ΑΝΔΡΕΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΛΕΟΝΑΖΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ κ.α., Αρ. Υποθέσεως: 511/2015, 218/2015, 505/2015, 506/2015, 15/2/2022

(2)του Νόμου ποσό €34.450- που αντιστοιχεί με ημερομίσθια ενός έτους πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί στον Αιτητή από τους Καθ' ων η αίτηση 1, το δε υπόλοιπο ποσό των €4.968,75 που αντιστοιχεί με ημερομίσθια 7½ εβδομάδων πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί στον Αιτητή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. (δ) Υπέρ της Αιτήτριας στην Αίτηση 506/2015 και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 για το ποσό των €6.181,25 με νόμιμο τόκο από 2.11.2015 μέχρι τελικές εξόφλησης, πλέον έξοδα ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο πλέον ΦΠΑ επί των εξόδων. Στις 17.5.2021 καταχωρήθηκε η παρούσα ενδιάμεση αίτηση με την οποία οι Καθ' ων η αίτηση 1 εξαιτούνται:- Α. Απόφαση και ή διάταγμα το οποίο να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης του σεβαστού Δικαστηρίου ημερομηνίας 22.2.2021, μέχρις ότου εκδικαστεί η Έφεση που καταχωρήθηκε στις 5.4.2021 εναντίον της απόφασης αυτής. Β. Οποιονδήποτε άλλο διάταγμα, απόφαση ή θεραπεία την οποία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και ορθή κάτω από τις περιστάσεις. Γ. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, πλέον 19% ΦΠΑ πάνω σ' αυτά. Η αίτηση βασίζεται στον περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμο 8/67, άρθρα 2 και 12, στον περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999 άρθρα 2, 5

(1),

(4), 6

(1)(δ), 11

(1)(α) και

(2), 12

(2)και 17, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ. 18 και 19, Δ.48 Θ.1 - 3 και 8

(1)(ee), στη Σύμφυτη Εξουσία και Διακριτική Ευχέρεια του Δικαστηρίου, στη Νομολογία και στην Πρακτική των Δικαστηρίων. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση περιέχονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Moustapha Kaddouh, διευθυντή και μέτοχου των Καθ' ων η αίτηση

1. Διατείνεται ότι με βάση τη προσαχθείσα μαρτυρία, λανθασμένα το Δικαστήριο κατέληξε στην απόφαση του ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν απέδειξαν συνθήκες πλεονασμού των Αιτητών. Ότι η έφεση έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας και ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αναστολής της απόφασης και καταβληθούν στους Αιτητές τα επιδικασθέντα ποσά, θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο καθώς οι Αιτητές στερούνται οποιασδήποτε οικονομικής επιφάνειας και περιουσιακών στοιχείων κινητών ή ακινήτων που θα τους επέτρεπε να τα επιστρέψουν. Ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι σε θέση να καταβάλουν τα δικηγορικά έξοδα που ήθελαν υπολογιστεί με την ανάλογη ανάληψη επιστροφής τους σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης και ότι αναλαμβάνουν να καταβάλουν σε όλους τους Αιτητές τα επιδικασθέντα ποσά σε περίπτωση αποτυχίας της με την παροχή ασφάλειας και εγγύησης και ή την υπογραφή γραμματίου. Η αίτηση αντίκρισε τις ενστάσεις των Αιτητών, οι οποία βασίζονται στον περί Τερματισμού Απασχόλησης Νόμο (24/1967), ως αυτός έχει τροποποιηθεί άρθρα 2, 3, 6, 9, 30 και 31, στον περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμος του 1967 (Ν.8/1967) άρθρα 2, 12 και 12Α, στον περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, Καν. 2, 2Α, 6-12, 15-17, στον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν. 14/1960) άρθρα 2, 3, 21, 22, 25, 29, 30, 32, 33 και 47, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 2 και 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ.Θ. 18 και 19, Δ.39 Θ.1-7, 9, 10, 12-21, Δ.40 Θ.Θ. 7 και 11 Δ.48 Θ.Θ. 1- 9 και Δ.64 και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών των Δικαστηρίων. Οι λόγοι ένστασης στην Αίτηση 511/2015 είναι οι ακόλουθοι:
2. Η Αίτηση ημερομηνίας 17.05.2021 των Καθ' ων η αίτηση 1 είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της Πρακτικής του Δικαστηρίου καθότι τούτη έχει καταχωρηθεί κατά παράβαση του τύπου 6 του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999 (1/1999) και των σχετικών διατάξεων αυτού.
3. Η Αίτηση ημερομηνίας 17.05.2021 των Καθ' ων η αίτηση 1 δεν υποστηρίζεται από την ορθή νομική βάση και/ή η νομική βάση που την υποστηρίζει είναι ελλιπής και δεν μπορεί να αποτελέσει το νομικό υπόβαθρο για στήριξη της αιτούμενης θεραπείας.
4. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις και/ή οι εξαιρετικές εκείνες περιστάσεις για έκδοση του διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, αφού δεν απεδείχθη η όποια βασιμότητα της έφεσης και κυρίως, δεν απεδείχθη ότι με την εκτέλεση της απόφασης η έφεση των Καθ' ων η αίτηση 1 θα καταστεί άνευ αντικειμένου.
5. Περαιτέρω και σε συνάρτηση με τον λόγο ένστασης υπ' αριθμόν 3, η βιωσιμότητα της έφεσης των Καθ' ων η αίτηση 1 παραμένει μετέωρη, ειδικότερα από την στιγμή που οι λόγοι έφεσης οι οποίοι προωθούνται, στρέφονται κατά της αξιολόγησης της σχετικής μαρτυρίας που ακούστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, την ίδια ώρα που η σχετική διάταξη των Διαδικαστικών Κανονισμών προνοεί ότι η οποιαδήποτε έφεση σε απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών δύναται να καταχωρηθεί μόνο και αναφορικά με νομικά σημεία.
6. Δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε ειδικές περιστάσεις και/ή μεταγενέστερα γεγονότα που να δικαιολογούν την έκδοση της αιτούμενης θεραπείας μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης.
7. Τόσο ο Αιτητής στην υπόθεση υπ' αρ. 511/2015 και κατ' επέκταση ο εξ αποφάσεως πιστωτής, όσο και το σύστημα εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων υφίστανται καίριο πλήγμα, εάν υιοθετηθούν οι λόγοι για αναστολή της απόφασης ημερ. 22.02.2021 τους οποίους οι Καθ' ων η αίτηση 1 επικαλούνται, αφού έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του.
8. Επιπλέον σε συνάρτηση με τα πιο πάνω, εάν υιοθετηθούν οι λόγοι για αναστολή της απόφασης ημερ. 22.02.2021 τους οποίους οι Καθ' ων η αίτηση 1 επικαλούνται, τότε καταστρατηγείται και/ή παραβιάζεται ο σημαντικός παράγοντας της διασφάλισης της αξίας και του αποτελέσματος της πρωτόδικης απόφασης.
9. Η καθυστέρηση εξόφλησης του εξ αποφάσεως χρέους σημαίνει και την καθυστέρηση αποζημίωσης της ζημιάς, την οποία ο Αιτητής στην υπόθεση υπ' αρ. 511/2015 και κατ' επέκταση ο εξ' αποφάσεως πιστωτής έχει υποστεί από την παρανόμως απόλυση του από την υπηρεσία των Καθ' ων η αίτηση
11. Δεν υφίστανται αποτελεσματικές εγγυήσεις τις οποίες οι Καθ' ων η αίτηση 1 θα μπορούσαν να παράσχουν σε τυχόν έγκριση του εξαιτούμενου Διατάγματος.
12. Η υπό κρίση περίπτωση διαφοροποιείται από άλλες περιπτώσεις εις τις οποίες το εκάστοτε εκδικάζον Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει για την τύχη μιας αιτήσεως για αναστολή εκτέλεσης απόφασης καθότι, η Πρωτόδικη Διαδικασία στρεφόταν εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 και του Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού, το δε Πρωτόδικο Δικαστήριο καλείτο να αποφασίσει ποιος από τους δύο ως άνω διαδίκους θα αποζημιώσει τον Αιτητή και υπό ποιο καθεστώς. Το κριτήριο τούτο παραμένει ακόμα και στην Έφεση, ήτοι ο Αιτητής θα αποζημιωθεί είτε υπό το καθεστώς της παράνομης απόλυσης, είτε υπό το καθεστώς του πλεονάζοντος προσωπικού. Ενόψει τούτου, ο Αιτητής απαλλάσσεται από την υποχρέωση να αποδείξει κατά πόσον είναι αξιόχρεος ή όχι και/ή κατά πόσον κατέχει οποιαδήποτε κινητή και/ή ακίνητη περιουσία.
13. Ενόψει των πιο πάνω η υπό κρίση Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή κακόπιστη και στοχεύει να καθυστερήσει και/ή να καταστήσει ατελέσφορη την εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 22.02.
14. Οι λόγοι ένστασης στις Αιτήσεις 505/2016 και 506/2015 είναι οι ακόλουθοι: (α) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση αιτούμενου Διατάγματος. (β) Δεν έχουν αποκαλυφθεί στην υπό κρίση αίτηση εκείνοι οι λόγοι που θα οδηγούσαν στην αναστολή εκτέλεσης απόφασης (γ) Η αιτούμενη θεραπεία δεν είναι καλόπιστη και σκοπό έχει να αποστερήσει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, από τους Αιτητές τους καρπούς της επιτυχίας τους. (δ) Οι Καθ' ων η αίτηση 1 δια της Αίτησης επιδιώκουν την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης χωρίς να επεξηγούν και/ή να επεξηγούν επαρκώς την αναγκαιότητα αναστολής εκτέλεσης της καταβολής των αποζημιώσεων και των εξόδων τα οποία επιδικάστηκαν. (ε) Δεν υπάρχει περίπτωση οι Καθ' ων η αίτηση 1 να μην μπορέσουν να επιτύχουν επιστροφή των χρημάτων που θα πληρώσουν για ικανοποίηση της υπέρ των εναγόντων απόφασης αν ανατραπεί η απόφαση ημερ. 22.02.
15. Τις ενστάσεις συνοδεύουν ένορκες δηλώσεις των Αιτητών και με αυτές υιοθετούν ουσιαστικά τα όσα επικαλούνται στους γενικούς λόγους της ένστασης τους. Μέσα από τις αγορεύσεις των συνηγόρων αποτυπώνονται και οι εκατέρωθεν προσεγγίσεις τους ως προς την όλη διάσταση της αίτησης και της ένστασης, τις οποίες έχουμε εξετάσει. Έχουμε επίσης διεξέλθει του φακέλου της υπόθεσης. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών ρυθμίζεται από τους περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1999 «Οι Κανονισμοί». Με το K.11 παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της». Σύμφωνα με τον Κ.12

(1), «ενδιάμεση αίτηση υποβάλλεται εγγράφως, είναι σύμφωνη και περιέχει τις λεπτομέρειες που περιγράφονται στον Τύπο 6». Στη νομική βάση του Τύπου 6 αναφέρεται ότι θα πρέπει να προσδιορίζονται τα άρθρα του Νόμου ή και του Κανονισμού στα οποία βασίζεται η αίτηση. Περαιτέρω σύμφωνα με τον Κ.17: «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα Κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα Κανονισμό, θα εφαρμόζονται, τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού.» Για το υπό εξέταση θέμα, της αναστολής εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης Έφεσης δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς και συνεπώς η αίτηση θα πρέπει να στηριχθεί στις σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού. Η Δ.35 Θ.18 προνοεί τα ακόλουθα: "

1. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Kαι σε μετάφραση: «
2. Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθη.» Οι αρχές που διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα συνοψίζονται στην Χαραλάμπους v. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ. 1978 ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Στην Παναγιώτα Νεοφύτου v. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι: «Η άσκηση Έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικής απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση, αφενός, του τελεσιδίκου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει τον καρπό της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι αρχές αυτές καθώς και η νομολογία επεξηγούνται στην υπόθεση E.Y.R.I.K. and others v. Kotsonis

(1986)1CLR 617. Ο συγκερασμός των δύο αρχών επιτυγχάνεται συνήθως με την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους στον Ενάγοντα (εξ αποφάσεως δανειστή), όταν το αντικείμενο της απόφασης αποτιμάται σε χρήμα και την παράλληλη παροχή εγγύησης από τον εξ αποφάσεως δανειστή ότι θα επιστρέψει το αντικείμενο της απόφασης ή μέρος του ανάλογα και σύμφωνα με οποιαδήποτε τροποποίηση της πρωτόδικης απόφασης ήθελε διατάξει το Εφετείο». Με βάση την ισχύουσα νομολογία, το όλο θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο δεν αναστέλλει την απόφαση εκτός εάν (α) η εκτέλεση της απόφασης θα καταστήσει την Έφεση άνευ ουσίας (nugatory) ή (β) η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση που καταδεικνύει ότι σε περίπτωση καταβολής των ποσών της απόφασης δεν υπάρχει καμία λογική πιθανότητα να επανακτηθούν σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης "there is no reasonable pro-bability of getting them back if the Appeal succeeds" ("Annual Practice" 1957, p.1279). Αναφορικά με τις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, 1150-1 διατυπώνονται τα εξής: «Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υφίστανται οι προϋποθέ­σεις για την προεξόφληση του αποτελέσματος της.» Επίσης στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, «Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση τέτοιου ζητήματος. Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατόν να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής σε βάρος της πρώτης» (βλ. Χ"Ευαγγέλου ν. Dozami Marine Ltd κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). Περαιτέρω, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, όπου το αντικείμενο της αναστολής αφορά την υποχρέωση καταβολής χρηματικού ποσού στον επιτυχόντα ενάγοντα (εξ αποφάσεως δανειστή), η αναστολή της διαδικασίας δίνεται όπου με την απόφαση θα πρέπει να καταβληθεί ορισμένο χρηματικό ποσό, οπότε αν η έφεση επιτύχει τότε θα παραμείνει άνευ αντικειμένου εάν στο μεταξύ έχει καταβληθεί το ποσό και ο ενάγων είναι είτε κάτοικος εξωτερικού, είτε αφερέγγυος ή υπάρχει ένδειξη με την καταχώρηση σχετικής ένορκης δήλωσης, ότι δεν θα μπορέσει να επιστρέψει το ποσό στον εναγόμενο (Βλ. Μ. Δημη-τρούδης ν. Α.Ν. Λουγκρίδη

(2011)1 Α.Α.Δ. 687). Εφ' όσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή τέτοιων όρων που να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης (βλ. Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) A.A.Δ. 1978). Η συνήθης πρακτική είναι η κατάθεση τραπεζικής εγγύησης από τον εξ αποφάσεως χρεώστη για το ποσό της απόφασης ή ακόμη και η πληρωμή στο Δικαστήριο όλου ή μέρους του εξ αποφάσεως χρέους. Έχουμε μελετήσει τις εκατέρωθεν θέσεις υπό το πρίσμα των νομικών αρχών που διέπουν το ζήτημα αναστολής εκτέλεσης, όπως τις έχουμε ήδη παραθέσει. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης στην παρούσα περίπτωση είναι οριακής σημασίας, καθώς η γενική αναφορά στην ένορκη δήλωση του κ. Moustapha Kaddouh περί βάσιμων λόγων έφεσης με πραγματική προοπτική επιτυχίας, χωρίς την παράθεση υποστηρικτικών στοιχείων, δεν προγιγνώσκουν με βεβαιότητα επιτυχή έκβαση ενός ή περισσότερων από τους λόγους που διατυπώνονται στην ειδοποίηση έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος. Συνεπώς, ο παράγοντας επιτυχίας της έφεσης στην προκείμενη περίπτωση δεν αποκτά ιδιαίτερη σημασία και σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτική ευχέρειας του Δικαστηρίου. Όσον αφορά το κρίσιμο ζήτημα που προτάθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και που αναφέρεται σε κατ' ισχυρισμό ανεπανόρθωτη βλάβη την οποία ενδέχεται να υποστούν σε περίπτωση καταβολής του εξ αποφάσεως ποσού, λόγω του ότι οι Αιτητές δεν μπορούν να κριθούν φερέγγυα άτομα και ότι υφίστανται βάσιμοι ισχυρότατοι κίνδυνοι που αγγίζουν τον βαθμό της βεβαιότητας πως δεν θα ανακτήσουν το εξ αποφάσεως ποσό σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, επίσης δεν επιβεβαιώνεται από οποιαδήποτε συγκεκριμένα υποστηρικτικά στοιχεία ή αποδείξεις καθώς με την ένορκη δήλωση του κ. Kaddouh καμία ένδειξη δεν δόθηκε σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των Αιτητών. Από την άλλη οι Αιτητές, ενώ απέρριψαν τα όσα ο εν λόγω μάρτυρας επικαλείται ούτε και οι ίδιοι έθεσαν με τη μαρτυρία τους οποιεσδήποτε ενδείξεις ή στοιχεία που να υποστηρίζουν τη θέση τους. Ουσιαστική ωστόσο είναι η θέση τους ότι και σε περίπτωση ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης οι ίδιοι θα επωφεληθούν πληρωμής από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικό και ότι δεν τίθεται θέμα μη επιστροφής του επιδικασθέντος ποσού σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Στην υπόθεση Χ'' Ιωάννου ν. Goldian Holdings Limited, Πολ. Έφεση 273/2019 ημερ. 8.9.2020, αποδεχόμενο το Δικαστήριο τη θέση του Εφεσείοντα επισήμανε ότι: «. ενώ το νομικό αποδεικτικό βάρος ήταν και παραμένει στους ώμους του (Εφεσείοντα), το μαρτυρικό βάρος απόδειξης θα μπορούσε να μετακινηθεί και έχει στην προκειμένη περίπτωση μετακινηθεί στους ώμους της Εφεσίβλητης να καταδείξει την ικανότητα της να επιστρέψει το ποσό της απόφασης στον Εφεσείοντα σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, παρουσιάζοντας τα στοιχεία που η ίδια γνωρίζει και κατέχει και στα οποία δεν έχει διαφανεί ότι ο Εφεσείοντας θα μπορούσε να έχει πρόσβαση (Halsbury's Laws of England, 5η έκδ., παρ.704). Όπως αναφέρεται στη National Industrial Credit Bank Ltd v. Aquinas Francis Wasike and Others, Civil Application No.238/2005 του Εφετείου της Ναϊρόμπι της Κένυας, στη οποία μας παρέπεμψαν οι δικηγόροι του Εφεσείοντα, αφότου ο εξ αποφάσεως οφειλέτης προβάλει ένα λογικό φόβο ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής δεν θα μπορέσει να πληρώσει πίσω το ποσό της απόφασης, το μαρτυρικό βάρος απόδειξης πρέπει τότε να μεταφέρεται στον τελευταίο να καταδείξει τι πόρους έχει, εφόσον το ζήτημα βρίσκεται στη δική του αποκλειστική γνώση. Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Demetriades Group of Companies Limited v. APM Italian Type Ice-Cream Limited, Πολ. Έφεση 372/2015 ημερ. 15.2.2017, Η κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης στο πρόσωπο των Αιτητών, είναι, βεβαίως, δεσπόζον στοιχείο, δεδομένης της προαναφερθείσας ανάγκης εξισορρόπησης μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Οι Αιτητές όμως απέτυχαν να θεμελιώσουν κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο υπό εξέταση ισχυρισμός προβάλλεται αόριστα και λαμβάνει τη μορφή γενικής επίκλησης. Το σχετικό βάρος για κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης εναπόκειται στους ώμους του κάθε Αιτητή που επιζητεί αναστολή της εκτέλεσης εις βάρος του απόφασης. Όπως επίσης φέρει το βάρος να θεμελιώσει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο, όπως λέχθηκε, ασκείται δικαιωματικά δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του (Χ'' Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd and Other

(1991)1 ΑΑΔ 172, Λίζα Λουκαΐδου Θεοφάνους ν. Λεωνίδα Γεωργίου κ.α., Πολ. 'Εφεση 251/2014, ημερ. 19.2.2016, Ελενίτσα Κωνσταντινίδη ν. Μ. Κωμοδρόμου Πολ. Έφεση 283/2015 ημερ. 23.3.2016). Ό,τι μπορεί να εξαχθεί από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι πως περιστρέφεται ουσιαστικά γύρω από την επίκληση αδυναμίας εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε προς όφελος των Αιτητών, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται ανεπανόρθωτη βλάβη ή ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ως προς το επίδικο αίτημα για αναστολή» Στην προκείμενη περίπτωση, αυτό που ενδιαφέρει και που καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει είναι η επιστροφή του ποσού της απόφασης σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Οι Καθ' ων η αίτηση 1 δεν φαίνεται να προέβαλαν οποιοδήποτε λογικό φόβο ή πιθανότητα θεμελίωσης κινδύνου για ανεπανόρθωτη βλάβη στο πρόσωπο τους, αφού στην ένορκη δήλωση του κ. Moustapha Kaddouh, που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση, ο ισχυρισμός αυτός προβάλλει κατά τρόπο γενικό και αόριστο χωρίς την παράθεση οποιωνδήποτε αποδείξεων ή ενδείξεων για την οικονομική κατάσταση των Αιτητών και ή την αφερεγγυότητα τους να ανταποκριθούν στην υποχρέωση επιστροφής του ποσού σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Έχοντας επομένως οι Καθ' ων η αίτηση 1 το βάρος να καταδείξουν ανεπανόρθωτη βλάβη στο πρόσωπο τους, δεν κατάφεραν να τεκμηριώσουν τέτοιο υπαρκτό κίνδυνο ή τις εξαιρετικές περιστάσεις που θα υποστήριζαν το αίτημα τους και θα παρεμπόδιζαν τους Αιτητές να θρέψουν άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας τους. Αυτός άλλωστε είναι και ο πρωταρχικός σκοπός του Θ.18 της Δ.35 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας ο οποίος ρητά αναφέρει ότι "An appeal shall not operate as a stay of execution.". Πρόσθετα, ενώ ισχυρίζονται ότι είναι σε θέση να καταβάλουν ανά πάσα στιγμή στους Αιτητές τα επιδικασθέντα ποσά σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης και ότι είναι πρόθυμοι να καταβάλουν άμεσα τα δικηγορικά έξοδα, εν τούτοις για τα εξ αποφάσεως ποσά δεν πρότειναν καμία εναλλακτική λύση που να εξαλείφει τα οποιαδήποτε αλλότρια κίνητρα. Και τούτο για να εξασφαλίσουν οι Αιτητές τους καρπούς της επιτυχίας τους και οι Καθ' ων η αίτηση 1 την αποτελεσματικότητα του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Από την άλλη οι Αιτητές, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, θα δικαιούνται πληρωμής από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού και έτσι θα είναι σε θέση να ανταποδώσουν το εξ αποφάσεως επιδικασθέν ποσό σε περίπτωση που θα τους καταβληθεί. Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Με όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Παναγιώτα Νεοφύτου (ανωτέρω), κρίνουμε ορθό και δίκαιο όπως για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης τεθούν οι ακόλουθοι όροι: (α) Οι Αιτητές να υπογράψουν ενώπιον του Πρωτοκολλητή εγγύηση ότι σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης θα διαθέσουν το ποσό που θα εξασφαλίσουν από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού για επιστροφή του εξ αποφάσεως ποσού που θα επωφεληθούν από την εκτέλεση της απόφασης. (β) Οι δικηγόροι των Αιτητών να αναλάβουν με δήλωση ενώπιον του Πρωτοκολλητή, ότι θα συμμορφωθούν άμεσα με οποιανδήποτε οδηγία ή διαταγή που το Ανώτατο Δικαστήριο ήθελε εκδώσει στα πλαίσια της έφεσης αναφορικά με τα έξοδα. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Ι. Νεοφύτου, Μέλος Κ. Χριστοδούλου, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο