014 το πρωί, μόλις πήγε στην εργασία της, ο κ. Love και ο κ. Voisey την κάλεσαν στο γραφείο του κ. Love και της είπαν ότι τίθεται σε διαθεσιμότητα, χωρίς να της πουν για ποιο λόγο. Ούτε της έδωσαν την ευκαιρία να τους ρωτήσει για ποιο λόγο την θέτουν σε διαθεσιμότητα. Ότι την ίδια μέρα πιο αργά, της τηλεφώνησε ο κ. Love και της είπε να πάει στο Σχολείο η ώρα 4:30μ.μ. Ότι η ώρα 4:30μ.μ. πήγε στο γραφείο του κ. Love. Ότι εκεί ήταν και ο κ. Voisey. Ότι αφού κλείδωσαν την πόρτα του γραφείου, της είπαν τον λόγο που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, ο οποίος ήταν ότι δεν πήρε την άδεια του κ. McDowall για να πάρει τα €790,00 από το ταμείο του Σχολείου. Ότι αυτή τους είπε ότι είχε πάρει την άδεια του κ. McDowall και ότι τα υπόλοιπα χρήματα που είχε εισπράξει στις 12/06/2014 ήταν στο ταμείο μαζί με το μπλοκ αποδείξεων. Ότι της έδωσαν το Τεκμήριο 1, το οποίο ήταν ήδη έτοιμο και χτυπώντας τα χέρια τους της φώναζαν και οι δύο ότι πρέπει να το υπογράψει. Ότι αυτή φοβήθηκε και κλαίγοντας το υπέγραψε. Ότι τους έδωσε το ποσό των €370,00 αφού είχε δανειστεί χρήματα από τον αδελφό της γιατί δεν θα της έμεναν χρήματα από τον μισθό της να περάσει αν της αφαιρούσαν όλο το ποσό των €790,00 από τον μισθό της για τον Ιούνιο του
5. Απέρριψε υποβολές ότι στις 11/06/2014 είχε πάρει το ποσό των €4.180,00 από το ταμείο του Σχολείου και ότι στις 12/06/2014, αφού παραδέχτηκε την πιο πάνω πράξη της, επέστρεψε το ποσό των €3.390,
6. Αρνήθηκε ότι ετοίμασε από μόνη της το Τεκμήριο 1 και το παρέδωσε στους κ.κ. Love και Voisey, επειδή πήρε παράνομα από το ταμείο του Σχολείου το ποσό των €4.180,00 και ήθελε να αποφύγει τις συνέπειες. Ήταν η θέση της ότι τον Μάιο του 2014 δεν πήρε χρήματα έναντι του μισθού της. Είπε ότι στις 13/06/2014 πήγε στην αστυνομία και έδωσε κατάθεση και μετά ανέλαβε την υπόθεση ο δικηγόρος της. Δεν θυμόταν αν το 2013 πήρε 13ο μισθό. Είπε ότι είχαν γίνει κάποιες αλλαγές και ο 13ος μισθός θα έμπαινε για όλο το προσωπικό μηνιαίως στους μισθούς τους αλλά αυτή δεν πήρε κάποια αύξηση στον μισθό της. Ο αστυφύλακας XXXX Xxxxxx Φιλίππου κατέθεσε ότι στις 13/06/2014 ήταν υπηρεσία. Ότι εκείνη την ημέρα η Αιτήτρια επισκέφθηκε το ΤΑΕ και κατάγγειλε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση όταν την κάλεσαν για να συζητήσουν θέματα που την απασχολούσαν της μίλησαν σε έντονο ύφος και της ζήτησαν να υπογράψει ένα έγγραφο ότι έλαβε όλα τα δικαιώματά της και δεν είχε απαίτηση εναντίον τους. Είπε ότι η Αιτήτρια του ζήτησε να καταγράψει το συμβάν αλλά αρνήθηκε να προβεί σε γραπτή κατάθεση για περαιτέρω διερεύνηση του παραπόνου της. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 5 αντίγραφο της καταχώρησης του παραπόνου της Αιτήτριας στο ηλεκτρονικό βιβλίο συμβάντων του ΤΑΕ. Αντεξεταζόμενος, ερωτώμενος σε σχέση με την αναφορά στο Τεκμήριο 5 ότι η Αιτήτρια του είπε ότι τις τελευταίες μέρες είχε αρκετές διαφωνίες με τους εργοδότες της για διάφορους λόγους, είπε ότι ρώτησε την Αιτήτρια ποιες διαφωνίες είχε με τους εργοδότες της, αλλά αυτή δεν του ανέφερε κάτι άλλο πέραν από αυτά που ανέγραψε στην καταχώρησή του στο βιβλίο συμβάντων. Είπε ότι η Αιτήτρια του ανέφερε ότι υπέγραψε το έγγραφο παραίτησης κατόπιν πίεσης του εργοδότη της. Ότι αυτός δεν γνωρίζει τι υπέγραψε η Αιτήτρια, αφού η Αιτήτρια δεν του είχε προσκομίσει το εν λόγω έγγραφο. Ότι δεν έκανε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια πέραν της καταγραφής της καταγγελίας της Αιτήτριας. Πρώτος μάρτυρας για τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν ο κ. Xxx McDowall, ο οποίος στη γραπτή δήλωσή του αναφέρει ότι είναι λογιστής των Καθ' ων η Αίτηση και εκτελεί χρέη ταμία. Ότι ο μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ήταν €1.132,
7. Ότι μέσα στα καθήκοντα της Αιτήτριας ήταν οι εισπράξεις των διδάκτρων και η έκδοση σχετικών αποδείξεων από τα βιβλία αποδείξεων. Ότι η Αιτήτρια όφειλε να παραδίνει καθημερινά το βιβλίο αποδείξεων και τις εισπράξεις σε αυτόν. Ότι η Αιτήτρια μπορούσε πριν την παράδοση των εισπράξεων να τοποθετεί τα χρήματα που είχε εισπράξει στο χρηματοκιβώτιο του Σχολείου. Ότι στις 11/06/2014 η Αιτήτρια παρέλειψε να του παραδώσει το ποσό των €4.180,00 που είχε εισπράξει καθώς και το βιβλίο αποδείξεων. Ότι μετά που σχόλασε η Αιτήτρια διαπίστωσαν ότι το εν λόγω ποσό και το βιβλίο αποδείξεων δεν ήταν στο γραφείο της Αιτήτριας ή στο χρηματοκιβώτιο. Ότι στις 12/06/2014 η Αιτήτρια κλήθηκε στο γραφείο του Διευθυντή του Σχολείου για να δώσει εξηγήσεις για τα πιο πάνω. Ότι η Αιτήτρια αρχικά ανέφερε ότι το βιβλίο των αποδείξεων και οι εισπράξεις πρέπει να είναι κάπου στο γραφείο της και έκανε έρευνα στο γραφείο της χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Ότι στη συνέχεια η Αιτήτρια πρόβαλε κάποιους ισχυρισμούς ότι τα χρήματα είχαν κλαπεί, γεγονός που δεν ευσταθούσε καθ' ότι τα χρήματα έπρεπε να ήταν κλειδωμένα στο χρηματοκιβώτιο. Ότι στο τέλος η Αιτήτρια παραδέχτηκε ότι στις 11/06/2014 πήρε μαζί της στο σπίτι της όταν σχόλασε τόσο το βιβλίο αποδείξεων όσο και το ποσό των €4.180,00 που είχε εισπράξει, χωρίς να τα παραδώσει στον ταμία. Ότι τότε η διεύθυνση του Σχολείου (α) ζήτησε από την Αιτήτρια την επιστροφή του βιβλίου αποδείξεων και του χρηματικού ποσού των €4.180,00 και (β) ανέφερε στην Αιτήτρια ότι τίθεται σε προσωρινή διαθεσιμότητα δύο ημερών για να εξεταστεί το θέμα από το Συμβούλιο του Σχολείου. Ότι η Αιτήτρια ανέφερε τότε ότι θα σκεφτεί αν θα επιστρέψει στην εργασία της και έφυγε. Ότι την ίδια μέρα επανήλθε στο γραφείο του Διευθυντή του Σχολείου και παρέδωσε το βιβλίο των αποδείξεων και το ποσό των €3.390,
8. Ότι τότε οι Καθ' ων η Αίτηση κάλεσαν την Αιτήτρια να ξεκαθαρίσει εάν θα επανέλθει στην εργασία της και πότε θα φέρει το υπόλοιπο ποσό. Ότι η Αιτήτρια στις 13/06/2014 πήγε στο Σχολείο και παρέδωσε το ποσό των €370,00 και μια γραπτή δήλωση ότι παραιτείται για προσωπικούς λόγους και δεν έχει καμιά απαίτηση (Τεκμήριο 1). Λέει ότι το ποσό των €420,00 που παρέμεινε ως υπόλοιπο από το ποσό των €4.180,00 η Αιτήτρια το επέστρεψε στις 30/06/
9. Αναφέρει επίσης ότι οι Καθ' ων η Αίτηση κατά διάφορες ημερομηνίες έδωσαν στην Αιτήτρια προκαταβολικά έναντι του μισθού της διάφορα ποσά «ήτοι μέχρι τις 30/05/2014 ποσό εκ €614,00». Ότι οι Καθ' ων η Αίτηση, σε επαφές που είχαν με το Γραφείο Εργασίας το οποίο πληροφορήθηκε σχετικά με την παραίτηση της Αιτήτριας αποδέχτηκαν την εισήγηση του Γραφείου Εργασίας να καταβάλουν στην Αιτήτρια ένα ποσό ως χαριστική πληρωμή, μείον το ποσό των €790,00 που είχε πάρει η Αιτήτρια. Οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχτηκαν να καταβάλουν στην Αιτήτρια (α) τον μισθό του Ιουνίου 2014, μείον το ποσό των €614,00 που είχε πάρει προκαταβολικά η Αιτήτρια, (β) τους μισθούς των μηνών Ιουλίου και Αυγούστου 2014 και (γ) 12 μέρες άδεια. Ότι οι Καθ' ων η Αίτηση εξέδωσαν σχετική επιταγή για τα εν λόγω ποσά αλλά η Αιτήτρια δεν προσήλθε να την παραλάβει. Ως εκ τούτου ζητά απόρριψη της αίτησης με έξοδα εις βάρος της Αιτήτριας. Καταθέτοντας προφορικά, κατέθεσε ως Τεκμήριο 6 τα αντίγραφα των μηνιαίων καταστάσεων πληρωμών της Αιτήτριας για τους μήνες Μάρτιο του 2013 και Ιούνιο 2014 και ως Τεκμήριο 7 ένα αντίγραφο εγγράφου ημερομηνίας 30/05/2014 στο οποίο αναγράφεται ότι το ποσό των €614,00 που δόθηκε στην Αιτήτρια ως προκαταβολή μισθού κατά τη διάρκεια του Μαΐου ακόμα εκκρεμεί, το οποίο έγγραφο υπογράφεται από αυτόν και τον Διευθυντή του Σχολείου. Σημείωσε ότι στις 12/06/2014 η Αιτήτρια παραδέχτηκε ότι πήρε το ποσό των €4.180,00 και το βιβλίο αποδείξεων και έβγαλε από τη τσάντα της το ποσό των €3.390,00 και το βιβλίο αποδείξεων και τους τα παρέδωσε. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι στις 12/06/2014 έδωσε άδεια στην Αιτήτρια να πάρει το ποσό των €790,00 και διευκρίνισε ότι αυτός δεν ήταν παρών στη συνάντηση που είχε η Αιτήτρια με τον κ. Love και κ. Voisey στις 13/06/2014 στο γραφείο του κ. Love. O κ. Xxxxxx Clarke, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου των Καθ' ων η Αίτηση, στη γραπτή δήλωσή του επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς που έθεσε ενώπιόν μας ο κ. McDowall με τη γραπτή του δήλωση σχετικά με το βιβλίο αποδείξεων και το ποσό των €4.180,00, τις συνθήκες που η Αιτήτρια υπέγραψε και παρέδωσε το Τεκμήριο 1, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο 11/06/2014 - 13/06/2014 και την προσφορά των Καθ' ων η Αίτηση για χαριστική πληρωμή στην Αιτήτρια. Σημειώνει ότι μετά την παραίτηση της Αιτήτριας και την επιστροφή του ποσού των €4.180,00 από την Αιτήτρια στο Σχολείο οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έλαβαν οποιαδήποτε απόφαση για την Αιτήτρια λόγω (α) των χριστιανικών αξιών που αντιπροσωπεύει το Σχολείο, (β) της μακρόχρονης εργοδότησης της Αιτήτριας στο Σχολείο και (γ) του ότι στο Σχολείο εργοδοτείται και η μητέρα και ο αδελφός της Αιτήτριας. Αναφέρει ότι στις 25/06/2014 καταβλήθηκε στην Αιτήτρια το ποσό των €752,79 ως υπόλοιπο για τον μισθό του μήνα Ιουνίου του 2014 (Τεκμήριο 10 - αντίγραφο επιταγής των Καθ' ων η Αίτηση που εκδόθηκε στον όνομα της Αιτήτριας για το πιο πάνω ποσό στις 25/06/2014). Κατέθεσε ως Τεκμήριο 11 την επιταγή που εξέδωσαν οι Καθ' ων η Αίτηση στις 30/06/2014 για τη χαριστική πληρωμή στην Αιτήτρια και την οποία δεν παρέλαβε η Αιτήτρια, μαζί με το έγγραφο στο οποίο φαίνεται η σχετική ανάλυση της εν λόγω πληρωμής. Αντεξεταζόμενος, παραδέχτηκε ότι αυτός δεν ήταν στο Σχολείο την περίοδο 11/06/2014 - 13/06/2014 όταν συνέβησαν τα επίδικα γεγονότα και ότι αυτός είχε πληροφορηθεί όλα τα επίδικα γεγονότα από τον κ. Love. Ισχυρίστηκε ότι λόγω των σχέσεων που είχαν οι Καθ' ων η Αίτηση με την οικογένεια της Αιτήτριας δεν κατάγγειλαν την Αιτήτρια στην αστυνομία. Σε ερώτηση του δικηγόρου της Αιτήτριας γιατί δεν απέλυσαν αμέσως την Αιτήτρια όταν τους παραδέχτηκε ότι πήρε το ποσό των €4.180,00 και το βιβλίο των αποδείξεων, απάντησε ότι έδωσαν στην Αιτήτρια τρεις επιλογές:

(1)να απολυθεί,

(2)να βγει πλεονάζουσα και

(3)να παραιτηθεί. Ότι παραμέρισαν την επιλογή να απολυθεί γιατί θα εμπλέκετο η αστυνομία και δεν επιθυμούσαν κάτι τέτοιο. Ότι η Αιτήτρια ήθελε να κηρυχθεί ως πλεονάζον προσωπικό, αλλά της εξήγησαν ότι δεν μπορούσαν να το κάνουν γιατί δεν θα μπορούσαν να εργοδοτήσουν άλλο πρόσωπο στη θέση της και της είπαν ότι η μόνη άμεση επιλογή ήταν αν το επιθυμούσε να παραιτηθεί. Ότι η Αιτήτρια προφανώς επέλεξε να παραιτηθεί. Ότι στη συνάντηση στις 13/06/2014 η Αιτήτρια υπέγραψε το Τεκμήριο 1 και από μόνη της πήγε το φωτοτύπησε και πήρε αντίγραφο. Απέρριψε υποβολές του δικηγόρου της Αιτήτριας ότι η Αιτήτρια εξαναγκάστηκε με τις απειλές των κ.κ. Love και Voisey να υπογράψει το Τεκμήριο 1. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Α. Τερματισμός της εργασιακής σχέσης Μια εργασιακή σχέση μπορεί να τερματιστεί από τα μέρη της είτε με την απόλυση του εργοδοτουμένου από τον εργοδότη είτε με την παραίτηση του εργοδοτουμένου από την εργασία του είτε μετά από συμφωνία μεταξύ του εργοδότη και του εργοδοτουμένου. Σύμφωνα με τις αρχές του εργατικού δικαίου και της νομολογίας, η υποβολή παραίτησης από τον εργοδοτούμενο συνιστά οικειοθελή αποχώρηση στις περιπτώσεις που υποβάλλεται με την ελεύθερη βούληση του εργοδοτούμενου χωρίς

(1)την εξάσκηση οποιασδήποτε πίεσης ή απειλής από την εργοδοτική πλευρά ή

(2)την επίδειξη συμπεριφοράς από τον εργοδότη που κλονίζει το απαραίτητο για τη συνέχιση της εργασιακής σχέσης κλίμα αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδότη και εργοδοτουμένου. Διαφορετικά η παραίτηση του εργοδοτουμένου θεωρείται ότι έγινε λόγω υπαιτιότητας του εργοδότη. Στην πρώτη περίπτωση θεωρείται ως αναγκαστική παραίτηση (enforced resignation) και στη δεύτερη ως εξαναγκασμός σε παραίτηση (constructive dismissal). Στις περιπτώσεις που το Δικαστήριο κρίνει ότι ο εργοδοτούμενος παραιτήθηκε λόγω της διαγωγής του εργοδότη και/ή εξ υπαιτιότητας του εργοδότη, ο εργοδοτούμενος δικαιούται δυνάμει του Νόμου σε αποζημιώσεις όπως αυτές καθορίζονται στις περιπτώσεις που η απόλυση ενός εργοδοτουμένου από τον εργοδότη κρίνεται ως παράνομη και αδικαιολόγητη ενώ στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος παραιτείται οικειοθελώς από την εργασία του ο εργοδοτούμενος δεν καλύπτεται από τις προστατευτικές διατάξεις του Νόμου και δεν δικαιούται αποζημιώσεις. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5th Edition

(2014), Vol.41, para.762 σημειώνονται τα εξής: "There can be no claim of dismissal if on the facts of the case the employee terminated employment by resigning (unless it is a case of constructive dismissal or of the employee being forced to resign under the threat of dismissal or some other pressure)"[3]. Όταν αμφισβητείται από τους διαδίκους ο τρόπος τερματισμού της εργασιακής σχέσης το ζήτημα κατά πόσον ένας εργοδοτούμενος έχει παραιτηθεί οικειοθελώς από την εργασία του ή έχει παραιτηθεί λόγω υπαιτιότητας του εργοδότη του, είναι θέμα γεγονότων πάνω στα οποία το Δικαστήριο πρέπει να στηριχθεί για να αποφασίσει αφού σταθμίσει όλες τις περιβάλλουσες περιστάσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει το Δικαστήριο είναι ποιος στην πραγματικότητα τερμάτισε την εργασιακή σχέση. Στην υπόθεση Martin v. Glynwed Distribution Ltd [1983] ICR 511 το Court of Appeal σημείωσε ότι το εν λόγω ζήτημα είναι πραγματικό και αποφασίζεται από το Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις της κάθε περίπτωσης. Ο Sir John Donaldson MR στην εν λόγω απόφαση έθεσε το ζήτημα ως εξής: "Whatever the respective actions of the employer and the employee at the time when the contract of employment is terminated, at the end of the day the questions always remains the same, 'Who really ended the contract of employment?'" Στις περιπτώσεις όπου αμφισβητείται ο τρόπος και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η εργασιακή σχέση και οι διάδικοι αποδίδουν στην αντίδικη πλευρά την ευθύνη για τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, οι φράσεις που λέχθηκαν και/ή η συμπεριφορά που εκδηλώθηκε τη δεδομένη στιγμή επιδέχονται ερμηνείας τέτοιας που να καταδεικνύεται πώς έγινε ο τερματισμός της εργασιακής σχέσης και ποιο από τα μέρη ευθύνεται για τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης. Δηλαδή κατά πόσον τα γεγονότα της υπόθεσης καταδεικνύουν ότι ο εργοδοτούμενος αποχώρησε οικειοθελώς ή ότι ο εργοδότης ήταν που τον ανάγκασε να παραιτηθεί. Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou [1989] 1 CLR 448, το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Αγγλικό Εφετείο για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp [1978] 1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση αναφέρονται τα εξής: "... if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer's conduct. He is constructively dismissed .." Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία [1992] 1 (Β) ΑΑΔ 98 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «Το άρθρο 7

(1)του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou

(1988)1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7

(1)του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7

(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη - εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη - εργοδοτούμενου ..». Το Ανώτατο Δικαστήριο στην πιο πάνω απόφασή του σημείωσε ότι η πρόσαψη ανυπόστατων κατηγοριών εκ μέρους του εργοδότη για διάπραξη εγκλήματος/παραπτώματος και η απειλή για διαπόμπευση του εργοδοτουμένου συνιστά απαράδεκτη διαγωγή εργοδότη, που δεν μπορεί να αναμένεται να γίνει ανεκτή από τον εργοδοτούμενο. Σημειώνουμε ότι συνιστά πάγια νομολογημένη αρχή στην αγγλική νομολογία ότι στις περιπτώσεις που η παραίτηση του εργοδοτουμένου υποβάλλεται μετά από σχετική ρητή πρόσκληση του εργοδότη ο οποίος έχει καταστήσει σαφές στον εργοδοτούμενο ότι η μεταξύ τους εργασιακή σχέση δεν έχει μέλλον ή ότι θα απολυθεί με δυσμενείς συνέπειες για αυτόν στην περίπτωση που δεν παραιτηθεί, συνιστά απόλυση του εργοδοτουμένου καθότι η βούληση για τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης προήλθε από την εργοδοτική πλευρά[4] και ο εργοδότης θα πρέπει να δικαιολογήσει τον τερματισμό των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου. Στην υπόθεση East Sussex Country Council v. Walker [1972] ITR 280 λέχθηκαν τ' ακόλουθα: "...if an employee is told that she is not longer required in her employment and is expressly invited to resign, a court of law is entitled to come to the conclusion that , as a matter of common sense , the employee was dismissed. Suppose that the employer says to the employee, "Your job is finished. I will give you the opportunity to resign. If you don´t, you will be sacked". How, we would ask, is it possible to reach a conclusion other than that the employee is being terminated by the employer, even though the employee takes the first and more respectable alternative of signing a letter of resignation rather than being the recipient of a letter of dismissal? We fell that in such circumstances there really can be no other conclusion that the employer terminated the contract." Στο σύγγραμμα IDS, Unfair Dismissal, Employment Law Handbook, Thomson Reuters, 2010 στη σελίδα 12 σημειώνεται ότι δεν είναι απαραίτητο η πρόσκληση στον εργοδοτουμένο να παραιτηθεί να συνιστά απειλή ή εξαναγκασμό αλλά όταν η συμπεριφορά του εργοδότη είναι πιεστική και δεν αφήνει στον εργοδοτούμενο οποιοδήποτε περιθώριο συζήτησης τότε το πιο πιθανό είναι η υποβολή παραίτησης από τον εργοδοτούμενο να συνιστά απόλυση του εργοδοτουμένου και παρατίθεται τα δύο πιο κάτω παραδείγματα υποθέσεων: "In Bickerton v. Inver House Distillers Ltd EAT 656/91 an employee was told that she had no future with her employer and that she would be dismissed at the end of the week. If, however, she chose to resign she would be allowed to remain in employment for a further four months and would then receive a lump sum by way of compensation. She was given no time to consider this offer and her employer insisted that she write the resignation letter immediately. The EAT held that this amounted to an express dismissal. Similarly, in Rentokill Ltd v. Morgan EAT 703/95 the employee was told he was going to be dismissed with immediate effect but was offered a non negotiable severance package that included one year's pay in lieu of notice on condition that he sign a letter of resignation. The EAT upheld the tribunal's finding that it was the employer's decision to dismiss, not the letter of resignation, that had terminated the employment." (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) Υπάρχουν και περιπτώσεις που ενώ ο εργοδότης εξασκεί κάποια πίεση στον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί οι υπόλοιπες περιστάσεις της υπόθεσης (όπως π.χ. ο εργοδοτούμενος δεν παραιτήθηκε μόλις του ειπώθηκε ότι θα τερματιστεί η εργοδότησή του αλλά μετά από κάποιες συζητήσεις / διαπραγματεύσεις) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο εργοδοτούμενος παραιτήθηκε οικειοθελώς[5] και όχι αναγκαστικώς. Στην υπόθεση Sheffield v. Oxford Controls Company Limited [1979] IRLR 133 όπου, μετά που ο εργοδότης είπε στον εργοδοτουμένο ότι αν δεν παραιτηθεί από μόνος του θα απολυθεί, διεξήχθηκαν συζητήσεις μεταξύ του εργοδότη και του εργοδοτουμένου οι οποίες οδήγησαν στην υπογραφή συμφωνίας να παραιτηθεί με αντάλλαγμα την πληρωμή κάποιων ποσών κρίθηκε από το Employment Appeal Tribunal ότι δεν υπήρξε απόλυση του εργοδοτουμένου. Στην εν λόγω απόφαση κρίθηκε ότι ο λόγος που οδήγησε τον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί ήταν η ικανοποιητική συμφωνία που είχε συνάψει με τον εργοδότη του και όχι η απειλή για απόλυση και τέθηκαν οι αρχές της διάκρισης μεταξύ μιας γνήσιας οικειοθελούς παραίτησης και μια αναγκαστικής παραίτησης. Παραθέτουμε πιο κάτω το σχετικό απόσπασμα: "It is plain, we think that there must exist a principle ... that where an employee resigns and that resignation is determined upon by him because he prefers to resign rather than to be dismissed (the alternative having been expressed to him by the employer in the terms of the threat that if he does not resign he will be dismissed ), the mechanics of the resignation do not cause that to be other than a dismissal. We find the principle to one of causation. In cases such as that which we have just hypothesized, and those reported, the causation is the threat. It is the existence of the threat which causes the employee to be willing to sign, and to sign, a resignation later or to be willing to give, and to give, the oral resignation. But where that willingness is brought about by other considerations and the actual causation of the resignation is no longer the threat which has been made but is the state of mind of the resigning employee, that he is willing and content to resign on the terms he negotiated and which he has negotiated and which are satisfactory to him, then we think there is no room for the principle to be derived from the decided cases. In such a case he resigns because he is willing as the result of being offered terms which are to him satisfactory .He is no longer impelled or compelled by the threat of dismissal to resign, but a new matter has come into history, namely that he has been brought into a condition of mind in which the threat is no longer the operative factor of his decision; it has been replaced by the emergence of terms which are satisfactory." [6] (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) Δεν οδηγούν όλες οι συμφωνηθείσες μετά από διαπραγματεύσεις πληρωμές για τερματισμό της εργασιακής σχέσης στο συμπέρασμα οικειοθελούς παραίτησης. Στη Sandhu v. Jan de Rijk Transport Ltd [2007] ICR 1137 ο εργοδότης είχε αποφασίσει ότι ο εργοδοτούμενος θα απολυόταν λόγω επίδειξης κακής εργασιακής διαγωγής και γι΄ αυτό τον λόγο ο εργοδοτούμενος κλήθηκε να παρευρεθεί σε συνάντηση με τον εργοδότη του χωρίς να πληροφορηθεί είτε για τον σκοπό της συνάντησης είτε για τις κατηγορίες που τον βάρυναν. Ο εργοδότης στην αρχή της συνάντησης τον πληροφόρησε ότι απολύεται. Ο εργοδοτούμενος διαπραγματεύτηκε το πακέτο πληρωμής του και συμφωνήθηκε όπως του δοθούν τρεις μήνες επιπλέον μισθοί και χρήση του εταιρικού αυτοκινήτου για κάποια περίοδο. Το Court of Appeal αφού έλαβε υπόψη του ότι

(1)οι συζητήσεις έγιναν υπό την πίεση της ανακοίνωσης ότι απολύεται κατά τη διάρκεια μίας μόνο συνάντησης χωρίς να έχει την ευκαιρία ο εργοδοτούμενος να σκεφτεί τις επιλογές του και να λάβει ανεξάρτητη συμβουλή σχετικά με τα δικαιώματά του και

(2)το ποσό που πήρε ο εργοδοτούμενος δεν ήταν σημαντικό, έκρινε ότι ο εργοδοτούμενος δεν απολύθηκε οικειοθελώς μετά που συμφώνησε το πακέτο πληρωμής του. Στην Jones v. Mid - Glamorgan County Council [1997] ICR 815 σημειώθηκε ότι τα δικαστήρια εργατικών διαφορών, από τις πρώτες μέρες που δημιουργήθηκε η δικαιοδοσία της άδικης και παράνομης απόλυσης (unfair dismissal), ήταν πρόθυμα όταν αντιμετώπιζαν μια εμφανή περίπτωση παραίτησης να εξετάσουν την ουσία του τερματισμού της εργασιακής σχέσης με σκοπό να αποφανθούν κατά πόσον ο βαθμός της πίεσης που εξασκήθηκε από τον εργοδότη στον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί ή να συμφωνήσει να αφυπηρετήσει εθελοντικά συνιστούσε στην πραγματικότητα απόλυση του εργοδοτουμένου από τον εργοδότη. Περαιτέρω αναφέρθηκε ότι η πιο πάνω αρχή εξετάζεται είτε ως μια περίσταση που μπορεί να οδηγήσει σε εξαναγκασμό του εργοδοτουμένου σε παραίτηση είτε ως περίπτωση απευθείας απόλυσης και ότι είναι μια ευέλικτη αρχή που είναι πρόθυμη να αναγνωρίσει σε όλες τις περιπτώσεις ότι μια παραίτηση ή εθελοντική αφυπηρέτηση είναι στην ουσία απόλυση όταν κάτι τέτοιο διαπιστωθεί, αλλά δεν θεωρεί αυτόματα ότι οποιαδήποτε παραίτηση έχει επηρεαστεί από πίεση ή ενθάρρυνση από τον εργοδότη συνιστά απόλυση. Αφού γίνεται αναφορά στα δύο αντίθετα άκρα του πεδίου των περιπτώσεων που είναι από τη μια η περίπτωση που ο εργοδότης λέει στον εργοδοτούμενο «παραιτήσου ή θα απολυθείς» και από την άλλη, η περίπτωση που υπάρχει συμφωνία μετά από διαπραγματεύσεις, σημειώνεται ότι ανάμεσα στις δύο αυτές περιπτώσεις υπάρχουν πολλές συζητήσιμες περιπτώσεις οι οποίες ανάλογα με τις δικές τους περιστάσεις τα εργατικά δικαστήρια καλούνται να εφαρμόσουν την εξειδίκευσή τους ώστε να διακρίνουν κατά πόσο η περίπτωση συνιστά γνήσια οικειοθελή παραίτηση ή αναγκαστική παραίτηση λόγω απειλών. Στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος παραιτείται όταν είναι αντιμέτωπος με πειθαρχικές διαδικασίες λόγω διάπραξης παραπτώματος προτιμώντας να παραιτηθεί αντί να υποστεί τις συνέπειες της απόλυσης, η παραίτηση του νοουμένου ότι υποβλήθηκε με την ελεύθερη βούλησή του και αποτελεί προϊόν δικής του επιλογής θεωρείται ότι συνιστά οικειοθελή αποχώρηση[7]. Στην Staffordshire County Council v. Donovan [1981] IRLR 108 η εργοδοτούμενη συμφώνησε να παραιτηθεί ενόσω εκκρεμούσε πειθαρχική διαδικασία εναντίον της μετά από διαπραγματεύσεις με τον εργοδότη υπό τον όρο ότι ο εργοδότης θα της έδινε πιστοποιητικό σύστασης και απολαβές έξι μηνών ως αποζημίωση. Το EAT αποφάσισε ότι η παραίτηση της εργοδοτουμένης δεν συνιστούσε απόλυση αφού δεν υπήρχε απειλή για απόλυση καθότι η εναλλακτική της παραίτησης ήταν η συμπλήρωση της πειθαρχικής διαδικασίας. Στην Logan Salton v. Durham County Council [1989] IRLR 99 όπου ο εργοδοτουμένος τερμάτισε την απασχόλησή του με αμοιβαία συμφωνία που επιτεύχθηκε μετά από διαπραγματεύσεις όταν αντιμετώπιζε πειθαρχική διαδικασία κατά την οποία η σύσταση για άμεση απόλυσή του θα εξεταζόταν, αποφασίστηκε ότι η απασχόληση του εργοδοτουμένου τερματίστηκε με αμοιβαία συγκατάθεση των δύο μερών σύμφωνα με τους όρους μιας έγκυρης συμφωνίας η οποία επιτεύχθηκε

(1)ελεύθερα χωρίς οποιαδήποτε πίεση και

(2)με καλό αντάλλαγμα (ο εργοδοτούμενος είχε επωφεληθεί με οικονομικό αντάλλαγμα). Β. Αξιώσεις για δεδουλευμένο μισθό για τον μήνα Ιούνιο του 2014 και αναλογία 13ου μισθού για το 2014 Μια από τις βασικές και ουσιαστικές υποχρεώσεις του εργοδότη σε μία σύμβαση εργασίας είναι η καταβολή του συμφωνηθέντος ή συμβατικού μισθού και των συμφωνηθέντων ή συμβατικών απολαβών στον εργοδοτούμενο. Παράλειψη καταβολής του μισθού ή των απολαβών κατά τον χρόνο που αυτά είναι πληρωτέα με βάση τη συμφωνία εργασίας, δίνει στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να αξιώσει την καταβολή του οφειλόμενου δεδουλευμένου μισθού ή των οφειλόμενων απολαβών. Ο τρόπος και η περιοδικότητα της καταβολής του μισθού έχει ρυθμιστεί νομοθετικά με τη θέσπιση του Ν.35(Ι)/2007. Ο Ν.35(Ι)/2007ορίζει ότι «μισθός» σημαίνει κάθε χρηματική αντιμισθία που προκύπτει από την απασχόληση εργοδοτουμένου και κάθε κέρδος από τέτοια απασχόληση, που είναι δεκτικό χρηματικής αποτίμησης και περιλαμβάνει τις εισφορές ταμείων προνοίας και την εισφορά στο κεντρικό ταμείο αδειών που ιδρύθηκε δυνάμει Νόμου αλλά δεν περιλαμβάνει «έκτακτες προμήθειες ή κατά χάριν (ex- gratia) πληρωμές». Στο άρθρο 10 του Ν.35(Ι)/2007, ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα αναφέρονται τα πιο κάτω: «-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(2),

(3)και

(4)του παρόντος άρθρου, δεν επιτρέπονται αποκοπές ποσών από το μισθό, παρά μόνο: (α) αποκοπές που προνοεί νόμος ή κανονισμός· (β) αποκοπές σύμφωνα με κανονισμούς ταμείων σύνταξης, ταμείων προνοίας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης· (γ) αποκοπές δυνάμει δικαστικής απόφασης˙ (δ) αποκοπές για αποζημίωση λόγω ζημιάς που υπέστη η επιχείρηση και που προκλήθηκε σκόπιμα ή ένεκα βαριάς αμέλειας του εργοδοτούμενου· και (ε) άλλες αποκοπές, μετά από συγκατάθεση του εργοδοτούμενου.

(2)...........................

(3)............................

(4)Οι αποκοπές από το μισθό δυνάμει του παρόντος άρθρου περιορίζονται στο βαθμό που ο εργοδοτούμενος θα μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του.» Γ. Αξίωση για ετήσια άδεια Σημειώνουμε ότι η ετήσια άδεια αναπαύσεως αποτελεί δικαίωμα του εργοδοτουμένου το οποίο απορρέει από τον Περί Ετησίων Αδειών Μετ΄ Απολαβών Νόμο του 1967, Ν.8/67ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να του στερηθεί. Σε περίπτωση που ο εργοδότης αρνηθεί να παραχωρήσει στον εργοδοτούμενο την άδεια που δικαιούται με βάση τον νόμο και τη σύμβαση εργασίας του, τότε ο εργοδοτούμενος μπορεί να την διεκδικήσει δικαστικώς. Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 14 του Ν.8/67 εργοδότης που παραλείπει να χορηγήσει ετήσια άδεια σε εργοδοτούμενο είναι ένοχος αδικήματος. Ακόμη σημειώνουμε ότι ο εργοδότης δεν μπορεί να πληρώσει τον εργοδοτούμενο αντί της παραχώρησης άδειας και ότι η άδεια δεν μπορεί να συσσωρεύεται[8] εκτός ως προβλέπεται από τον Ν.8/67 αλλά πρέπει να λαμβάνεται εντός του έτους άδειας για το οποίο οφείλεται. Η μόνη περίπτωση που ο εργοδοτούμενος δικαιούται σε πληρωμή για μη ληφθείσα ετήσια άδεια είναι όταν λήξει η εργασιακή σχέση του με τον εργοδότη του. Σε αυτήν την περίπτωση δικαιούται σε αποζημίωση που αντιστοιχεί στις μέρες ετήσιας άδειας που δικαιούτο και δεν έλαβε μέχρι τη μέρα που τερματίστηκε η εργασιακή σχέση του με τον εργοδότη του. ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΗΣ ΠΤΥΧΗΣ Το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί, αφού αξιολογήσει το ενώπιόν του μαρτυρικό υλικό και εφαρμόσει τις σχετικές νομικές αρχές, για τα πιο κάτω ζητήματα:

(1)ποιος ήταν ο τελευταίος μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας,

(2)(

1. i)κατά πόσον η παραίτηση που υπέβαλε η Αιτήτρια στις 13/06/2014 συνιστούσε αναγκαστική παραίτηση ή όχι και (
2. ii)στην περίπτωση που το Δικαστήριο θεωρήσει ότι η παραίτηση της Αιτήτριας ήταν αναγκαστική και ο τερματισμός της εργασιακής σχέσης μεταξύ των διαδίκων ήταν αποτέλεσμα απόλυσης της Αιτήτριας από τους Καθ' ων η Αίτηση, ποιο είναι το ποσό που δικαιούται η Αιτήτρια ως αποζημιώσεις και πληρωμή αντί προειδοποίησης με βάση τον Νόμο, και

(3)(

1. i)κατά πόσον το Τεκμήριο 1 συνιστά κώλυμα στο να αξιώνει η Αιτήτρια τα δεδουλευμένα ημερομίσθιά της για την περίοδο 01/06/2014 μέχρι 13/06/2014, αναλογία 13ου μισθού για το 2014 και χρηματική αποζημίωση για μη παραχωρηθείσα ετήσια άδεια για το 2014 και (
2. ii)κατά πόσον οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν στην Αιτήτρια τα δεδουλευμένα ημερομίσθιά της για την περίοδο 01/06/2014 μέχρι 13/06/2014, αναλογία 13ου μισθού για το 2014 και αποζημίωση για μη παραχωρηθείσα ετήσια άδεια.

(1)Τελευταίος μισθός Αιτήτριας Η Αιτήτρια τόσο στο δικόγραφό της όσο και στη γραπτή δήλωσή της υποστηρίζει ότι εργαζόταν στους Καθ' ων η Αίτηση ως γραμματέας και ότι ο ακαθάριστος μηνιαίος μισθός της ανερχόταν σε €1.350,00. Κατά την αντεξέτασή της ανέφερε ότι εργαζόταν και ως καθαρίστρια στο Σχολείο. Ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση κατά την αντεξέτασή της Αιτήτριας δεν αμφισβήτησε τις πιο πάνω θέσεις της Αιτήτριας. Οι Καθ' ων η Αίτηση ενώ στο δικόγραφό τους αναφέρουν ότι ο καθαρός μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε €1.132,08, με τη μαρτυρία των μαρτύρων τους υποστήριξαν ότι ο μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε €1.132,08 ακάθαρτα. Οι εν λόγω θέσεις δεν υποβλήθηκαν στην Αιτήτρια κατά την αντεξέτασή της. Ούτε υποδείχτηκαν στην Αιτήτρια κατά την αντεξέτασή της τα έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 6 τα οποία σύμφωνα με τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν οι καταστάσεις αποδοχών της Αιτήτριας για τους μήνες Μάρτιο του 2013 και Ιούνιο του 2014 για να σχολιάσει τόσο τα εν λόγω έγγραφα όσο και το περιεχόμενό τους. Εν πάσει περιπτώσει ενόψει του ότι και στα δύο εν λόγω έγγραφα αναγράφεται ότι

(1)δίνεται στην Αιτήτρια ένα επιπλέον ποσό ύψους €380,61 το οποίο περιγράφεται ως "other income" και το οποίο προστίθεται στο ποσό των €1.132,08 το οποίο περιγράφεται ως "monthly salary" και

(2)από το άθροισμα των δύο πιο πάνω ποσών (το οποίο περιγράφεται ως "gross") αφαιρούνται οι εισφορές των Κοινωνικών Ασφαλίσεων υπό το φως του ορισμού του όρου «ημερομίσθιο» στον Νόμο[9] κρίνουμε ότι ο ακαθάριστος μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε €1.512,69. Όμως λόγω των δικογραφημένων ισχυρισμών της Αιτήτριας το εύρημά μας για τον ακαθάριστο μηνιαίο μισθό της θα πρέπει να περιοριστεί στο ποσό των €1.350,00.

(2)Τερματισμός της εργασιακής σχέσης Σε σχέση με τη μαρτυρία του αστυφύλακα Φιλίππου παρατηρούμε ότι οι βασικές θέσεις του επιβεβαιώνονται από το έγγραφο που κατέθεσε (Τεκμήριο 5). Κατά την αντεξέτασή του εξήγησε με λεπτομέρεια και πειστικότητα τις περιστάσεις που περιβάλλουν την καταγγελία της Αιτήτριας και τις δικές του ενέργειες. Κρίνεται πως πρόκειται για μάρτυρα ο οποίος δεν είχε προσωπικό συμφέρον από την υπόθεση και ότι μοναδικό σκοπό είχε να δώσει στο Δικαστήριο τα στοιχεία που βρίσκονταν σε γνώση του εξ' αιτίας της θέσης και των καθηκόντων του. Δεχόμαστε ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του αστυφύλακα Φιλίππου και προβαίνουμε στα ανάλογα ευρήματα. Η μαρτυρία της Αιτήτριας η οποία δόθηκε προς υποστήριξη της εκδοχής της δεν μας έχει ικανοποιήσει στα ουσιαστικά για την υπόθεσή της στοιχεία ως προς την αλήθεια των λεγομένων της. Και εξηγούμε. Η Αιτήτρια στη γραπτή δήλωσή της αναφέρει πολύ γενικά και αόριστα ότι στις 13/06/2014 οι Καθ' ων η Αίτηση, αφού της ανακοίνωσαν μέσω του κ. Love ότι τερματίζεται η απασχόλησή της χωρίς να της αναφέρουν κάποιο βάσιμο λόγο, όταν αυτή αντέδρασε έντονα, μέσω των κ.κ. Love και Voisey της εξάσκησαν ψυχική πίεση και την απείλησαν (δεν μας διευκρίνισε ποια ήταν αυτή η ψυχική πίεση και αυτές οι απειλές με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να εξετάσουμε κατά πόσον (α) οι εν λόγω ισχυρισμοί της ευσταθούν και/ή ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και (β) η συμπεριφορά που επέδειξαν οι εκπρόσωποι των Καθ' ων η Αίτηση όντως συνιστούσαν ψυχική πίεση ή ήταν απειλητική) ώστε να υπογράψει το Τεκμήριο

1. Στην προφορική κυρίως εξέτασή της περιορίστηκε απλώς στο να αναφέρει ότι την εξανάγκασαν να υπογράψει παραίτηση από την εργασία της σε ώρα εκτός εργασίας, αφού την κλείδωσαν σε ένα γραφείο. Μας ξενίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν μας έδωσε κατά την κυρίως εξέτασή της περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την εκδοχή της και τα επίδικα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 13/06/
2. Αντεξεταζόμενη υποστήριξε ότι όλα τα σχετικά γεγονότα έλαβαν χώρα στις 13/06/2014 και ότι μέχρι τις 12/06/2014 δεν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα στην εργασία της. Αυτή η θέση της είναι σε διάσταση με την καταγγελία της στην αστυνομία (Τεκμήριο 5) όπου ανέφερε ότι «τις τελευταίες μέρες έχει αρκετές διαφωνίες με τους εργοδότες για διάφορους λόγους». Μας δημιουργείται η εύλογη, κατά την κρίση μας, απορία για ποιο λόγο δεν ανέφερε στην αστυνομία το γεγονός, όπως ήταν ο ισχυρισμός της, ότι οι εκπρόσωποι των εργοδοτών της την έκλεισαν σε ένα δωμάτιο και την απειλούσαν σε σημείο που αυτή φοβήθηκε καθότι ήταν μια γυναίκα μόνη της και περιορίστηκε στο να καταγγείλει μόνο ότι της μίλησαν με έντονο ύφος. Ενώ αντεξεταζόμενη είπε ότι έκανε αίτηση στην αστυνομία για να πάρει τη γραπτή κατάθεσή της, στο Τεκμήριο 5 αναγράφεται ότι η Αιτήτρια αρνήθηκε να προβεί σε γραπτή κατάθεση. Περαιτέρω, κατά την αντεξέτασή της όταν της ζητήθηκε από τον δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση να αναφέρει τι συνέβηκε στις 13/06/2014 το απόγευμα, περιορίστηκε στο να πει μόνο ότι οι κ.κ. Love και Voisey, αφού της είπαν τον λόγο που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, της έδωσαν δύο αντίγραφα του Τεκμηρίου 1 και της έλεγαν συνέχεια ότι πρέπει να τα υπογράψει χτυπώντας τα χέρια τους. Δεν ανέφερε ότι της είπαν ότι απολύεται όπως ισχυρίστηκε στην κυρίως εξέτασή της ούτε ότι αυτή αντέδρασε έντονα αλλά είπε ότι αυτή φοβήθηκε, έκλαιγε και υπέγραψε το Τεκμήριο
3. Περαιτέρω σε άλλα σημεία της αντεξέτασής της ανέφερε ότι οι κ.κ. Love και Voisey την είχαν απειλήσει αλλά σε κανένα σημείο δεν μας ανέφερε τι ήταν αυτές οι απειλές ούτε έδωσε περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με την εν λόγω θέση της. Η εν λόγω μαρτυρία της Αιτήτριας δεν μας φαίνεται πειστική και φυσική και μας άφησε την εντύπωση ότι η Αιτήτρια δεν μας περιέγραψε με φυσικότητα και ειλικρίνεια τα επίδικα γεγονότα όπως τα βίωσε στις 13/06/
4. Σημειώνουμε ότι η Αιτήτρια δεν μας εξήγησε για ποιο λόγο οι Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι, όπως παραδέχτηκε, όταν είχε ανάγκη της έδιναν χρήματα έναντι του μισθού της, στις 13/06/2014 της δημιούργησαν πρόβλημα για τα €790,00 που πήρε μετά από έγκριση και άδεια του κ. McDowall. Η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι ο διευθυντής και ο υποδιευθυντής του Σχολείου έδιναν εντολές στον κ. McDowall να της δίνει χρήματα έναντι του μισθού της. Επίσης ενώ η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι το ποσό των €420,00 δεν το επέστρεψε στους Καθ' ων η Αίτηση στις 30/06/2014 αλλά τους ζήτησε να το αποκόψουν από τον μισθό του Ιουνίου του 2014 και ότι μετά τις 13/06/2014 δεν είχε οποιαδήποτε επαφή με τους εργοδότες της, με την αίτησή της ζητά όλα τα δεδουλευμένα ημερομίσθια που εργάστηκε τον Ιούνιο του 2014 χωρίς να αφαιρέσει το εν λόγω ποσό γεγονός που μας φαίνεται παράδοξο. Για τους λόγους που προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε πιο πάνω η μαρτυρία της Αιτήτριας δεν έπεισε το Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν γίνεται αποδεκτή ως αξιόπιστη. Αξιολογώντας τη σχετική μαρτυρία που προσκόμισαν οι Καθ' ων η Αίτηση σημειώνουμε τα πιο κάτω: (α) Κατ' αρχάς οι δύο μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση που κατέθεσαν ενώπιόν μας δεν ήταν παρόντες στη συνάντηση κατά την οποία η Αιτήτρια υπέγραψε και παρέδωσε στους Καθ' ων η Αίτηση το Τεκμήριο 1 και δεν είχαν άμεση και θετική γνώση των σχετικών γεγονότων. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν μας εξήγησαν για ποιο λόγο οι κ.κ. Love και Voisey που γνώριζαν θετικά τα εν λόγω γεγονότα δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο για να καταθέσουν. (β) Ο κ. McDowall στη γραπτή δήλωσή του η οποία κατατέθηκε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του αναφέρει ότι στις 12/06/2014 η Αιτήτρια αφού παραδέχτηκε ότι πήρε το ποσό των €4.180,00 που είχε εισπράξει και το βιβλίο των αποδείξεων στο σπίτι της, η διεύθυνση του Σχολείου της ζήτησε να τους τα επιστέψει και την έθεσε σε προσωρινή διαθεσιμότητα δύο ημερών. Ότι τότε η Αιτήτρια ανέφερε ότι θα σκεφτεί αν θα επιστρέψει στην εργασία της και έφυγε και ότι στη συνέχεια επέστρεψε στο Σχολείο και παρέδωσε το ποσό των €3.390,00 και το βιβλίο των αποδείξεων. Ότι τότε οι Καθ' ων η Αίτηση κάλεσαν την Αιτήτρια να ξεκαθαρίσει εάν θα επανέλθει και τι θα γίνει με το υπόλοιπο ποσό. Ότι στις 13/06/2014 η Αιτήτρια πήγε στο Σχολείο, παρέδωσε το ποσό των €370,00 και δήλωσε ότι παραιτείται για προσωπικούς λόγους και παρέδωσε το Τεκμήριο
5. Δεν μας ανέφερε ότι έγινε οποιαδήποτε συζήτηση μεταξύ των κ.κ. Love και Voisey και της Αιτήτριας στις 13/06/2014 σε διάσταση με τους ισχυρισμούς του κ. Clarke. Καταθέτοντας προφορικά πρόεβαλε μια διαφορετική εκδοχή σχετικά με το τι συνέβηκε στις 12/06/2014 αφού είπε ότι στις 12/06/2014 όταν η Αιτήτρια παραδέχτηκε ότι πήρε το ποσό των €4.180,00 που είχε εισπράξει και το βιβλίο των αποδείξεων έβγαλε από την τσάντα της το ποσό των €3.390,00 και το βιβλίο των αποδείξεων και το παρέδωσε στους κ.κ. Love και Voisey και τότε αυτοί της είπαν να πάει σπίτι της για δύο μέρες μέχρι να συζητηθεί τι θα πράξουν. Ότι η Αιτήτρια φεύγοντας είπε ότι δεν μπορεί να επιστρέψει γιατί δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη. (γ) Ο κ. Clarke δεν γνώριζε θετικά οποιαδήποτε από τα γεγονότα για τα οποία πρόσφερε μαρτυρία. Ενώ ισχυρίστηκε ότι στη συνάντηση των κ.κ. Love και Voisey με την Αιτήτρια οι κ.κ. Love και Voisey κράτησαν σημειώσεις σχετικά με το τι έλαβε χώρα, δεν κατέθεσε ενώπιόν μας τις εν λόγω σημειώσεις. Ενώ στη γραπτή δήλωσή του επαναλαμβάνει τις αναφορές του κ. McDowall στη γραπτή δήλωσή του, κατά την αντεξέτασή του ανασκεύασε λέγοντας ότι το Σχολείο αποφάσισε τι θα έπραττε σχετικά με την Αιτήτρια το απόγευμα στις 12/06/2014 και επειδή δεν επιθυμούσαν να διώξουν την Αιτήτρια λόγω της μακρόχρονης σχέσης που είχαν με αυτήν και άλλα μέλη της οικογένειάς της, διερεύνησαν τις επιλογές που είχαν οι οποίες ήταν οι ακόλουθες τρεις:

(1)να απολύσουν την Αιτήτρια,

(2)να την βγάλουν πλεονάζον και

(3)να παραιτηθεί από μόνη της. Ότι στις 13/06/2014 την κάλεσαν να έρθει στο Σχολείο όπου οι κ.κ. Love και Voisey της παρουσίασαν τις τρεις επιλογές. Ότι ενώπιόν της παραμέρισαν την επιλογή της απόλυσης γιατί θα έπρεπε να εμπλακεί η αστυνομία και ότι η Αιτήτρια ήθελε να την βγάλουν πλεονάζον αλλά της εξήγησαν ότι δεν μπορούσαν να το κάνουν γιατί δεν θα μπορούσαν να προσλάβουν άλλο προσωπικό και ότι η μόνη άμεση επιλογή ήταν να παραιτηθεί αν το επιθυμούσε. Ότι το θέμα έμεινε ως εκεί και η Αιτήτρια επέλεξε να παραιτηθεί και ευτυχισμένη και πρόθυμη υπέγραψε το Τεκμήριο 1[10]. Παρατηρούμε ότι στους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής τους, σε αντίθεση με τα πιο πάνω, οι Καθ' ων η Αίτηση αναφέρουν ότι στις 13/06/2014 δεν έκαναν οποιαδήποτε αναφορά «για παραίτηση της» και ότι: «η αναφορά για τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν οι κ.κ. Xxxx Love και Xxxxxx Voisey που είχαν συναντήσεις με την Αιτήτρια. Τελική απόφαση θα έπαιρνε το Συμβούλιο όμως δεν χρειάστηκε διότι η Αιτήτρια είχε δώσει την παραίτηση της.» Λόγω των πιο πάνω αδυναμιών στην εν λόγω μαρτυρία των μαρτύρων των Καθ' ων η Αίτηση κρίνουμε ότι δεν είναι ασφαλές να βασιστούμε σε αυτή για εξαγωγή συμπερασμάτων που αφορούν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης που αφορούν το ζήτημα του τερματισμού της εργασιακής σχέσης μεταξύ των διαδίκων και ως εκ τούτου η μαρτυρία τους δεν γίνεται αποδεκτή. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η κατάληξή μας ότι η Αιτήτρια η οποία είχε το βάρος απόδειξης της υπόθεσής της, απέτυχε να αποδείξει, λόγω μη προσκόμισης αξιόπιστης και αποτελεσματικής μαρτυρίας, ότι η απασχόλησή της στους Καθ' ων η Αίτηση ήταν αποτέλεσμα αναγκαστικής παραίτησής της. Το γεγονός ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία από τους Καθ' ων η Αίτηση δεν έγινε αποδεχτή δεν προσθέτει στην αδυναμία της μαρτυρίας που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της υπόθεσης της Αιτήτριας (Kades v. Nicolaou & Another [1986] 1 C.L.R. 212, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστωρα Χ'' Νέστωρος [1990] 1 C.L.R. 41, Paphos Stone C. Estates Ltd v. Μάκη Νεοπτολέμου, ECLI:CY:AD:2014:A457, Πολ. Έφεση Αρ.361/2009 ημερ.03/07/2014). Καταλήγουμε ομόφωνα ότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει ότι στις 13/06/2014 η απασχόλησή της τερματίστηκε εξ υπαιτιότητας των Καθ' ων η Αίτηση. Συνακόλουθα οι απαιτήσεις της Αιτήτριας για αποζημιώσεις λόγω παράνομης απόλυσής της και πληρωμής αντί προειδοποίησης απορρίπτονται.

(3)Αξιώσεις για δεδουλευμένο μισθό Ιουνίου του 2014, αναλογία 13ου μισθού για το 2014 και μη χρησιμοποιηθείσες ετήσιες άδειες Προτού αποφανθούμε σχετικά με τις πιο πάνω αξιώσεις της Αιτήτριας, θα εξετάσουμε το ζήτημα του κωλύματος που θέτουν έμμεσα οι Καθ' ων η Αίτηση στο δικόγραφό τους. Οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι στο Τεκμήριο 1 η Αιτήτρια δήλωσε ότι δεν έχει οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον τους. Στην υπόθεση Χατζηστυλλή ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ [2012] 1 Β Α.Α.Δ. 989 ετέθη θέμα για την ισχύ εγγράφων απαλλαγής που υπέγραψε ο εργοδοτούμενος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση ότι «τέτοια έγγραφα απαλλαγής συνιστούσαν εμπόδιο ή λόγω κωλύματος εκ δηλώσεως σε έγγραφο (estoppel by deed)». Το κώλυμα εκ δηλώσεως είναι κανόνας απόδειξης ο οποίος θεμελιώνεται με βάση την αρχή ότι σαφής δήλωση ή δέσμευση σε έγγραφο πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεσμευτική μεταξύ των μερών και επομένως μη επιδεχόμενη οποιασδήποτε απόδειξης που να την αντικρούσει. Στη σελίδα 993 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Το λεκτικό του εγγράφου είναι σαφές και αναφέρεται σε απαλλαγή και τελεσίδικη αποδέσμευση των εφεσιβλήτων από οποιαδήποτε χρηματικά ποσά ή αγωγές ή δικαστικές ή άλλες διαδικασίες και διεκδικήσεις οποιασδήποτε φύσης, που ο εφεσείων είχε ή δυνατόν να είχε σε οποιονδήποτε χρόνο προηγουμένως, εναντίον της εταιρείας και λόγω ή σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη, ενέργεια, αιτία ή υπόθεση, μέχρι και της ημερομηνίας του εγγράφου. Θεωρούμε ότι η υπογραφείσα δήλωση είναι τόσο σαφής που δεν αφήνει οποιαδήποτε περιθώρια αμφισβήτησής της. Υπογράφηκε χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη εκ μέρους του εφεσείοντα, σε αντίθεση με τα έγγραφα απαλλαγής που υπέγραψε στις 28.4.

1. Έτσι ο εφεσείων κωλύεται να προωθήσει την παρούσα διαδικασία, αφού έχει απεμπολήσει ή έχει παραιτηθεί οποιουδήποτε δικαιώματος σε προώθησή της. Όταν διάδικος έχει αναλάβει εγγράφως δέσμευση, δεν μπορεί στη συνέχεια να ισχυριστεί ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι ορθά. Όπως έχει προσφυώς αναφερθεί στην αγγλική υπόθεση Gallie v. Lee [1971] A.C. 1004, το πρόσωπο που υπογράφει έγγραφο, έχει την ευθύνη να προσέχει τι υπογράφει και εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του με βάση το έγγραφο και σύμφωνα με το περιεχόμενό του». Βλέπε επίσης Γ. Διονά ν.
2. Κυπριακές Αερογραμμές Δημόσια Εταιρεία Λτδ,
3. Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού, ECLI:CY:AD:2016:A250, Πολ. Έφεση 182/11 ημερ.24/05/2016 και Κ. Γρηγορίου v.
4. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας,
5. Κυπριακές Αερογραμμές Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Έφεση 204/2011 ημερ.24/05/
6. Σημειώνουμε ότι σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις (α) τα έγγραφα υπογράφησαν και από τις δύο πλευρές και (β) για την απαλλαγή του εργοδότη δόθηκε χρηματική αντιπαροχή. Επειδή τόσο η μαρτυρία της Αιτήτριας όσο και η μαρτυρία των μαρτύρων των Καθ' ων η Αίτηση απορρίφθηκε ως αναξιόπιστη δεν είμαστε σε θέση να αποφασίσουμε κάτω από ποιες συνθήκες υπογράφηκε το Τεκμήριο
7. Η Αιτήτρια ήταν αυτή που είχε το βάρος να αποδείξει ότι το εν λόγω έγγραφο ήταν άκυρο και ενόψει της απόρριψης της μαρτυρίας της το εν λόγω έγγραφο δεν αποδείχτηκε ως άκυρο. Με δεδομένη την ύπαρξη του Τεκμηρίου 1 και την υπογραφή της Αιτήτριας σε αυτό θα εξετάσουμε κατά πόσο το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου αποτελεί κώλυμα για την Αιτήτρια σε ότι αφορά τις πιο πάνω αξιώσεις της. Για να υπάρχει κώλυμα λόγω δήλωσης σε έγγραφο, το σχετικό έγγραφο πρέπει να υπογραφτεί και από τα δύο μέρη (Ορφανίδου v. Ορφανίδη [2001] 1 (Γ) Α.Α.Δ.1889, Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης: Οικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, 2014, Hippasus, σελ.937) ή να δίνεται με αντάλλαγμα αντιπαροχή (βλέπε Halsbury's Laws of England, Contract, Vol.22

(2019), Discharge of Contractual Promises,

(5)Discharge by Subsequent Agreement, (viii) Release, para.405). Στο πιο πάνω σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη, στη σελ.937 με παραπομπή στην υπόθεση Wilson v. Keating

(1859)27 Bear 121, αναφέρεται ότι μια απόδειξη πληρωμής ποσού δεν συνθέτει κώλυμα και μπορεί να δοθεί μαρτυρία ότι η πληρωμή δεν έχει γίνει στην πραγματικότητα και πως σε περίπτωση που μια τέτοια μαρτυρία δεν παρουσιαστεί, τότε η απόδειξη θεωρείται ικανοποιητική μαρτυρία ότι η πληρωμή έχει γίνει. Στην υπό εξέταση περίπτωση το Τεκμήριο 1 υπογράφηκε μόνο από την Αιτήτρια. Μέσα από το σύνολο της ενώπιόν μας μαρτυρίας είναι ξεκάθαρο ότι δεν πληρώθηκε στην Αιτήτρια αναλογία 13ου μισθού για το 2014 και αποζημίωση για μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια για το 2014. Συνακόλουθα για τις δύο πιο πάνω αξιώσεις της Αιτήτριας κρίνουμε ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε κώλυμα για την προώθησή τους. Σε ότι αφορά την αξίωση για τον δεδουλευμένο μισθό του 2014, θα πρέπει να εξετάσουμε κατά πόσον αποδείχτηκε ενώπιόν μας ότι δεν έγινε πληρωμή του εν λόγω μισθού στην πραγματικότητα ώστε το Τεκμήριο 1 να μην συνιστά απόδειξη πληρωμής τους. (i) Αξιώσεις για δεδουλευμένο μισθό για τον μήνα Ιούνιο του 2014 και αναλογία 13ου μισθού για το 2014 Με βάση το εύρημά μας ότι ο ακάθαρτος μηνιαίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν σε €1.350,00 τα ημερομίσθια της Αιτήτριας για την περίοδο 01/06/2014 - 13/06/2014 ανέρχονται στο ποσό των €585,00 ([13Χ1.350]÷30). Οι Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι κατέβαλαν στην Αιτήτρια την πληρωμή των δεδουλευμένων μισθών της, με τη μαρτυρία του κ. Clarke προέβαλαν για πρώτη φορά τον ισχυρισμό ότι στις 25/06/2014 κατέβαλαν με επιταγή το ποσό των €752,79 ως υπόλοιπο του μισθού της για τον μήνα Ιούνιο του 2014 αφού αφαίρεσαν από το ποσό του μηνιαίου μισθού της το ποσό των €614,00 που είχε πάρει η Αιτήτρια προηγουμένως ως προκαταβολή μισθού. Η θέση του κ. Clarke σε σχέση με την πληρωμή στις 25/06/2014 δεν τέθηκε στην Αιτήτρια κατά την αντεξέτασή της για να τη σχολιάσει και ούτε είναι δικογραφημένη στους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισης των Καθ' ων η Αίτηση. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Σε σχέση με τον ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση ότι η Αιτήτρια έλαβε το ποσό των €614,00 έναντι του μισθού της πριν τις αρχές Ιουνίου του 2014 παρατηρούμε ότι

(1)η Αιτήτρια αρνήθηκε ότι έλαβε το εν λόγω ποσό και

(2)το Τεκμήριο 7 δεν φέρει την υπογραφή της Αιτήτριας. Όμως η στάση της Αιτήτριας όταν ερωτάτο για το εν λόγω ζήτημα δεν μας φάνηκε φυσική καθότι (α) ενώ παραδέχτηκε ότι κάποτε λάμβανε κάποια ποσά έναντι του μισθού της δεν μας ανέφερε τη σχετική διαδικασία, (β) απαντούσε ότι δεν θυμόταν να πήρε το εν λόγω ποσό και υπεκφεύγοντας, επαναλάμβανε συνεχώς ότι πήρε μόνο το ποσό των €790,00 και (γ) όταν της υποδείχτηκε ότι στο Τεκμήριο 2 το οποίο υπέγραψε υπάρχει ρητή αναφορά για την προκαταβολή €614,00 απέφυγε να απαντήσει με σαφήνεια και καθαρότητα και απλώς είπε ότι υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο ως απόδειξη για την επιστροφή του ποσού των €470,00 από αυτήν στο Σχολείο. Λόγω των πιο πάνω αδυναμιών η εν λόγω μαρτυρία της Αιτήτριας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως αξιόπιστη. Όμως το Τεκμήριο 2 υποστηρίζει τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση για την προκαταβολή του ποσού των €614,00 η οποία γίνεται αποδεκτή και προβαίνουμε στο ανάλογα εύρημα. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω κρίνουμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν οφείλουν στην Αιτήτρια δεδουλευμένα ημερομίσθια για την περίοδο του Ιουνίου 2014 που εργάστηκε στο Σχολείο καθότι αυτά έχουν δοθεί προκαταβολικά στην Αιτήτρια. Οι μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση δεν αναφέρθηκαν κατά τη μαρτυρία τους στη δικογραφημένη θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι από το 2012 είχε καταργηθεί η πληρωμή του 13ου μισθού στο προσωπικό του Σχολείου. Η Αιτήτρια κατά την κυρίως εξέτασή της δεν προσκόμισε οποιαδήποτε στοιχεία που να δεικνύουν ότι μετά το 2012 έλαβε 13ο μισθό. Όταν ερωτήθηκε σχετικά κατά την αντεξέτασή της απάντησε με υπεκφυγή λέγοντας ότι δεν θυμάται γεγονός που δεν μας φαίνεται φυσικό και λογικό. Στη συνέχεια είπε ότι είχαν γίνει κάποιες αλλαγές και ότι έγινε μια συνάντηση των εργοδοτών με το προσωπικό του Σχολείου κατά την οποία ειπώθηκε ότι ο 13ος μισθός θα «έμπαινε» μηνιαίως στους μισθούς τους. Η πιο πάνω αναφορά της, κατά την άποψή μας, συνιστά παραδοχή της Αιτήτριας ότι από κάποιο χρονικό διάστημα και μετά η πληρωμή του 13ου μισθού σε αυτήν από το Σχολείο καταργήθηκε. Τα όσα ανέφερε στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει την αξίωσή της για 13ο μισθό για το 2014 δεν μπορούν, κατά τη γνώμη μας, να αναιρέσουν την πιο πάνω παραδοχή. Ούτε μπορούν να στηρίξουν την αξίωσή της για αναλογία 13ου μισθού για το 2014 καθότι κρίνουμε ότι δεν συνιστούν αξιόπιστες αναφορές. Η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι «όλα αυτά τα χρόνια» (χωρίς να διευκρινίσει ποια είναι αυτά τα χρόνια) δεν πήρε αύξηση. Περαιτέρω, μας κάνει εντύπωση που δεν μας ανέφερε κατά πόσον

(1)διαμαρτυρήθηκε ή όχι γι' αυτό και

(2)ζήτησε ή όχι το ποσό, που σύμφωνα με αυτήν, της αναλογούσε ως 13ος μισθός στον μηνιαίο μισθό της. Ακόμη δεν θυμόταν πότε ακριβώς έγινε η συνάντηση που τους ειπώθηκε ότι ο 13ος μισθός θα «μπαίνει» στον μηνιαίο μισθό τους ούτε αν τους δόθηκε γραπτώς αυτή η αλλαγή από τους Καθ' ων η Αίτηση γεγονός που μας ξενίζει. Ως εκ τούτου κρίνουμε ότι η Αιτήτρια δεν δικαιούται στην καταβολή αναλογίας 13ου μισθού για το 2014. (ii) Αξίωση για ετήσια άδεια Όπως σημειώσαμε πιο πάνω η Αιτήτρια κατά την ημερομηνία τερματισμού της εργασιακής σχέσης που είχε με τους Καθ' ων η Αίτηση είχε 12 μέρες μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια. Με βάση τις σχετικές νομικές αρχές που παραθέσαμε πιο πάνω η Αιτήτρια δικαιούται σε σχετική πληρωμή. Σε αυτό το σημείο ανοίγουμε μια παρένθεση και σημειώνουμε ότι ενώ (α) στο δικόγραφό τους οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η πληρωμή των 12 ημερών ετήσιας άδειας συμπεριλαμβανόταν στην πρόταση για χαριστική πληρωμή των μισθών του Ιουλίου και Αυγούστου 2014 και (β) στο Τεκμήριο 11 αναγράφεται ως «severance package» το ποσό των €2.264,16 (δηλαδή €1.132,08 Χ 2, δύο μηνιαίοι μισθοί, σύμφωνα με τους Καθ' ων η Αίτηση, χωρίς οποιοδήποτε πρόσθετο ποσό), οι μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση στις γραπτές δηλώσεις τους αναφέρουν ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχτηκαν πρόταση του Γραφείου Εργασίας να καταβάλουν χαριστικώς στην Αιτήτρια πέραν των μισθών των μηνών Ιουλίου και Αυγούστου 2014 και 12 μέρες άδεια. Η πληρωμή της μη παραχωρηθείσας ετήσιας άδειας σε περίπτωση τερματισμού της εργασιακής σχέσης δεν είναι ζήτημα το οποίο επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη ούτε μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο χαριστικής πληρωμής. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω βρίσκουμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν στην Αιτήτρια το ποσό των €771,42 [(€1.350,00÷21)Χ12] ως αποζημίωση για 12 μέρες μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια. Ενόψει του ότι η Αιτήτρια με την αξίωσή της αξιώνει το ποσό των €613,60 το ποσό που μπορεί να επιδικαστεί στην Αιτήτρια ανέρχεται στο ποσό που αξιώνει η Αιτήτρια. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €613,60 ως αποζημίωση για μη χρησιμοποιηθείσα ετήσια άδεια, πλέον €500,00 έξοδα συν ΦΠΑ. Ενόψει των πιο πάνω οι αξιώσεις της Αιτήτριας για αποζημιώσεις λόγω παράνομης απόλυσης, πληρωμή αντί προειδοποίησης, δεδουλευμένο μισθό για τον Ιούνιο του 2014 και αναλογία 13ου μισθού για το 2014 απορρίπτονται. (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............. (Υπ.) ............... Χρ. Νεοφύτου, Μέλος Π. Φρυδάς, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] «7.

(1)Όταν ο εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότη, τότε ο τερματισμός ούτως θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.

(2)Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.» [2] Γιώργος Αριστείδου ν. R. K. Super Beton Ltd [1999] 1 Α.Α.Δ. 114, Επί τοις αφορώσι την αίτηση των Λούης Τούριστ Έϊτσενσυ Λτδ για έκδοση διατάγματος Certiorari [1990] 1 A.A.Δ. 315. [3] Στην υποσημείωση 16 της εν λόγω παραγράφου αναφέρονται τα πιο κάτω: "In a 'resign or dismissed' case a tribunal may decide that the employee was in fact dismissed: Martin v Glynwed Distribution Ltd [1983] ICR 511,.. CA (no dismissal on the facts); East Sussex County Council v Walker

(1972)7 ITR 280, NIRC. The tribunal may also so decide with other forms of pressure, such as threating to call the police (Allders International ltd v Parkins [1981] IRLR 68, EAT) or where the employee is inveigled into resigning by the employer (Caledonian Mining Co Ltd v Bassett [1987] ICR 425,....., EAT ........) . An agreed termination on acceptable terms does not constitute dismissal, even if there is a threat of termination in the background: Sheffield v Oxford Controls Co Ltd [1979] ICR 396,..., EAT; Staffordshire County Council v Donovan [1981] IRLR 108, EAT; Logan Salton v Durham County Council [1989] IRLR 99, EAT. However, where an employee negotiates satisfactory severance terms during the course of a meeting in which his dismissal is raised without warning, this does not allow the employer to claim that proper negotiation and discussion had led to resignation at the election of the employee: see Sandhu v Jan de Rijk Transport Ltd [2007] EWCA Civ 430, .....(ultimately the question is ' who really ended it?')". [4] Βλέπε J. Bowers, A practical approach to Employment Law, Oxford University Press, 7th edition, σελ.323: "The courts are understandably reluctant to hold that there has been no dismissal where an employee is prevailed upon to resign under threat that if he does not do so, he will be dismissed", N.M. Selwyn, Selwyn´s, Laws of Employment, Oxford University Press, 14th edition, σελ.405: "If an employee resigns, then (unless it is a constructive dismissal) he has not been dismissed...If an employee is threatened that if he does not resign he will be dismissed, a consequent resignation will amount to a dismissal but if his resignation is brought by other factors such as an offer of financial inducement, this is not a dismissal". Στο σύγγραμμα IDS, Unfair Dismissal, Employment Law Handbook, Thomson Reuters, 2010 στη σελ.12, αναφέρονται τα εξής: "It has long been established that if an employee is told that he or she has no future with an employer and is expressly invited to resign, then that employee is to be regarded as having been dismissed." [5] Στο σύγγραμμα Harvey on Industrial Relations and Employment Law, Lexis Nexis, στην παραγ.332 σημειώνονται τα εξής: "..there will be circumstances where the employer puts pressure upon the employee to resign. The pressure does not inevitably lead to the conclusion that there is a termination by the employer. Depending on the facts, a tribunal may be entitled to conclude that there is an agreed termination. This may be so even though the employer has indicated that if no agreed settlement is reached the employee will be dismissed. If the employee is resigning or agreeing to a mutual termination because the terms are acceptable rather than because of the threat, this will constitute a valid resignation or consensual termination and not a termination by the employer". [6] Στην υπόθεση Cowley v. Ashland UK Chemicals Ltd EAT 31/79 ο εργοδότης σε συνάντηση που είχε με τον εργοδοτούμενο είπε στον εργοδοτούμενο ότι είχε χάσει την εμπιστοσύνη του σε αυτόν ως διευθυντή προσωπικού και ότι πρέπει να παραιτηθεί και ότι του προτείνει να συζητήσουν τι θα επιθυμούσε αυτός για να παραιτηθεί οικειοθελώς από την εργασία του. Τις επόμενες μέρες έγιναν διαπραγματεύσεις και μετά από τέσσερις μέρες ο εργοδοτούμενος υπέβαλε την παραίτηση του και του δόθηκε το ποσό των £5.760. Κρίθηκε ότι ο εργοδότης και ο εργοδοτούμενος συμφώνησαν όπως παραιτηθεί ο εργοδοτούμενος με όρους που ικανοποιούσαν τον εργοδοτούμενο χωρίς πίεση από τον εργοδότη. [7] Βλέπε IDS, Unfair Dismissal, Employment Law Handbook, Thomson Reuters, 2010 στη σελ.12. [8] Σε σχέση με τη μη ληφθείσα ετήσια άδεια το άρθρο 7

(2)του Ν.8/67 προνοεί τ΄ ακόλουθα:«Δια συμφωνίας μεταξύ του εργοδότου και του εργοδοτουμένου, αι άδειαι δυνατόν να συσσωρεύωνται μέχρις ανωτάτου ορίου ισουμένου προς την άδειαν εις την οποίαν ο εργοδοτούμενος δικαιούται ως προς δύο έτη». [9] Σύμφωνα με την ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2 του Νόμου: "ημερομίσθιον" περιλαμβάνει πάσαν χρηματικήν αντιμισθίαν εκ της απασχολήσεως εργοδοτουμένου ή παν κέρδος εκ της τοιαύτης απασχολήσεως δεκτικόν χρηματικής αποτιμήσεως ως και την εισφοράν την καταβλητέαν εις το Κεντρικόν Ταμείον Αδειών, το ιδρυθέν δυνάμει των περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμων του 1967 έως 1979, εξαιρουμένων όμως εκτάκτων προμηθειών και κατά χάριν (ex-gratia) πληρωμών· [10] Σημειώνουμε ότι τα πιο πάνω δεν συνιστούν, κατά την άποψή μας, επαρκή στοιχεία για να θεωρήσουμε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση παραδέχτηκαν ότι πίεσαν την Αιτήτρια να παραιτηθεί. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο