Γ. Ν. ν. Κ. (Κ.) Ν., Αρ. Αίτησης: 7/04, 8/7/2005

Γ. Ν. ν. Κ. (Κ.) Ν., Αρ. Αίτησης: 7/04, 8/7/2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLEF:2005:11 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ Αρ. Αίτησης: 7/04 ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Α. Σεργίδης Μεταξύ: Γ. Ν., από τη Λευκωσία, [ ] 16, [ ] Αιτητή -και- Κ. (Κ.) Ν., από τη Λευκωσία, Οδός [ ] 6, [ ] Καθ΄ ης η Αίτηση ----------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 19/5/2005 ------------------------------------ 8 Ιουλίου 2005 Για τον Αιτητή: κα Γ. Γεωργίου Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Λ. Βραχίμης. Ακούει απόφαση κα Ελ. Βραχίμη. Καθ΄ ης η Αίτηση παρούσα. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίσιν αίτηση ο Αιτητής ζητά τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάττει τη φυλάκιση της Καθ΄ ης η Αίτηση καθ΄ ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση παρέλειψε να συμμορφωθεί προς το προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14.1.2004 το οποίο τροποποιήθηκε με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.2.2004 που την διέτασσε να παραδώσει τη ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων [ ] στον Αιτήτη για να ασκήσει το δικαίωμα επικοινωνίας του με την ανήλικη στις 2.3.2005, 7.3.2005, 9.3.2005, 11.3.2005, 13.3.2005, 14.3.2005, 16.3.2005, 18.3.2005, 21.3.2005, 4.5.2005, 6.5.2005, 8.5.2005 και 9.5.2005 και Β. Οιονδήποτε άλλο Διάταγμα ήθελε κρίνει εύλογο υπό τις περιστάσεις να εκδώσει το Δικαστήριο. Γ. Τα έξοδα της αίτησης.» Η Αίτηση βασίζεται στις ακόλουθες νομικές διατάξεις: «στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 42, στον Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμο 23/90, άρθρα 12, 15 και 16, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.40 Κ1, Δ.42Α Κ1, 2 και 3, Δ.48 Κ1 και 3 και στον Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικό Κανονισμό Κ11.» Η αίτηση του Αιτητή στηρίζεται σε ένορκη δήλωση του ιδίου. Η Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως συνοδευόμενη με δική της ένορκη δήλωση· και οι δύο διάδικοι αντεξετάστηκαν ο καθένας από την άλλη πλευρά. Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, εν τοις εφεξής ο Αιτητής θα αποκαλείται «ο πατέρας» και η Καθ΄ ης η Αίτηση, «η μητέρα». Μαζί δε θα αναφέρονται ως «οι γονείς» του ανήλικου τέκνου τους, [ ], η οποία γεννήθηκε στις 9/4/2003. Από την αντεξέταση των δυο γονέων φαίνεται σαφώς πως κατά τις ουσιώδεις ημερομηνίες (εκτός από δυο, που κατά τον ισχυρισμό της μητέρας, ο πατέρας δεν ήλθε να παραλάβει το παιδί), η μητέρα παρέδιδε το παιδί στον πατέρα, όμως επειδή το παιδί έκλαιε και δεν ήθελε τον πατέρα, η μητέρα το έπαιρνε και έφευγε. Είμαι της άποψης πως το παιδί αντιδρούσε με τον τρόπο που αντιδρούσε λόγω της αδυναμίας των γονέων να προετοιμάσουν το παιδί κατάλληλα έτσι ώστε να δέχεται το όνομα με το οποίο βαφτίστηκε, δηλαδή «[ ]» που ήταν διαφορετικό από το όνομα με το οποίο το αποκαλούσε η μητέρα του (και το περιβάλλον της μητέρας του) πριν από τη βάπτιση, δηλαδή «[ ]», ως επίσης και λόγω του κακού ή μη αποτελεσματικού χειρισμού του όλου θέματος και από τους δυο γονείς. Αυτό προκύπτει και από το γεγονός πως πριν από τη βάπτιση του παιδιού που έγινε στις 20/2/2005, η επικοινωνία πατέρα και παιδιού ήταν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα Ο πατέρας προσπαθούσε να επιβάλει το όνομα [ ] στο παιδί με αδέξιο τρόπο παρά τις αντιδράσεις του παιδιού και σε αυτό το σημείο αποδέχομαι τη θέση της μητέρας. Ένα παράδειγμα είναι ότι της έδειχνε δικές της φωτογραφίες και της έλεγε αυτή δεν είναι η [ ] αλλά η [ ]. Η δε μητέρα που είχε τη φύλαξη του παιδιού δεν ήταν αποτελεσματική στο να εμπεδώσει στο παιδί πως το όνομά του δεν ήταν «[ ]» [ ], και σε αυτό το σημείο αποδέχομαι την θέση του πατέρα. Επίσης η μητέρα, κατά τον χρόνο παράδοσης του παιδιού στον πατέρα, δεν έδειξε τη δέουσα υπομονή και την ικανότητα έτσι ώστε να καθησυχάσει το παιδί για να επιτευχθεί η επικοινωνία. Βεβαίως ο πατέρας ισχυρίζεται πως η δική του επιμονή να φωνάζει το παιδί με το όνομα που βαφτίστηκε ήταν σύμφωνη με τον Κανόνα Δικαστηρίου ημερομηνίας 10/12/2004 που προέβλεπε ως όνομα του παιδιού το [ ]. Όμως από την άλλη ας μη λησμονείται πως το παιδί ήταν μόνο δυο ετών για να μπορέσει να δεχθεί την αλλαγή αυτή χωρίς την σωστή αντιμετώπισή του και από τους δυο γονείς. Στην Παπαχρυσοστόμου v. Σιδερά,