Κ. Χ. Ζ. ν. Α. Ζ. & Υιοί Λτδ, Αρ. Αίτησης: 525/15, 12/5/2023

(1)(EE), 8

(2), 8

(3)και 9 και Δ.64, στις αρχές του κοινοδικαίου και της επιείκειας, στην εν γένει πρακτική και νομολογία του Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στην Ένορκη Δήλωση του κ.Γ., ο οποίος είναι ο Εμπορικός Διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση, το περιεχόμενο της οποίας είναι το ακόλουθο: « .....

1. Στις 22/12/2022 καταχωρήθηκε εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, Έφεση εναντίον της Απόφασης, η οποία έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, παρότι δεν μπορεί να γίνει πρόγνωση προς τούτο με βεβαιότητα στο παρόν στάδιο χωρίς περαιτέρω συζήτηση και ανάπτυξη του θέματος για τυχόν επιτυχία της Έφεσης. Επισυνάπτω αντίγραφο της εν λόγω Έφεσης, όπως καταχωρήθηκε και αναμένεται να λάβει αριθμό, ως Παράρτημα
2. 4.Στην παρούσα υπόθεση, όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας: α)το Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, παρόλο ότι ο Αιτητής/Καθ' ου η Αίτηση συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο που παρείχε νόμιμη δικαιολογία στην Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια να τον απολύσει άμεσα, τελικά η απόλυση του Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση ήταν καταχρηστική και παράνομη, λόγω του ότι η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια απέλυσε τον Αιτητή/Καθ' ου η Αίτηση μετά από ένα και πλέον μήνα από τα γεγονότα που της έδιναν το σχετικό δικαίωμα, β)το Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια/Καθ' ης η Αίτηση δεν άσκησε το δικαίωμα της σε απόλυση εντός λογικού χρόνου μετά το γεγονός που της έδωσε αυτό το δικαίωμα, με βάση το άρθρο 5(ε) του περί Τερματισμού της Απασχόλησης Νόμου 1967 αλλά και ότι η μεσολάβηση του χρονικού διαστήματος από την απόφαση της απόλυσης του Αιτητή/Καθ' ου η Αίτηση μέχρι την κοινοποίηση της σε αυτόν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια εγκατέλειψε το δικαίωμα της σε απόλυση, με βάση το ίδιο άρθρο και γ)το Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση του κατά πόσον ο Αιτητής/ Καθ' ου η Αίτηση απολύθηκε εντός «λογικού χρονικού διαστήματος», όπως προνοεί το άρθρο 5(ε) του περί Τερματισμού της Απασχόλησης Νόμου 1967, δεν ασχολήθηκε και δεν έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι ο Εφεσίβλητος/ Αιτητής/ Καθ' ου η Αίτηση βρισκόταν σε διαθεσιμότητα κατά την περίοδο 8/10/14 - 14/11/14, κατά την οποία δεν βρισκόταν στον χώρο εργασίας του ούτε και ασκούσε τα καθήκοντα του και δεν υπήρξε από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, οποιαδήποτε συμπεριφορά η οποία να δείχνει, να δικαιολογεί και να υποστηρίζει τη θέση ότι αυτή εγκατέλειψε το δικαίωμα της σε απόλυση του Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση. 5.Επιπλέον, όπως επίσης με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, το Δικαστήριο λανθασμένα επιδίκασε όλα τα έξοδα της υπόθεσης υπέρ του Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, παραβλέποντας την ιδιαιτερότητα και το σύνολο των περιστατικών που οδήγησαν στην κατάληξη του Δικαστηρίου και που δικαιολογούσαν απόκλιση από τον κανόνα επιδίκασης των εξόδων υπέρ της πλευράς που έχει επιτύχει. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο λανθασμένα δεν έλαβε υπόψη ότι η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας έγινε εξ ολοκλήρου αποδεκτή από το Δικαστήριο, το οποίο αναγνώρισε ότι στην παρούσα υπόθεση η συμπεριφορά του Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση παρείχε νόμιμη δικαιολογία στην Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια να τον απολύσει άμεσα. 6.Σε περίπτωση που εκτελεστεί η Απόφαση πριν την εκδίκαση της πιο πάνω Έφεσης, αν επιτύχει η Έφεση δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη, για τους λόγους που θα αναφέρω πιο κάτω και η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια ουσιαστικά θα μείνει άνευ ουσιαστικής θεραπείας, με την Έφεση να καταστεί αναποτελεσματική. 7.0 Αιτητής/ Καθ' ου η Αίτηση δεν είναι φερέγγυος ούτε αξιόχρεος, έχοντας μάλιστα κριθεί μη αξιόπιστος από το Δικαστήριο. Όπως ο ίδιος δήλωσε ενόρκως στη Γραπτή του Δήλωση ημερομηνίας 12/11/2021, ο ίδιος εργάζεται σε πρακτορείο στοιχημάτων, είναι παντρεμένος και έχει και ένα ανήλικο τέκνο. Το ύψος του ποσού το οποίο επιδικάστηκε υπέρ του Αιτητή/Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, είναι τέτοιο που, με βάση τις συνθήκες διαβίωσης του τις οποίες έχει υπόψη της η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, αυτός δεν θα μπορεί να καταβάλει πίσω στην Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια το επιδικασθέν εναντίον της ποσό αλλά ούτε και μέρος αυτού. 8.Αντιθέτως, η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια, είναι μεγάλη Εταιρεία, αξιόπιστη, αξιόχρεη, φερέγγυα και με οικονομική επάρκεια που λειτουργεί από το 1975 και ως εκ τούτου, ακόμα και μετά την έκδοση της απόφασης στην Έφεση θα είναι αναμφισβήτητα σε θέση να καταβάλει το επιδικασθέν ποσό στον Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση, εάν αυτό καταστεί αναγκαίο. 9.Επιπλέον, η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια, είναι διατεθειμένη και έτοιμη, να καταθέσει τραπεζική εγγύηση, για το επιδικασθέν ποσό, η οποία θα διασφαλίζει τον καρπό της επιτυχίας του Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση, στην περίπτωση εκείνη, που η Έφεση της εναντίον της Απόφασης, αποτύχει. Με τον τρόπο αυτό, σε περίπτωση που εκδοθεί από το Δικαστήριο το αιτούμενο διάταγμα και αποτύχει η Έφεση, το επιδικασθέν υπέρ του Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση ποσό θα είναι πέραν του δέοντος εξασφαλισμένο ενώ αντίθετα εάν το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί και η Έφεση επιτύχει η Καθ' ης η Αίτηση/ Αιτήτρια θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. 10.Εξ όσων συμβουλεύομαι από τους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, η πληρωμή στον Αιτητή/ Καθ' ου η Αίτηση του επιδικασθέντος ποσού πριν από την ολοκλήρωση της Έφεσης, δημιουργεί ορατό κίνδυνο, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης να μην μπορεί η Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια να επανακτήσει τα καταβληθέντα, με αποτέλεσμα να εκμηδενίζεται η αποτελεσματικότητα του ένδικου μέσου της Έφεσης. 11.Εξ όσων αναφέρω πιο πάνω, αληθινά πιστεύω και εξ όσων με πληροφορούν οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας, είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αναστολής, καθότι εάν δεν ανασταλεί και συνεπώς εκτελεστεί η Απόφαση, δεν θα μπορεί να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη εάν επιτύχει η Έφεση της Καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτριας. 12.Εξ όσων με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Καθ' ης η αίτηση/Αιτήτριας, δεν υπάρχει καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης εφόσον αυτή καταχωρήθηκε αμέσως μετά την καταχώρηση της Έφεσης. ............» Η αίτηση αντίκρισε την ένσταση του Αιτητή, η οποία βασίζεται στον περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο του 1967 ως έχει τροποποιηθεί, άρθρα 2, 30 και 31, στον περί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμο του 1967, άρθρο 12(11Α), στον περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικό Κανονισμό Κ.Κ.2, 10, 11, 12, 15, 16 κα 17, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, άρθρα 2, 32 και 47, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, άρθρα 2 και 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.35 Θ.Θ. 18 και 19, Δ.40 Θ.Θ.7 και 11, Δ.48 Θ.Θ.1, 2 και 9 και Δ.64 και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών των Δικαστηρίων. Οι λόγοι που προβάλλονται στην εν λόγω ένσταση είναι οι ακόλουθοι: «
3. Η Έφεση που ασκήθηκε δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα για συμμόρφωση στην απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου.
4. Η Έφεση που ασκήθηκε δεν έχει ισχυρή βάση.
5. Η Έφεση δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας και μέχρι την εκδίκασή της θα υπάρξει μεγάλη καθυστέρηση.
6. Η απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών αφορά υπόθεση που καταχωρήθηκε το 2015, δηλαδή 8 έτη μέχρι σήμερα.
7. Η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει προσβάλλει ευρήματα του Δικαστηρίου.
8. Η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει είναι εκδικητική.
9. H Έφεση ουδέποτε επιδόθηκε στον αιτητή/καθ' ου η αίτηση.
10. H εκτέλεση απόφασης αφορά αποζημιώσεις και/ή περιουσία του αιτητή/καθ' ου η αίτηση η οποία προστατεύεται από το Νόμο και το Σύνταγμα.
11. H καθ' ης η αίτηση/αιτήτρια δεν θα υποστεί καμία ζημία.» Η ακρόαση της παρούσας αίτησης προχώρησε με το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς να αντεξεταστεί οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους με τις αγορεύσεις τους. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών ρυθμίζεται από τον περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, Κ.1/99 (στο εξής «Οι Κανονισμοί»). Με τον Κανονισμό 11 παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια «να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα αναγκαίο για τους σκοπούς της υπόθεσης ή την ολοκλήρωση της». Σύμφωνα με τον Κ.12

(1)των Κανονισμών «ενδιάμεση αίτηση υποβάλλεται εγγράφως, είναι σύμφωνη και περιέχει τις λεπτομέρειες που περιγράφονται στον Τύπο 6». Προς συμπλήρωση του θεσμικού πλαισίου που καθιερώνουν οι εν λόγω Κανονισμοί, στον Κ.17 προβλέπεται ότι «Για οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στον παρόντα Κανονισμό για την ακολουθητέα διαδικασία και λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του συνοπτικού χαρακτήρα της διαδικασίας που προβλέπεται στον παρόντα Κανονισμό, θα εφαρμόζονται, τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού». Ο Κ.17 δηλαδή, ως είναι διατυπωμένος, επιτάσσει στο Δικαστήριο όπως εφαρμόζει κατ' αναλογία τις διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας εκεί που δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους Κανονισμούς. Για το υπό εκδίκαση ζήτημα δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στους εν λόγω Κανονισμούς και συνεπώς εφαρμόζεται η Δ.35 Θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία έχει ως εξής: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.»[1] Οι αρχές που διέπουν την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή έχουν αποφασιστεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. σελ. 1147, αναφέρθηκαν τα εξής: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591 αναφέρθηκαν τα εξής στις σελ. 594 και 595: «Δεν είναι πρόθεσή μας να σχολιάσουμε τους λόγους έφεσης για να συναγάγουμε συμπεράσματα που άπτονται του επίδικου θέματος. Δεν χρειάζεται. Όπως επαναβεβαιώθηκε πρόσφατα στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε I. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ABP Holdings Ltd και Άλλος ν. Κιταλίδη και άλλων, ημερ. 20/4/94.» Στην υπόθεση Penderhil Holdings Limited κ.α. ν. Κλουκινά κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 1921 λέχθηκαν τ' ακόλουθα: «Με βάση τη νομολογία που ερμήνευσε την πιο πάνω διάταξη (βλ. μεταξύ άλλων Katarina Shipping Inc. v. The Cargo on Board the Ship "Poly"

(1978)1 C.L.R. 355, Essex Overseas Trade Services Ltd v. Legend Shipping Co. Ltd. a.o.

(1981)1 C.L.R. 263, "Phoenix" Greek General Insurance Co. S.A. v. Al Khalaf Exhibition

(1981)1 C.L.R. 673. Mavrochanna a.o. v. Michael

(1984)1 C.L.R. 760, Aristidou v. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, E.Y.R.I.K. a.o v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, Ιωσηφάκης ν. Αρτιστοδήμου

(1990)1. Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Α.Β.Ρ. Holdings Ltd. κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 1)

(1994)1. Α.Α.Δ. 287, Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 797 και Σάββα ν. Υπουργού Δικαιοσύνης (αρ. 1)

(2002)1 Α.Α.Δ. 195) το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους εξής παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης: (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του. (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας (Βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου πιο πάνω). Στην υπόθεση Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου, πιο πάνω, σελ. 288, ο Δικαστής (όπως ήταν τότε) Πικής διατύπωσε τους πιο κάτω παράγοντες ως εξής: «Δύο είναι οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την αναστολή πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Πρώτο, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου και την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διάδικου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι δυο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.» Όπως λέχθηκε στην υπόθεση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. Του πλοίου S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.A.Δ. 955 η «αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μη καταστεί μάταιη η κατ' έφεση δικαίωση γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής.». Στην υπόθεση M.C. Michael Developments Ltd ν. Λούλη κ.α., Πολ. Εφ. 10/19, ημερ. 29/1/20 επαναλήφθηκαν οι πιο πάνω αρχές και αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Η παρούσα αίτηση βασίζεται στον Κ. 18 της Δ.35 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Με αυτόν, τονίζεται, πρωτίστως, ότι η έφεση δεν επενεργεί προς αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που αποτελεί το αντικείμενό της. Στη συνέχεια δε, προβλέπεται ότι το δικαστήριο δύναται να διατάξει την αναστολή εκτέλεσής της, δίνοντας, συγχρόνως, οδηγίες, προς διασφάλιση του λαβείν του επιτυχόντος, πρωτοδίκως, διαδίκου, σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης. Η πιο πάνω εξουσία, εμφανώς, είναι διακριτικής φύσεως. Κατά την άσκησή της, επιδιώκεται η στάθμιση του δικαιώματος του καθ' ου η αίτηση, εφεσίβλητου, για άμεση απόλαυση του αποτελέσματος της υπέρ του απόφασης και του αντίστοιχου δικαιώματος του αιτητή, εφεσείοντος, για καταχώριση έφεσης, προς ανατροπή της. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει αναγνωρίσει δύο βασικούς παράγοντες, οι οποίοι, εφόσον συντρέχουν, είτε και οι δύο είτε οποιοσδήποτε από αυτούς, δυνατό να δικαιολογούν την άσκηση της εν λόγω εξουσίας υπέρ του αιτητή.» Στην προκειμένη περίπτωση, το κύριο επιχείρημά των Καθ' ων η αίτηση επί του οποίου βασίζουν της αιτούμενες θεραπείες, ως αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση του κ.Γ., είναι η πεποίθησή τους για βάσιμες και καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης. Όμως, όπως αναφέρουμε ανωτέρω, σε σχέση με τις προοπτικές επιτυχίας έφεσης, έχει πλειστάκις υποδειχθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ο παράγοντας αυτός είναι μεν σχετικός αλλά οριακής σημασίας. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των λόγων έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζον και αποφασιστικός παράγοντας για την επιτυχία αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης (βλ. υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω)) και για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υφίστανται ειδικές περιστάσεις (βλ. υπόθεση Aristidou v.Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649[2]). Στην προκειμένη περίπτωση, η θέση των Καθ' ων η αίτηση σε σχέση με τις καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης που καταχώρησαν δεν καθιστούν δυνατή με βεβαιότητα την πρόγνωση της έκβασης της εν λόγω έφεσης και συνεπώς, στην παρούσα περίπτωση δεν μπορεί αυτός να είναι ο καθοριστικός παράγοντας που το Δικαστήριο θα μπορούσε να λάβει υπόψη για έκδοση διατάγματος αναστολής της απόφασης. Πέραν από αυτό τον ισχυρισμό τους, οι Καθ' ων η αίτηση στη συνέχεια ισχυρίζονται ότι θεωρούν ότι εάν δεν εκδοθεί διάταγμα για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δεν θα δυνηθούν να αποκτήσουν το ποσό σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, εφόσον ο Αιτητής δεν είναι φερέγγυος, εργάζεται σε πρακτορείο στοιχημάτων, είναι νυμφευμένος και έχει ένα ανήλικο τέκνο. Οι Καθ' ων η αίτηση δηλώνουν ότι οι ίδιοι είναι φερέγγυοι και διατεθειμένοι να καταθέσουν τραπεζική εγγύηση για το επιδικασθέν ποσό. Με βάση τα ανωτέρω, θεωρούμε ότι δεν δημιουργούνται συνθήκες οι οποίες να αφήνουν αυξημένο ενδεχόμενο για να χαθεί η σημασία της έφεσης σε περίπτωση που αυτή κερδηθεί αφήνοντας τους Καθ' ων η αίτηση χωρίς αντίκρισμα. Πέραν από τα πιο πάνω, σημειώνουμε ότι η αίτηση στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών καταχωρήθηκε την 12/11/15, δηλαδή εδώ και σχεδόν 7 ½ χρόνια. Στην υπόθεση Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ ν. Τυρίμος κ.α, Πολ. Εφ. 87/19, ημερ. 9/6/21, αναφέρθηκε ότι: «Υπάρχουν τω όντι ειδικές περιστάσεις που λειτουργούν υπέρ του καθ΄ου η αίτηση κατ΄εφαρμογήν της αρχής, ότι ένας διάδικος πρέπει να καρπούται αμέσως το όφελος από τη δικαστική απόφαση υπέρ του. Αυτές οι περιστάσεις είναι φυσικά ο διαρρεύσας χρόνος εάν συνυπολογισθεί το σύνολο της δικαστικής διαδικασίας και το γεγονός ότι η απόφαση εξεδόθη το 2019 και παραμένει ανικανοποίητη. Η αρχή αυτή ενέχει μια δική της δυναμική συναρτώμενη με την ισχύ του δικαίου. Από την άλλη δεν μπορεί να αγνοηθεί ο παράγοντας της ανάγκης η έφεση να μην παραμείνει χωρίς αντικείμενο, εάν ο εφεσίβλητος, σε περίπτωση τελικής αποτυχίας του, εμφανώς δεν έχει τα μέσα επιστροφής ενός τέτοιου μεγάλου ποσού απόφασης. Κάτι που εν προκειμένω συμβαίνει, αφού όπως εξηγήσαμε, δεν επιχειρήθηκε καν ενόρκως να γίνει άλλη εισήγηση, οπότε δεν ισχύουν αυτά που λέχθηκαν στη Πολ.εφ.273/19 Χ΄Ιωάννου ν. Gordian Holdings Ltd, 8.9.2020.» Οι Καθ' ων η αίτηση απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος που τους βαραίνει και να καταδείξουν «εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να ανακοπεί η φυσιολογική εξέλιξη εκτέλεσης μιας απόφασης». (Βλ. υπόθεση Μάρκου κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Εφ. Ε50/19 κ.α, ημερ. 21/12/20). Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται ομόφωνα. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος του Αιτητή και σε βάρος των Καθ΄ ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής. (Υπ.) ............................................... (Υπ.) ................................................. Ι. Νεοφύτου, Μέλος. Κ. Χρίστου, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Σε μετάφραση: «Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθη.» [2]Στην εν λόγω υπόθεση λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ.652: «It is well settled that special circumstances should exist justifying the stay of execution of a judgment and that such circumstances do not appear to include contentions that the judgment in respect of which an appeal has been made is against the weight of evidence or that there was no evidence to support it or that there has occurred a misdirection in law (see Monk v. Bartram, [1891] 1 Q.B.D. 346). It was, furthermore, stressed in Chester v. Powell, 1 T.L.R. 390, that stay of execution pending appeal will not be granted unless it can be shown that irreparable mischief may be done by refusing it.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο