Θράσου Μικελλίδη ν. ALLTIME TOURIST COMPLEX LIMITED (Ξενοδοχείο St. Raphael resort) κ.α., Αρ. Αίτησης: 109/17, 3/10/2024

(1)του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967 (Ν.24/67) όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αποδείξουν ότι η απόλυσή του οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») με βάση το άρθρο 16

(1)του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 με τους γενικούς λόγους της έγγραφου εμφάνισής τους απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις και ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή ήταν νόμιμος και δικαιολογημένος και οφείλεται σε λόγους πλεονασμού. Το Ταμείο με την έγγραφο εμφάνισή του ισχυρίζεται ότι η αίτηση του Αιτητή για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί από τα στοιχεία που υπάρχουν ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Στις 19/09/2024 ημερομηνία κατά την οποία η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση, οι δικηγόροι όλων των πλευρών δήλωσαν από κοινού ως παραδεκτά γεγονότα τα πιο κάτω:

(1)Ο Αιτητής απασχολήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 από τις 03/06/1991 μέχρι τις 19/01/2017.

(2)Κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 ο εβδομαδιαίος μισθός του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου ανερχόταν στο ποσό των €1.152,97.

(3)Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 έχουν ήδη καταβάλει στον Αιτητή ποσό που αντιστοιχεί στις ακαθάριστες απολαβές του Αιτητή για 52 εβδομάδες.

(4)Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 κατέβαλαν στον δικηγόρο του Αιτητή τα δικηγορικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας. Να σημειώσουμε ότι από τα δικόγραφα προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα (α) ότι ο Αιτητής εργαζόταν σε ξενοδοχείο που λειτουργούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 ως Διευθυντής Τροφίμων και Ποτών και (β) ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 προέβαλαν ως δικαιολογία για την απόλυση του Αιτητή τον πλεονασμό του. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή, έγινε νόμιμα βάσει των προβλεπόμενων στο άρθρο 5 του Νόμου όπου καθορίζονται περιοριστικά οι νόμιμοι λόγοι απόλυσης[1]. Πιο συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε νόμιμα για λόγους πλεονασμού βάσει των προβλεπόμενων στα άρθρα 5 και 18 του Νόμου. Η δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 δήλωσε στο Δικαστήριο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν θα προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών τους που περιέχονται στο έγγραφο εμφανίσεώς τους αναφορικά με τους λόγους απόλυσης του Αιτητή. Με βάση αυτή τη δήλωση της δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση 1, το μαχητό τεκμήριο που προνοεί ο Νόμος για παράνομη απόλυση του Αιτητή δεν ανατράπηκε και συνακόλουθα ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή θεωρείται αδικαιολόγητος και παράνομος. Ενόψει των πιο πάνω, ο δικηγόρος του Αιτητή ζήτησε άδεια να αποσύρει την αίτηση εναντίον του Ταμείου. Το Δικαστήριο έδωσε την άδεια και η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίφθηκε χωρίς έξοδα. Οι δικηγόροι των διαδίκων δήλωσαν ότι το μόνο επίδικο θέμα που παρέμεινε προς απόφανση από το Δικαστήριο είναι το ύψος του συνολικού ποσού που ο Αιτητής δικαιούται ως αποζημίωση για τον παράνομο τερματισμό της απασχόλησής του και ζήτησαν από το Δικαστήριο να επιδικάσει το ποσό των αποζημιώσεων που δικαιούται ο Αιτητής στη βάση (α) των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων και (β) των ακόλουθων παραδεκτών γεγονότων:

(1)Ο Αιτητής κατά τον χρόνο απόλυσής του από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν 59 χρονών.

(2)Μετά την απόλυσή του παρέμεινε άνεργος για 6 μήνες και στη συνέχεια εργοδοτήθηκε σε ξενοδοχείο με μισθό €2.200 τον μήνα καθαρά. Ο νομοθέτης για την προστασία του δικαιώματος της εργασίας έχει θεσπίσει τον Νόμο ο οποίος προβλέπει ότι στην περίπτωση που μια απόλυση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στη βάση των διατάξεων του Νόμου, ο εργοδότης υποχρεούται όπως καταβάλει αποζημίωση στον εργοδοτούμενο, η οποία αποζημίωση καθορίζεται σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Σύμφωνα με άρθρο 3 του Νόμου όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί από αυτόν επί τουλάχιστον 26 εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος είχε δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ΄ ακόλουθα: (α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου, (β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου, (γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου, (δ) τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου, (ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου. Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σημειώνονται τ' ακόλουθα: «Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» (Βλέπε επίσης Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου

(2006)1 Α.Α.Δ. 625, Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη

(2014)1Β Α.Α.Δ. 1829.) Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα. Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα για σκοπούς του Νόμου ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση 1 για 26 χρόνια. Έχοντας υπόψη την υποπαράγραφο 2[2] του άρθρου 4 του Τέταρτου Πίνακα του Νόμου, βρίσκουμε ότι το ελάχιστο ποσό που θα ελάμβανε ο Αιτητής αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα ανερχόταν στις €52.662,76 (75.5 Χ €697.52) και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να του επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων €119.908,88 (104 Χ €1.152,97). Παρατηρούμε ότι από το ενώπιόν μας υλικό δεν προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 στιγμάτισαν με οποιοδήποτε τρόπο τον Αιτητή απολύοντας τον (αφού ο λόγος απόλυσης που αναφέρθηκε στην επιστολή απόλυσής του αφορούσε τους εργοδότες του και όχι τη δική του εργασιακή συμπεριφορά ή απόδοση) ώστε η απόλυσή του να έχει αρνητικές συνέπειες στις πιθανότητες για μελλοντική εργοδότησή του[3]. Σημειώνουμε ότι δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε στοιχεία σχετικά με το σύνολο

(1)των επιπτώσεων που είχε η απόλυση του Αιτητή στην επαγγελματική του σταδιοδρομία και

(2)της υλικής ζημιάς που υπέστηκε ο Αιτητής εξαιτίας της απόλυσής του. Ούτε τέθηκε ενώπιόν μας οποιαδήποτε μαρτυρία σχετικά με το κατά πόσον ο Αιτητής κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για εξεύρεση άλλης απασχόλησης με απολαβές στο ύψος αυτών που λάμβανε από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 με σκοπό τον όσο μεγαλύτερο περιορισμό της ζημιάς που υπέστηκε από την απόλυσή του ή όχι. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη ότι ο Αιτητής: (α) απολύθηκε για λόγους που δεν αποδείχτηκαν ενώπιόν μας ότι ήταν νόμιμοι χωρίς όμως να αποδειχτεί ότι η απόλυσή του ήταν κακόπιστη, (β) εργάστηκε για 26 χρόνια στην υπηρεσία των Καθ' ων η Αίτηση 1 (περίοδος η οποία

(1)μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνο ως ιδιαιτέρα μακρόχρονη αλλά ως μια ολόκληρη ζωή και

(2)είναι μεγαλύτερη των 25 χρόνων που είναι η μέγιστη περίοδος που λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς πληρωμής από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού), (γ) ήταν 59 χρόνων κατά την απόλυσή του (ηλικία που μπορεί να θεωρηθεί ως δύσκολη για εξεύρεση εργασίας αλλά και ηλικία που απέχει 6 χρόνια μακριά από την ηλικία συνταξιοδότησης - σημειώνουμε ότι ενώ η μεγάλη ηλικία μπορεί να θεωρηθεί ως ένας παράγοντας που δυσκολεύει την ένταξη στην αγορά εργασίας και ως εκ τούτου λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο αλλά για να δοθούν όμως σημαντικά αυξημένες αποζημιώσεις ο εργοδοτούμενος οφείλει να αποδείξει ότι όντως στη δική του περίπτωση ο παράγοντας ηλικίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να μην καταφέρει να εργοδοτηθεί ξανά), (δ) ελάμβανε πριν την απόλυσή του το ποσό των €1.152,97 εβδομαδιαίως και (ε) μετά την απόλυσή του βρήκε εργασία με λιγότερες αποδοχές χωρίς όμως να αποδείξει ότι κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρει εργασία με αποδοχές παρόμοιες με αυτές που λάμβανε κατά την περίοδο που απολύθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση 1, κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως του επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 83 εβδομάδων ήτοι €95.696,51 (83Χ€1.152,97). Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €95.696,51 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στον Αιτητή μόνο το ποσό των απολαβών ενός έτους και το υπόλοιπο ποσό το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Δηλαδή ποσό που αντιστοιχεί με τις απολαβές ενός έτους (€59.954,44) πλέον νόμιμο τόκο θα πρέπει να καταβληθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση 1, το δε υπόλοιπο ποσό €35.742,07 πλέον νόμιμο τόκο θα καταβληθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 ήδη κατέβαλαν στον Αιτητή το ποσό που αντιστοιχεί στις απολαβές ενός έτους και σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σίμος Μουζούρης Cosmoplast Ltd

(2007)1 (B) AAΔ σελ. 896, το εν λόγω ποσό θα πρέπει να αφαιρεθεί από το ποσό της αποζημίωσης που έχει επιδικαστεί εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1. Κατά συνέπεια παρόλο που εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €35.742,07 πλέον νόμιμους τόκους ως αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησής του, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δεν υποχρεούνται να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό προς τον Αιτητή, ενώ το Ταμείο θα πρέπει να καταβάλει στον Αιτητή το ποσό των €35.742,07 πλέον νόμιμους τόκους. (Υπ.) .............. Ε. Κωνσταντίνου, Δ. (Υπ.) ............ (Υπ.) ............ Μ. Πότσου, Μέλος. Σ. Αυγουστή, Μέλος. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προβλέπει ότι : "Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτούμενου τεκμαίρεται , μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων." [2] Η εν λόγω υποπαράγραφος προβλέπει ότι: «Νοείται ότι κατά τον υπολογισμόν της εβδομαδιαίας αμοιβής οιονδήποτε ποσόν το οποίο υπερβαίνει το τετραπλάσιο του εβδομαδιαίου ποσού των βασικών ασφαλιστέων αποδοχών όπως τούτο εκάστοτε καθορίζεται στους Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμους του 1980 μέχρι 1993 δεν λαμβάνεται υπόψιν». Το ποσό αυτό για το 2017 ανερχόταν σε €697,52. [3] Δ.Σ. ν. Argosy Trading Company Ltd , Πολ. Έφεση 310/12 ημερ.13/02/2019. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο