Ευριπίδη Ηροδότου ν. ΄Εφης Αλεξίου, Αρ. Αίτησης: 20/05, 7 Ιουλίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2006:1 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Κούσιου-Χρυσανδρέα, Προσ. Δ. Οικ. Δικ. Αρ. Αίτησης: 20/05 Μεταξύ: Ευριπίδη Ηροδότου, Ορόκλινη, Αιτητή, -και- ΄Εφης Αλεξίου, Λειβάδια, Καθ΄ ης η αίτηση. Αίτηση ημερομηνίας 7.3.2006 Ημερομηνία: 7 Ιουλίου, 2006 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια/Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Μ. Κυριακίδης με κα Ε. Αριστείδου για κ. Χ. Κυριακίδη (για να ακούσει απόφαση κ. Χ. Κυριακίδης) Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση/Αιτητή: κα Ζίκκου με κα Ιωάννου για Δρ. Ανδρέας Ποιητής & Σία (για να ακούσει απόφαση κα Ε. Κωνσταντίνου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία των διαδίκων που συνιστούν τη μεταξύ τους περιουσιακή διαφορά στην παρούσα υπόθεση, συγκαταλέγεται και μια οικία που απέκτησαν λίγο πριν από το γάμο τους. Με τα δικόγραφά τους οι διάδικοι δίνουν ο καθένας τη δική του εκδοχή για τον τρόπο απόκτησης της πιο πάνω οικίας. Σημασία στην υπό εκδίκαση αίτηση αποκτά ο ισχυρισμός που περιέχεται στην παράγραφο 13(α) της ΄Εκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση, όπου η τελευταία ισχυρίζεται πως η αγορά της εν λόγω οικίας έγινε, μεταξύ άλλων, και με "δωρεά ποσού περί τις Λ.Κ. 4.200 από τους γονείς της". Στην Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση και ειδικότερα στην παράγραφο 9 αυτής, ο Καθ΄ ου η αίτηση/Αιτητής απορρίπτει τον πιο πάνω ισχυρισμό "και ισχυρίζεται ότι η καθ΄ ης η αίτηση κωλύεται να ισχυρισθεί τώρα κάτι διαφορετικό γιατί στην παρουσία του κυρίου Χάρη Κυριακίδη στο δικό του γραφείο η ίδια παραδέχθηκε ότι οι γονείς της δεν της έδωσαν οποιαδήποτε λεφτά". Είναι τη διαγραφή αυτής ακριβώς της φράσης που η Αιτήτρια/Καθ΄ης η αίτηση επιζητεί με την αίτηση της ημερομηνίας 7.3.
- Η πιο πάνω αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Θ. 4-16, Δ.19 Θ.26, Δ.21, Δ.48 Θ. 1-9, επί των συμφυών εξουσιών και της πρακτικής του Δικαστηρίου. Η Αιτήτρια/Καθ΄ ης η αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτησή της αναφέρει τα ακόλουθα: "
- Είμαι η Καθ΄ ης η Αίτηση στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αίτηση.
- Τα όσα παραθέτω κατωτέρω γνωρίζω προσωπικά και εξ΄ όσων συμβουλεύομαι από το δικηγόρο μου κ. Χάρη Κυριακίδη, πλην όπου αλλού διαφορετικά κατωτέρω αναφέρω.
- Εξ΄ όσων συμβουλεύομαι από το δικηγόρο μου κ. Χάρη Κυριακίδη, ο Αιτητής στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στις 24.2.2006, στην οποία συμπεριέλαβε τη φράση της οποία σκοπείται η διαγραφή με την παρούσα αίτηση, την οποία έχω διαβάσει και με την οποία συμφωνώ.
- Εξ΄ όσων γνωρίζω προσωπικά, έγιναν διάφορες συναντήσεις με τον Καθ΄ ου η Αίτηση για συζήτηση των επιδίκων θεμάτων, και με την παρουσία των δικηγόρων των διαδίκων, πλην όμως το σύνολο αυτών έγιναν σε μια προσπάθεια διερεύνησης του ενδεχομένου εξώδικης διευθέτησης και δεν είχαν οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Εξ όσων δε επίσης γνωρίζω προσωπικά, ο ισχυρισμός του οποίου ζητείται η διαγραφή είναι εντελώς ψευδής και ανυπόστατος και αποσκοπεί στη δημιουργία εντυπώσεων και μόνο.
- Ανεξαρτήτως όμως τούτου και εξ όσων συμβουλεύομαι από το δικηγόρο μου κ. Χάρη Κυριακίδη, ο εν λόγω ισχυρισμός πρέπει να διαγραφεί διότι είναι επιπόλαιος, ενοχλητικός και καταχρηστικός, αφού καλύπτεται από «άνευ βλάβης επικοινωνία» (without prejudice communication) και αποτελεί ισχυρισμό για τον οποίο δεν μπορεί να επιτραπεί μαρτυρία αφού καλύπτεται από «άνευ βλάβης επικοινωνία» (without prejudice communication). Περαιτέρω, τυχόν μη διαγραφή του εν λόγω ισχυρισμού θα εκτρέψει τη διαδικασία, αφού ενδεχομένως να οδηγήσει στην εξαίρεση του δικηγόρου κ. Χάρη Κυριακίδη από δικηγόρο της Αιτήτριας, δοθέντος του ότι καθιστά τον δικηγόρο της Καθ΄ ης η Αίτηση μάρτυρα αναφορικά με τη βασιμότητα του υπό κρίση ισχυρισμού, με αποτέλεσμα να στερηθώ του δικηγόρου που η ίδια επέλεξα για να με αντιπροσωπεύσει.
- Για όλους τους πιο πάνω λόγους ζητώ τη βοήθεια του Σεβαστού Δικαστηρίου για διαγραφή του εν λόγω ισχυρισμού, του οποίου η δικογράφηση του είναι ενοχλητική.
- Τα ως άνω αναφέρω εξ΄ όσων κάλλιον γνωρίζω ως ανωτέρω αναφέρω." O δικηγόρος του Καθ΄ η αίτηση/Αιτητή στις 10.4.2006 καταχώρησε ένσταση που έχει το ίδιο νομικό υπόβαθρο όπως αυτό της αίτησης. Οι λόγοι πάνω στους οποίους στηρίζεται η ένσταση, όπως παρατίθενται σ΄ αυτήν, είναι οι ακόλουθοι: "
- O ισχυρισμός τον οποίο ζητεί η καθ΄ ης η αίτηση να διαγράψει είναι αληθής.
- Ο ισχυρισμός είναι σοβαρός και δεν εμπίπτει στις έννοιες που η ίδια ισχυρίζεται στην παράγραφο 5 της ενόρκου δηλώσεως της.
- Ο ισχυρισμός θα μπορούσε να προβληθεί και αν ακόμη δεν είχε δικογραφηθεί και επομένως η αίτηση είναι εντελώς αβάσιμη και αδικαιολόγητη." Tα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση/Αιτητή και αποτελούν αντιγραφή των πιο πάνω λόγων της ένστασης. Οι δικηγόροι δεν αντεξέτασαν τους ενόρκως δηλούντες και αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Η Δ.19 Θ. 26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προβλέπει: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." Η εν λόγω πρόνοια είναι πανομοιότυπη με την πρόνοια της Δ.19 Θ.27 (Ο.19 r 27) των Αγγλικών Θεσμών που ίσχυαν πριν από το 1960 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "The Court or a Judge may at any stage of the proceedings order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action, and may in any such case, if they or he shall think fit, order the costs of the application to be paid as between solicitor and client." Στην υπόθεση Southfields Industries Ltd v. M/V "ADRIATICA K" and Others
(1989)1 C.L.R. 301, αναλύθηκε η Δ.19 Θ. 27 και στη σελ. 309 της απόφασης ο Στυλιανίδης Δ., όπως ήταν τότε, ανέφερε τα ακόλουθα: "Rule 27 of Order 19 is a general provision for enforcing the rules set out in Order 19. Its ambit of operation is limited. The Court refrains from dictating to parties how they should frame their case. The parties, however, must not offend against the rules of pleadings, which are laid down by the law. Browen, L.J., in Knowles v. Roberts 38 Ch.D. p.270, said: 'The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right.' Wholly immaterial matter which raises irrelevant issues, which may involve expense, trouble and delay, are struck out, as they will prejudice the fair trial of the action (see Rassam v. Budge,
(1893)1 Q.B 571; Liardet v. Hammond Electric Light Co., 31 W.R. 710; Mudge v. Penge U.D.C., 85L.J. Ch. 814, C.A.; 32 T.L.R. 354, 417; Davy v. Garrett 7 Ch. D. 473)". Aνάλυση του θέματος γίνεται επίσης στο σύγγραμμα Bullen & Leake, 12η ΄Εκδοση, σελ. 146-148, όπου κάτω από τον τίτλο "Pleadings tending to prejudice, embarrass or delay fair trial" αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα πιο κάτω: "Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations. -------------------------------------------------------------------------- On the other hand, the mere fact that an allegation is unnecessary is no ground for striking out nor is a pleading embarrassing because it contains allegations which are inconsistent or stated in the alternative provided they are pleaded clearly and distinctly and in separate paragraphs. Moreover, the mere fact that statements in a pleading may be difficult to deal with does not render them 'prejudicial' or 'embarrassing' if they are material facts and are otherwise properly pleaded, and mere prolixity, i.e. stating material facts at unnecessary length or with unnecessary detail, is not sufficient ground for striking out. A pleading is not embarrassing merely because it is probable that the allegations made may ultimately turn out to be untrue in fact or because points of law are stated or alleged which may then turn out to be bad or because it states facts which the party who pleads them is entitled to prove. The question whether a pleading is embarrassing or prejudicial is one for the court to decide in view of the particular facts and circumstances of the case, and the court is inclined to give a 'reasonable limit' and will only strike out irrelevant or unnecessary matter where it clearly is so; and accordingly, unless the pleading as it stands is really and seriously embarrassing, it is often wiser to leave it unamended or to apply for further and better particulars." Η εξουσία διαγραφής είναι διακριτικής μορφής. Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δεν χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα. Στην Carl-Zeiss-Stiftung v. Rayner
(1969)3 All E.R. 897 στη σελ. 909, έχουν λεχθεί τα εξής αναφορικά με το εύρος της εξουσίας και επίσης το βάρος απόδειξης που έχει ο επιδιώκων τη διαγραφή: "On the other side it has been suggested that, if it is once shown that a particular issue is res judicata, the court is bound to strike out any plea by the estopped party which raises that issue. I feel unable to accept that argument R.S.C. , Ord. 18, r. 19, is framed in language which is not mandatory but permissive. Its predecessors in earlier rules of court have always been treated as conferring a discretionary jurisdiction, (see, for example, Golding v. Wharton Salt Works Co.
(1876)1 Q.B.D. 374) It is were the fact that in certain kinds of circumstances, such as that an issue which is res judicata has been pleaded, the court would always exercise the jurisdiction in a particular way, this would not import that the jurisdiction was not discretionary but merely that in such circumstances the discretion ought to be exercised in that particular way....... It appears to me that, if a party adopts the course taken by the plaintiff here, it is for the applicant to show that to allow the offending plea to stand in the pleading will in fact give rise to one of the vices mentioned in R.S.C. Ord 18 r. 19, of such a quality and in such circumstances that the court ought, in the exercise of its discretion, to strike out the offending matter. Every case must depend on its own facts." Kαταληκτικά θα ήθελα να αναφερθώ σε ότι ο Α. Λοϊζου, Δ. όπως ήταν τότε, υπογράμμισε στην Fasili & Others v. "Sun Boat"
(1984)1 C.L.R. 679, "striking out is employed only in plain and obvious cases" πράγμα που δεν συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση. Εξάλλου, ο ισχυρισμός της Aιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση πως η επίδικη αναφορά είναι ψευδής και ανυπόστατη, δεν μπορεί να θεμελιώσει λόγο διαγραφής. ΄Οπως αναφέρεται στο απόσπασμα από το Bullen & Leake, πιο πάνω, "a pleading is not embarrassing merely because it is probable that the allegations made may ulitmately turn out to be untrue in fact......." Τα ίδια μπορούν να λεχθούν και για τον ισχυρισμό περί του αχρείαστου της αναφοράς. Επαναλαμβάνω τη σχετική αναφορά από το Bullen & Leake, πιο πάνω, "the mere fact that an allegation is unnecessary is no ground for striking out". ΄Ομως ο κύριος άξονας της εισήγησης της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η Αίτηση είναι πως η διαγραφή της υπό συζήτηση αναφοράς είναι επιβεβλημένη αφού, όπως ισχυρίζεται, αποτελεί επικοινωνία "άνευ επηρεασμού", με ό,τι τούτο μπορεί να συνεπάγεται. Το ότι έγινε κάποια συνάντηση και/ή συναντήσεις συνάγεται σαν γεγονός τόσο με βάση τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 4 της ενόρκου δηλώσεως της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτησή της, όσο και από το ίδιο το μέρος του δικογράφου του οποίου ζητείται η διαγραφή. Τούτο όμως από μόνο του δεν παρέχει στήριξη στην πιο πάνω θέση της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση ενόψει και του ότι η άλλη πλευρά αμφισβητεί ότι η συγκεκριμένη αναφορά καλύπτεται από το σχετικό προνόμιο και όπως αναφέρει και στην αγόρευση του ο δικηγόρος του Καθ΄ ου η αίτηση/Αιτητή, "άνευ βλάβης επικοινωνία είναι ζήτημα που θα καλυφθεί αφού παρατεθεί μαρτυρία, αφού μόνο μετά από μαρτυρία θα διαφανούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η υπό αναφορά δήλωση ούτως ώστε να διαγνωστεί όντως αν εμπίπτει σε άνευ βλάβης επικοινωνία." Για το θέμα αυτό θα ήθελα να αναφερθώ και στο σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης του Τ. Ηλιάδη, Προέδρου Επαρχιακού Δικαστηρίου όπως ήταν τότε και νυν Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπου κάτω από τον τίτλο "Δηλώσεις άνευ βλάβης" στη σελ. 119 αναφέρονται τα εξής: "Ο κανόνας εφαρμόζεται όταν διεξάγονται διαπραγματεύσεις και η δήλωση ή οι δηλώσεις γίνονται σε μια προσπάθεια καλής πίστης με προοπτική ένα συμβιβασμό όταν και το Δικαστήριο έχει το δικαίωμα να εξετάσει τις σχετικές λεπτομέρειες για να αποφασίσει αν ισχύει ο κανόνας. Πρέπει να τονισθεί ότι μια επιστολή που περιέχει τις λέξεις "άνευ βλάβης" δεν αποστερεί το Δικαστήριο από το δικαίωμα που έχει να εξετάσει το περιεχόμενο της επιστολής για να εξακριβώσει αν πραγματικά το περιεχόμενο της αναφέρεται σε προσπάθειες που καταβάλλονται για ένα εξώδικο συμβιβασμό." Mε βάση τα πιο πάνω έχω τη γνώμη πως στο στάδιο αυτό ελλείπει το απαραίτητο υπόβαθρο των γεγονότων εκείνων που μπορούν να οδηγήσουν σ΄ οποιοδήποτε ασφαλές συμπέρασμα αναφορικά με την πιο πάνω εισήγηση της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση. Παραπέρα και εκ του περισσού, όσον αφορά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας/ Καθ΄ ης η αίτηση γύρω από το θέμα της τυχόν "εξαίρεσης του δικηγόρου της κ. Χάρη Κυριακίδη", όχι μόνο και πάλιν είναι πρόωρο, αλλά και όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Σύνταγμα Κυπριακής Δημοκρατίας, του πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Λοϊζου, στην σελ. 206, με αναφορά στην απόφαση, In re Efthymiou
(1987)1 C.L.R. 329: "Ο πελάτης δικηγόρου δεν μπορεί να παραπονεθεί για τη μη αποτελεσματικότητα της άσκησης από αυτόν των δικαιωμάτων του κάτω από το ΄Αρθρο 30.3(δ), γιατί ο αποκλεισμός του δικηγόρου από τον πελάτη ήταν το αποτέλεσμα της άσκησης από τον πελάτη άλλου θεμελιώδους δικαιώματος, δηλαδή του δικαιώματος να καλεί μάρτυρες, που προστατεύεται από το Άρθρο 30.3(γ)." Tέλος αναφορικά με την επικληθείσα από την Aιτήτρια/Καθ΄ ης η αίτηση απόφαση, Scattou v. M/V "Koreiz"
(1982)1 C.L.R., 804, έχω τη γνώμη ότι τα γεγονότα και τα περιστατικά της και το διαταύτα της δεν με οδηγεί στο να ασκήσω κατά διαφορετικό τρόπο τη διακριτική μου εξουσία στην παρούσα υπόθεση. Ενόψει όλων των πιο πάνω καταλήγω πως το αίτημα της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση για διαγραφή πρέπει να απορριφθεί. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας/Καθ΄ ης η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ..................................... Δ. Κούσιου-Χρυσανδρέα Προσ. Δ. Οικ. Δικ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο