ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΑΒΒΑ ν. SRANDON COMPANY LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 212/2021, 30/5/2023

(1)του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 6/73 (ο «Νόμος»), καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου δυνάμει του οποίου: «...ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, στην Εργοδότρια Εταιρεία απόκειται να ανατρέψει το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξει ότι δικαιολογημένα τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή για τους λόγους πλεονασμού που επικαλείται. Προς ανατροπή του νόμιμου αυτού τεκμηρίου κατέθεσε ο κ. Μιχ. Ανδρέας Παντελή, λογιστής και διευθυντής της Εργοδότριας Εταιρείας, ενώ ο Αιτητής υποστήριξε τη θέση του με τη δική του μαρτυρία. Το Ταμείο δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια διάφορα έγγραφα, στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Από τις έγγραφες προτάσεις τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό προκύπτουν τα πιο κάτω παραδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα: Η Εργοδότρια Εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης η οποία κατά πάντα ουσιώδη χρόνο διατηρούσε ψαροταβέρνα με το όνομα «η Μαγιοπούλα» (εφεξής «το εστιατόριο»). Ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας ως υπεύθυνος του εστιατορίου από 1.3.2017 μέχρι 7.10.2019, οπότε και τερματίστηκε η απασχόληση του. Για την εν λόγω απόφαση ο Αιτητής ενημερώθηκε προφορικά και ακολούθως στις 9.10.2019 του δόθηκε επιστολή με τίτλο «προς όλους του ενδιαφερόμενους», το περιεχόμενο της οποίας παραθέτουμε αυτούσιο: «Δια της παρούσης επιστολής ενημερώνουμε ότι ο κ. Ανδρέας Σάββα, κάτοχος δελτίου ταυτότητας xxxxxx, εργάστηκε στην εταιρεία μας για την περίοδο από 1.3.2017 - 7.10.2019, όπου η συνεργασία μας διακόπηκε λόγω σημαντικής μείωσης των εισοδημάτων του εστιατορίου. Η πληροφορία δίνεται άνευ ευθύνης και/ή εγγυήσεως από την Εταιρεία ή τους αξιωματούχους της Με εκτίμηση, Εκ του Εστιατορίου «η Μαγιοπούλα» Την ίδια μέρα ο Αιτητής υπέγραψε και δήλωση παραλαβής των μισθών και άλλων ωφελημάτων του την οποία επίσης παραθέτουμε αυτούσια: «Εγώ που υπογράφω πιο κάτω Ανδρέας Σάββα Κάτοχος δελτίου ταυτότητας με αριθμό xxxxxx δια της παρούσης επιστολής βεβαιώ ότι έχω λάβει από το εστιατόριο Μαγιοπούλα το ποσόν των €3,229.08 δι' επιταγής υπ' αριθμό 36855979 της Τράπεζας Κύπρου ΛΤΔ. Το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό αντιπροσωπεύει όλα τα οφειλόμενα προς εμένα (μισθοί, άδειες bonus και άλλα ωφελήματα), από την Srandon Company Limited, εμπορευόμενης δια της εμπορικής επωνυμίας «Εστιατόριο η Μαγιοπούλα» για την περίοδο 1.3.2017 μέχρι και 7.10.

1. Περαιτέρω δηλώνω ανεπιφύλακτα ότι με την καταβολή του ανώτερου ποσού των €3.229,08 ουδεμία άλλη απαίτηση έχω εναντίον του ανώτερου εργοδότη μου και ή των άλλων ιδιοκτητών του και ή και των αξιωματούχων και ή και του Χριστό-δουλου Γ. Βασιλειάδη και ή άλλως πως και εμποδίζομαι να εγείρω οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον οποιουδήποτε από αυτούς». Οι τελευταίες ακαθάριστες απολαβές του Αιτητή ανέρχονταν στα €545,69 εβδομαδιαίως συμπεριλαμβανομένου και 13ου μισθού. Μαρτυρία Ο κ. Παντελή με τη γραπτή δήλωση του ισχυρίστηκε ότι υπό την ιδιότητα του λογιστή και διευθυντή της Εργοδότριας Εταιρείας γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης, καθώς είναι το άτομο που χειρίζεται τα οικονομικά θέματα της Εταιρείας, συνεργάζεται και βοηθά στην οικονομική διαχείριση του εστιατορίου, ασκώντας διοικητικής φύσεως εργασίες και καθήκοντα, όπως η πληρωμή των υπαλλήλων. Θέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου Οικονομικές καταστάσεις για τα έτη 2017 μέχρι 2019, ισχυρίστηκε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία παρουσίαζε μείωση του κύκλου εργασιών της για το 2019, που αναλογούσε σε ποσοστό περίπου 21% σε σύγκριση με το
2. Επίσης ότι υπήρξε μείωση στις επιχειρηματικές δρα-στηριότητες και στην πελατεία του εστιατορίου, με επακόλουθο να λειτουργεί τις καθημερινές και το Σάββατο με λιγοστές κρατήσεις και μεγάλες ζημιές. Ειδικότερα, ο μάρτυρας παρέθεσε τα πιο κάτω στοιχεία αναφορικά με τον κύκλο εργασιών, τα έξοδα και τις ζημιές που παρουσίαζε η Εργοδότρια Εταιρεία για τα έτη 2017 μέχρι 2019: Έτος Κύκλος Εργασιών Έξοδα Ζημιές 2017 €476.308 €663.783 (€187.403) 2018 €549.746 €634.435 (€84.689) 2019 €434.602 €587.094 (€152.492) Ισχυρίστηκε, ότι με βάση τα πιο πάνω αποτελέσματα, το εστιατόριο δεν είχε εισπράξεις που να δικαιολογούν την ύπαρξη μόνιμου προσωπικού και διευθυντή, το οποίο εν πάση περιπτώσει κατά μεγάλη πλειοψηφία ήταν εποχιακό. Ο Αιτητής ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος από τους υπαλλήλους και η Εταιρεία δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει την απασχόληση του. Αφού αναφέρθηκε στο ποσό που δόθηκε στον Αιτητή με την αποχώρηση του και το οποίο, όπως ανάφερε, αντιπροσώπευε μισθοδοσία, 13ο μισθό και αναλογία ετήσιας άδειας, επανέλαβε τη δικογραφημένη θέση της Εργοδότριας Εταιρείας ότι με την υπογραφή της σχετικής δήλωσης ο Αιτητής αποποιήθηκε του δικαιώματος να προχωρήσει στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης. Ισχυρίστηκε επίσης ότι μετά την απόλυση του Αιτητή, η Εργοδότρια Εταιρεία δεν προχώρησε σε πρόσληψη νέου διευθυντή εφόσον λίγους μήνες μετά ακολούθησε η πανδημία με καταστροφικές συνέπειες για το εστιατόριο. Ότι προσέλαβε στις 19.9.2019 βοηθό κουζίνας για πλύσιμο πιάτων και αποδέσμευσε τον βοηθό μάγειρα ένα μήνα μετά. Αντεξεταζόμενος από τον εκπρόσωπο του Ταμείου παραδέχθηκε ότι με βάση τις Οικονομικές καταστάσεις ο κύκλος εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας για το 2016 ανερχόταν στα €192.
3. Ο Αιτητής με τη γραπτή δήλωση του επανέλαβε απλώς τα όσα παρατίθενται ως παραδεκτά γεγονότα. Επίσης ότι υπέβαλε αίτηση στο Ταμείο για πληρωμή λόγω πλεονασμού η οποία απορρίφθηκε με επιστολή ημερ. 28.9.
4. Ανάλυση - Συμπεράσματα (i) Κώλυμα (Estoppel) Προτού εξετάσουμε τις συνθήκες τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή, προέχει ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση της νομικής υπόστασης του κωλύματος που τέθηκε από την Εργοδότρια Εταιρεία στις παραγράφους 2 και 6 των γενικών λόγων του Εγγράφου Εμφανίσεως και που υποστήριξε ο μάρτυρας με τη κατάθεση του. Απόλυτα σχετική είναι «η δήλωση» που υπέγραψε ο Αιτητής με την είσπραξη του συνολικού ποσού των €3.229,08 την οποία παραθέτουμε ανωτέρω. Αγορεύοντας ο κ. Κωνσταντινίδης, αναφέρθηκε σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Χατζηστυλλή ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ

(2012)1Β Α.Α.Δ. 989 και Γ. Διονά ν. Κυπριακές Αερογραμμές (Πολ. Έφεση 182/2011, ημερ. 24.5.2016)] και εισηγήθηκε ότι λόγω της γραπτής, ρητής, αναμφισβήτητης και χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη δήλωσης, ο Αιτητής κωλύεται και δεν νομιμοποιείται να διεκδικεί οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας. Η πλευρά του Αιτητή δεν άγγιξε καθόλου το θέμα. Με δεδομένη την ύπαρξη της «δήλωσης» και την υπογραφή της από τον Αιτητή, το ερώτημα που τίθεται και που το Δικαστήριο καλείται να απαντήσει είναι κατά πόσο αυτή αποτελεί κώλυμα για τον Αιτητή να προωθήσει την υπόθεση του. Εξετάζοντας με προσοχή το περιεχόμενο της «δήλωσης» σε συνάρτηση με τα όσα ο μάρτυρας της Εργοδότριας Εταιρείας κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Αιτητής υπέγραψε τη συγκεκριμένη «δήλωση» με σκοπό να του καταβληθούν τα ποσά που του οφείλονταν και που αφορούσαν μισθούς, 13ο μισθό και αναλογία ετήσιας αδείας. Στην υπόθεση Χατζηστυλλή ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ, ετέθη παρόμοιο θέμα για την ισχύ τέτοιων εγγράφων απαλλαγής. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση ότι «τέτοια έγγραφα απαλλαγής συνιστούσαν εμπόδιο ή λόγο κωλύματος εκ δηλώσεως σε έγγραφο (estoppel by deed)». Το κώλυμα εκ δηλώσεως είναι κανόνας απόδειξης ο οποίος θεμελιώνεται με βάση την αρχή ότι σαφής δήλωση ή δέσμευση σε έγγραφο πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεσμευτική μεταξύ των μερών και επομένως μη επιδεχόμενη οποιασδήποτε απόδειξης που να την αντικρούσει. Παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα από τη σελ.993: «Το λεκτικό του εγγράφου είναι σαφές και αναφέρεται σε απαλλαγή και τελεσίδικη αποδέσμευση των εφεσιβλήτων από οποιαδήποτε χρηματικά ποσά ή αγωγές ή δικαστικές ή άλλες διαδικασίες και διεκδικήσεις οποιασδήποτε φύσης, που ο εφεσείων είχε ή δυνατόν να είχε σε οποιονδήποτε χρόνο προηγουμένως, εναντίον της εταιρείας και λόγω ή σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη, ενέργεια, αιτία ή υπόθεση, μέχρι και της ημερομηνίας του εγγράφου. Θεωρούμε ότι η υπογραφείσα δήλωση είναι τόσο σαφής που δεν αφήνει οποιαδήποτε περιθώρια αμφισβήτησής της. Υπογράφηκε χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη εκ μέρους του εφεσείοντα, σε αντίθεση με τα έγγραφα απαλλαγής που υπέγραψε στις 28.4.

1. Έτσι ο εφεσείων κωλύεται να προωθήσει την παρούσα διαδικασία, αφού έχει απεμπολήσει ή έχει παραιτηθεί οποιουδήποτε δικαιώματος σε προώθησή της. Όταν διάδικος έχει αναλάβει εγγράφως δέσμευση, δεν μπορεί στη συνέχεια να ισχυριστεί ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι ορθά. Όπως έχει προσφυώς αναφερθεί στην αγγλική υπόθεση Gallie v. Lee [1971] A.C. 1004, το πρόσωπο που υπογράφει έγγραφο, έχει την ευθύνη να προσέχει τι υπογράφει και εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του με βάση το έγγραφο και σύμφωνα με το περιεχόμενό του». Συναφής είναι και μεταγενέστερη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γ. Διονά ν. Κυπριακές Αερογραμμές, όπου μεταξύ άλλων αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: Περαιτέρω θα συμφωνήσουμε με τις επισημάνσεις που έγιναν από τον κ. Πολυβίου ότι αφενός δεν υπάρχει κάποια γενική διάταξη που απαγορεύει ρητώς την παραίτηση μισθωτού από την άσκηση των δικαιωμάτων του, και αφετέρου ότι η παραίτηση του μισθωτού από τα εργασιακά δικαιώματα του είναι πλήρως έγκυρη, όταν ο συμβιβασμός είναι συνέπεια σοβαρής αμφισβήτησης ή αβεβαιότητας είτε σε σχέση με τις νομικές είτε με τις πραγματικές προϋποθέσεις των δικαιωμάτων του εργοδοτούμενου. Ακριβώς εν προκειμένω η υπογραφή του εγγράφου καταδεικνύει σαφή αποκρυστάλλωση δικαιωμάτων του εφεσείοντα τα οποία μάλιστα, ως υποδεικνύεται από το πρωτόδικο Δικαστήριο, εξασφαλίστηκαν πλήρως. (βλ. Σύγγραμμα Ατομικές Εργασιακές Σχέσεις του Ιωάννη Ληξουριώτη, 4η έκδ. σελ.63 κ.έ.). Στην προκείμενη περίπτωση, σαφώς προκύπτει από το λεκτικό της «δήλωσης» και τις διευκρινίσεις που έδωσε ο μάρτυρας της Εργοδότριας Εταιρείας, ότι με την υπογραφή της δεν υποδηλώνεται η απεμπόληση ή η παραίτηση του Αιτητή από το δικαίωμα να διεκδικήσει τις αποζημιώσεις που δικαιούται με βάση τον Νόμο για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης του. Κατά την εκτίμηση μας η φράση «ουδεμία άλλη απαίτηση έχω εναντίον του εργοδότη μου και ή των άλλων ιδιοκτητών ή αξιωματούχων της και ή άλλως πως και εμποδίζομαι να εγείρω οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον οποιουδήποτε απ' αυτούς» θα πρέπει να ερμηνευτεί σε συνάρτηση και κατ' αναλογία με τα όσα του έχουν καταβληθεί και που αφορούν ποσά που αποκρυσταλλώθηκαν κατά τη διάρκεια της απασχόλησης του, όπως δεδουλευμένοι μισθοί, 13ος μισθός και αναλογία ετήσιας άδειας και όχι με οποιαδήποτε άλλα ποσά που σχετίζονται με τον τερματισμό της απασχόλησης του και διέπονται από τις πρόνοιες του Ν. 24/
2. Για όλα τα πιο πάνω η προδικαστική ένσταση δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. (ii) Οι συνθήκες τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζων, και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόληση του ετερματίσθη: (α)............................................................................................................ (β)............................................................................................................ (γ) Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίαν της επιχειρήσεως: (i) εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιασδήποτε άλλης αλλαγής εις τας μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμόν των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (ii) αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τας αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων (iii) καταργήσεις τμημάτων (iv) δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών (v) ελλείψεων παραγγελιών ή πρώτων υλών (vi) σπάνεως μέσων παραγωγής, και (vii) περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως Προφανώς από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, το ζητούμενο στην προκείμενη περίπτωση είναι η τεκμηρίωση συνθηκών πλεονασμού λόγω περιορισμού του όγκου εργασίας της Εργοδότριας Εταιρείας με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 18(γ) (vii) του Νόμου. Σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, για να διαπιστωθεί η πραγματική μείωση του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος των εργασιών της στη διάρκεια των τελευταίων ετών πριν από την απόλυση. Το Δικαστήριο στηριζόμενο πάντοτε επί αντικειμενικών κριτηρίων, θα πρέπει να διαπιστώσει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης κατά πόσο υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου εργασιών της επιχείρησης του Εργοδότη κατά τον ουσιώδη χρόνο, σε βαθμό που λογικά να κρίνεται δικαιολογημένη η απόλυση λόγω πλεονασμού. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Α. Ιάσωνος Λτδ ν. Χρίστου κ.α.

(1994)1Α.Α.Δ. 703, 706: «Εποχιακή ή περιοδική μείωση του όγκου εργασίας η οποία αφήνει ανεπηρέαστο τον όγκο της εργασίας, επιμετρούμενο μέσα στο συνήθη κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας του εργοδότη, δε συνιστά λόγο για τον τερματισμό της απασχόλησης λόγω πλεονασμού. Ο όγκος των εργασιών επιχείρησης έχει όχι μόνο εποχιακές αλλά και καθημερινές αυξομειώσεις και διακυμάνσεις. Αν γινόταν δεχτή η θέση των εφεσειόντων, θα διανοιγόταν η οδός για την καταστρατήγηση του οικοδομήματος του νόμου που συναρτά τον πλεονασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα της επιχείρησης. Ο όγκος εργασίας προσδιορίζεται με βάση σταθερό παρονομαστή που αντανακλά τον όγκο της εργασίας του εργοδότη στο πλαίσιο του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και αυτή η σημασία που ενέχει ο όρος "όγκος εργασίας" στο πλαίσιο του Άρθρου 18(γ)(vii) του Ν. 24/67 (όπως έχει τροποποιηθεί).» Στην υπόθεση Κώστα Χατζηχριστοφή ν. Πιερή Γεωργίου κ.α

(2002)1Β Α.Α.Δ. 873, διευκρινίζεται πως όταν ο Νόμος αναφέρεται σε «περιορισμό του όγκου εργασίας» σαφώς εννοεί περιορισμό ή μείωση του όγκου εργασίας του συγκεκριμένου εργοδότη, δηλαδή της επιχείρησης και όχι μείωση του όγκου εργασίας του εργοδοτούμενου. Με ποια μέσα ή αξιόπιστα στοιχεία ο Εργοδότης δύναται να αποδείξει τον περιορισμό του όγκου εργασιών της επιχείρησης του, στην Σωτήρης Χρυσά-νθου κ.α. ν. Petros Pitsillis (Glass Market) Ltd κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 383, επισημαίνεται ότι οι ισολογισμοί και άλλα λογιστικά στοιχεία που αφορούν τον κύκλο εργασιών του εργοδότη μπορεί να είναι σημαντικά στοιχεία προς απόδειξη τέτοιας μείωσης του κύκλου εργασιών του ώστε να δικαιολογούν συμπέρασμα πλεονασμού, δεν είναι όμως τα μόνα και αποκλειστικά στοιχεία που μπορούν να συνιστούν τέτοια μαρτυρία, ώστε να περιορίζεται νομολογιακά το είδος της μαρτυρίας που ενδεχόμενα να τεκμηρίωνε πλεονασμό. Επίσης στην Κώστας Τρύφωνος ν. Takis Vashiotis Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1953, υιοθετείται η άποψη του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η ζημιά μιας επιχείρησης, και μάλιστα η λογιστική, μπορεί να οφείλεται σε πληθώρα λόγων άσχετων με τον όγκο εργασίας της, ενώ αν και ο όγκος εργασίας (που δεν ορίζεται στον Νόμο) επίσης είναι συνάρτηση πολλών παραμέτρων, η αξία των εργασιών που έχουν διεξαχθεί ασφαλώς συνιστά ορθή, αν όχι την ορθότερη, ένδειξη τούτου. Σύμφωνα με την Αγγλική απόφαση Murray v. Fayle Ltd [1999] 3 All E.R. 769, αν δεν υπήρξε μαρτυρία που βάσιμα θα μπορούσε να τεκμηριώσει την ύπαρξη συγκεκριμένων οικονομικών περιστάσεων, δεν παρίσταται ανάγκη εξέτασης του κατά πόσον η απόλυση της εργοδοτούμενης οφειλόταν αποκλειστικά ή κυρίως στις οικονομικές περιστάσεις του εργοδότη. Στην προκειμένη περίπτωση τα μοναδικά στοιχεία που επικαλέστηκε η Εργοδότρια Εταιρεία για υποστήριξη των θέσεων της είναι οι Οικονομικές καταστάσεις για τα έτη 2017 μέχρι

1. Στις Οικονομικές καταστάσεις του 2017 περιλαμβάνονται και τα αποτελέσματα του προηγούμενου χρόνου. Από τα εν λόγω αποτελέσματα φαίνεται ότι κατά το έτος 2017 ο κύκλος εργασιών της Εταιρεία ήταν κατά δυόμιση φορές μεγαλύτερος από τον κύκλο εργασιών του προηγούμενου χρόνου και ότι το 2018 παρουσίασε περαιτέρω αύξηση κατά 13,30% σε σύγκριση με το
2. Το 2019 παρουσίασε μείωση κατά 21% σε σύγκριση με το 2018 και 8,8% σε σύγκριση με το
3. Επίσης ο συνήθης κύκλος εργασιών της Εταιρείας τα τελευταία τρία χρόνια (2017-2019) κυμαινόταν στις €486,
4. Αν συμπεριλάβουμε και το 2016 ο συνήθης κύκλος εργασιών μειώνεται ακόμη περισσότερο και κυμαίνεται στα €413,
5. Από τα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης είναι επίσης φανερό ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε δύο μήνες πριν το τέλος του 2019 και δη σε περίοδο κατά την οποία η Εταιρεία δεν είχε ενώπιον της τα αποτελέσματα του συγκεκριμένου έτους. Δεν τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία πέραν των Οικονομικών καταστάσεων. Συνεπώς τα μόνα στοιχεία που είχε ενώπιον της η Εργοδότρια Εταιρεία κατά τον χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης ήταν οι Οικονομικές καταστάσεις για τα έτη 2016 -
6. Σε κάθε περίπτωση όμως, από τις εν λόγω Οικονομικές καταστάσεις δεν φαίνεται να υπήρξε, κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή, μείωση του κύκλου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας που δικαιολογούσε συνθήκες πλεονασμού λόγω περιορισμού του όγκου εργασίας. Τα έξοδα όπως και οι ζημιές που παρουσίαζε η Εταιρεία κατά τα έτη 2018 και 2019 φαίνεται να μειώθηκαν σε σύγκριση με το 2017 που προσελήφθη ο Αιτητής. Εν πάση περιπτώσει, όπως προκύπτει και μέσα από τη νομολογία, η ζημιά μιας Εταιρείας και πολύ περισσότερα τα έξοδα μπορεί να οφείλονται σε πληθώρα λόγων άσχετων με τον όγκο εργασίας της σε αντίθεση με την αξία των εργασιών της που αποτελεί την ορθή αν όχι την ορθότερη ένδειξη του. Για όλα τα πιο πάνω ομόφωνα καταλήγουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που τη βαρύνει και κατ' επέκταση δεν κατάφερε να αποδείξει στη βάση του άρθρου 18(γ)(vii) του Νόμου ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο απόλυσης του Αιτητή παρουσίαζε περιορισμό του όγκου εργασιών της επιχείρηση της. Υπολογισμός Αποζημιώσεων Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότρια Εταιρείας για 3 σχεδόν έτη και ότι οι εβδομαδιαίες απολαβές του, για σκοπούς αποζημίωσης, ανέρχονταν στα €545,
7. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή, τις απολαβές του, τη διάρκεια της απασχόλησης του καθώς και τους άλλους παράγοντες που απαριθμούνται στην Παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και για τους οποίους δεν δόθηκαν οποιαδήποτε στοιχεία, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογο να επιδικάσουμε στον Αιτητή υπό μορφή αποζημιώσεων το ποσό των €3.274,14 που αντιστοιχεί με απολαβές 6 εβδομάδων. Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας για το ποσό των €3.274,14 με νόμιμο τόκο από 28.5.2021 μέχρι τελικής εξόφλησης. Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας δικηγορικά έξοδα €1.300 με νόμιμο τόκο από 28.5.2021 μέχρι τελικής εξόφλησης πλέον ΦΠΑ επί των εξόδων. Η Αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίπτεται χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ Α. Λάμπρου, Μέλος Μ. Ρώσσης, Μέλος ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο