ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΛΑΚΑΤΑΜΕΙΑΣ κ.α., Συνενωμένες Υποθέσεις: 140/2019, 141/2019, 142/2019, 284/2019, 16/10/2024

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 6/73 (ο «Νόμος»), καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο: «...ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης. Συνεπώς, στον Δήμο απόκειται να ανατρέψει το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξει ότι δικαιολογημένα τερμάτισε την απασχόληση των Αιτητών για τους λόγους που επικαλείται και δη ότι κατέστησαν πλεονάζοντες υπό την έννοια του μέρους IV του Νόμου. Προς ανατροπή του νόμιμου αυτού τεκμηρίου κατέθεσαν για τον Δήμο τέσσερεις μάρτυρες, ενώ η πλευρά των Αιτητών περιορίστηκε στην αντεξέταση τους. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 61 συνολικά έγγραφα, στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Προτού αναφερθούμε στην προσαχθείσα μαρτυρία, κρίνουμε σκόπιμο, για σκοπούς πλαισίωσης της υπόθεσης, να αναφερθούμε στα παραδεκτά και/ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα, όπως προκύπτουν από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό που είναι τα ακόλουθα: Ο Δήμος είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου ιδρυθέν δυνάμει του περί Δήμων Νόμου (Ν.111/1985). Ο Αιτητής (Αίτηση 140/2019) εργάστηκε στην υπηρεσία του Δήμου ως εργάτης/ οδοκαθαριστής από 20.6.2008 μέχρι 27.11.

1. Οι ακαθάριστες απολαβές του ανέρχονταν στα €336,96 εβδομαδιαίως, συμπεριλαμβανομένου 13ου μισθού. Ο Αιτητής (Αίτηση 141/2019) εργάστηκε στην υπηρεσία Δήμου ως επόπτης εργατών από 29.1.1996 μέχρι 18.9.
2. Οι ακαθάριστες απολαβές του ανέρχονταν στα €548.57 εβδομαδιαίως, συμπεριλαμβανομένου 13ου μισθού. Ο Αιτητής (Αίτηση 142/2019) εργάστηκε στην υπηρεσία του Δήμου ως εργάτης /οδοκαθαριστής από 8.12.2008 μέχρι 23.10.
3. Οι ακαθάριστες απολαβές του ανέρχονταν στα €336.96 εβδομαδιαίως, συμπεριλαμβανομένου 13ου μισθού. Ο Αιτητής (Αίτηση 284/2019) εργάστηκε στην υπηρεσία του Δήμου ως εργάτης από 1.12.2006 μέχρι 4.9.
4. Οι ακαθάριστες απολαβές του ανέρχονταν στα €357,96 εβδομαδιαίως, συμπεριλαμβανομένου 13ου μισθού. Η απασχόληση όλων των Αιτητών τερματίστηκε με πανομοιότυπες επιστολές (Τεκ.1-4), το περιεχόμενο των οποίων παραθέτουμε: «Ο Δήμος Λακατάμειας έχει περιέλθει σε δεινή οικονομικής κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία είχε ως επακόλουθο τη δραματική μείωση των εσόδων του, συγκεκριμένα λόγω της μείωσης της Κρατικής χορηγίας και της αύξησης των ανελαστικών δαπανών. Ως εκ τούτου, ο Δήμος έχει προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις. Συγκεκριμένα έχει προβεί σε αναδιάρθρωση των Τμημάτων και Υπηρεσιών του και θα προβεί σε δραστικές μειώσεις των εξόδων του, ειδικά του κόστους προσωπικού που δυστυχώς οδηγεί σε πλεονασμούς εργατικού προσωπικού. .» Ο κ. Άριστος Μελής, Δημοτικός Γραμματέας του Δήμου κατά τον ουσιώδη χρόνο, με τη γραπτή κατάθεση του (Τεκ.Α), επανέλαβε ουσιαστικά τα όσα ο Δήμος παραθέτει στους γενικούς λόγους εμφάνισης και στην επιστολή απόλυσης (Τεκ.1-4). Ισχυρίστηκε ότι λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία περιήλθε ο Δήμος προχώρησε σε διορθωτικές ενέργειες, όπως σε αναδιοργάνωση τμημάτων και υπηρεσιών και μειώσεις των εξόδων τους. Σ' αυτό το πλαίσιο, αποβλέποντας στην εξοικονόμηση πόρων, προέβη, κατά το 2017, σε ενοποίηση και σύμπτυξη των συνεργείων της Υγειονομικής Υπηρεσίας, η οποία ασχολείται μεταξύ άλλων με τον καθαρισμό πεζοδρομίων και δρόμων και του Τμήματος Πρασίνου, που ασχολείτο μεταξύ άλλων με την καθαριότητα των δημοσίων δρόμων πρασίνου και το κόψιμο χόρτων, αναθέτοντας την καθαριότητα των πεζοδρομίων από την άγρια βλάστηση στο Τμήμα Πρασίνου. Προς αυτό τον σκοπό μεταφέρθηκαν ένας επόπτης και δύο εργάτες από τη Υγειονομική Υπηρεσία στο Τμήμα Πρασίνου. Στα πλαίσια επίσης διαφόρων περικοπών αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, ο καθαρισμός μόνον των κύριων οδικών αρτηριών του Δήμου με τη χρήση σαρώθρου αντί χειρωνακτικά, με αποτέλεσμα οι υπηρεσίες των Αιτητών (Αιτήσεις 140/19 και 142/19), να μην ήταν πλέον απαραίτητες. Περαιτέρω προέβη σε μηχανοποίηση της Υπηρεσίας Πρασίνου με την απόκτηση ή ενοικίαση ανάλογου εξοπλισμού και σε αυτοματοποίηση του αρδευτικού δικτύου των χώρων πρασίνου. Πρόσθετα το άδειασμα των κάδων που βρίσκονταν στις στάσεις λεωφορείων και αποτελούσε έργο των οδοκαθαριστών ανατέθηκαν στο προσωπικό το οποίο μάζευε τα σακούλια. Της απόφασης για απόλυση των Αιτητών, προηγήθηκε ενημέρωση του Υπουργού Εσωτερικών και συναντήσεις μεταξύ αντιπροσώπων του Δήμου και εκπροσώπων των συντεχνιών. Επίσης με την αποχώρηση των Αιτητών τους καταβλήθηκε χαριστική αποζημίωση, η οποία υπερκαλύπτει τα ποσά που θα δικαιούνταν ως αποζημίωση για τον τερματισμό της απασχόλησης τους. Επικαλούμενος αποφάσεις του Δήμου για σχέδιο εθελούσιας αποχώρησης προσωπικού λόγω πλεονασμού κατά τα έτη 2013 και 2016, ισχυρίστηκε ότι το Ταμείο σε ανάλογες περιπτώσεις ενέκρινε την καταβολή πληρωμής. Πέραν της γραπτής δήλωσης, ισχυρίστηκε ότι με την οικονομική κρίση του 2013 η κρατική χορηγία προς όλους τους Δήμους μειώθηκε από 72 εκατ. σε 52 εκατ., με αποτέλεσμα να υπάρξει ανάλογη μείωση του ποσοστού κατανομής προς τον Δήμο. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Γεωργίου παραδέχθηκε ότι η αιτιολόγηση των απολύσεων που προέβη ο Δήμος κατά τα έτη 2013, 2016 και 2017 ήταν περίπου η ίδια και οφείλονταν στην οικονομική κρίση και τη μείωση εισοδημάτων. Ότι με τη σύμπτυξη των δύο υπηρεσιών και την αγορά συμπληρωματικού εξοπλισμού, οι εργασίες και τα καθήκοντα των Αιτητών, αναλήφθηκαν από το υπόλοιπο προσωπικό που ως ομάδα αντιμετώπιζε τις ανάγκες και των δύο τμημάτων. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Λεωνίδου παραδέχθηκε ότι ο λόγος απόλυσης που επικαλέστηκε ο Δήμος κατά τα έτη 2013, 2016 και 2017 ήταν η μείωση της κρατικής χορηγίας και η προσπάθεια μείωσης των ανελαστικών δαπανών στις οποίες περιλαμβανόταν και το μισθολόγιο. Επίσης, ότι και στις τρεις περιπτώσεις, ο Δήμος προχώρησε σε αναδιοργάνωση επικαλούμενος την ίδια ακριβώς αιτιολογία, τα ίδια γεγονότα και περιστατικά για να μην έχει λόγο το Ταμείο να τα απορρίψει. Περαιτέρω, ότι η αναδιοργάνωση που αφορά τη σύμπτυξη της Υγειονομικής Υπηρεσίας με την Υπηρεσία Πρασίνου ήταν η ίδια με αυτή που επικαλέστηκαν και κατά τα προηγούμενα έτη, καθώς διεφάνη, ότι υπήρχε ανάγκη για περαιτέρω μείωση του μισθολογίου και οι ανάγκες που εξυπηρετούσαν οι δύο οδοκαθαριστές μπορούσαν να καλυφθούν με τη σύμπτυξη των Υπηρεσιών και την αγορά μηχανημάτων. Ο κ. Παναγιώτης Μακκούλης, Δημοτικός Ταμίας του Δήμου, με τη γραπτή δήλωση του (Τεκ.Β), ισχυρίστηκε ότι κατά τον επίδικο χρόνο και ειδικότερα από το 2013 μέχρι το 2017 ο Δήμος βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης που οδήγησε σε σημαντική μείωση των εσόδων του, λόγω μείωσης της κρατικής χορηγίας και της αδυναμίας των πολιτών να καταβάλουν τα οφειλόμενα τέλη. Παράλληλα, υπήρξε σημαντική αύξηση των ανελαστικών δαπανών του Δήμου. Προς επιβεβαίωση των θέσεων του κατέθεσε τις Οικονομικές Καταστάσεις του Δήμου για τα έτη από 2008 μέχρι 2017 (Τεκ.47-56). Ισχυρίστηκε, ότι ως αποτέλεσμα των οικονομικών προβλημάτων, ο Δήμος προχώρησε σε διορθωτικές ενέργειες, όπως μεταξύ άλλων η προσπάθεια μείωσης του μισθολογίου, που καταλάμβανε μεγάλο μέρος των εξόδων του Δήμου (Τεκ.57). Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, το 2013 ζήτησε προσφορά σύναψης δανείου για καταβολή αποζημίωσης σε πλεονάζον εργατικό προσωπικό. Περαιτέρω προχώρησε σε αναδιάρθρωση και μηχανοποίηση τμημάτων και υπηρεσιών με σκοπό τη μείωση των εξόδων του. Συγκεκριμένα ενοποίησε και συνέπτυξε τα συνεργεία της Υγειονομικής Υπηρεσίας και του Τμήματος Πρασίνου, ενώ κατά το έτος 2010 προέβη σε αγορά ενός μηχανοκίνητου σαρώθρου για οδοκαθαρισμό (Τεκ.58). Επιπλέον προχώρησε σε μηχανοποίηση των εργασιών της Υπηρεσίας Πρασίνου με την απόκτηση του αναγκαίου εξοπλισμού όπως αναρροφητήρων και φυσητήρων χόρτων, την ενοικίαση ανυψωτικού μηχανή-ματος και γεωργικού τρακτέρ για την καθαριότητα χώρων πρασίνου και την αυτοματοποίηση του αρδευτικού δικτύου (Τεκ.59), κάτι που συνεχίστηκε και κατά τα επόμενα χρόνια. Όπως και ο προηγούμενος μάρτυρας αναφέρθηκε στα ποσά που πληρώθηκαν στους Αιτητές ως αποζημίωση κατά την αποχώρηση τους. Πέραν της γραπτής δήλωσης ο μάρτυρας αναφέρθηκε στο ποσά της κρατικής χορηγίας που έλαβε ο Δήμος κατά τα έτη 2008-2017, καθώς και στα άλλα κυριότερα εισοδήματα του που ήταν οι φορολογίες σκυβάλων και εταιρειών και η υδατοπρομήθεια. Ισχυρίστηκε, ότι λόγω της γενικής κατάστασης, ο Δήμος παρείχε κοινωνικές εκπτώσεις σκυβάλων σε οικίες ύψους €210.000 και σε εταιρείες €80.
5. Επίσης λόγω του απηρχαιωμένου συστήματος υδατοπρομήθειας οι απώλειες έφθαναν το 48%. Επιπλέον υπήρξε σημαντική αύξηση ανελαστικών δαπανών του Δήμου που περιλάμβανε μισθολόγιο, καθαριότητα, συντήρηση χώρων πρασίνων, με το μισθολόγιο να ανέρχεται κατά το 2016 στο 43% και το 2017 στο 39% του συνολικού ποσοστού εξόδων του Δήμου. Με αναφορά στις Οικονομικές Καταστάσεις αναφέρθηκε επίσης στο έλλειμα ή πλεόνασμα των ετών 2013-2017 ισχυριζόμενος ότι το πλεόνασμα του 2017 σε αντίθεση με το έλλειμμα του 2016 οφείλετο στην είσπραξη των δικαιωμάτων άδειας οικοδομής του συγκροτήματος Mall που ανερχόταν γύρω στις €930.
6. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Γεωργίου ανέφερε ότι το 2015 απολύθηκαν για λόγους πλεονασμού δύο άτομα από την καθαριότητα, ένα άτομο από το Τμήμα Πρασίνου και ένας κλητήρας. Το 2016 τρία άτομα από την υδατοπρομήθεια και ένα από τους χώρους Πρασίνου, ενώ το 2017, τρία άτομα από την καθαριότητα και ένα από τους χώρους πρασίνου. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Λεωνίδου παραδέχθηκε ότι η κρατική χορηγία για το έτος 2017 κυμαινόταν στα ίδια επίπεδα με τα τρία προηγούμενα έτη. Ενώ παραδέχθηκε ότι τα έσοδα για τα έτη 2016 και 2017 παρουσιάζονταν αυξημένα σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη, ισχυρίστηκε ωστόσο ότι η διαφορά ανά έτος οφείλετο στις άδειες οικοδομών και διαχωρισμού, οι οποίες δεν είναι σταθερές ούτε προβλέψιμες. Και ενώ του υπεβλήθη ότι ο μοναδικός λόγος απόλυσης των Αιτητών ήταν η μείωση του μισθολογίου, ισχυρίστηκε ότι με βάση τα διεθνή πρότυπα οι αναμενόμενες εισπράξεις θα πρέπει να είναι διπλάσιες από τις πιστώσεις και ότι στην κρινόμενη περίπτωση συνέβαινε το αντίθετο. Δεν αρνήθηκε ότι με βάση τα τιμολόγια που κατέθεσε στο Δικαστήριο, το μηχανοκίνητο σάρωθρο αγοράστηκε το 2010, το τρακτέρ το 2020 και τα φορτηγά μετά την απόλυση των Αιτητών. Ο κ. Α. Αργυρού, Ανώτερος Υγειονομικός Επιθεωρητής του Δήμου, με τη γραπτή δήλωση του (Τεκ.Γ) αναφέρθηκε, όπως και οι προηγούμενοι μάρτυρες, στην ενοποίηση και σύμπτυξη των συνεργείων των δύο Υπηρεσιών και ειδικότερα την ανάθεση του καθαρισμού των πεζοδρομίων από την άγρια βλάστηση στην Υπηρεσία Πρασίνου και τη μεταφορά γι' αυτό το σκοπό, ενός επόπτη και δύο εργατών από την Υγειονομική Υπηρεσία στην Υπηρεσία Πρασίνου με αποτέλεσμα να προκύψει ζήτημα πλεονασμού. Όσον αφορά τη χρήση του σαρώθρου, ενώ αρχικά χρησιμοποιείτο για τον καθαρισμό τόσο των κύριων οδικών αρτηριών όσο και των μικρότερων δρόμων μαζί με τον χειρονακτικό καθαρισμό από εργάτες, το 2016-2017 η χρήση του σαρώθρου περιορίστηκε αποκλειστικά στην καθαριότητα των κύριων οδικών αρτηριών, με αποτέλεσμα η ανάγκη για χειρονακτικό καθαρισμό των κύριων οδών που διεκπεραιωνόταν από τους εργάτες/οδοκαθαριστές, μεταξύ των οποίων και οι Αιτητές (140/19 και 142/19), να εξαλειφθεί, καθώς είχαν αντικατασταθεί πλέον από την αποκλειστική χρήση του σαρώθρου. Περαιτέρω το άδειασμα των κάδων που βρίσκονταν στις στάσεις λεωφορείων και που γινόταν από τους οδοκαθαριστές, ανατέθηκαν στο προσωπικό που μάζευε τα σακούλια με αποτέλεσμα να μειωθούν οι ανάγκες σε οδοκαθαριστές και κατ' επέκταση η εποπτεία τους. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι οι δύο υπηρεσίες, Υγειονομική και Τμήμα Πρασίνου, είχαν κοινό πεδίο δράσης όσον αφορά το κόψιμο χόρτων και τα πεζοδρόμια. Πέραν των άλλων υποχρεώσεων που είχε η Υγειονομική Υπηρεσία, όπως το ψέκασμα, το κόψιμο χόρτων ανατέθηκε σε δύο άτομα της Υπηρεσίας Πρασίνου και ένα επόπτη για καλύτερο προγραμματισμό της όλης διαδικασίας. Ο κ. Μ. Μαλάης, Γεωπόνος στην Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου, με τη γραπτή δήλωση του (Τεκ.Δ), ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι Αιτητές (141/19 και 284/19) εργάζονταν στο Τμήμα Πρασίνου, ο πρώτος ως επόπτης και ο δεύτερος ως εργάτης. Όπως και οι προηγούμενοι μάρτυρες αναφέρθηκε σε αναδιοργάνωση στην οποία προέβη ο Δήμος με την ενοποίηση και σύμπτυξη των συνεργείων των δύο Τμημάτων και την μεταφορά ενός επόπτη και δύο εργατών από την Υγειονομική Υπηρεσίας στην Υπηρεσία Πρασίνου με αποτέλεσμα να προκύψει ζήτημα πλεονασμού. Επίσης ότι υπήρξε μηχανοποίηση και εκσυγχρονισμός των εργασιών της Υπηρεσίας Πρασίνου με απόκτηση εξοπλισμού (Τεκ.59) κάτι που συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια (Τεκ.60). Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω μέτρων αναδιοργάνωσης της εκτέλεσης των εργασιών και της ορθολογιστικής αξιοποίησης του προσωπικού, η εργασία γινόταν αποτελεσματικότερα και με λιγότερες ανάγκες σε προσωπικό με αποτέλεσμα οι εν λόγω εργοδοτούμενοι να καταστούν πλεονάζοντες. Σε υποβολή που δέχθηκε κατά την αντεξέταση του από τον κ. Λεωνίδου, ότι καμία αναδιοργάνωση δεν έγινε στον Δήμο που να εξαλείφει τα καθήκοντα των Αιτητών, ο μάρτυρας ανέφερε ότι έγινε η μεταφορά των υπαλλήλων με σκοπό να μπορέσει η Υπηρεσία Πρασίνου να καλύψει εργασία που πραγματοποιούσε η Υγειονομική Υπηρεσία. Ανάλυση - Συμπεράσματα Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζων, και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόληση του ετερματίσθη: (α)........................................................................................................................ (β)........................................................................................................................ (γ) Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίαν της επιχειρήσεως: (i) εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιασδήποτε άλλης αλλαγής εις τας μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμόν των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων. (ii) αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τας αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων (iii) καταργήσεις τμημάτων (iv) δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών (v) ελλείψεων παραγγελιών ή πρώτων υλών (vi) σπάνεως μέσων παραγωγής, και (vii) περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως Από το περιεχόμενο των επιστολών απόλυσης και των γενικών λόγων εμφάνισης του Δήμου, προφανώς το ζητούμενο στην προκείμενη περίπτωση είναι η τεκμηρίωση συνθηκών πλεονασμού δυνάμει των προνοιών του άρθρου 18 (γ) (i) (vii) του Νόμου. Σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, για να διαπιστωθεί η πραγματική μείωση του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος εργασιών της στη διάρκεια των τελευταίων ετών πριν την απόλυση. Το Δικαστήριο στηριζόμενο επί αντικειμενικών κριτηρίων, πρέπει να διαπιστώσει από τα γεγονότα της υπόθεσης κατά πόσο υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου εργασιών της επιχείρησης κατά τον ουσιώδη χρόνο, σε βαθμό που λογικά να κρίνεται δικαιολογημένη η απόλυση λόγω πλεονασμού. Όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Α. Ιάσωνος Λτδ ν. Χρίστου κ.α.

(1994)1Α.Α.Δ. 703, 706: «Εποχιακή ή περιοδική μείωση του όγκου εργασίας η οποία αφήνει ανεπηρέαστο τον όγκο της εργασίας, επιμετρούμενο μέσα στο συνήθη κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας του εργοδότη, δε συνιστά λόγο για τον τερματισμό της απασχόλησης λόγω πλεονασμού. Ο όγκος των εργασιών επιχείρησης έχει όχι μόνο εποχιακές αλλά και καθημερινές αυξομειώσεις και διακυμάνσεις. Αν γινόταν δεχτή η θέση των εφεσειόντων, θα διανοιγόταν η οδός για την καταστρατήγηση του οικοδομήματος του νόμου που συναρτά τον πλεονασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα της επιχείρησης. Ο όγκος εργασίας προσδιορίζεται με βάση σταθερό παρονομαστή που αντανακλά τον όγκο της εργασίας του εργοδότη στο πλαίσιο του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και αυτή η σημασία που ενέχει ο όρος "όγκος εργασίας" στο πλαίσιο του Άρθρου 18(γ)(vii) του Ν. 24/67 (όπως έχει τροποποιηθεί).» Στην υπόθεση Κώστα Χατζηχριστοφή ν. Πιερή Γεωργίου κ.α

(2002)1Β Α.Α.Δ. 873, σαφώς επισημαίνεται ότι ο «περιορισμός του όγκου εργασίας» αφορά περιορισμό ή μείωση του όγκου εργασίας του συγκεκριμένου εργοδότη, δηλαδή της επιχείρησης και όχι μείωση του όγκου εργασίας του εργοδοτούμενου. Ο Εργοδότης, έχοντας το βάρος απόδειξης, θα πρέπει να είναι σε θέση αν παρουσιάσει αξιόπιστα στοιχεία που αποδεικνύουν συνθήκες πλεονασμού λόγω περιορισμού του όγκου εργασίας της επιχείρησης του. Όπως κρίθηκε στην υπόθεση Σωτήρης Χρυσάνθου κ.α. ν. Petros Pitsillis (Glass Market) Ltd κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 383, οι ισολογισμοί και άλλα λογιστικά στοιχεία που αφορούν τον κύκλο εργασιών του Εργοδότη μπορεί να είναι σημαντικά στοιχεία προς απόδειξη τέτοιας μείωσης του κύκλου εργασιών της επιχείρησης του, δεν είναι όμως τα μόνα και αποκλειστικά στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, ούτε μπορεί να περιοριστεί νομολο-γιακά το είδος της μαρτυρίας που ενδεχομένως να τεκμηρίωνε πλεονασμό και η οποία πρέπει να εξετάζεται από το Δικαστήριο. Σύμφωνα με την Αγγλική απόφαση Murray v. Fayle Ltd [1999] 3 All E.R. 769, αν δεν υπήρξε μαρτυρία που βάσιμα θα μπορούσε να τεκμηριώσει την ύπαρξη συγκεκριμένων οικονομικών περιστάσεων, δεν παρίσταται ανάγκη περαιτέρω εξέτασης του κατά πόσον η απόλυση της εργοδοτούμενης οφειλόταν αποκλειστικά ή κυρίως στις οικονομικές περιστάσεις του εργοδότη. Αναφορικά με τον δεύτερο λόγο επισημαίνουμε ότι ο κάθε εργοδότης έχει δικαίωμα, μέσα στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δράσης, να διενεργεί οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση σχετιζόμενη με τη λειτουργία της επιχείρησης του. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή η μορφή αναδιοργάνωσης που γίνεται από τον εργοδότη συνιστά ταυτόχρονα και λόγο πλεονασμού σύμφωνα με τις προλεγόμενες πρόνοιες του Νόμου. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Α/φοι Γαλαταριώτη Λτδ ν. Παρασκευής Γρηγο-ρά κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 1985, 1990: «Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο εκσυγχρονισμός ή αναδιοργάνωση ή οποιαδήποτε αλλαγή της επιχείρησης για να συνιστά βάσιμο λόγο πλεονασμού πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργησή τους ώστε το αποτέλεσμα να συνεπάγεται "ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων" κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18(γ)(i) του Νόμου. Στην S & G Colocassides Ltd v. Π. Λαζαρίδης κ.α.

(1999)1 ΑΑΔ 2181 το Δικαστήριο επισήμανε ότι από τη στιγμή που τα καθήκοντα της θέσης που καταργήθηκε ή του εργοδοτούμενου που απολύθηκε λόγω αναδιοργάνωσης παραμένουν και εκτελούνται από άλλον εργοδοτούμενο, τότε η απομάκρυνση του απολυόμενου δεν μπορεί να υποστηριχθεί από τις προστατευτικές διατάξεις του Νόμου, καθότι υπό διαφορετικές συνθήκες η οποιαδήποτε απόφαση του εργοδότη για μείωση του εργατικού δυναμικού της επιχείρησης του, θα μπορούσε να συνιστά πλεονασμό λόγω αναδιοργάνωσης χωρίς την εισδοχή του αντικειμενικού παράγοντα που σχετίζεται με την κατάργηση ή μεταβολή των καθηκόντων που κατείχε ο απολυθείς εργοδοτούμενος. Στην υπόθεση Χρίστου Κυριακίδη ν. Ταμείου για Πλεονάζον Προσωπικό, Πολιτική Έφεση αρ. 215/2011, ημερομηνίας 21.12.2017, ECLI:CY:AD:2017:A478, αναφερόμενο το Ανώτατο Δικαστήριο σε προγενέστερες αποφάσεις του επισήμανε τα ακόλουθα: «Η κάθε υπόθεση εξαρτάται, ασφαλώς, από τα δικά της δεδομένα. Η αναδιοργάνωση μιας επιχείρησης μπορεί να οδηγήσει ή να μην οδηγήσει σε πλεονασμό, ανάλογα με τη φύση και το αποτέλεσμα της αναδιοργάνωσης. Βέβαια, τόσο στην Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ ν. Γρηγόρα κ.ά (ανωτέρω) όσο και στην S & G Colocassides Ltd ν. Λαζαρίδη κ.ά (ανωτέρω) η συγκεκριμένη εργασία εκτελείτο μόνο από τον απολυθέντα υπάλληλο, με αποτέλεσμα η ανάθεση των καθηκόντων της θέσης του σε άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα, τα οποία δεν ήταν προηγουμένως επιφορτισμένα με τα καθήκοντα αυτά, να μη συνεπαγόταν «ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων» για την εκτέλεση τους. Υπό το φως της πιο πάνω νομολογίας και έχοντας υπόψη το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι πλείστα των καθηκόντων του εφεσείοντα ανατέθηκαν στον προ δύο μηνών διορισθέντα Εκτελεστικό Πρόεδρο και τα υπόλοιπα σε άλλους υφιστάμενους διευθυντές, δεν βρίσκουμε λόγο να παρέμβουμε στην πρωτόδικη ετυμηγορία. Ο εφεσείων, ουσιαστικά αντικαταστάθηκε, με αποτέλεσμα να μην επέλθει ως αποτέλεσμα της αναδιοργάνωσης, ελάττωση στον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων για την εκτέλεση της εργασίας που μόνο αυτός εκτελούσε πριν από την απόλυση του. Ουσιαστικά δεν επήλθε κατάργηση της θέσης του [βλ. Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ ν Γρηγόρα κ.ά (ανωτέρω)]. Ακριβώς αντίθετη ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Φιλελεύθερος Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. Γιαννούλας Χρίστου, Π.Ε. 148/12, ημερ. 7.7.2017, όπου λόγω της κατάργησης της θέσης της εφεσείουσας κρίθηκε ότι θα έπρεπε να αποζημιωθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος προσωπικού.» Μια μέθοδος εξακρίβωσης του αν υπάρχει ή όχι πλεονασμός καθορίστηκε στην υπόθεση Hindle -v- Percival Boats Ltd

(1969)1All ER 836. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης αυτής, σε κάθε περίπτωση για να δικαιολογηθεί πλεονασμός πρέπει να διακριβωθούν οι πραγματικές απαιτήσεις της επιχείρησης και κατά πόσο αυτές μειώθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στη συνέχεια πρέπει να διακριβωθεί κατά πόσο οι συγκεκριμένες μειωμένες απαιτήσεις συνδέονται με τα καθήκοντα του εργοδοτούμενου που θα απολυθεί ως πλεονάζον. Αν στη διαδικασία αυτή, με αντικειμενικά κριτήρια επιβεβαιωθεί ο επηρεασμός της εργασίας του εργοδοτούμενου, αυτός θεωρείται πλεονάζον προσωπικό. Στην ίδια απόφαση κρίθηκε επίσης ότι η στοιχειοθέτηση πλεονασμού δεν εξαρτάται από το πώς ο ίδιος ο εργοδότης χαρακτηρίζει την πράξη του. Το Δικαστήριο παρατήρησε ότι το θέμα ήταν: «εντελώς αντικειμενικό υπό την έννοια ότι το εφαρμοζόμενο κριτήριο αναφέρεται στις πραγματικές ανάγκες της επιχείρησης και όχι τη γνώμη των εργοδοτών ή οποιουδήποτε άλλου επί του σημείου εκείνου.» (Βλ. και United Hotels (Lordos) Ltd v. Ανδρούλας Σταύρου κ.α.

(2003)1 Α.Α.Δ. 515). Έχουμε παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες του Δήμου να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και εξετάσαμε τα όσα σχετικά παρέθεσαν υπό το πρίσμα των έγγραφων προτάσεων και των ενώπιον του Δικαστηρίου κατατεθέντων Τεκμηρίων. Ως προς τον πρώτο λόγο απόλυσης, οι κ.κ. Μελής και Μακκούλης επαναλαμβάνοντας τους λόγους που αναφέρονται στην επιστολή απόλυσης (Τεκ.1-4) ισχυρίστηκαν ότι η οικονομική κρίση επέφερε δραματική μείωση των εσόδων του Δήμου λόγω μείωσης ης Κρατικής χορηγίας και αύξησης των ανελαστικών δαπανών, περιλαμβανομένων και των μισθών. Ενώ ο κ. Μελής δεν έθεσε οποιαδήποτε στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποστηρίζουν τη θέση του, τούτο έπραξε ο δεύτερος μάρτυρας προσκομίζοντας τις Οικονομικές Καταστάσεις του Δήμου για τα έτη από το 2008 έως 2017 (Τεκ.47-56). Από τις εν λόγω Οικονομικές Καταστάσεις προκύπτουν τα πιο κάτω στοιχεία, που και οι δύο μάρτυρες επικαλέστηκαν προς επιβεβαίωση των θέσεων τους. Έτος Έσοδα Έξοδα (Έλλειμμα) / Πλεόνασμα Κρατική χορηγία 2008 €9.698.494 €10.289.862 (€591.368) €3.564.747 2009 €10.453.840 €11.093.937 (€640.097) €4.499.554 2010 €11.967.906 €11.636.632 €331.274 €4.314.255 2011 €10.761.093 €12.619.748 (€1.858.655) €3.904.083 2012 €9.878.991 €11.679.162 (€1.800.171) €3.556.092 2013 €9.507.028 €9.795.426 €536.768 €3.227.612 2014 €8.885.155 €9.077.023 (€1.443.813) €2.828.981 2015 €8.925.381 €8.885.066 €256.377 €2.823.197 2016 €9.325.652 €9.241.813 (€252.479) €2.997.809 2017 €10.544.790 €9.663.136 €654.043 €2.884.319 Από το περιεχόμενο των εν λόγω συγκριτικών αποτελεσμάτων, διαπιστώνουμε ότι τα έσοδα του Δήμου κατά το 2017 ήταν αυξημένα σε σύγκριση με το 2016 κατά 11,57%, το 2016 αυξημένα σε σύγκριση με το 2015 κατά 4,39% και το 2015 ελάχιστα αυξημένα σε σύγκριση με το

1. Επίσης από το 2014 και μετά, η Κρατική χορηγία κυμαινόταν στα ίδια επίπεδα, με κάποιες αυξητικές διακυμάνσεις τα τελευταία δύο έτη. Περαιτέρω τα έξοδα από το 2013 μέχρι και το 2017 ευρίσκονταν στα ίδια επίπεδα χωρίς ουσιαστική διαφοροποίηση προς τα πάνω. Συνεπώς κατά τον ουσιώδη χρόνο τερματισμού της απασχόλησης των Αιτητών, ο κύκλος εργασιών του Δήμου παρουσίαζε μικρή αύξηση σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια που ουσιαστικά διακυμαινόταν μέσα στα πλαίσια του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής δραστηριότητας του. Η οποιαδήποτε ζημιά ή έλλειμμα που επικαλέστηκε η πλευρά του Δήμου και η οποία σε κάθε περίπτωση δεν αποδεικνύεται από τα ενώπιον μας στοιχεία, δεν αποτελεί ένδειξη ή απόδειξη μείωσης του όγκου εργασίας, σε αντίθεση με τα έσοδα και τις εν γένει διεξαχθείσες εργασίες που συνιστούν ορθή αν όχι την ορθότερη ένδειξη. Συνεπώς τα όσα οι εν λόγω μάρτυρες επικαλέστηκαν περί δεινής οικονομικής καταστάσεις του Δήμου που οφείλετο στη δραματική μείωση των εσόδων, τη μείωση της Κρατικής χορηγίας και την αύξηση των ανελαστικών δαπανών, δεν υποστηρίζεται και δεν επιβεβαιώνεται από την ενώπιον μας πραγματική μαρτυρία. Για όλα τα πιο πάνω, κατά την κρίση μας, δεν προκύπτουν συνθήκες πλεονασμού που θα δικαιολογούσαν τη λήψη μέτρων μείωσης του προσωπικού λόγω περιορισμού του όγκου εργασίας του Δήμου. Ως προς τον δεύτερο λόγο απόλυσης, οι κ.κ. Μελής και Μακκούλης επαναλαμβάνοντας τα όσα αναφέρονται στη επιστολή απόλυσης (Τεκ.1-4), ισχυρίστηκαν ότι λόγω της δεινής οικονομικής καταστάσεις που βρισκόταν ο Δήμος, προχώρησε σε διορθωτικές κινήσεις με την αναδιοργάνωση Τμημάτων και Υπηρεσιών με σκοπό τη μείωση των εξόδων του, ειδικά του κόστους προσωπικού που οδηγεί σε πλεονασμούς εργατικού δυναμικού. Συγκεκριμένα, με όσα ανέφερε ο κ. Μελής, η εν λόγω αναδιοργάνωση αφορούσε την ενοποίηση και σύμπτυξη των συνεργείων της Υγειονομικής Υπηρεσίας και του Τμήματος Πρασίνου με την ανάθεση στο εν λόγω Τμήμα της καθαριότητας των πεζοδρομίων από την άγρια βλάστηση. Προς αυτό τον σκοπό μεταφέρθηκαν από την Υγειονομική Υπηρεσία στο Τμήμα Πρασίνου ένας επόπτης και δύο εργάτες. Αποφασίστηκε επίσης ο καθαρισμός αποκλειστικά και μόνο των κύριων οδικών αρτηριών με τη χρήση σαρώθρου αντί χειρονακτικής εργασίας. Πρόσθετα υπήρξε μηχανοποίηση των εργασιών της Υπηρεσίας Πρασίνου με την αγορά ή ενοικίαση ανάλογου εξοπλισμού, όπως αναρροφητήρες και φυσητήρες χόρτων, την ενοικίαση ανυψωτικού μηχανήματος και γεωργικού τρακτέρ και την αυτοματοποίηση του αρδευτικού δικτύου των χώρων πρασίνου. Προς υποστήριξη των πιο πάνω, κατατέθηκαν από τον κ. Μακκούλη διάφορα έγγραφα και ειδικότερα, ως Τεκ.58 τιμολόγιο ημερ. 1.11.2010 για αγορά ενός μηχανοκίνητου σαρώθρου, ως Τεκ.59 δέσμη τιμολογίων για αγορά μηχανημάτων και εξαρτημάτων κατά τα έτη 2016-2017 και ως Τεκ.60 δέσμη τιμολογίων για αγορά μηχανημάτων κατά τα έτη 2018 -
2. Η μαρτυρία των κ.κ. Αργυρού και Μαλάης αποτέλεσε ουσιαστικά επανάληψη των όσων κατέθεσαν οι προηγούμενοι μάρτυρες, χωρίς να ρίξει οποιοδήποτε περαιτέρω ιδιαίτερο φως στα γεγονότα τα υπόθεσης. Τα όσα οι μάρτυρες του Δήμου κατέθεσαν προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου περί αναδιοργάνωσης Τμημάτων, μας οδηγούν στο, χωρίς κανένα δισταγμό, συμπέρασμα ότι δεν συνταυτίζονται και δεν υποστηρίζονται από το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν τέθηκαν οποιαδήποτε στοιχεία που έτειναν να καταδείξουν τον βαθμό, την έκταση και σοβαρότητα των οποιωνδήποτε αλλαγών που επικαλείται ο Δήμος, για να συνιστούν βάσιμο λόγο πλεονασμού. Ειδικότερα η αναδιοργάνωση Τμημάτων που επικαλείται ο Δήμος δεν υποστηρίζεται από τα κατατεθέντα Τεκμήρια, καθότι από το Τεκ.58 είναι προφανές ότι η αγορά του μηχανοκίνητου σαρώθρου έγινε το
3. Πρόκειται λοιπόν για μηχάνημα που μπορούσε να αντικαταστήσει την χειρονακτική εργασία χρόνια πριν την απόλυση των Αιτητών και όχι κατά τον επίδικο χρόνο. Περαιτέρω το Τεκ.60 αφορά αγορές μηχανημάτων που έγιναν μετά την απόλυση των Αιτητών, ενώ το Τεκ.58 αναφέρεται σε αγορά μηχανημάτων και εξαρτημάτων τα οποία υπό λογικές συνθήκες ο Δήμος θα έπρεπε να είχε ήδη στην υπηρεσία του και τα οποία εν πάση περιπτώσει διευκολύνουν την χειρονακτική εργασία του εργάτη και δεν την αντικαθιστούν. Πέραν των πιο πάνω, καμία εξήγηση δεν δόθηκε στο Δικαστήριο πως και γιατί η ανάθεση του καθαρισμού των πεζοδρομίων από την άγρια βλάστηση στο Τμήμα Πρασίνου και η μεταφορά ενός επόπτη και δύο εργατών από την Υγειονομική Υπηρεσία στην Υπηρεσία Πρασίνου, οδήγησε σε συνθήκες πλεονασμού. Πρόκειται για γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς οι οποίοι δεν επιβεβαιώθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο, αλλά ούτε και θα μπορούσαν να επιβεβαιωθούν με βάση την ισχνή μαρτυρία που προσφέρθηκε. Σε τελική ανάλυση δε διάφανη έστω και αμυδρά ότι με την επικαλούμενη αναδιοργάνωση επήλθε μείωση των καθηκόντων που ασκούσαν οι Αιτητές σε βαθμό που δικαιολογείτο η απόλυση τους για λόγους πλεονασμού. Είναι επίσης φανερό από την ενώπιον μας μαρτύρια, ότι η επικαλούμενη αναδιοργάνωση έγινε με σκοπό την δραστική μείωση των εξόδων του Δήμου, την εξοικονόμηση πόρων και ειδικότερα τη μείωση των ανελαστικών δαπανών περιλαμβανομένου του μισθολογίου. Τούτο επιβεβαιώνεται και από την πραγματική μαρτυρία και δη το Τεκ.32 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Στη συνέχεια ο δήμαρχος, αφού αναφέρθηκε στην τραγική οικονομική κατάσταση του Δήμου, είπε ότι δυστυχώς ο Δήμος στην κατάσταση που βρίσκεται θα πρέπει να προχωρήσει σε πλεονασμό ούτως ώστε να εξοικονομηθούν κάποια λεφτά για τον Δήμο από τις ανελαστικές δαπάνες του μισθολογίου». Συνεπώς, η απόλυση των Αιτητών έγινε παράνομα για λόγους οικονομίας και όχι για οικονομικούς λόγους ή λόγω αναδιοργάνωσης που επικαλείται ο Δήμος. (S.G. Colocassides Ltd v. Λαζαρίδη και Άλλων (ανωτέρω). Τέλος, η αναφορά του κ. Μελή σε απολύσεις λόγω πλεονασμού που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια και για τις οποίες καταβλήθηκε πληρωμή από το Ταμείο, αποτελεί άσχετη και μη αποδεκτή μαρτυρία που δεν μπορεί να επηρεάσει με οποιοδήποτε τρόπο το αποτέλεσμα των υπό κρίση Αιτήσεων. Για όλα τα πιο πάνω, ομόφωνα καταλήγουμε ότι ο Δήμος δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης που τον βαρύνει και κατ' επέκταση δεν κατάφερε να αποδείξει στη βάση αντικειμενικών κριτηρίων οποιοδήποτε λόγο που να δικαιολογεί τον τερματισμό της απασχόλησης των Αιτητών για λόγους πλεονασμού. Υπολογισμός των Αποζημιώσεων Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι: (α) τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου (γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου (δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου (ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου Σημειώνουμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Όπως αναφέρθηκε στην Θ. Θεμιστοκλέους ν. Elysee Irrigation Ltd, Πολ. Έφεση 131/2012, ημερ. 22.09.2017, ECLI:CY:AD:2017:A312: «Η αποζημίωση του εργοδοτουμένου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, το οποίο πρέπει κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να λάβει υπόψη τους παράγοντες που απαριθμούνται στο εν λόγω άρθρο, μεταξύ των οποίων και η απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας, στην τερματισθείσα εργασία. Επίσης στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 98 σελ.104-105 σημειώθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Στις υπό εξέταση Αιτήσεις, ο Αιτητής (140/2019) εργάστηκε στην υπηρεσία του Δήμου για εννέα συναπτά έτη, ο Αιτητής (141/2019) για 22 συναπτά έτη, ο Αιτητής (142/2019) για εννέα συναπτά έτη και ο Αιτητής (284/2019) για έντεκα συναπτά έτη. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη (α) τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση των Αιτητών, όπως παρατίθενται ανωτέρω, (β) τη διάρκεια της απασχόλησης τους, (γ) τα ημερομίσθια τους, (δ) την ηλικία τους, για την οποία δεν έγινε μνεία, (ε) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας, για την οποία δεν δόθηκαν οποιαδήποτε στοιχεία και δη κατά πόσο εργοδοτήθηκαν αμέσως μετά τον τερματισμό της απασχόλησης τους ή εάν κατέβαλαν οποιεσδήποτε εύλογες προσπάθειες για εξεύρεση άλλης κατάλληλης εργασίας, τις οικονομικές και ή οικογενειακές τους ανάγκες και την ενδεχόμενη υλική ζημιά που υπέστησαν, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογο να τους επιδικάσουμε υπό μορφή αποζημίωσης τα ποσά που θα λάμβαναν εάν απολύονταν για λόγους πλεονασμού και που είναι τα ακόλουθα: Στον Αιτητή (140/2019) το ποσό των (€336,96 Χ20,5) €6.907,68 Στον Αιτητή (141/2019) το ποσό των (€548,57 Χ 63,5) €34.834,20 Στον Αιτητή (142/2019) το ποσό των (€336,96 Χ 20,5) €6.907,68 Στον Αιτητή (284/2019) το ποσό των (€357,96 Χ 26) €9.306,96 Είναι παραδεκτό, ότι με τον τερματισμού της απασχόλησης των Αιτητών, ο Δήμος τους κατέβαλε υπό μορφή χαριστικής πληρωμής τα πιο κάτω ποσά: Στον Αιτητή (140/2019) το ποσό των €15.769,72 Στον Αιτητή (141/2019) το ποσό των €47.006,75 Στον Αιτητή (142/2019) το ποσό των €11.129,56 Στον Αιτητή (284/2019) το ποσό των €19.590,96 Με καθοδήγηση την απόφαση Σ. Μουζούρης ν. ΚΟΣΜΟ-ΠΛΑΣΤ & ΣΙΑ

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 896, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι, «.ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αφαίρεσε από τις επιδικασθείσες αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση το ποσό το οποίο ο Εφεσείων έλαβε ως χαριστική πληρωμή κατά χάρη, (καθότι) αντίθετη ενέργεια από πλευράς του Πρωτόδικου Δικαστηρίου θα οδηγούσε σε διπλή πληρωμή του εφεσείοντα (Κολιού ν. Γεώργιος Δ. Κουννάς & Υιοί Λτδ

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1117 και Ιακώβου ν. Παπαδάκη

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 2079)», καταλήγουμε ότι το ποσό της χαριστικής πληρωμής που έλαβαν ο Αιτητές για τον τερματισμό της απασχόλησης τους, θα πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη και να αφαιρεθεί από τις επιδικασθείσες αποζημιώσεις, καθότι υπό διαφορετικές συνθήκες ο Δήμος θα ήταν υποχρεωμένος να καταβάλει στους Αιτητές διπλή αποζημίωση. Έχοντας υπόψη ότι το ποσό της χαριστικής πληρωμής που καταβλήθηκε στον κάθε Αιτητή υπερβαίνει του ποσού της επιδικασθείσας αποζημίωσης, καταλήγουμε ότι οι Αιτητές δεν δικαιούνται στην καταβολή οποιασδήποτε επιπρόσθετης πληρωμής από τον Δήμο. Ως εκ τούτου, οι αξιώσεις των Αιτητών στις Αιτήσεις (140/2019, 142/2019 και 284/2019) απορρίπτονται. Όσον αφορά τον Αιτητή (141/2019) καταλήγουμε ότι δικαιούται πρόσθετης πληρωμής από το Ταμείο, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 3

(2)του Νόμου, καθότι η αποζημίωση που του έχει επιδικασθεί υπερβαίνει τα ημερομίσθια των 52 εβδομάδων που ο Δήμος όφειλε να καταβάλει ως αποζημίωση για τον τερματισμό της απασχόλησης του και η οποία υπολογίζεται στο ποσό των €6.308,60 (11.5 Χ€548,57) πλέον νόμιμο τόκο μέχρι τελικής εξόφλησης, για το οποίο εκδίδεται και σχετική απόφαση. Υπό τις περιστάσεις δεν εκδίδεται καμία διαταγή για έξοδα. (υπ)..................... Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ Μ. Κατσαρής, Μέλος Ν. Παφίτης, Μέλος ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο