ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ ν. G.A.T. ENGINEERING LIMITED, Αρ. Υπόθεσης: 836/2016, 11/7/2022

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου Ν.24/67, όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο Ν.6/73 (ο «Νόμος»), καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου δυνάμει του οποίου: «...ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, στην Εργοδότρια Εταιρεία απόκειται να ανατρέψει το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξει ότι δικαιολογημένα τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή για τους λόγους που επικαλείται. Για ανατροπή του νόμιμου αυτού τεκμηρίου κατέθεσε για την Εργοδότρια Εταιρεία ο διευθυντής της κ. Γεώργιος Τσούντας. Κατέθεσε επίσης ο Αιτητής. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια διάφορα έγγραφα στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Μαρτυρία Η κυρίως εξέταση του κ. Τσούντα περιέχεται σε γραπτή του κατάθεση (Τεκ. Α) και με αυτή, επανέλαβε ουσιαστικά τις θέσεις που διατυπώνει στους γενικούς λόγους εμφάνισης. Ειδικότερα, ισχυρίστηκε ότι στις 17.3.2016 η Εργοδότρια Εταιρεία τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή λόγω πράξεων και παραλείψεων του που αντιστρατεύονταν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της, αφού προηγουμένως αρνήθηκε να παραλάβει σχετική επιστολή ιδίας ημερομηνίας. Ότι ο Αιτητής, ως εργοδηγός στο έργο του Δήμου Ιδαλίου ασκούσε πλημμελώς τα καθήκοντα του με αποτέλεσμα ο Δήμος να αποκόψει από το συμβόλαιο το ποσό των €2.400- για καθυστέρηση στην παράδοση του έργου. Επίσης λόγω κακοτεχνιών στο έργο, ο Δήμος κατακράτησε την εγγυητική ύψους €1.350-. Περαιτέρω, από την ποσότητα σκυροδέματος 144.5m3 που παρήγγειλε και πλήρωσε η Εταιρεία για τις ανάγκες του έργου, διαπιστώθηκε ότι χρησιμοποιήθηκαν μόνο 115.85m3 ενώ τα υπόλοιπα 28.65m3 αξίας €1.919,55 επωφελήθηκε ο Αιτητής. Σημείωσε ότι η παραλαβή των ποσοτήτων γινόταν από τον Αιτητή ο οποίος υπέγραφε και τα δελτία παράδοσης και ότι οι ποσότητες ήταν επαναμετρήσιμες με βάση τα δελτία ποσοτήτων. Επίσης, μετά από δική του διερεύνηση, διαπίστωσε ότι τα τελευταία τουλάχιστον έξι χρόνια, ο Αιτητής χρησιμοποιούσε την εταιρεία Ulysses Constructions Ltd της οποίας ήταν μέτοχος και διευθυντής για την εξυπηρέτηση τρίτων, παραμελώντας την εργασία του στην Εργοδότρια Εταιρεία. Ότι η διαπίστωση αυτή που αφορά την περίοδο Οκτωβρίου 2010 - Ιουνίου 2011, έγινε από την Εργοδότρια Εταιρεία μόλις τον Μάρτιο 2016, με αποτέλεσμα να μην έχει άλλη επιλογή από το να προχωρήσει στον άμεσο τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή. Για να υποστηρίξει τη θέση του παρουσίασε βεβαίωση από την εταιρεία Hadjichristofi Construction Ltd ημερ. 1.2.

1. Πέρα από την γραπτή του κατάθεση, σημείωσε ότι είναι πολιτικός μηχανικός με πείρα πάνω από 20 χρόνια στις κατασκευές. Αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι μετά από αίτημα του Αιτητή, τον εφοδίασε με πιστοποιητικό αποδοχών του για το 2015 στο οποίο αναγραφόταν «ημερομηνία τερματισμού υπηρεσιών 30.11.2015». Ισχυρίστηκε ότι έγινε λάθος από το λογιστήριο και ότι πήγαν μαζί με τον λογιστή στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις και το διόρθωσαν. Σε υποβολή ότι δεν επρόκειτο για λάθος και ότι οι εισφορές στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις καταβλήθηκαν μετά από καταγγελία του Αιτητή, ο μάρτυρας χωρίς να δώσει απάντηση επέμενε στη θέση του. Περαιτέρω αφού αναγνώρισε τρεις επιστολές ημερ. 29.12.2015 με τις οποίες ο ίδιος ζητούσε παράταση χρόνου για τη διεκπεραίωση του έργου, ισχυρίστηκε ότι ως εργολάβοι είχαν δικαίωμα με βάση το συμβόλαιο να αιτούνται παράταση χρόνου. Ενώ αναγνώρισε ότι η εγγυητική δεν αναφερόταν σε κατακράτηση ποσού, ισχυρίστηκε ωστόσο ότι κατά τις διαπραγματεύσεις που έγιναν μετά την ολοκλήρωση του έργου, ο Δήμος τους ανέφερε ότι θα κατακρατούσε την εγγύηση. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο που να επιβεβαιώνει τη θέση του, ισχυριζόμενος ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει και ότι είναι σύνηθες φαινόμενο να γίνονται διαπραγματεύσεις. Απορρίπτοντας τη θέση της άλλης πλευράς ότι οι ποσότητες σκυροδέματος είχαν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες του έργου, ισχυρίστηκε ότι με βάση το συμβόλαιο το κάθε τι που μπαίνει στο έργο καταμετρείται και ότι η ποσότητα στην οποία αναφέρθηκε είναι η αναγραφόμενη στο δελτίο ποσοτήτων που υπέγραψε ο δημοτικός μηχανικός. Αναγνώρισε ωστόσο ότι το έγγραφο ποσοτήτων που κατέθεσε στο Δικαστήριο, δεν έφερε την υπογραφή του δημοτικού μηχανικού και ότι το δελτίο με τις τελικές υπογραμμένες ποσότητες το κατείχε ο Δήμος. Πρόσθετα ενώ δεν ήταν σε θέση να πει σε ποιο έργο τοποθετήθηκε η ποσότητα των 28.65m3 που κατ' ισχυρισμό του επωφελήθηκε ο Αιτητής, εν τούτοις επέμενε ότι ο Αιτητής έκανε και δικές του δουλειές. Δεν αρνήθηκε ότι η εταιρεία του Αιτητή είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με την Εργοδότρια Εταιρεία. Τόνισε δε, ότι ένας από τους λόγους που τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή ήταν γιατί εν ώρα εργασίας δούλευε αλλού προς όφελος της εταιρείας του. Ο Αιτητής, με τη γραπτή κατάθεση του (Τεκ.Β), ισχυρίστηκε ότι το πιστοποιητικό αποδοχών για το 2015 του δόθηκε από τον κ. Τσούντα στις 17.3.2016, κατόπιν δικών του παρακλήσεων για σκοπούς που αφορούσαν τη φοίτηση της κόρης του στο Πανεπιστήμιο. Βλέποντας ότι στο εν λόγω πιστοποιητικό αναγραφόταν ως ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης του η 30.11.2015 και ρωτώντας τον κ. Τσούντα τι σήμαινε αυτό, επιδεικτικά και γελώντας του απάντησε ότι τον απέλυσε από τότε και ξέχασε να τον ειδοποιήσει. Υπό αυτά τα δεδομένα αφού ζήτησε τα δικαιώματα του και ο κ. Τσούντας του απάντησε ειρωνικά ότι δεν υπάρχουν λεφτά, την επόμενη μέρα εγκατέλειψε την εργασία του. Ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε του δόθηκε επιστολή απόλυσης με ημερομηνία 17.3.
2. Επίσης ότι τους τελευταίους τρεις μήνες η Εργοδότρια Εταιρεία παράλειψε να του καταβάλει μισθούς και εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, τις οποίες εν τελεί κατέβαλε στις 6.4.2016 μετά από δική του καταγγελία. Για το έργο του Δήμου Ιδαλίου ισχυρίστηκε ότι τα όσα ανέφερε ο κ. Τσούντας δεν είχαν καμία σχέση με τα καθήκοντα του και η αποκοπή οφείλετο στην καθυστέρηση παράδοσης του έργου και όχι σε κακοτεχνίες. Θεώρησε αστείες τις αναφορές του κ. Τσούντα ότι ο ίδιος επωφελήθηκε ποσότητες σκυροδέματος, σημειώνοντας ότι καμία καταγγελία δεν έγινε στην Αστυνομία και ούτε φαίνεται να παρουσιαστήκαν όλα τα δελτία στο Δικαστήριο. Ισχυρίστηκε ότι με την παρατάσεις χρόνου που ζήτησε η Εταιρεία και το επιπρόσθετο κόστος λόγω της ιδιομορφίας του εδάφους, η επιπλέον ποσότητες χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες του έργου. Δεν αρνήθηκε τη διευθυντική του σχέση με την εταιρεία Ulysses Constructions Ltd η οποία ασχολείτο με τεχνικές και οικοδομικές εργασίες, ισχυριζόμενος ότι εν ώρα εργασίας στην Εργοδότρια Εταιρεία ποτέ δεν εργάστηκε στη δική του εταιρεία ή για λογαριασμό τρίτων. Ότι η εταιρεία αυτή συνεργαζόταν κατά καιρούς με την Εργοδότρια Εταιρεία γεγονός που αναγνώρισε και ο κ. Τσούντας, γι' αυτό και σε κατοπινό στάδιο υπήρξε νέα συνεργασία των δύο εταιρειών σε διάφορα έργα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι στην Εταιρεία εργάστηκε μέχρι τις 17.3.2016 και ότι την επομένη δεν πήγε δουλειά. Ισχυρίστηκε ότι ως εργοδηγός έκανε τις παραγγελίες και καθοδηγούσε το έργο με βάση τις εντολές του κ. Τσούντα, τον οποίο πάντα ενημέρωνε για τις ποσότητες σκυροδέματος που παράγγελλε και για άλλα θέματα που αφορούσαν το εργοτάξιο. Ενώ αναγνώρισε τα τιμολόγια και τα δελτία αποστολής σκυροδέματος που ο ίδιος υπέγραφε, καθώς και τις συνολικές ποσότητες σκυροδέματος, ισχυρίστηκε ότι όλες οι αναγραφόμενες ποσότητες χρησιμοποιήθηκαν στο έργο. Επίσης ενώ του υποδείχθηκε ότι οι τελικές ποσότητες που ελέγχονταν από τον δημοτικό μηχανικό ήταν μικρότερες, ισχυρίστηκε ότι οι ποσότητες δεν ήταν στο συμβόλαιο και ότι στα δικά του έγγραφα που του έδωσε ο κ. Τσούντας δεν περιλαμβάνεται δελτίο ποσότητας υλικών. Για τα όσα του είχαν καταλογιστεί ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν ευθύνετο καθώς εκτελούσε εντολές του κ. Τσούντα. Τέλος, επέμενε ότι ουδέποτε απουσίασε από την εργασία του καθώς κάτι τέτοιο δεν του επέτρεπαν οι ανάγκες του εργοταξίου και τα καθήκοντα του ως εργοδηγός. Ανάλυση Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσαμε με ιδιαίτερη προσοχή τόσο τον μάρτυρα της Εργοδότριας Εταιρείας όσο και τον Αιτητή να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε και τη μαρτυρία τους, έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς και τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων. Είναι κοινή συνισταμένη των θέσεων των διαδίκων όπως προβάλλει μέσα από την ενώπιον μας μαρτυρία, ότι στις 17.3.2016, μετά από αίτημα του Αιτητή, ο κ. Τσούντας τον εφοδίασε με πιστοποιητικό αποδοχών του για το έτος 2015 που φέρει ημερομηνία 15.3.2016 (Τεκ.8). Επίσης στο εν λόγω πιστοποιητικό αναγράφεται ως ημερομηνία τερματισμού των υπηρεσιών του η 30.11.
3. Από το Τεκ. 10 που είναι η επιταγή ημερ. 6.4.2017 και η χειρόγραφη δήλωση παραλαβής του ποσού από τον Αιτητή, επιβεβαιώνεται η θέση του ότι μέχρι τότε η Εργοδότρια Εταιρεία του όφειλε μισθούς για τους μήνες Νοέμβριο 2015 μέχρι Μάρτιο 2016 που ανέρχονταν στο συνολικό ποσό των €5.109,94-. Με δεδομένη μάλιστα την ομολογία του κ. Τσούντα ότι επισκέφθηκε μαζί με τον λογιστή της Εταιρείας τα Γραφεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων με σκοπό τη διευθέτηση καταβολής των εισφορών του Αιτητή στο ομώνυμο Ταμείο, δεν προκύπτει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι μισθοί και οι εισφορές καταβλήθηκαν μετά από καταγγελία του Αιτητή στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Εργασίας, σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος κατέθεσε στο Δικαστήριο. Εν τέλει αντικριζόμενα τα γεγονότα υπό το πρίσμα των επιδίκων ζητημάτων, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται και που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της παρούσας υπόθεσης είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή. Ως προς το θεμελιώδες αυτό ζήτημα, το Δικαστήριο δεν έχει καμία αμφιβολία ότι τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν όπως ο Αιτητής κατέθεσε, σε αντίθεση με την ανάλογη μαρτυρία του κ. Τσούντα η οποία τουλάχιστον στα σημαντικά της μέρη, αυτοαναιρείται. Αιτιολογώντας την προσέγγιση αυτή του Δικαστηρίου, σημειώνουμε κατ' αρχάς τα όσα αναγράφονται στο πιστοποιητικό αποδοχών (Τεκ.8) με το οποίο η Εργοδότρια Εταιρεία είχε θέσει τον Αιτητή εκτός υπηρεσίας από τις 30.11.
4. Η θέση του κ. Τσούντα ότι η εν λόγω αναγραφή αποτέλεσε λάθος του λογιστηρίου το οποίο διόρθωσε εκ των υστέρων, όταν επισκέφθηκε μαζί με τον λογιστή της Εταιρείας το αρμόδιο Τμήμα του Υπουργείου Εργασίας, δεν συνάδει με το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Εργοδότρια Εταιρεία από τον Νοέμβριο 2015 μέχρι και τις 17.3.2016 που τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή, δεν του κατέβαλε μισθούς και εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, τα οποία εν τέλει πλήρωσε σε μεταγενέστερο στάδιο και μετά που ο Αιτητής κατήγγειλε την υπόθεση στο αρμόδιο τμήμα. Πέραν των εν λόγω γεγονότων που επιβεβαιώνουν ουσιαστικά τη θέση του Αιτητή ότι η παράδοση του πιστοποιητικού αποδοχών αποτέλεσε και τον λόγο τερματισμού της απασχόληση του, κανένα από τα κατατεθέντα στοιχεία δεν επιβεβαιώνει την πρόθεση της Εργοδότριας Εταιρείας να τερματίσει την απασχόληση του Αιτητή για τους λόγους που επικαλείται. Ειδικότερα δεν διεφάνη μέσα από τη μαρτυρία του κ. Τσούντα ότι ο Αιτητής έγινε δέκτης οποιασδήποτε προειδοποίησης ή παρατήρησης για τον τρόπο εκτέλεσης της εργασίας του ή ότι η Εργοδότρια Εταιρεία πριν τη λήψη της τελικής απόφασης, έφερε εις γνώσιν του Αιτητή τα όσα του καταλόγισε, δίδοντας του την ευκαιρία να τοποθετηθεί και να προβάλει τη δική του εκδοχή. Από το περιεχόμενο επίσης των διαφόρων εγγράφων που έθεσε ο κ. Τσούντας, είναι φανερό πως τα κατ' ισχυρισμό γεγονότα που οδήγησαν στην απόλυση του Αιτητή έλαβαν χώρα πριν τις 23.2.2016, που ο Δήμος Ιδαλίου απέκοψε από το συμβόλαιο ποσό €2.400 για καθυστέρηση στην παράδοση του έργου, με εξαίρεση τη βεβαίωση της εταιρείας Hadjichristofi Construction Ltd (Τεκ.5), η οποία συντάχθηκε μετά τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή και δη την 1.2.
5. Και ενώ ο κ. Τσούντας ισχυρίστηκε ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στην βεβαίωση (Τεκ.5) περιήλθαν εις γνώσιν του τον Μάρτιο 2016, με αποτέλεσμα η Εταιρεία να μην έχει άλλη επιλογή στο να τερματίσει άμεσα τις υπηρεσίες του Αιτητή, ωστόσο τέτοια αναφορά επί του αποφασιστικού αυτού γεγονότος δεν περιέχεται στην επιστολή απόλυσης (Τεκ.1), την οποία, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, παρέδωσε στον Αιτητή και αρνήθηκε να παραλάβει. Είναι λοιπόν εύρημα μας ότι τέτοια πληροφορία δεν μπορεί να περιήλθε εις γνώσιν της Εργοδότριας Εταιρείας πριν τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή. Επιπρόσθετα, τα διάφορα έγγραφα που ο κ. Τσούντας παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν φαίνεται να δίνουν επίρρωση ή να υποστηρίζουν τους λόγους που η Εργοδότρια Εταιρεία επικαλέστηκε για την απόλυση του Αιτητή. Ειδικό-τερα η προσπάθεια του κ. Τσούντα να καταδείξει στο Δικαστήριο ότι η αποκοπή από το συμβόλαιο ποσού €2.400 για καθυστέρηση στην παράδοση του έργου οφείλετο στον Αιτητή, ο οποίος ασκούσε πλημμελώς τα καθήκοντα του, δεν επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο των δύο εγγράφων που ο ίδιος έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και που είναι το έντυπο του Δήμου ημερ. 23.2.2016 (Τεκ.2) και το σχετικό τιμολόγιο της Εργοδότριας Εταιρείας ημερ. 22.2.2016 (Τεκ.6). Το μόνο που προκύπτει από τα εν λόγω έγγραφα, με βάση τη χειρόγραφη σημείωση, είναι η αποκοπή του ποσού των €2.400 για 32 μέρες καθυστέρηση στην παράδοση του έργου. Πέραν τούτων, ενώπιον του Δικαστηρίου δεν τέθηκαν οποιαδήποτε απτά στοιχεία ή οποιεσδήποτε σαφείς λεπτομέρειες που έτειναν να καταδείξουν ότι για τις εν λόγω αποκοπές την ευθύνη έφερε ο Αιτητής. Τουναντίον, οι τρεις επιστολές ημερ. 29.12.2015 (Τεκ.9) τις οποίες ο κ. Τσούντας αναγνώρισε κατά την αντεξέταση του, τείνουν να καταδείξουν του λόγου το αληθές. Ότι δηλαδή, ο κ. Τσούντας, για τους λόγους που αναφέρονται στις εν λόγω επιστολές, ζήτησε παράταση του χρόνου για ολοκλήρωση του έργου. Είναι επομένως φανερό ότι η καθυστέρηση στην παράδοση του έργου, οφείλετο σε συγκεκριμένους λόγους που ήταν εν γνώσει του κ. Τσούντα κατά την εκτέλεση του έργου και οι οποίοι εν τέλει δεν φαίνεται να σχετίζονται με τα καθήκοντα του Αιτητή ή την κατ' ισχυρισμό πλημμελή άσκηση τους. Πρόσθετα, η θέση του μάρτυρα ότι ο Δήμος Ιδαλίου κατακράτησε την εγγύηση ύψους €1.300 λόγω κακοτεχνιών στο έργο, δεν φαίνεται να υποστηρίζεται από το αντίγραφο της εγγυητικής επιστολής ημερ. 23.7.2015 (Τεκ.3) την οποία ο ίδιος παρουσίασε προς αυτό το σκοπό. Πέραν τούτο καμία απτή μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου που να αναφέρεται σε κακοτεχνίες στο έργο για τις οποίες ευθυνόταν ο Αιτητής ή ότι υπήρξε κατακράτηση του ποσού λόγω κακοτεχνιών. Ο κ. Τσούντας εισηγήθηκε επίσης στη μαρτυρία του ότι μέρος της ποσότητας σκυροδέματος που παρήγγειλε και πλήρωσε η Εταιρεία για τις ανάγκες του έργου, επωφελήθηκε ο Αιτητής, ζήτημα ωστόσο που δεν επιβεβαιώθηκε με οποιοδήποτε τρόπο και ούτε θα μπορούσε να εξαχθεί τέτοιο συμπέρασμα με βάση την ισχνή μαρτυρία που προσφέρθηκε από την Εργοδότρια Εταιρεία. Ενώπιον του Δικαστηρίου έχουν τεθεί τα τιμολόγια μαζί με τα δελτία παράδοσης. Τέθηκε επίσης έγγραφο με τίτλο «τελικές ποσότητες σύμφωνα με τον δημοτικό μηχανικό Ιδαλίου και το δελτίο ποσοτήτων» το οποίο ωστόσο δεν φέρει καμία υπογραφή (Τεκ.4). Ενώ ο Αιτητής αμφισβήτησε τη θέση της Εργοδότριας Εταιρείας επιμένοντας ότι όλες οι παραγγελθείσες ποσότητες είχαν χρησιμοποιηθεί στο έργο λόγω και των παρατάσεων που είχαν ζητηθεί, ο κ. Τσούντας, κατά την αντεξέταση του, αναγνώρισε ότι το δελτίο με τις τελικές ποσότητες σκυροδέματος που είχαν χρησιμοποιηθεί στο έργο το κατείχε ο Δήμος, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν προφέρθηκε η καλύτερη δυνατή μαρτυρία που θα μπορούσε να οδηγήσει προς αυτό το συμπέρασμα. Εν τέλει καμία μαρτυρία δεν δόθηκε στο Δικαστήριο επί τη βάσει συγκεκριμένων στοιχείων και δεδομένων που έτεινε να καταδείξει τις πραγματικές ποσότητες που είχαν χρησιμοποιηθεί στο έργο, τον τρόπο υπολογισμού και το σημαντικότερο ότι ο Αιτητής επωφελήθηκε οποιαδήποτε ποσότητα σκυροδέματος σε βάρος της Εταιρείας. Τέλος με την παρουσίαση της βεβαίωσης από την εταιρεία Hadjichristofi Construction Ltd (Τεκ.5) ο κ. Τσούντας ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής κατά την περίοδο από Οκτώβριο 2010 μέχρι Ιούνιο 2011, ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας, εργαζόταν καθημερινώς στη βάση κανονικού ωραρίου σε έργο στο οποίο υπεργολάβος ήταν η δική του εταιρεία Usysses Construction Ltd. Να σημειώσουμε ότι ο κ. Τσούντας δεν είχε προσωπική γνώση των όσων αναφέρονται στο Τεκ.
6. Πέραν του γεγονός ότι o Αιτητής δεν είχε την ευκαιρία να τοποθετηθεί επί του περιεχόμενου του εν λόγω εγγράφου, το οποίο όπως φαίνεται συντάχθηκε μετά τον τερματισμού της απασχόλησης του, πρόσθετα καμία εξήγηση δεν δόθηκε από την Εργοδότρια Εταιρεία, γιατί δεν προσήλθε στο Δικαστήριο ο Σπύρος Χ'' Χριστοφής που φέρεται να είναι το πρόσωπο που συνέταξε το εν λόγω έγγραφο για να υποστηρίξει το αληθές του περιεχομένου του. Ελλείψει τέτοιας μαρτυρίας είναι αδύνατη η εξαγωγή συμπερασμάτων που θα υποστήριζαν την εκδοχή της Εργοδότριας Εταιρείας. Πρόσθετα, όπως ήδη έχουμε αναφέρει ανωτέρω, τέτοιες πληροφορίες, ως οι ισχυρισμοί του ο κ. Τσούντα, δεν μπορεί να περιήλθαν εις γνώση της Εργοδότριας Εταιρείας πριν τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή, καθώς υπό λογικές συνθήκες σίγουρα θα γινόταν αναφορά στην επιστολή απόλυσης (Τεκ.1), την οποία κατά τον ισχυρισμό του κ. Τσούντα, ο Αιτητής αρνήθηκε να παραλάβει. Νομική πτυχή Οι λόγοι που δικαιολογούν την απόλυση εργοδοτούμενου και κατ' επέκταση απαλλάσσουν τον εργοδότη από την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης, αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 5 του Νόμου. Σύμφωνα με τα εδάφια (ε) και (στ) του άρθρου: «
7. Τερματισμός απασχολήσεως δι' οιονδήποτε των ακολούθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωσίν: (α) ........................................ (β)......................................................................................................................... (γ)......................................................................................................................... (δ)......................................................................................................................... (ε) Όταν ο εργοδοτούμενος επιδεικνύη τοιαύτην διαγωγήν ώστε να καθιστά εαυτόν υποκείμενον εις απόλυσιν άνευ προειδοποιήσεως. Νοείται ότι όταν ο εργοδότης δεν ασκεί το δικαίωμα του προς απόλυσιν εντός λογικού χρονικού διαστήματος από του γεγονότος το οποίον του παρέσχε το δικαίωμα τούτο, θεωρείται ούτος ως εγκαταλείψας το δικαίωμα του να απολύση τον εργοδοτούμενον. (στ) Άνευ επηρεασμού της γενικότητας τη αμέσως προηγούμενης παραγράφου, τα ακόλουθα δύνανται, μεταξύ άλλων, να αποτελέσωσι λόγον απολύσεως άνευ προειδοποιήσεως, λαμβανομένων υπ' όψιν όλων των περιστατικών της περιπτώσεως: (i) διαγωγή εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία καθιστά σαφές ότι η σχέσις εργοδότου και εργοδοτουμένου δεν δύναται ευλόγως να αναμένηται όπως συνεχισθή (ii) διάπραξιν σοβαρού παραπτώματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του (iii) διάπραξιν ποινικού αδικήματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει του καθήκοντος του, άνευ της ρητής ή σιωπηράς συγκαταθέσεως του εργοδότη του (iv) απρεπής διαγωγή του εργοδοτουμένου κατά τον χρόνον της εκτελέσεως των καθηκόντων του (v) σοβαρά ή επαναλαμβανομένη παράβασις ή παραγνώρισης κανόνων της εργασίας ή άλλων κανόνων εν σχέσει προς την απασχόλησιν.» Στην Pattikis v. Nicosia Municipal Committee

(1988)1 CLR 103, το Δικαστή-ριο επισήμανε ότι η σχέση εργασίας θα πρέπει να βασίζεται στην ύπαρξη ενός κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο μερών. Οποιαδήποτε συμπεριφορά ασυμβίβαστη με το επίπεδο εμπιστοσύνης δίνει το δικαίωμα στον εργοδότη να τερματίσει την εργασιακή σχέση. Με δεδομένο βέβαια ότι το μέτρο της άμεσης απόλυσης είναι δραστικό μέτρο, αυτό θα πρέπει να λαμβάνει χώρα μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις. Ένα μεμονωμένο επεισόδιο για να δικαιολογήσει από-λυση θα πρέπει να συνδέεται με σοβαρές συνέπειες και επιπτώσεις (βλ. Avghi Constantinidou v. F.W. Woolworth & Co (Cyprus) Ltd

(1980)1 CLR 302, Kanika Development Ltd v. Λουκά

(2004)1 ΑΑΔ 603, Κynigos Hotels Ltd v. Γ. Χρίστου

(2004)1ΑΑ.Α.Δ.665, Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ v. Γ. Κόγια

(2006)1 ΑΑΔ 1227). Καμιά διαγωγή ή συμπεριφορά εκ μέρους του εργοδοτούμενου η οποία δεν ενέχει το στοιχείο του σοβαρού παραπτώματος, δεν είναι δυνατό να λεχθεί ότι δικαιολογεί τον άμεσο και χωρίς προειδοποίηση τερματισμό της απασχόλησης του (βλ. Κασάπη ν. Technoplastics Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ. 919, 925). Νομολογιακά δεν τίθεται κανόνας που να καθορίζει τον βαθμό της επιλήψιμης συμπεριφοράς. Το δικαιολογημένο ή μη της απόλυσης ποικίλει ανάλογα με τη φύση της επιχείρησης και τη θέση που κατέχει ο εργοδοτούμενος. Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία, η οποία αποτέλεσε καθοδήγηση στην έκδοση των πιο πάνω αποφάσεων, μια ανάρμοστη συμπεριφορά για να δικαιολογεί άμεση απόλυση θα πρέπει να είναι σοβαρή και εσκεμμένη (gross misconduct). Επίσης ορισμένες κατηγορίες, όπως, η διάπραξη ποινικού αδικήματος (κλοπή, απάτη, βία, σοβαρή αμέλεια), η ηθελημένη ανυπακοή σε νόμιμη και λογική εντολής του εργοδότη, η υποχρέωση εχεμύθειας, η παράλειψη εκτέλεσης πράξεων ανταγωνισμού σε βάρος του εργοδότη, συνιστούν αναγνωρισμένη μορφή ασύγγνωστης συμπεριφοράς καθώς συνδέονται άμεσα με το καθήκον πίστης, τιμιότητας και επιμέλειας του εργοδοτούμενου να ενεργεί κατά τρόπο που να εξυπηρετεί και να μην βλάπτει τα συμφέροντα του εργοδότη του. Στην υπόθεση Κακοφεγγίτου ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ

(2005)1Α..Α.Δ. (Β) 1478, εξετάστηκε το ζήτημα του εφαρμοστέου κριτηρίου σε σχέση με το δικαιολογημένο ή μη της απόλυσης ενός εργοδοτούμενου, με αναφορά στην αγγλική υπόθεση British Leyland (U.K.) Ltd. v. Swing

(1981)1 R.L.R. 91 (σ. 93), όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Lord Denning M.R.: "The correct test is this: Was it reasonable for the employers to dismiss him? If no reasonable employer would have dismissed him, then the dismissal was unfair. But if a reasonable employer might reasonably have dismissed him, then the dismissal was fair. It must be remembered in all these cases there is a band of reasonableness, within which one employer might reasonable take one view another quire reasonably take a different view". (Σε ελεύθερη μετάφραση): «Το ορθό κριτήριο είναι αυτό: Ήταν λογικά αναμενόμενο από τον εργοδότη να τον απολύσει; Εάν κανένας λογικός εργοδότης δεν θα τον απέλυε τότε η απόλυση είναι αδικαιολόγητη. Αλλά εάν ένα λογικός εργοδότης μπορούσε να τον απολύσει τότε η απόλυση ήταν δικαιολογημένη. Θα πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη μας ότι σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει μια γραμμή λογικής, στα πλαίσια της οποίας ένας εργοδότης μπορεί δικαιολογημένα να πάρει μια θέση και ένας άλλος εντελώς διαφορετική.» Επομένως, για κάθε λόγο που προβλέπεται στο άρθρο 5 του Νόμου, η νομιμότητα της απόφασης για απόλυση του εργοδοτούμενου, εξαρτάται από τη σωστή εφαρμογή της αρχής της λογικότητας ("reasonableness"). Το σωστό κριτήριο, που θα οδηγήσει στην τελική κρίση του Δικαστηρίου, «είναι το εύλογο της κατάληξης του εργοδότη, ως λογικού εργοδότη υπό τις περιστάσεις, να προβεί σε τερματισμό της εργοδότησης στη βάση των ενώπιον του στοιχείων και πάντοτε, βεβαίως, έχοντας υπ' όψη ότι το βάρος στον εργοδότη είναι να αποδείξει τούτο επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων.» Συνεπώς η απόλυση θα πρέπει να μπορεί να βρίσκεται στα πλαίσια των λογικών αντιδράσεων ενός λογικού εργοδότη - within the band of reasonable responses of a reasonable employer -. (Βλ. Κακοφεγγίτου (ανωτέρω), Κynigos Hotels Ltd v. Γ. Χρίστου

(2004)1Α Α.Α.Δ. 665, L. Papaphilippou & Co Ltd v. Δήμητρας Λουκά,

(2014)1 Α.Α.Δ. 1193, Μ. Γεωργίου ν. Columbia World Wide Movers Ltd, Πολ. Έφεση 103/2012 ημερ. 7.7.2017). Όπως, δε, κατ' επανάληψη έχει νομολογηθεί, η λογικότητα η μη της απόλυσης δεν κρίνεται με βάση το τι το δικάσαν Δικαστήριο θα έκανε αν ήταν στη θέση του εργοδότη. Αντί αυτού, το Δικαστήριο θα πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό του κατά πόσον, με το μέτρο του λογικού εργοδότη, στοιχειοθετήθηκαν λογικές αιτίες σε σχέση με την πεποίθηση του ότι ο εργοδοτούμενος υπήρξε ένοχος ανάρμοστης συμπεριφοράς και κατά πόσο η διερεύνηση του ζητήματος από τον εργοδότη ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογη [Post Office v. Folley και HSBC Bank plc (formerly Midland Bank pcl) v. Madden

(2001)1 All E.R. 550, Galatariotis Telecommunications Ltd v. Βασιλείου

(2003)1 Α.Α.Δ. 318, L. Papaphilippou (ανωτέρω)]. Η νομολογία, επομένως, δεν αρκείται στην αντικειμενική ύπαρξη και βαρύτητα κάποιου λόγου που είναι από μόνος του ικανός να δικαιολογήσει την απόλυση, αλλά απαιτεί και την τήρηση μιας «δίκαιης διαδικασίας» ("a fair procedure") που θέτει στο εργοδότη την υποχρέωση να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να συγκεντρώσει και αξιολογήσει όσο το δυνατόν περισσότερες και ασφαλέστερες πληροφορίες σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά που τον οδήγησαν στην απόλυση του εργοδοτούμενου (Sainsbury's Supermarkets Ltd v. Hitt

(2003)1 IRLR 23). Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, η πρώτιστη υποχρέωση του εργοδότη είναι να συζητήσει με τον ίδιο τον εργοδοτούμενο και να ακούσει τις απόψεις του. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του περί της Συμβάσεως περί του Τερματισμού Απασχολήσεως (Κυρωτικού) Νόμου, Ν.45/85, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Η απασχόληση εργαζομένου δεν μπορεί να τερματίζεται για λόγους σχετιζόμενους με την συμπεριφορά του ή την εργασία του πριν να του δοθεί η δυνατότητα να υπερασπίσει τον εαυτό του από τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί σε βάρος του, εκτός αν δεν μπορεί λογικά να αναμένεται από τον εργοδότη να του δώσει αυτή τη δυνατότητα.» Όπως είναι νομολογημένο, η γνωστοποίηση των λόγων της απόλυσης μπορεί ακόμη και να παραλειφθεί, αν ο εργαζόμενος είναι εκ των πραγμάτων σε θέση να γνωρίζει απόλυτα την κατηγορία και, γενικότερα, τους λόγους της απόλυσης (Roberts and Ellison v. Short Bros and Harlon Ltd

(1976)EAT 318/1976). Όπως τέθηκε από τη Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων στην απόφαση West Midlands Cooperative Society Ltd v. Tipton

(1986)W.C.R. 306, 316, η συζήτηση με τον εργοδοτούμενο μπορεί να παραλειφθεί μόνο εάν τα υπάρχοντα εναντίον του στοιχεία ομολογούνται από τον ίδιο ή είναι τόσο έκδηλα, ώστε να μη μπορούν αντικειμενικά να αμφισβητηθούν. Όπως, δε, εντοπίζεται στην Κακοφεγγίτου (ανωτέρω), στις σελίδες 1483-1484: «Στη διαπίστωση του εύλογου της απόφασης για απόλυση είναι που έχει τη θέση της η αρχή του άρθρου 7, καθ' όσον συμπέρασμα βασισθέν σε στοιχεία, όσο αδιάσειστα και αν φαίνονται, που δεν έχουν απαντηθεί από τον υπάλληλο με την προβολή και της δικής του θέσης υπόκεινται σε ανάλογη αδυναμία και αμφιβολία. Η παροχή της δυνατότητας στον υπάλληλο να υπερασπίσει τον εαυτό του και να προβάλει τη θέση του όμως δεν συναρτάται προς την τήρηση συγκεκριμένης διαδικασίας προνοούμενης σε κανονισμούς ή ταυτιζόμενης με πειθαρχικές διαδικασίες. Είναι, όπως ορθά αντελήφθη το Δικαστήριο, θέμα ουσίας.» Ο Νόμος, ως νομοθέτημα κοινωνικού περιεχομένου, αποβλέπει στην προστασία του δικαιώματος εργασίας. Συνακόλουθα, και ως αποτέλεσμα της ανάγκης για πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων εργοδοτούμενου προτού ληφθεί απόφαση απόλυσής του, είναι επιτακτική η υποχρέωση τήρησης μιας σωστής διαδικασίας, στα πλαίσια της οποίας και θα πρέπει να παραχωρείται στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να ακουστεί και να αναπτύξει τις θέσεις του. [βλ. L. Papaphi-lippou & Co Ltd (ανωτέρω)]. Στην Louies v. Coventry Hood and Seating Co Ltd [1990] IRLR 324, [1990] ICR 54, ο εργοδότης απέλυσε τον εργοδοτούμενο, στηριζόμενος κυρίως σε δύο γραπτές δηλώσεις που έλεγαν ότι ο εργοδοτούμενος εμπλεκόταν στην κλοπή. Το ΕΑΤ, αφού επανέλαβε το όσα ο δικαστής Harman παρέθεσε στην υπόθεση Byrne, σημείωσε ότι «το θέμα της φυσικής δικαιοσύνης προέχει των λέξεων που αναφέρονται» και ότι πράγματι είναι πολύ σπάνιο οι διαδικασίες να θεωρηθούν δίκαιες στις περιπτώσεις όπου ο εργοδότης βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε γραπτές δηλώσεις, οι οποίες δεν δόθηκαν στον εργοδοτούμενο ή τουλάχιστον δεν του αναγνώστηκαν, όπως κρίθηκε επαρκές στην Vauxhall Motors Ltd v Ghafoor [1993] ICR

1. Όπως ανέφερε το Tribunal, το κριτήριο που καθιερώθηκε στην Burchell έχει να κάνει με το αποτέλεσμα της αποτυχίας να ακολουθηθεί η ορθή διαδικασία για την πραγματική πεποίθηση του εργοδότη, αλλά πέραν τούτου, σημείωσε ότι οι διαδικαστικές εγγυήσεις είναι απαραίτητες ούτως ώστε να διασφαλιστούν τα δικαιώματα του εργοδοτούμενου. Επίσης, όπως εντοπίζεται στην Κρις Ιακωβίδης ως εκκαθαριστής της Eurocypria Airlines Ltd ν. Σουρουλλά, Πολιτική Έφεση 188/2012 ημερ. 20.11.2018, το εύλογο ή μη της κατάληξης του εργοδότη συναρτάται από τα στοιχεία που αυτός είχε ενώπιον του κατά το χρόνο της απόλυσης. Στοιχεία που έρχονται στο φως μετά την απόλυση δεν μπορούν να επηρεάσουν τη νομιμότητα ή μη της απόφασης (Βλ. Devis & Sons Ltd v Atkins [1977] AC 931 και Polkey v AE Dayton Services Ltd [1988] AC 344). Το Δικαστήριο δε, επικεντρώνεται στο εύλογο της διαδικασίας της έρευνας που διεξήγαγε ο εργοδότης σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό μεμπτή συμπεριφορά του εργοδοτούμενου και στο εύλογο των πεποιθήσεων του (beliefs) κατά τον χρόνο της απόλυσης και όχι στο κατά πόσο η συμπεριφορά του εργοδοτούμενου ήταν πράγματι μεμπτή. Συμπέρασμα Καθοδηγούμενο λοιπόν το Δικαστήριο από τον Νόμο και τη νομολογία, στην προκείμενη περίπτωση θα πρέπει να ερωτήσει τον εαυτό του εάν και κατά πόσο, στο μέτρο του λογικού εργοδότη, η Εργοδότρια Εταιρεία στοιχειοθέτησε λογικές αιτίες για την πεποίθηση της ότι ο Αιτητής υπήρξε ένοχος ανάρμοστης συμπεριφοράς και/ή σοβαρού παραπτώματος και/ή αδικήματος, ή υπέπεσε σε σοβαρή παράβαση ή παραγνώριση κανόνων της εργασίας του και/ή του καθήκοντος του σε σχέση με την απασχόληση του και/ή επέδειξε συμπεριφορά ασυμβίβαστη με το επίπεδο εμπιστοσύνης που πρέπει να καλλιεργείται στις σχέσεις εργοδότη και εργοδοτούμενου. Επίσης κατά πόσο η διερεύνηση του ζητήματος από την Εργοδότρια Εταιρεία, ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογη. Τονίζουμε ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό και σε καμία περίπτωση δεν εξαρτάται από την υποκειμενική κρίση του εργοδότη. Από τα γεγονότα της υπόθεσης στα οποία έχουμε καταλήξει, είναι φανερό ότι έρεισμα για τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή αποτέλεσε το πιστοποιητικό αποδοχών του ημερ. 15.3.2016 (Τεκ.8), με το οποίο η Εργοδότριας Εταιρεία τον εφοδίασε στις 17.3.2016 και στο οποίο αναφέρεται ως ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης του η 30.11.
2. Ενώ η Εργοδότρια Εταιρεία προσπάθησε να στηρίξει το δικαιολογημένο του τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή σε συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους εν τέλει, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ως εκτίθενται ανωτέρω, απέτυχε να αποδείξει, εν τούτοις από τα τεθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν διεφάνη έστω και αμυδρά, να προέβη σε δέουσα έρευνα και ή να ακολούθησε μια σωστή και δίκαιη διαδικασία που θα της επέτρεπε να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες και αναγκαίες πληροφορίες που θα την οδηγούσαν στη στοιχειοθέτηση μίας σωστής και αντικειμενικής εικόνας γύρω από τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Εργοδότρια Εταιρεία δεν παρείχε στον Αιτητή το δικαίωμα να ακουστεί και να αναπτύξει τις θέσεις και απόψεις του επί των όσων η ίδια επικαλέστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, με αποτέλεσμα τα στοιχεία επί των οποίων βασίστηκε να υπόκεινται, για ένα ακόμη λόγο, σε ανάλογη αδυναμία και αμφιβολία. Πρόσθετα με βάση τα ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου είναι επί-σης φανερό ότι η Εργοδότρια Εταιρεία παρέλειψε να απολύσει τον Αιτητή μέσα σε εύλογο χρόνο από το τελευταίο γεγονός που επικαλείται ότι της παρείχε αυτό το δικαίωμα, σύμφωνα με την επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου. Από τη στιγμή που περιήλθε εις γνώσιν του εργοδότη το γεγονός που του δίδει το δικαίωμα να τερματίσει την απασχόληση του εργοδοτούμενου, θα πρέπει να ενεργήσει με ταχύτητα ή τουλάχιστον εντός ευλόγου χρόνου. Διαφορετικά θα θεωρηθεί ότι έχει εγκαταλείψει το δικαίωμα να απολύσει τον εργοδοτούμενο χωρίς αποζημίωση και χωρίς προειδοποίηση. Παράλειψη του εργοδότη να ασκήσει το δικαίωμα του για μεγάλο χρονικό διάστημα δικαιολογείται μόνο αν συντρέχουν ειδικές συνθήκες και περιστάσεις. Το τι είναι «εύλογος χρόνος» εξαρτάται από τα γεγονότα της περίπτωσης αλλά σίγουρα δεν αποκλείει τη λογική διερεύνηση των συμβάντων από τον εργοδότη προτού καταλήξει σε συμπεράσματα (Ηλίας Πατσαλίδης ν. Κυπριακών Αερογραμμών

(2012)1 ΑΑΔ 194). Στην απόφαση L'Union Nationale (Tourism & Sea Resorts) Ltd v. Ανδρέα Αγαθοκλέους

(2000)1 Α.Α.Δ. 2117, κρίθηκε ότι η πάροδος ενός σχεδόν μήνα, από την επίδειξη απρεπούς συμπεριφοράς από τον εργοδοτούμενο (10.10.1997) μέχρι την απόλυση του (6.11.1997) ήταν πέραν του λογικού χρόνου εντός του οποίου θα έπρεπε να ασκηθεί από τον εργοδότη το δικαίωμα απόλυσης. Επίσης στην Thanos Hotels Ltd v. Ανδρέα Ανδρέου,

(2002)1(Β) ΑΑΔ 1000, αποφασίστηκε ότι ο χρόνος που παρήλθε από το τελευταίο κατ' ισχυρισμό παράπτωμα του εργοδοτούμενου (19.5.98), ορθά κρίθηκε πως δεν μπορούσε να θεμελιώσει λόγο απόλυσης του στις 5.10.98 εφόσον το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως λογικό χρονικό διάστημα για την άσκηση του δικαιώματος απόλυσης κατά τα προβλεπόμενα στην επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου. (βλ. επίσης Κυπριανού & Σια ν. Κωνσταντίνου Πετρίδη

(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 607). Από τα γεγονότα της υπόθεσης στα οποία έχουμε καταλήξει είναι φανερό ότι το τελευταίο περιστατικό που επικαλέστηκε η Εργοδότρια Εταιρεία για τον τερματισμό της απασχόληση του Αιτητή, ήταν η αποκοπή του ποσού των €2.400 για καθυστέρηση στην παράδοση του έργου. Με βάση τα τεθέντα στοιχεία (Τεκ.2 και 3) το εν λόγω γεγονός περιήλθε εις γνώσιν της Εργοδότριας Εταιρείας στις 23.2.2016 και δη ένα σχεδόν μήνα πριν τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή. Η θέση του κ. Τσούντα ότι η Εργοδότρια Εταιρεία διαπίστωσε μόλις τον Μάρτιο 2016 ότι ο Αιτητής περί το 2010-2011 παραμελούσε τα καθήκοντα του και προσέφερε υπηρεσίες σε έργο του οποίου την υπεργολαβία ανέλαβε η δική του Εταιρεία, δεν έγινε αποδεκτή καθώς βάσει των ευρημάτων του Δικαστηρίου πρόκειται για γεγονός που ήλθε στο φως μετά τον τερματισμό της απασχόληση του Αιτητή και το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη [Βλ. Devis & Sons Ltd (ανωτέρω)]. Είναι λοιπόν κατάληξη μας ότι το διάστημα που μεσολάβησε από τις 23.2.2016 μέχρι τις 17.3.2016 που τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή ήταν πέραν του λογικού χρόνου εντός του οποίου θα έπρεπε να ασκηθεί από τον εργοδότη το δικαίωμα απόλυσης. Για όλα τα πιο πάνω, ομόφωνα καταλήγουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία φέρου-σα το βάρος απόδειξης δεν ενήργησε στα πλαίσια των λογικών αντιδράσεων ενός λογικού εργοδότη και δεν κατάφερε να αποδείξει οποιονδήποτε λόγο που να δικαιολογεί τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή στη βάση των άρθρων 5(ε) και (στ) του Νόμου. Υπολογισμός των Αποζημιώσεων Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς το αποτέλεσμα που θα καταλήξει ή το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Από τα γεγονότα της υπόθεσης είναι φανερό ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για οκτώ συναπτά έτη και ότι λάμβανε για σκοπούς αποζημίωσης €275,94 εβδομαδιαίως. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή, όπως τις παραθέτουμε ανωτέρω, τις απόλαβες του, την περίοδο απασχόλησης του, την ηλικία του για την οποία δεν γίνεται καμία αναφορά, την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας από τη θέση που κατείχε κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογο να του επιδικάσουμε υπό μορφή αποζημίωσης, το ποσό των €4.966,92 που αντιστοιχεί με τις απολαβές 18 (€275,94 Χ 18) βδομάδων. Επίσης, με βάση το άρθρο 9(ζ) του Νόμου, ο Αιτητή δικαιούται σε πληρωμή αντί προειδοποίησης που αντιστοιχεί σε απολαβές 8 βδομάδων και υπολογίζεται στο ποσό των €2.207,52. Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας για το συνολικό ποσό των €7.174,44 με νόμιμο τόκο από 20.9.2016 μέχρι τελικής εξόφλησης. Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας €2.000 ως έξοδα με νόμιμο τόκο από 20.9.2016 μέχρι τελικής εξόφλησης πλέον Φ.Π.Α. επί των εξόδων. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Μ. Τελεβάντου, Μέλος Σ. Φιλίππου, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο