ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ν. ΠΑΥΛΟΣ ΠΕΤΡΟΥΤΣΙΟΣ & ΥΙΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης: 965/16, 10/6/2022

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967 (Ν.24/67) όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος»), πληρωμή αντί προειδοποίησης, νόμιμους τόκους και έξοδα πλέον Φ.Π.Α.. Οι Καθ' ων η Αίτηση με τους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους προβάλλουν τους λόγους στους οποίους στηρίζουν τη θέση τους για απόρριψη των αξιώσεων του Αιτητή και αιτούνται απόρριψη της αίτησης του Αιτητή με έξοδα εις βάρος του Αιτητή. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης[1]. Πιο συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε νόμιμα για ένα από τους λόγους που περιέχονται στο άρθρο 5 του Νόμου. Την ημέρα που θα άρχιζε η ακροαματική διαδικασία η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη της νομιμότητας της απόλυσης του Αιτητή. Με βάση αυτή τη δήλωση του δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση, το μαχητό τεκμήριο που προνοεί ο Νόμος για παράνομη απόλυση του Αιτητή δεν ανατράπηκε και συνακόλουθα ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή κρίνεται αδικαιολόγητος και παράνομος. Με δεδομένο ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή είναι παράνομος θα πρέπει να προχωρήσουμε να αξιολογήσουμε το ενώπιόν μας υλικό με σκοπό να καταλήξουμε στο ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται ο Αιτητής[2]. Όταν άρχισε η ακροαματική διαδικασία η δικηγόρος του Αιτητή ζήτησε άδεια όπως αποσύρει την αξίωση του Αιτητή για πληρωμή αντί προειδοποίησης. Το Δικαστήριο παρείχε την αιτούμενη άδεια και η εν λόγω αξίωση απορρίφθηκε. Με βάση τα δικόγραφα και τις δηλώσεις των δικηγόρων τα πιο κάτω γεγονότα είναι παραδεκτά: α) Ο Αιτητής απασχολήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση από την 01/09/1994 μέχρι τις 26/10/2016 ως πωλητής, δηλαδή ο Αιτητής ήταν στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση για 22 συναπτά έτη, και β) κατά τον χρόνο απόλυσής του ο εβδομαδιαίος μισθός του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου ανερχόταν σε €519,23. Ο Αιτητής πρόσφερε τη μαρτυρία του για να καθοριστεί το ποσό των αποζημιώσεων που δικαιούται δυνάμει του Νόμου. Η εν λόγω μαρτυρία ήταν η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αιτητή, ο Αιτητής όταν απολύθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν 53 χρονών και είχε 4 παιδιά ηλικίας 28, 25, 19 και 16 χρονών. Όταν απολύθηκε δεν του δόθηκε λόγος για την απόλυσή του. Μετά την απόλυσή του κατέβαλε διάφορες προσπάθειες για να εξεύρει εργασία. Έστειλε πολλά βιογραφικά σε διάφορες εταιρείες αλλά δεν βρήκε οποιαδήποτε ανταπόκριση. Παρέμεινε άνεργος για ένα χρόνο και στη συνέχεια εργοδοτήθηκε για ένα χρόνο σε μια εταιρεία ιδιοκτησίας ενός φίλου του με μισθό €1.000,00 τον μήνα. Μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να βρει εργασία με εισοδήματα όπως αυτά που λάμβανε από τους Καθ' ων η Αίτηση. Ο Αιτητής δεν αντεξετάστηκε από την δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα δικαιούτο το ποσό που αντιστοιχεί στις απολαβές 63.5 εβδομάδων, ήτοι €32.971,11 (63,5 Χ €519,23) ως αποζημίωση από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να του επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €53.999,92 (104 Χ €519,23) Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σημειώνται τ΄ ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» (Βλέπε επίσης Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου

(2006)1 Α.Α.Δ. 625, Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη

(2014)1Β Α.Α.Δ. 1829) Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Αξιολογώντας τη μαρτυρία του Αιτητή παρατηρούμε κατ' αρχάς ότι οι θέσεις του σχετικά με την ηλικία του και την απασχόληση που βρήκε μετά την απόλυσή του καθώς και ο ισχυρισμός του ότι δεν του δόθηκε λόγος απόλυσης δεν αμφισβητήθηκαν από την άλλη πλευρά και ως εκ τούτου γίνονται αποδεκτές. Σημειώνουμε όμως ότι ο Αιτητής δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα και με σαφήνεια στις προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης κατάλληλης εργασίας. Το γεγονός ότι ο Αιτητής ενεγράφη άνεργος δεν μπορεί από μόνο του να αποδείξει ότι αναζητούσε εργασία[3]. Περαιτέρω δεν μας ανέφερε ποια είναι τα προσόντα του. Ούτε μας ανέφερε αν υπήρχε κάποιος λόγος που τον εμπόδιζε να εργαστεί σε κάποια άλλη θέση. Συνακόλουθα το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε συγκεκριμένα πραγματικά ευρήματα σχετικά με την υλική ζημιά και την απώλεια σταδιοδρομίας του Αιτητή συνεπεία της απόλυσής του από τους Καθ' ων η Αίτηση. Παρατηρούμε ότι από την ενώπιόν μας μαρτυρία δεν προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση στιγμάτισαν με οποιοδήποτε τρόπο τον Αιτητή απολύοντας τον ώστε η απόλυσή του να έχει αρνητικές συνέπειες στις πιθανότητες για μελλοντική εργοδότησή του[4]. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη ότι ο Αιτητής: (α) απολύθηκε για λόγους που δεν αποδείχτηκαν ενώπιόν μας ότι ήταν νόμιμοι χωρίς όμως να αποδειχτεί ότι η απόλυσή του ήταν κακόπιστη (το γεγονός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν του έδωσαν λόγο απόλυσης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κακοπιστία) και ότι έγινε για αλλότριους σκοπούς, (β) εργάστηκε για 22 χρόνια στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση (η υπηρεσία του ήταν μακροχρόνια), (γ) ήταν 53 χρόνων κατά την απόλυσή του (ηλικία που μπορεί να θεωρηθεί ως δύσκολη για εξεύρεση εργασίας αλλά και ηλικία που είναι μακριά από την ηλικία συνταξιοδότησης - σημειώνουμε ότι ενώ η μεγάλη ηλικία μπορεί να θεωρηθεί ως ένας παράγοντας που δυσκολεύει την ένταξη στην αγορά εργασίας και ως εκ τούτου λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο αλλά για να δοθούν όμως σημαντικά αυξημένες αποζημιώσεις ο εργοδοτούμενος οφείλει να αποδείξει ότι όντως στη δική του περίπτωση ο παράγοντας ηλικίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να μην καταφέρει να εργοδοτηθεί ξανά) και (δ) ελάμβανε πριν την απόλυσή του το ποσό των €519,23 εβδομαδιαίως, κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως του επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 78 εβδομάδων ήτοι €40.499,94. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των €40.499,94 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στον Αιτητή μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους και το υπόλοιπο ποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Δηλαδή ποσό €26.999,96 πλέον νόμιμο τόκο που αντιστοιχεί με τις απολαβές ενός έτους θα καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση, το δε υπόλοιπο ποσό €13.499,98 πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Τέλος επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση δικηγορικά έξοδα €2.400,00[5] πλέον Φ.Π.Α.. (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............... (Υπ.) ............ Χ. Ιωάννου, Μέλος Χ. Σόλου, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προβλέπει ότι: "Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτούμενου τεκμαίρεται, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων." [2]Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί από αυτόν επί τουλάχιστον 26 εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος είχε δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. [3] Στη Θεμιστοκλέους ν. Elyssee Irrigation Ltd, Πολ. Έφεση 131/2012, ημερ.22/09/2017, ECLI:CY:AD:2017:A312 λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Ο εφεσείων υποστηρίζει ότι η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου σε σχέση με το κριτήριο (γ) του άρθρου 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, ότι δεν ήταν σε θέση να εξακριβώσει τις συνέπειες που είχε η απόλυση του στη σταδιοδρομία του δεν συνάδει και δεν δικαιολογείται από τα γεγονότα που το Δικαστήριο έκανε αποδεκτά. Η βάση της εισήγησης ερείδεται στο εύρημα ότι ο εφεσείων ενεγράφη άνεργος και λάμβανε ανεργιακό επίδομα, το οποίο, κατά τον εφεσείοντα, «ερμηνεύεται ότι.αναζητούσε εργασία», ενώ είναι αποδεκτό πως δεν μπορούσε να εκτελέσει χειρονακτική εργασία. Όλα αυτά, υποστηρίζει, καταδεικνύουν ότι προέβη σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για μείωση της ζημιάς του.Η θέση του εφεσείοντα δεν ευσταθεί. Η λήψη ανεργιακού επιδόματος από μόνη της, ουδόλως τεκμηριώνει αναζήτηση εργασίας, ώστε να μπορεί να γίνεται λόγος για ευρήματα του Δικαστηρίου που δεν συνάδουν με τη μαρτυρία. Η αναζήτηση εργασίας πρέπει να αποδειχθεί. Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία του εφεσείοντα κατέδειξε το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν προσπάθησε να εξεύρει άλλη κατάλληλη γι' αυτόν εργασία. Πρόκειται δε για εύρημα επί πραγματικού γεγονότος το οποίο δεν ελέγχεται από το Εφετείο. Ο εφεσείων ο οποίος έφερε το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του, απέτυχε να το αποσείσει για τους λόγους που με λεπτομέρεια καταγράφονται στην πρωτόδικη απόφαση.» [4] Δ.Σ. ν. Argosy Trading Company Ltd , Πολ. Έφεση 310/12 ημερ.13/02/2019 [5] Το ύψος των δικηγορικών εξόδων συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων και δηλώθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο