ΕΙΡΗΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ν. HITECO LIMITED κ.α., Αρ. Αίτησης: 346/20, 27/6/2022

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67) όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αποδείξουν ότι η απόλυσή της οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») με βάση το άρθρο 16

(1)του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 με τους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις και ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος και οφείλεται σε λόγους πλεονασμού. Το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού (το «Ταμείο») με την έγγραφο εμφάνισή του ισχυρίζεται ότι το αίτημα της Αιτήτριας για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί από τα στοιχεία που υπάρχουν ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας, έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης[1]. Πιο συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έγινε νόμιμα για λόγους πλεονασμού βάσει των προβλεπόμενων στα άρθρα 5 και 18 του Νόμου. Την ημέρα της ακρόασης η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν θα προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών τους που περιέχονται στο έγγραφο εμφανίσεώς τους αναφορικά με τους λόγους απόλυσης της Αιτήτριας. Με βάση αυτή τη δήλωση της δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση 1, το μαχητό τεκμήριο που προνοεί ο Νόμος για παράνομη απόλυση της Αιτήριας δεν ανατράπηκε και συνακόλουθα ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας θεωρείται αδικαιολόγητος και παράνομος. Ενόψει των πιο πάνω η δικηγόρος της Αιτήτριας ζήτησε άδεια να αποσύρει την αίτηση εναντίον του Ταμείου. Το Δικαστήριο έδωσε την άδεια και η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίφθηκε. Ακολούθως οι δικηγόροι των δύο πλευρών δήλωσαν τα πιο κάτω γεγονότα ως παραδεκτά: α) Η περίοδος απασχόλησης της Αιτήτριας στους Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν από 31/05/1992 μέχρι 31/10/2019 και β) κατά τον χρόνο απόλυσής της η Αιτήτρια λάμβανε για σκοπούς του Νόμου το ποσό των €305,

1. Ο νομοθέτης για την προστασία του δικαιώματος της εργασίας έχει θεσπίσει τον Νόμο ο οποίος προβλέπει ότι στην περίπτωση που μια απόλυση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στη βάση των διατάξεων του Νόμου, ο εργοδότης υποχρεούται όπως καταβάλει αποζημίωση στον εργοδοτούμενο, η οποία αποζημίωση καθορίζεται σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου (βλ. άρθρο 3 του Νόμου και Πρώτο Πίνακα του Νόμου). Η Αιτήτρια πρόσφερε τη μαρτυρία της για να καθοριστεί το ποσό των αποζημιώσεων που δικαιούται δυνάμει του Νόμου. Η εν λόγω μαρτυρία ήταν η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Αιτήτριας, η Αιτήτρια εργαζόταν ως σχεδιάστρια ηλεκτρολογικών και μηχανολογικών εγκαταστάσεων στους Καθ' ων η Αίτηση
2. Όταν απολύθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν 63 χρονών. Ότι μετά τον τερματισμό της απασχόλησής της γράφτηκε άνεργη και έκανε πολλές προσπάθειες για να εξεύρει εργασία ακόμη και εκτός του τομέα της, όπως για παράδειγμα σε φούρνους και περίπτερα, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις λάμβανε απορριπτική απάντηση λόγω της ηλικίας της. Λόγω του ότι έμεινε άνεργη και δεν είχε άλλο εισόδημα υπέβαλε αίτημα για πρόωρη σύνταξη το οποίο εγκρίθηκε στις 14/12/2019 για το ποσό των €578.52 μηνιαίως. Επειδή υπέβαλε αίτηση για σύνταξη στα 63 της αντί στα 65 της της απέκοψαν το 12% του ποσού που θα λάμβανε ως σύνταξη και τώρα λαμβάνει και θα συνεχίσει να λαμβάνει το εν λόγω μειωμένο ποσό. Η Αιτήτρια δεν αντεξετάστηκε από την δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση
3. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Στην προκειμένη περίπτωση η Αιτήτρια αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα δικαιούτο το ποσό που αντιστοιχεί στις απολαβές 75,5 εβδομάδων, ήτοι €23.084,13 (75,5 Χ €305,75) ως αποζημίωση από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να της επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €31.798,00 (104 Χ €305,75) Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σημειώνονται τ' ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» (Βλέπε επίσης Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου

(2006)1 Α.Α.Δ. 625, Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη

(2014)1Β Α.Α.Δ. 1829) Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Αιτήτριας παρατηρούμε κατ' αρχάς ότι οι θέσεις της σχετικά με την ηλικία της και τη λήψη της μειωμένης θεσμοθετημένης σύνταξης δεν αμφισβητήθηκαν από την άλλη πλευρά και ως εκ τούτου γίνονται αποδεκτές. Σημειώνουμε όμως ότι η Αιτήτρια δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα και με σαφήνεια στις προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης κατάλληλης εργασίας. Ενώ μας ανέφερε ότι γράφτηκε άνεργη δεν προσκόμισε οποιαδήποτε σχετικά στοιχεία ούτε μας ανέφερε κατά πόσον έλαβε οποιοδήποτε ποσό ως επίδομα ανεργίας. Περαιτέρω ενώ ανέφερε ότι όπου αποτάθηκε την απέρριπταν λόγω ηλικίας δεν έθεσε ενώπιόν μας οποιαδήποτε στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τη θέση της. Συνακόλουθα το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε συγκεκριμένα πραγματικά ευρήματα σχετικά με την υλική ζημιά που υπέστηκε η Αιτήτρια συνεπεία της απόλυσής της από τους Καθ' ων η Αίτηση

1. Παρατηρούμε ότι από την ενώπιόν μας μαρτυρία δεν προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 στιγμάτισαν με οποιοδήποτε τρόπο την Αιτήτρια απολύοντάς την ώστε η απόλυσή της να έχει αρνητικές συνέπειες στις πιθανότητες για μελλοντική εργοδότησή της [2]. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη ότι η Αιτήτρια: (α) απολύθηκε για κατ' ισχυρισμό λόγους πλεονασμού οι οποίοι λόγοι δεν αποδείχθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 (σημειώνουμε ότι η Αιτήτρια με τη μαρτυρία της δεν επικαλέστηκε ότι η απόλυσή της ήταν κακόπιστη και ότι έγινε για αλλότριους σκοπούς), (β) εργάστηκε για 27 χρόνια στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση 1 (περίοδος που μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνο ως μακρόχρονη αλλά ως μια ολόκληρη ζωή), (γ) ήταν 63 χρόνων κατά την απόλυσή της (ηλικία πολύ δύσκολη για εξεύρεση εργασίας), (δ) ελάμβανε πριν την απόλυσή της το ποσό των €305,75 εβδομαδιαίως και (ε) λόγω της συνταξιοδότησής της στα 63 της λαμβάνει μειωμένη θεσμοθετημένη σύνταξη, κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως της επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 92 εβδομάδων ήτοι €28.129,
2. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €28.129,00 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στην Αιτήτρια μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους και το υπόλοιπο ποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Δηλαδή ποσό €15.899,00 πλέον νόμιμο τόκο που αντιστοιχεί με τις απολαβές ενός έτους θα καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση 1, το δε υπόλοιπο ποσό €12.230,00 πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Τέλος επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 δικηγορικά έξοδα €1.500,00 πλέον Φ.Π.Α.. (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............... (Υπ.) ............ Μ. Μιλτιάδου, Μέλος Δ. Χαριλάου, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: "Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτούμενου τεκμαίρεται , μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων." [2] Δ.Σ. ν. Argosy Trading Company Ltd , Πολ. Έφεση 310/12 ημερ.13/02/2019. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο