ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. LAIKO COSMOS TRADING LIMITED κ.α., Αρ. Αίτησης: 234/2022, 15/12/2023

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967 (Ν.24/67) όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αποδείξουν ότι η απόλυσή του οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») με βάση το άρθρο 16

(1)του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 με τους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις και ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος και οφείλεται σε λόγους πλεονασμού. Το Ταμείο με την έγγραφο εμφάνισή του ισχυρίζεται ότι η αίτηση του Αιτητή για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί από τα στοιχεία που υπάρχουν ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Με βάση τα δικόγραφα τα πιο κάτω γεγονότα είναι παραδεκτά: α) Ο Αιτητής εργαζόταν στους Καθ' ων η Αίτηση 1 ως Πωλητής από την 01/10/1996 μέχρι τις 30/11/2020, ημερομηνία κατά την οποία οι Καθ' ων η Αίτηση 1 τερμάτισαν την απασχόλησή του μονομερώς προβάλλοντας λόγους πλεονασμού. β) Κατά τον χρόνο απόλυσής του ο μηνιαίος μισθός του Αιτητή ανερχόταν σε €1.468,

1. Ο Αιτητής κατά την απασχόλησή του στους Καθ' ων η Αίτηση 1 λάμβανε 13ο μισθό ίσο με ένα ακάθαρτο μηνιαίο μισθό και 14ο μισθό €950,
2. Για σκοπούς του Νόμου, οι εβδομαδιαίες απολαβές του Αιτητή ανέρχονταν στο ποσό των €385,
3. γ) Ο Αιτητής στις 28/07/2022 ημερομηνία που καταχώρησε την παρούσα αίτησης ήταν 56 ετών. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή, έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης[1]. Πιο συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε νόμιμα για λόγους πλεονασμού βάσει των προβλεπόμενων στα άρθρα 5 και 18 του Νόμου. Την ημέρα της ακρόασης η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν θα προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών τους που περιέχονται στο έγγραφο εμφανίσεώς τους αναφορικά με τους λόγους απόλυσης του Αιτητή. Με βάση αυτή τη δήλωση της δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση 1, το μαχητό τεκμήριο που προνοεί ο Νόμος για παράνομη απόλυση του Αιτητή δεν ανατράπηκε και συνακόλουθα ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή θεωρείται αδικαιολόγητος και παράνομος. Ενόψει των πιο πάνω ο δικηγόρος του Αιτητή ζήτησε άδεια να αποσύρει την αίτηση εναντίον του Ταμείου. Το Δικαστήριο έδωσε την άδεια και η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίφθηκε χωρίς έξοδα. Ο νομοθέτης για την προστασία του δικαιώματος της εργασίας έχει θεσπίσει τον Νόμο ο οποίος προβλέπει ότι στην περίπτωση που μια απόλυση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στη βάση των διατάξεων του Νόμου, ο εργοδότης υποχρεούται όπως καταβάλει αποζημίωση στον εργοδοτούμενο, η οποία αποζημίωση καθορίζεται σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου (βλ. άρθρο 3 του Νόμου και Πρώτο Πίνακα του Νόμου). Ο Αιτητής πρόσφερε τη μαρτυρία του για να καθοριστεί το ποσό των αποζημιώσεων που δικαιούται δυνάμει του Νόμου. Η εν λόγω μαρτυρία ήταν η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας. Ο Αιτητής καταθέτοντας ανέφερε ότι από το 2015 είναι διαζευγμένος. Ότι έχει τρία παιδιά τα οποία το 2020 που απολύθηκε ήταν ενήλικα. Ότι τον Μάιο του 2020 είχε αγοράσει με δάνειο ένα αυτοκίνητο αλλά όταν απολύθηκε αναγκάστηκε να το πωλήσει γιατί δεν μπορούσε να πληρώνει τη δόση του. Ότι σήμερα έχει ένα δάνειο ύψους €15.548,00 και πληρώνει δόση €365,00 μηνιαίως (Τεκμήριο 5). Είπε ότι είναι πολύ πικραμένος και απογοητευμένος με τον τρόπο που έγινε η απόλυσή του. Διερωτήθηκε πώς γίνεται να είναι τον Ιούλιο του 2017 ίσως ο καλύτερος υπάλληλος των Καθ' ων η Αίτηση 1 και να του δοθεί επιστολή προαγωγής (Τεκμήριο 1) και λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 2020 να του δοθεί επιστολή παρατήρησης/προειδοποίησης (Τεκμήριο 2) και λίγους μήνες αργότερα να απολυθεί με το Τεκμήριο
4. Ήταν η θέση του ότι απολύθηκε εσκεμμένα με σκοπό να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα, αφού λίγους μήνες πριν την απόλυσή του προσλήφθηκε συγγενής του Επαρχιακού Γραμματέα της ΠΕΟ τον οποίο αυτός εκπαίδευσε και ο οποίος μετά την απόλυσή του πήρε τη θέση του ως πωλητής. Ισχυρίστηκε ότι λόγω του ότι όταν απολύθηκε ήταν περίοδος που υπήρχαν προβλήματα λόγω της πανδημίας του Covid- 19 οι δουλειές ήταν ανύπαρκτες. Ότι γράφτηκε άνεργος σε ηλικία 55 ετών και ότι λόγω της ηλικίας του δεν μπορούσε να βρει εργασία αφού σε όσα ραντεβού πήγε για δουλειά του έλεγαν ότι είναι πολύ μεγάλος. Ότι εδώ και δύο χρόνια εργάζεται σε μια άλλη εταιρεία με μηνιαίο μισθό €1.000,00 (Τεκμήριο 4). Ο Αιτητής δεν αντεξετάστηκε από την δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση
5. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα δικαιούτο το ποσό που αντιστοιχεί στις απολαβές 71,5 εβδομάδων, ήτοι €27.556,10 (71,5 Χ €385,40) ως αποζημίωση από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να του επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €40.081,60 (104 Χ €385,40). Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σημειώνονται τ' ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» (Βλέπε επίσης Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου

(2006)1 Α.Α.Δ. 625, Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη

(2014)1Β Α.Α.Δ. 1829.) Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Παρά το ότι η μαρτυρία του Αιτητή παρέμεινε αναντίλεκτη αξιολογώντας την εντοπίσαμε τις πιο κάτω αδυναμίες: (α) Ο Αιτητής ενώ μας ανέφερε ότι γράφτηκε άνεργος και ότι δεν βρήκε εργασία για κάποιο διάστημα, δεν προσκόμισε οποιαδήποτε σχετικά στοιχεία ούτε μας ανέφερε κατά πόσον έλαβε οποιοδήποτε ποσό ως επίδομα ανεργίας. Περαιτέρω δεν μας ανέφερε ξεκάθαρα και με σαφήνεια πότε προσλήφθηκε στη νέα του εργασία και ποιες είναι ακριβώς οι συνολικές απολαβές του σε αυτήν αφού δεν μας ανέφερε κατά πόσον λαμβάνει 13ο και 14ο μισθό ή αν έχει οποιαδήποτε άλλα ωφελήματα και ποιος είναι ο ακάθαρτος μηνιαίος μισθός του (το Τεκμήριο 4 που κατέθεσε προς απόδειξη του ισχυρισμού του ότι λαμβάνει €1.000,00 είναι απόδειξη εμβάσματος από τον νέο εργοδότη του στον τραπεζικό του λογαριασμό ως μισθός για τον Νοέμβριο του 2023 και όχι κατάσταση μηνιαίων αποδοχών). Ακόμη ο Αιτητής δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα και με σαφήνεια στις προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης κατάλληλης εργασίας και ενώ ανέφερε ότι όπου αποτάθηκε τον απέρριπταν λόγω ηλικίας δεν έθεσε ενώπιόν μας οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία ή οποιεσδήποτε σαφείς λεπτομέρειες που να επιβεβαιώνουν τη θέση του. Το γεγονός ότι ο Αιτητής ενεγράφη άνεργος δεν μπορεί από μόνο του να αποδείξει ότι αναζητούσε εργασία[2]. (β) Ενώ ο Αιτητής κατέθεσε το Τεκμήριο 1 ισχυριζόμενος ότι με αυτό έλαβε προαγωγή, δεν μας εξήγησε ποια ήταν η προαγωγή που έλαβε. Περαιτέρω από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αξιολογώντας την απόδοσή του του παραχώρησαν αύξηση στον μηνιαίο μισθό του και ότι δεν του έδωσαν προαγωγή. Ο Αιτητής δεν μας ανέφερε ποιο ήταν αυτό το ποσό της αύξησης. Το γεγονός ότι δεν τέθηκε ενώπιόν μας το ποσό της αύξησης που έλαβε ο Αιτητής σε συνδυασμό με την αναφορά στο Τεκμήριο 1 ότι υπάρχουν περιθώρια για ψηλότερη απόδοση μας εμποδίζει από το να δεχτούμε τη θέση του Αιτητή ότι ήταν ίσως ο καλύτερος υπάλληλος των Καθ' ων η Αίτηση 1 το

1. Σημειώνουμε ότι ο Αιτητής δεν μας ανέφερε τις προοπτικές ανέλιξης που θα είχε αν παρέμενε στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση
2. Ακόμη παρατηρούμε ότι ενώ η γραπτή παρατήρηση που δόθηκε στον Αιτητή τον Ιούλιο του 2010 (Τεκμήριο 2) ήταν αρκετά λεπτομερής σε σχέση με τα παράπονα που είχαν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 από αυτόν, ο Αιτητής δεν έθεσε μαρτυρία ενώπιόν μας που να δεικνύει ότι απάντησε στην εν λόγω παρατήρηση, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς των Καθ' ων η Αίτηση
3. Ούτε ο Αιτητής έθεσε ενώπιόν μας οποιαδήποτε σαφή και συγκεκριμένη μαρτυρία που να δεικνύει ότι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 δεν ευσταθεί και ότι δόθηκε κακόπιστα. Ο Αιτητής ενώ μας ανέφερε ότι στην ουσία αντικαταστάθηκε από άλλο πρόσωπο το οποίο είναι συγγενής του Επαρχιακού Γραμματέα της ΠΕΟ και απέδωσε την απόλυσή του στο γεγονός της εν λόγω πρόσληψης, δεν μας ανέφερε ποια είναι η σύνδεση του Επαρχιακού Γραμματέα της ΠΕΟ με τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και για ποιο λόγο η κατ' ισχυρισμό αντικατάστασή του με το εν λόγω πρόσωπο συνδέεται με τον Επαρχιακό Γραμματέα της ΠΕΟ. (γ) Σε σχέση με το δάνειο που έχει δεν προσκόμισε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο πέραν του Τεκμηρίου 5 το οποίο είναι, από ότι αντιληφθήκαμε, μια φωτογραφία κατάστασης του δανείου η οποία όμως δεν φέρει την ημερομηνία του υπολοίπου που αναφέρεται σε αυτή την κατάσταση. Λόγω των πιο πάνω αδυναμιών στη μαρτυρία του Αιτητή κρίνουμε ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτή και να προβεί σε συγκεκριμένα πραγματικά ευρήματα σχετικά με

(1)την υλική ζημιά και την απώλεια ανέλιξης και σταδιοδρομίας που υπέστηκε ο Αιτητής συνεπεία της απόλυσής του από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και

(2)τις πραγματικές συνθήκες απόλυσης του Αιτητή από τους Καθ' ων η Αίτηση 1. Παρατηρούμε ότι από την ενώπιόν μας μαρτυρία δεν προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 στιγμάτισαν με οποιοδήποτε τρόπο τον Αιτητή απολύοντας τον (αφού ο λόγος απόλυσης που αναφέρθηκε στην επιστολή απόλυσής του αφορούσε τους εργοδότες του και όχι τη δική του εργασιακή συμπεριφορά ή απόδοση) ώστε η απόλυσή του να έχει αρνητικές συνέπειες στις πιθανότητες για μελλοντική εργοδότησή του[3]. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη ότι ο Αιτητής: (α) απολύθηκε για λόγους που δεν αποδείχτηκαν ενώπιόν μας ότι ήταν νόμιμοι χωρίς όμως να αποδειχτεί ότι η απόλυσή του ήταν κακόπιστη, (β) εργάστηκε για 24 χρόνια στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση 1 (περίοδος που μπορεί να θεωρηθεί ως ιδιαίτερα μακρόχρονη), (γ) ήταν σχεδόν 55 χρόνων κατά την απόλυσή του (ηλικία που μπορεί να θεωρηθεί ως δύσκολη για εξεύρεση εργασίας αλλά και ηλικία που είναι μακριά από την ηλικία συνταξιοδότησης - σημειώνουμε ότι ενώ η μεγάλη ηλικία μπορεί να θεωρηθεί ως ένας παράγοντας που δυσκολεύει την ένταξη στην αγορά εργασίας και ως εκ τούτου λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο αλλά για να δοθούν όμως σημαντικά αυξημένες αποζημιώσεις ο εργοδοτούμενος οφείλει να αποδείξει ότι όντως στη δική του περίπτωση ο παράγοντας ηλικίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να μην καταφέρει να εργοδοτηθεί ξανά) και (δ) ελάμβανε πριν την απόλυσή του το ποσό των €385,40 εβδομαδιαίως, κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως του επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 80 εβδομάδων ήτοι €30.832,00 (80Χ€385,40). Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €30.832,00 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στον Αιτητή μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους και το υπόλοιπο ποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Δηλαδή ποσό €20.040,80 πλέον νόμιμο τόκο που αντιστοιχεί με τις απολαβές ενός έτους θα καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση 1, το δε υπόλοιπο ποσό €10.791,20 πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Τέλος επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 δικηγορικά έξοδα €1.750,00 πλέον Φ.Π.Α. (αν υπάρχει). (Υπ.) ............... Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής (Υπ.) ............. (Υπ.) ........... Μ. Μιλτιάδου, Μέλος Μ. Ψαρά, Μέλος ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προβλέπει ότι : "Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτούμενου τεκμαίρεται , μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων." [2] Θεμιστοκλέους ν. Elyssee Irrigation Ltd, Πολ. Έφεση 131/2012, ημερ.22/09/2017 λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Ο εφεσείων υποστηρίζει ότι η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου σε σχέση με το κριτήριο (γ) του άρθρου 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, ότι δεν ήταν σε θέση να εξακριβώσει τις συνέπειες που είχε η απόλυση του στη σταδιοδρομία του δεν συνάδει και δεν δικαιολογείται από τα γεγονότα που το Δικαστήριο έκανε αποδεκτά. Η βάση της εισήγησης ερείδεται στο εύρημα ότι ο εφεσείων ενεγράφη άνεργος και λάμβανε ανεργιακό επίδομα, το οποίο, κατά τον εφεσείοντα, «ερμηνεύεται ότι.αναζητούσε εργασία», ενώ είναι αποδεκτό πως δεν μπορούσε να εκτελέσει χειρονακτική εργασία. Όλα αυτά, υποστηρίζει, καταδεικνύουν ότι προέβη σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για μείωση της ζημιάς του. Η θέση του εφεσείοντα δεν ευσταθεί. Η λήψη ανεργιακού επιδόματος από μόνη της, ουδόλως τεκμηριώνει αναζήτηση εργασίας, ώστε να μπορεί να γίνεται λόγος για ευρήματα του Δικαστηρίου που δεν συνάδουν με τη μαρτυρία. Η αναζήτηση εργασίας πρέπει να αποδειχθεί. Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία του εφεσείοντα κατέδειξε το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν προσπάθησε να εξεύρει άλλη κατάλληλη γι' αυτόν εργασία. Πρόκειται δε για εύρημα επί πραγματικού γεγονότος το οποίο δεν ελέγχεται από το Εφετείο. Ο εφεσείων ο οποίος έφερε το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του, απέτυχε να το αποσείσει για τους λόγους που με λεπτομέρεια καταγράφονται στην πρωτόδικη απόφαση.» [3] Δ.Σ. ν. Argosy Trading Company Ltd , Πολ. Έφεση 310/12 ημερ.13/02/2019. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο