ΚΟΥΛΛΑΣ ΣΑΒΒΑ ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 589/2016, 17/3/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2022:28 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Πρόεδρος Α. Λάμπρου και Α. Ψηλογένη, Μελών Αρ. Υπόθεσης: 589/2016 Μεταξύ: ΚΟΥΛΛΑΣ ΣΑΒΒΑ Αιτήτρια -και- ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 17η Μαρτίου, 2022 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Στ. Δαμιανού Για Καθ' ων η αίτηση: κ. Κ. Δ. Καμένος και κ. Κ. Κ. Καμένος ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια με κλητήριο ένταλμα (Δ.2, θ.6) ημερομηνίας 9.3.2015 που κατά-χώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αξίωσε τις πιο κάτω θεραπείες: Α. (α) Υπόλοιπο των ετησίων απολαβών της σαν αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση και ή παράβαση σύμβασης για την περίοδο Οκτωβρίου 2014 - Μάιο 2015 (7 μήνες και μια βδομάδα) @ €4.776 τον μήνα μείον €2.000 μηνιαία σύνταξη που της απεστέλλετο από Οκτώβριο 2014 ήτοι: €20.
- (β) Υπόλοιπο 13ου μισθού για την ως άνω περίοδο ήτοι €1.
- (γ) Άδεια 3 βδομάδων €2.
- (δ) Δεδουλευμένη υπερωριακή εργασία @ €45 ωριαία για 382 ώρες και €60 ωριαία για 48 ώρες ως ανωτέρω ήτοι €20.
- Β. Αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης . Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ή διαταγή το Δικαστήριο θα ήθελε θεωρήσεις εύλογη ή αναγκαία. Δ. Έξοδα πλέον ΦΠΑ. Οι Καθ' ων η αίτηση με την υπεράσπιση που καταχώρησαν στις 19.5.2015 ήγειραν προδικαστική ένσταση υποβάλλοντας ότι η αγωγή δεν μπορεί να προχωρήσει ως έχει εναντίον τους και ή θα πρέπει να απορριφθεί λόγω ελλείψεως δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου εφ' ολοκλήρου της Αγωγής και ή ως προς τις αυτοτελείς αξιώσεις υπό στοιχ. Α(β), (γ) και (δ) του παρακλητικού μέρους. Στις 17.6.2016 το Επαρχιακό Δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφαση του, επικαλούμενο τις πρόνοιες του άρθρου 64Α του Ν. 14/60 διέκοψε τη διαδικασία και παρέπεμψε την υπόθεση στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών («ΔΕΔ»). Με την Αίτηση Εργατικής Διαφοράς που η Αιτήτριας καταχώρησε στις 11.11.2016, αξιώνει τις θεραπείες Α (α) - (δ) ανωτέρω. Οι Καθ' ων η αίτηση με το Έγγραφο Εμφανίσεως που καταχώρησαν στις 25.11.2016 εγείρουν τις πιο κάτω προδικαστικές ενστάσεις υποβάλλοντας ότι:
- Η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να προχωρήσει ως έχει εναντίον τους και ή θα πρέπει να απορριφθεί λόγω ελλείψεως αρμοδιότητας και ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου εφ' ολοκλήρου της Αίτησης και ή ως προς την υπό στοιχ. (α) απαίτηση του παρακλητικού μέρους.
- Η Αιτήτρια εμποδίζεται να προχωρήσει εναντίον τους, λόγω παραγραφής των προς απαίτηση δικαιωμάτων της και ή λόγω παρέλευσης του χρόνου άσκησης των δικαιωμάτων της, όπως επιτάσσει ο Νόμος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Καθ' ων η αίτηση, επικαλούμενος τα άρθρο 64Α του Ν.14/60 και το άρθρο 12(10Α) του περί Ετησίων μετ' Απολαβών Νόμου 8/67 και παραπέμποντας στα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά προκύπτουν από τον φάκελο της υπόθεσης, εισηγήθηκε ότι το ΔΕΔ στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση καθώς η προς αξίωση απαίτηση έχει παραγραφεί. Εισηγείται ότι η εισαγωγή του άρθρου 64Α στον Ν.14/60 συνιστά νομικό σφάλμα και επέμβαση σε θέματα δικαιοδοσία των ειδικών Δικαστηρίων περιλαμβανομένου και του ΔΕΔ. Επίσης ότι το άρθρο 64Α δεν ισχύει για το ΔΕΔ εκτός εάν υπάρχει ανάλογη εισαγωγή της και στο άρθρο 12 του Ν.8/67, δυνάμει του οποίου εγκαθιδρύθηκε το ΔΕΔ. Τουναντίον η ευπαίδευτη συνήγορος για την Αιτήτρια εισηγείται ότι δεν επήλθε παραγραφή του δικαιώματος της Αιτήτριας να προσφύγει ενώπιον του ΔΕΔ, καθώς η αγωγή ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου έχει καταχωρηθεί εγκαίρως και ότι με την παραπομπή η διαδικασία έχει διακοπεί για να συνεχίσει ενώπιον του ΔΕΔ. Το ζήτημα της παραγραφής, όπως έχει αναφερθεί στην απόφαση Χατζηστυλλής ν. Papadema κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 551, 560, άπτεται τούτης της εξουσίας ή της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου να επιληφθεί μίας υπόθεσης. Σύμφωνα με τη νομολογία, το ζήτημα της προθεσμίας μπορεί να εγερθεί ακόμη και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο (Megalemou v. Republic, 1 R.S.C.C. 10, 13). Επίσης «. θέματα που άπτονται της αρμοδιότητας του δικαστηρίου πρέπει να επιλύονται το ενωρίτερο δυνατό (επειδή) είναι αντινομικό το δικαστήριο να αναλαμβάνει και να ασκεί δικαιοδοσία εκτός του πεδίου της αρμοδιότητας του» (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ & άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1991)1 ΑΑΔ 225). Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι «.τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στη Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd and others
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 729 και Interamerican Insurance Co Ltd v. Μακρίδου
(2000)1(Γ) ΑΑΔ 1529, 1534), αυτά που συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαίτησης». Η προδικαστική ένσταση της παραγραφής που θέτουν οι Καθ' ων η αίτηση έχει ως νομικό έρεισμα το άρθρο 12 (10Α) του περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν. 8/67) όπως έχει τροποποιηθεί με τον Νόμο 169(Ι)/2002 που έχει ως ακολούθως: «(10Α) Αίτηση στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών υποβάλλεται εντός δώδεκα μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία ανέκυψε το προς υποβολήν αιτήσεως δικαίωμα ή εντός εννέα μηνών από την απάντηση του Ταμείου για πλεονάζον προσωπικό: Νοείται ότι στις περιπτώσεις όπου το προς υποβολήν αιτήσεως στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δικαίωμα ανέκυψε μετά την 21η Μαΐου 1999, η δυνάμει του εδαφίου
(1)του παρόντος άρθρου καθοριζόμενη προθεσμία για την καταχώρηση αίτησης, αρχίζει από την ημερομηνία δημοσίευσης του παρόντος Νόμου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.» Με το εν λόγω άρθρο ο νομοθέτης έθεσε αποσβεστική προθεσμία ως προς το δικαίωμα υποβολής αίτησης ενώπιον του ΔΕΔ. Από τις 9.8.2002 που δημοσιεύθηκε ο Νόμος, οποιαδήποτε αίτηση στο εν λόγω Δικαστήριο υποβάλλεται μέσα σε 12 μήνες από την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή αίτησης δικαίωμα ή μέσα σε 9 μήνες από την απάντηση του Ταμείου για πλεονάζον προσωπικό. Από το γράμμα επίσης της εν λόγω διατάξεως του Νόμου είναι φανερό ότι δεν παρέχεται στο ΔΕΔ, ως το κατ' εξοχήν αρμόδιο Δικαστήριο, οποιαδήποτε ευχέρεια για παράταση του χρόνου για υποβολή αίτησης πέραν των 12 ή 9 μηνών αντίστοιχα από την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή αίτησης δικαίωμα. Επομένως με την πάροδο του χρόνου των 12 ή 9 μηνών αντίστοιχα, το δικαίωμα του εργοδοτούμενου να υποβάλει αίτηση παραγράφεται και το ΔΕΔ στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί μιας τέτοιας αίτησης. Όπως αναφέρθηκε από τον Lord Denning MR στην υπόθεση Dedman v. British Building & Engineering Appliances Ltd [1974] ICR 53, 'If [an application] arrives a minute after midnight on the last day the clerks must throw it out; the tribunal is not competent to hear it'. Όπως εντοπίζεται στο Bower on Employment Law, sixth edition, p.286: "(
- f)The courts have generally rejected attempts to extend the effective date of termination to cover periods during which an appeal is being heard under an internal disciplinary procedure. In J. Sainsbury Ltd v Savage [1980] IRLR 109, this refusal was notwithstanding that the internal disciplinary procedure provided for 'suspension without pay' pending appeal. Brightman LJ stated that: ´If an employee is dismissed . on terms that he then ceases to have the right to work under the contract of employment and that the employer ceases likewise to be under an obligation to pay the employee, the contract is at an end´ (approved by the House of Lords in West Midland Co-operative Society Ltd v Tipton {1986} IRLR 112; see also Crown Agents v Lawal [1978] IRLR 542; cf. Drage v Governing Body of Greenford High School [2000] ICR 899). The same result was reached in Board of Governors, National Heart and Chest Hospital v Nambiar [1981] IRLR 196, even though in that case the employee was paid for a 10-month period while his appeal was pending. The principle does not depend on any express term being included in the particular contract (Howgate v Fane Acoustics Ltd [1981] IRLR 161) instead resting on the policy reason of the uncertainty of any other course, and the desirability that speed be of the essence in enforcing employment rights." Ελεύθερη μετάφραση: «(
- f)Τα δικαστήρια έχουν σε γενικές γραμμές απορρίψει προσπάθειες για επέκταση της ουσιαστικής ημερομηνίας τερματισμού της απασχόλησης ούτως ώστε να καλυφθούν περίοδοι κατά τις οποίες γίνεται η ακρόασης μιας έφεσης βάσει μιας εσωτερικής πειθαρχικής διαδικασίας. Στην υπόθεση J. Sainsbury Ltd v Savage [1980] IRLR 109 υπήρξε τέτοια άρνηση παρόλο που στην εσωτερική πειθαρχική διαδικασία προβλεπόταν 'διαθεσιμότητα χωρίς πληρωμή' εν αναμονή του αποτελέσματος της έφεσης. Όπως ανέφερε ο Brightman LJ «εάν ένας εργοδοτούμενος απολυθεί ... με όρους ότι δεν έχει το δικαίωμα να εργαστεί με βάση τη σύμβαση απασχόλησης και ο εργοδότης με τον ίδιο τρόπο παύει να έχει υποχρέωση πληρωμής του εργοδοτούμενου, η σύμβαση φθάνει σε ένα τέλος (αυτό επικυρώθηκε και από τη Βουλή των Λόρδων στη West Midland Co-operative Society Ltd v Tipton [1986] IRLR 112; see also Crown Agents v Lawal [1978] IRLR 542; cf. Drage v Governing Body of Greenford High School [2000] ICR 899). Στο ίδιο αποτέλεσμα κατέληξε το δικαστήριο και στην Board of Governors, National Heart and Chest Hospital v Nambiar [1981] IRLR 196, μολονότι ο εργοδοτούμενος συνέχισε να πληρώνεται για μια περίοδο 10 μηνών ενόσω η έφεση του εκκρεμούσε. Αυτή η αρχή δεν βασίζεται σε οποιοδήποτε ρητό όρο που συμπεριλαμβάνεται στη συγκεκριμένη σύμβαση (Howgate v Fane Acoustics Ltd [1981] IRLR 161) αλλά αντιθέτως βασίζεται σε λόγο δημοσίας πολιτικής λόγω της αβεβαιότητας οποιασδήποτε άλλης πορείας και της επιθυμίας όπως η ταχύτητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας στην επιβολή των εργατικών δικαιωμάτων.» Στην υπόθεση Παντελής Γεωργίου ν. Ironhold Estates Ltd,
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 151 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τις αυτοτελείς αξιώσεις: «Έχουμε εξετάσει την εισήγηση του Εφεσείοντα. Δεν συμφωνούμε ότι ο χρόνος γένεσης του δικαιώματος για διεκδίκηση των ωφελημάτων του αρχίζει μετά τη λύση της εργασιακής σχέσης. Ούτε το γράμμα ούτε το πνεύμα των όρων της Συλλογικής Σύμβασης που τα προβλέπουν επιτρέπουν τη συσσώρευση και μεταφορά τους από έτος σε έτος μέχρι τη λύση της υπαλληλικής σχέσης. Οι προθεσμίες που τάσσονται στη Συλλογική σύμβαση δεν είναι χωρίς σημασία. Σκοπό έχουν να γνωρίζει ο εργοδοτούμενος μέχρι πότε τα διάφορα ωφελήματα καταβάλλονται - και, εάν δεν καταβληθούν, να τα διεκδικήσει - και ο εργοδότης μέχρι πότε πρέπει να τα κατάβάλει. Τα περί πρακτικής που ακολουθείται δεν έχουν νόημα, ενόψει της ρητής νομοθετικής διάταξης του Άρθρου 12
(10)(Α) του Νόμου.» Στην παρούσα περίπτωση όπως προκύπτει από τους γενικούς λόγους της Αίτησης η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ' ων η αίτηση από τον Μάιο 2014 μέχρι τις 27.9.2014 που υπέβαλε την παραίτηση της με σχετική επιστολή ημερομηνία 25.9.
- Στις 9.3.2015 καταχώρησε ενώπιον του Επαρχιακού Λευκωσίας την αγωγή αρ. 1061/
- Με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνία 17.6.2016 το Επαρχιακό Δικαστήριο επικαλούμενο τις πρόνοιες του άρθρου 64Α του Ν.14/60 διέκοψε τη διαδικασία και παρέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του ΔΕΔ για εκδίκαση. Σύμφωνα με το άρθρο 64Α του Νόμου 14/60: 64Α.
(1)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις των άρθρων 22, 61, 62, 63 και 64 σε περίπτωση που αγωγή, αίτηση ή υπόθεση που εμπίπτει στην καθ' ύλην δικαιοδοσία δικαστηρίου ειδικής δικαιοδοσίας καταχωριστεί ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου, το Επαρχιακό Δικαστήριο, διακόπτει την ενώπιόν του τεθείσα διαδικασία και παραπέμπει την αγωγή ή την αίτηση ή την υπόθεση στο καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο ειδικής δικαιοδοσίας προς εκδίκαση.
(2)Κάθε δικαστήριο ειδικής δικαιοδοσίας εφόσον διαπιστώσει ότι δεν είναι καθ' ύλην αρμόδιο να εκδικάσει αγωγή ή αίτηση ή υπόθεση που καταχωρίστηκε ενώπιόν του, διακόπτει την ενώπιόν του διαδικασία και παραπέμπει την αγωγή ή την αίτηση ή την υπόθεση στο καθ' ύλην αρμόδιο Επαρχιακό Δικαστήριο ή άλλο δικαστήριο ειδικής δικαιοδοσίας προς εκδίκαση.
(3)Σε περίπτωση παραπομπής, δυνάμει του παρόντος άρθρου, αγωγής ή αίτησης ή υπόθεσης σε καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο, το δικαστήριο αυτό σε διάστημα τριάντα ημερών από την παραπομπή εκδίδει οδηγίες για διόρθωση των δικογράφων σε κάθε περίπτωση που αυτό απαιτείται.
(4)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου ο όρος «δικαστήριο ειδικής δικαιοδοσίας» περιλαμβάνει το Οικογενειακό Δικαστήριο, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών και το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Natalia Tsiklauri v. Artur Isakov κ.α Πολιτική έφεση Ε8/2014, ημερ. 25.1.2016, «Το άρθρο 64Α του Ν. 14/1960, με τις πρόνοιές του, ουσιαστικά, αποσκοπεί στη διάσωση αγωγής, η οποία καταχωρείται σε δικαιοδοτικά αναρμόδιο δικαστήριο, με τη μεταφορά της, δυνάμει σχετικής διαταγής, στο καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο, όπως ορίζεται σε αυτό. Προφανώς, η εν λόγω εξουσία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όπου υπάρχουν πρόνοιες για παραγραφή μιας αγωγής, σε περίπτωση που αυτή δεν καταχωρείται εγκαίρως στο αρμόδιο δικαστήριο. Δε θεραπεύει, όμως, την άνευ νόμιμης εξουσίας ανάληψη δικαιοδοσίας, γεγονός το οποίο, κατά το νόμο, καθιστά κάθε ουσιαστικό μέτρο που λαμβάνεται υπό αναρμόδιου δικαστηρίου άκυρο εξ υπαρχής. Τέτοιο μέτρο, στην ουσία, εκδίδεται ή επικυρώνεται, αναλόγως της περίπτωσης, άνευ νομίμου εξουσίας, (βλ. Philippou v. Philippou
(1986)1 C.L.R. 689, σελίδα 698). » Επίσης από την αυστηρή αναφορά που παρατηρείται στη διατύπωση της συγκεκριμένης πρόνοιας ο νομοθέτης θέλησε να εξειδικεύσει ποια είναι τα ειδικά Δικαστήρια στα οποία μπορεί να γίνει παραπομπή (Μαρούλα Γεωργίου Σάββα ν. Salamis Tours Ltd, Αγωγή Ναυτοδικείου 3/2017, ημερ. 24.5.2017). Με βάση τα όσα αναφέρονται ανωτέρω, εύλογα συνάγεται ότι με τη διακοπή της διαδικασίας και την παραπομπή της υπόθεσης στο ανάλογο αρμόδιο Δικαστήριο, η διαδικασία θεωρείται ότι άρχισε και συνεχίζεται ενώπιον του εν λόγω Δικαστηρίου από την ημερομηνία καταχώρησης και όχι από την ημερομηνία παραπομπής. Θέτοντας λοιπόν τα γεγονότα της υπόθεσης υπό το πρίσμα του νόμου και της νομολογίας κρίνουμε ότι στην προκείμενη περίπτωση η Αιτήτρια δεν απώλεσε το δικαίωμα της να υποβάλει Αίτηση στο ΔΕΔ καθώς από την ημερομηνία τερματισμού της απασχόλησης της και έτι περισσότερο από την ημέρα πρόσληψης της, δεν παρήλθε το χρονικό διάστημα των 12 μηνών που απαιτεί ο Ν.8/67 για την υποβολή Αίτησης, με επακόλουθο οι αιτούμενες θεραπείες να μην έχουν παραγραφεί. Για την προδικαστική ένσταση των Καθ' ων η αίτηση που αφορά τη δικαιοδοσία του ΔΕΔ σε σχέση με την απαίτηση της Αιτήτριας υπό στοιχείο (α) του παρακλητικού μέρους, η πλευρά της Αιτήτρια με email που κοινοποίησε στις 28.2.2022 και δη μετά την αγόρευση της πλευράς του Αιτητή επί των προδικαστικών ενστάσεων και εκκρεμούσης της απάντησης της, ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι μεταξύ άλλων θα αποσύρει την εν λόγω αξίωση. Με την υπό στοιχείο (α) η Αιτήτρια απαιτεί το υπόλοιπο των απολαβών που έχει απωλέσει λόγω του τερματισμού της απασχόλησης της μέχρι και τον Μάιο 2015, απαίτηση την οποία το ΔΕΔ δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει καθώς η απασχόληση της Αιτήτριας ήταν μικρότερη των 26 βδομάδων (άρθρο 3 του Ν24/67) και η αθέτηση σύμβασης στηρίζεται στο κοινοδίκαιο και στις αρχές της επιείκειας και δεν αφορά οποιαδήποτε από τα θέματα που ρυθμίζονται στον Ν.24/67. Περαιτέρω δεν αποτελεί αυτοτελή αξίωση που εγείρεται από τη σύμβαση εργασίας εν τη έννοια του άρθρου 12
(1)(ε) του Ν.8/67, καθώς δεν αφορά δικαιώματα και υποχρεώσεις που αποκρυσταλλώθηκαν κατά τη διάρκεια της εργοδότησης της Αιτήτριας, αλλά ούτε και ποσά που οφείλονται και είναι πληρωτέα ως εκ της εργοδότησης της. Για όλα τα πιο πάνω η προδικαστική ένσταση που αφορά το θέμα της παραγραφής απορρίπτεται, η δε προδικαστική ένσταση που αφορά την απαίτηση υπό στοιχείο (α) του παρακλητικού επιτυγχάνει με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (υπ)................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Α. Λάμπρου, Μέλος Α. Ψηλογένης, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο