ΕΛΕΝΗ ΚΥΠΡΙΑΝΙΔΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 239/2019, 29/6/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEDLEF:2023:21 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Πρόεδρος Σ. Ηρακλέους και Π. Παναγιώτου, Μελών Αρ. Υπόθεσης: 239/2019 Μεταξύ: ΕΛΕΝΗ ΚΥΠΡΙΑΝΙΔΟΥ Αιτήτρια -και- ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 29η Ιουνίου, 2023 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κ. Αρ. Γεωργίου Για Καθ' ων η αίτηση: κα Ζ. Χαραλάμπους ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση η Αιτήτρια αξιώνει τις πιο κάτω θεραπείες: Α) απόφαση και/ή Διάταγμα του δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι η υπηρεσία της από 2.5.2015 μέχρι 28.2.2018 και/ή 13.5.2018 και/ή πέντε μήνες αργότερα ήτο συνεχής και υπήρχε σχέση εργοδότη - εργοδοτούμενου. Β) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με βάση το οποίο να αναγνωρίζεται ότι η υπηρεσία της στους Καθ' ων η αίτηση (Γενικό Χημείο του Κράτους) ήταν μισθωτή εργασία αορίστου χρόνου. Γ) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι οι Καθ' ων η αίτηση (Γενικό Χημείο του Κράτους) τερμάτισαν παράνομα την εργοδότηση της Αιτήτριας από 1.3.2018 και/ή μεταγενέστερα δηλαδή στις 28.6.2018 και/ή η άρνηση να προσφέρουν εργασία, ισοδυναμεί με παράνομη απόλυση της. Δ) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Καθ' ων η αίτηση (Γενικό Χημείο του Κράτους) να επαναπροσλάβουν την Αιτήτρια στην υπηρεσία τους. Ε) Διαζευκτικά και εφόσον το Σεβαστό Δικαστήριο δεν εκδώσει Διάταγμα επαναπρόσληψης ζητά όπως της επιδικαστούν αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση και/ή αυξημένες αποζημιώσεις καθώς και αποζημιώσεις αντί προειδοποίησης. ΣΤ) Απόφαση και/ή Δήλωση και/ή Διαταγή του Δικαστηρίου με βάση την οποία να αναγνωρίζεται ότι δικαιούται σε αναβάθμιση της μισθολογικής κλήματα της από την ημερομηνία που κατέστη υπάλληλος αορίστου διαρκείας και/ή από οποιαδήποτε ημερομηνία αποφασίσει το Σεβαστό Δικαστήριο. Ζ) Πληρωμή αποζημιώσεων για τη διαφορά του μισθού που δεν της πληρώθηκε από τη συμπλήρωση 30 μηνών εργασίας και μεταγενέστερα ή για όποια περίοδο αποφασίσει το Δικαστήριο. Η) Πληρωμή αποζημιώσεων για παράβαση του Νόμου της Προστασίας της Μητρότητας και/ή πληρωμή των μισθών που απώλεσε και/ή ζημιών της και/ή των πραγματικών απωλειών και/ή εξόδων της και/ή αυξημένων αποζημιώσεων. Θ) Οποιαδήποτε άλλη Διαταγή κρίνει κατάλληλη και/ή επιβεβλημένη και/ή πρέπουσα να εκδώσει το Σεβαστό Δικαστήριο. Ι) Νόμιμους Τόκους Κ) Έξοδα και Φ.Π.Α. Οι Καθ' ων η αίτηση με τους γενικούς λόγους εμφάνισης εγείρουν τις πιο κάτω προδικαστικές ενστάσεις:
- Ισχυρίζονται ότι η παρούσα Αίτηση δεν δεικνύει οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον τους και/ή η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται να εγείρει και/ή να προωθεί την παρούσα Αίτηση και/ή η παρούσα Αίτηση εγείρεται λανθασμένα και/ή καταχρηστικά εναντίον τους.
- Ισχυρίζονται επίσης ότι η οποιαδήποτε απαίτηση της Αιτήτριας έχει παραγραφεί εφόσον η σύμβαση παροχής υπηρεσιών έληξε στις 28.2.2018 και η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε στις 27.6.2019 δηλαδή μετά την πάροδο των 12 μηνών ως η προθεσμία που ορίζεται στο άρθρο 12(10Α) του περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν.8/1967) το οποίο αναφέρεται σε υποβολή απαίτησης εντός δώδεκα μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία ανέκυψε το προς υποβολή αιτήσεως δικαίωμα.
- Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η Αιτήτρια εν νομιμοποιείται στην προώθηση της παρούσας Αίτησης λόγω κωλύματος και/ή λόγω κωλύματος εκ δηλώσεως σε έγγραφο (estoppels by deed) και/ή εμποδίζονται και/ή απεμπόλησε κάθε δικαίωμα διεκδίκησης οποιονδήποτε δικαιωμάτων αι/ή αποζημιώσεων με την υπογραφή των υπό αναφορά συμβάσεων ανεπιφύλακτα. Σε πρώτο στάδιο αμφότεροι συνήγοροι συμφώνησαν την προώθηση της δεύτε-ρης προδικαστικής ένστασης που αφορά το θέμα της παραγραφής. Προς αυτό τον σκοπό κατάθεσαν από κοινού παραδεκτά γεγονότα που είναι τα ακόλουθα: - Η Αιτήτρια παρείχε υπηρεσίες μετά από διαγωνισμό στο Γενικό Χημείο του Κράτους για τις ακόλουθες περιόδους: 2.3.2015 - 30.9.2015, 01.10.2015 - 31.12.2015, 13.06.2016 - 13.12.2017, 01.01.2018 - 28.02.
- - Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε στις 27.06.
- - Η Αιτήτρια αποτάθηκε στον Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ο οποίος στις 28.06.2018 αποφάσισε ότι την περίοδο από 02.03.2015 - 28.02.2018 η Αιτήτρια απασχολήθηκε ως μισθωτό πρόσωπο. H ευπαίδευτη συνήγορος για τους Καθ' ων η αίτηση, θέτοντας ως νομικό υπόβαθρο της προδικαστικής έντασης το άρθρο 12(10Α) του περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμου 8/67, εισηγήθηκε ότι από τα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης είναι φανερό ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση καθώς η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα με αποτέλεσμα οι απαιτήσεις της Αιτήτριας να έχουν παραγραφεί. Το γεγονός επίσης ότι η Αιτήτρια, μετά την ολοκλήρωση παροχής των υπηρεσιών της στους Καθ' ων η αίτηση, αποτάθηκε στον Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων για να εξετάσει κατά πόσο ήταν μισθωτό πρόσωπο, δεν αναβιώνει και ούτε παρατείνει την προθεσμία καταχώρησης αίτησης στο Δικαστήριο καθώς το εν λόγω δικαίωμα ανέκυψε με τη λήξη της συμφωνίας αγορά υπηρεσιών στις 28.2.2018 και όχι σε οποιοδήποτε άλλο μεταγενέστερο χρόνο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια, στη διαμετρικά αντίθετη αγόρευση του, υποστήριξε ότι το προς υποβολή αιτήσεως δικαίωμα της Αιτήτριας δεν ανέκυψε με τη λήξη της συμφωνίας παροχής υπηρεσιών, ως ισχυρίζεται η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση, αλλά από την ημερομηνία λήψης της απόφασης του Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων που την καθιστούσε μισθωτό πρόσωπο και δη την 28.6.2018, όπου δημιουργήθηκαν και όλες οι θεραπείες που η Αιτήτρια ζητά με την παρούσα Αίτηση. Το ζήτημα της παραγραφής, όπως έχει αναφερθεί στην απόφαση Χατζηστυλλής ν. Papadema κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 551, 560, άπτεται τούτης της εξουσίας ή της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου να επιληφθεί μίας υπόθεσης και εφόσον τίθεται στο δικόγραφο είναι το πρώτο που θα πρέπει να εξεταστεί. Για να δανειστούμε από τις, επί του προκειμένου, αρχές που εφαρμόζονται στην Αναθεωρητική δικαιοδοσία υπενθυμίζουμε ότι αυτές υπαγορεύουν ότι οι προθεσμίες πρέπει να τηρούνται σε όλες τις περιπτώσεις σαν θέμα δημοσίου συμφέροντος (Moran v. Republic, 1 R.S.C.C. 10, 13) Σύμφωνα με το άρθρο 12 (10Α) του περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Ν. 8/67) όπως έχει τροποποιηθεί με τον Νόμο 169(Ι)/2002: «(10Α) Αίτηση στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών υποβάλλεται εντός δώδεκα μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία ανέκυψε το προς υποβολήν αιτήσεως δικαίωμα ή εντός εννέα μηνών από την απάντηση του Ταμείου για πλεονάζον προσωπικό: Νοείται ότι στις περιπτώσεις όπου το προς υποβολήν αιτήσεως στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δικαίωμα ανέκυψε μετά την 21η Μαΐου 1999, η δυνάμει του εδαφίου
(1)του παρόντος άρθρου καθοριζόμενη προθεσμία για την καταχώρηση αίτησης, αρχίζει από την ημερομηνία δημοσίευσης του παρόντος Νόμου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.» Με τον τροποποιητικό Ν.169(Ι)/02 ο νομοθέτης έθεσε αποσβεστική προθεσμία ως προς το δικαίωμα υποβολής αίτησης ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. Από τις 9.8.2002 που δημοσιεύτηκε ο Νόμος, οποιαδήποτε αίτηση στο εν λόγω Δικαστήριο υποβάλλεται μέσα σε 12 μήνες από την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή αίτησης δικαίωμα ή μέσα σε 9 μήνες από την απάντηση του Ταμείου για πλεονάζον προσωπικό. Με την επιφύλαξη της εν λόγω διατάξεως, διευκρινίζεται ότι στις περιπτώσεις που το δικαίωμα για υποβολή αιτήσεως ανέκυψε μετά την 21.5.1999, που είναι η ημερομηνία που δημοσιεύθηκαν οι νέοι διαδικαστικοί κανονισμοί του Δικαστηρίου τούτου, η καθοριζόμενη προθεσμία για καταχώρηση αίτησης ίσχυε για ένα έτος από της δημοσιεύσεως του παρόντος Νόμου, ήτοι μέχρι τις 8.8.2003. Οι διατάξεις του παρόντος Νόμου δεν παρέχουν οποιαδήποτε διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών να παρατείνει τον χρόνο πέραν των 12 ή 9 μηνών αντίστοιχα από την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή αίτησης δικαίωμα. Επομένως με την πάροδο του χρόνου των 12 ή 9 μηνών αντίστοιχα, το δικαίωμα του εργοδοτούμενου να υποβάλει αίτηση παραγράφεται και το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί μιας τέτοιας αίτησης. Όπως αναφέρθηκε από τον Lord Denning MR στην υπόθεση Dedman v. British Building & Engineering Appliances Ltd [1974] ICR 53, 'If [an application] arrives a minute after midnight on the last day the clerks must throw it out; the tribunal is not competent to hear it'. Σε μια τέτοια περίπτωση όπου υπάρχει εξειδικευμένη περίοδος παραγραφής θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η λεκτική διατύπωση και ο σκοπός που θα εξυπηρετήσει ο συγκεκριμένος νόμος (Chitty on Contracts 25th Edition, par.1900). Στον Halsbury's Laws of England, 4th Edition, 2000 Reissue, Volume 16, p. 629 κάτω από τον τίτλο
(2)PROCEEDINGS BEFORE EMPLOYMENT TRIBUNALS (i) Time Limits, αναφέρονται τα ακόλουθα: "685. Time limits for presenting complaints.
(1)..........................................
(2)..........................................
(3)..........................................
(4)awaiting the outcome of other proceedings, including criminal proceedings, is not normally a good ground nor is delaying a claim because of utilising an internal right to appeal under the employer's disciplinary procedure; n.11. .... In such cases, the employee is, therefore, advised to present an originating application but ask for the matter to be adjourned pending completion of the internal proceedings." Ελεύθερη μετάφραση:
(2)Διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών (ι) Χρονικά όρια 685. Χρονικά όρια για παρουσίαση παραπόνου
(1)..........................................
(2)..........................................
(3)..........................................
(4)αναμένοντας το αποτέλεσμα άλλων διαδικασιών, συμπεριλαμβανομένων ποινικών διαδικασιών, υπό τις περιστάσεις δεν είναι καλός λόγος [επέκτασης του χρόνου] όπως δεν είναι καλός λόγος η καθυστέρηση για καταχώρηση μιας απαίτησης επειδή χρησιμοποιείται μια εσωτερική διαδικασία ή ένα εσωτερικό δικαίωμα έφεσης βάση της πειθαρχικής διαδικασίας του εργοδότη. Σημ.11. ............. Σε τέτοιες περιπτώσεις συνίσταται όπως ο εργοδοτούμενος καταχωρήσει εναρκτήρια αίτηση και αιτείται αναβολής μέχρι την ολοκλήρωση της εσωτερικής διαδικασίας.» Σύμφωνα με τον Bower on Employment Law, sixth edition, p.286: "(
- f)The courts have generally rejected attempts to extend the effective date of termination to cover periods during which an appeal is being heard under an internal disciplinary procedure. In J. Sainsbury Ltd v Savage [1980] IRLR 109, this refusal was notwithstanding that the internal disciplinary procedure provided for 'suspension without pay' pending appeal. The same result was reached in Board of Governors, National Heart and Chest Hospital v Nambiar [1981] IRLR 196, even though in that case the employee was paid for a 10-month period while his appeal was pending. The principle does not depend on any express term being included in the particular contract (Howgate v Fane Acoustics Ltd [1981] IRLR 161) instead resting on the policy reason of the uncertainty of any other course, and the desirability that speed be of the essence in enforcing employment rights." Ελεύθερη μετάφραση: «(
- f)Τα δικαστήρια κατά γενικό κανόνα έχουν απορρίψει προσπάθειες για επέκταση της πραγματικής ημερομηνίας τερματισμού της απασχόλησης για κάλυψη περιόδων στη διάρκεια των οποίων γίνεται η ακρόασης μιας έφεσης βάσει μιας εσωτερικής πειθαρχικής διαδικασίας. Στην υπόθεση J. Sainsbury Ltd v Savage [1980] IRLR 109 υπήρξε μια τέτοια άρνηση παρόλο που στην εσωτερική πειθαρχική διαδικασία προβλεπόταν 'διαθεσιμότητα χωρίς πληρωμή' εν αναμονή του αποτελέσματος της έφεσης. Στο ίδιο αποτέλεσμα κατέληξε το δικαστήριο και στην Board of Governors, National Heart and Chest Hospital v Nambiar [1981] IRLR 196, έστω και αν ο εργοδοτούμενος συνέχισε να πληρώνεται για μια περίοδο 10 μηνών, εκκρεμούσης της εφέσεως. Η βασική αρχή δεν βασίζεται σε οποιοδήποτε ρητό όρο που συμπεριλαμβάνεται στη συγκεκριμένη σύμβαση (Howgate v Fane Acoustics Ltd [1981] IRLR 161) αλλά αντί αυτού βασίζεται σε λόγο δημοσίας πολιτικής λόγω της αβεβαιότητας οποιασδήποτε άλλης πορείας και της επιθυμίας όπως η ταχύτητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας στην επιβολή των εργατικών δικαιωμάτων.» Στην υπόθεση Παντελής Γεωργίου ν. Ironhold Estates Ltd,
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 151 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τις αυτοτελείς αξιώσεις: «Έχουμε εξετάσει την εισήγηση του Εφεσείοντα. Δεν συμφωνούμε ότι ο χρόνος γένεσης του δικαιώματος για διεκδίκηση των ωφελημάτων του αρχίζει μετά τη λύση της εργασιακής σχέσης. Ούτε το γράμμα ούτε το πνεύμα των όρων της Συλλογικής Σύμβασης που τα προβλέπουν επιτρέπουν τη συσσώρευση και μεταφορά τους από έτος σε έτος μέχρι τη λύση της υπαλληλικής σχέσης. Οι προθεσμίες που τάσσονται στη Συλλογική σύμβαση δεν είναι χωρίς σημασία. Σκοπό έχουν να γνωρίζει ο εργοδοτούμενος μέχρι πότε τα διάφορα ωφελήματα καταβάλλονται - και, εάν δεν καταβληθούν, να τα διεκδικήσει - και ο εργοδότης μέχρι πότε πρέπει να τα καταβάλει. Τα περί πρακτικής που ακολουθείται δεν έχουν νόημα, ενόψει της ρητής νομοθετικής διάταξης του Άρθρου 12
(10)(Α) του Νόμου.» Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα τεθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου παραδεκτά γεγονότα, η Αιτήτρια παρείχε τις υπηρεσίες της στους Καθ' ων η αίτηση δυνάμει Συμφωνίας Αγοράς Υπηρεσιών για την περίοδο από 02.03.2015 μέχρι 28.02.2018 με μια ενδιάμεση διακοπή από 01.01.2016 μέχρι 12.06.
- Στις 22.12.2017 η Αιτήτρια υπέβαλε γραπτό αίτημα προς τον Διευθυντή Υπηρεσίας Κοινωνικών Ασφαλίσεων για εξέταση του καθεστώτος απασχόλησης της στο Γενικό Χημείο του Κράτους, σύμφωνα με τον περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμο. Ο εν λόγω Διευθυντής με επιστολή του προς τον Αναπληρωτή Διευθυντή του Γενικού Χημείου του Κράτους, ημερ. 28.06.2018, τον ενημέρωσε ότι σύμφωνα με τα στοιχεία και τις πληροφορίες που τέθηκαν ενώπιον του, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η απασχόληση της Αιτήτριας στο Γενικό Χημείο του Κράτους, εμπίπτει στην κατηγορία μισθωτού προσώπου. Υπό το φως λοιπόν των πιο πάνω νομολογιακών αρχών κρίνουμε ότι το δικαίωμα της Αιτήτριας να υποβάλει αίτηση ενώπιον του ΔΕΔ ανέκυψε με τη λήξη της τελευταίας Συμφωνίας Αγοράς Υπηρεσιών που σύναψε με τους Καθ' ων η αίτηση και δη στις 28.02.
- Η οποιαδήποτε προσπάθεια από μέρους της για επέκταση του χρόνου προσφυγής ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου δεν υποστηρίζεται από τις πρόνοιες του άρθρου 12(10Α) του Ν.8/67 αλλά ούτε και από την προρρηθείσα νομολογία. Τούτο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι δεν υπάρχει στον Ν.8/67 οποιαδήποτε ρητή πρόνοια που να επιτρέπει την επέκταση του χρόνου για οποιοδήποτε λόγο. Συνεπώς η αναμονή της απόφασης του Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων στο αίτημα για εξέταση του καθεστώτος απασχόλησης της, δεν μπορεί να αποτελέσει καλό λόγο επέκτασης του χρόνου καταχώρησης της Αίτησης, όπως επίσης δεν μπορεί να αποτελέσει καλό λόγο η δικογραφημένη θέση της Αιτήτριας ότι από τις 21.2.2018 και δη πριν τη λήξη της τελευταίας σύμβασης αγοράς υπηρεσιών βρισκόταν σε άδεια μητρότητας. Τουναντίον, εκεί που ο νομοθέτης έκρινε σκόπιμο να προστατεύσει το προς υποβολή αιτήσεως δικαίωμα του εργοδοτούμενου από τυχόν απρόβλεπτη καθυστέρηση σε άλλη διαδικασία, το έπραξε με τη διακοπή της ισχύουσας περιόδου μέχρι την ολοκλήρωση της άλλης διαδικασίας. Έτσι στο άρθρο 27
(2)του περί Ίσης Μεταχείρισης Ανδρών και Γυναικών στην Απασχόληση και στην Επαγγελματική Εκπαίδευση Νόμου (Ν.205(Ι)/2002) προβλέπεται ρητά ότι σε περίπτωση καταγγελίας προς τον Αρχιεπιθεωρητή σχετικά με οποιαδήποτε παράβαση του Νόμου από οποιονδήποτε πρόσωπο και μέχρι τη σύνταξη του προβλεπόμενου πρακτικού, διακόπτεται η τυχόν ισχύουσα προθεσμία προσφυγής στο δικαστήριο του προσώπου που υπέβαλε την καταγγελία, καθώς και η τυχόν ισχύουσα περίοδος παραγραφής της απαίτησης του. Συνεπώς και στην προκείμενη περίπτωση η 12μηνη ισχύουσα προθεσμίας προσφυγής στο Δικαστήριο θα μπορούσε να διακοπεί εάν η Αιτήτρια υπέβαλε καταγγελία για παράβαση του προρρηθέντος Νόμου λόγω εγκυμοσύνης, εν αναμονή και της απόφασης του Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων επί του καθεστώτος εργοδότησης της, κάτι που εν τέλει δεν έπραξε. Έλλειψη λοιπόν οποιασδήποτε καταγγελίας στη βάση του προρρηθέντος Νόμου, το χρονικό σημείο έναρξης της 12μηνης προθεσμίας για υποβολή αιτήσεως στο παρόν Δικαστήριο από την Αιτήτρια ήταν η ημερομηνία λήξης της τελευταίας Συμφωνίας Αγοράς Υπηρεσιών με τους Καθ' ων η αίτηση, ήτοι η 28.02.2018. Η Αιτήτρια ωστόσο κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 12(10Α) του Ν.8/67 καταχώρησε την παρούσα Αίτηση στις 27.6.2019 και συγκεκριμένα 16 μήνες μετά την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή Αιτήσεως δικαίωμα της. Καταληκτικά, μελετώντας τα όσα ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Αιτήτρια προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν βρίσκουμε να μεταβάλουν ή να διαφοροποιούν την επικρατούσα νομική πραγματικότητα ως αυτή προκύπτει από τις προρρηθείσες διατάξεις. Για όλα τα πιο πάνω ομόφωνα καταλήγουμε ότι η προδικαστική ένσταση των Καθ' ων η αίτηση αναφορικά με το εκπρόθεσμο καταχώρησης της παρούσας Αίτησης θα πρέπει τα επιτύχει, καθώς το προς υποβολή αιτήσεως δικαίωμα της Αιτήτριας ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου έχει παραγραφεί. Η όλη διαδικασία αναστέλλεται, με €600 έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. (υπ)................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος Σ. Ηρακλέους, Μέλος Π. Παναγιώτου, Μέλος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο