Θεοφάνη Χρυσάνθου Ταρζάν κ.α. ν. Ανδρέας Κωνσταντίνου Νικολάου κ.α., Αρ. Αίτησης: 4/2006, 3 Απριλίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2007:3 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Κούσιου-Χρυσανδρέα, Προσ. Δ. Αρ. Αίτησης: 4/2006 Μεταξύ:
- Θεοφάνη Χρυσάνθου Ταρζάν και
- Κυριάκου Χρυσάνθου Κωνσταντίνου άλλως Ταρζάν από τον Κόρνο Αιτητών ΚΑΙ
- Ανδρέας Κωνσταντίνου Νικολάου, Πανίδας 9, Λάρνακα
- Νίκος Κωνσταντίνου Νικολάου, Αριστοφάνους 29, Λάρνακα
- Στέλιος Κωνσταντίνου Νικολάου, Αριστοφάνους 29, Λάρνακα Καθ΄ων η Αίτηση Ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 4.9.2006 Ημερομηνία: 3 Απριλίου 2007 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές/Καθ΄ων η αίτηση: κ.Παστός για κκ. Χατζηχριστοφής, Παπαλλής & Σωτηρίου Για τους Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητές: κ. Μουγής για κ. Ευστάθιο Κ. Ευσταθίου (για να ακούσει απόφαση η κα Γρηγόρη) ΑΠΟΦΑΣΗ Με την εναρκτήρια αίτησή τους ημερομηνίας 1.6.2006, οι Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητές, ζητούν την αναγνώριση του αποβιώσαντος πατέρα τους Χρύσανθου Κωνσταντίνου Ταρζάν ως εξώγαμου τέκνου του επίσης αποβιώσαντος Κώστα Νικολάου Πιστόλα Ταρζάν. Μετά την επίδοση της πιο πάνω αίτησης στους υιούς του Κώστα Νικολάου Πιστόλα Ταρζάν, Αιτητές/Καθ΄ων η αίτηση 1, 2 και 3, οι τελευταίοι καταχώρησαν την υπό εκδίκαση αίτηση με την οποία ζητούν: "(Α) Διάταγμα που να απορρίπτει και/ή να παραμερίζει και/ή να ακυρώνει την παρούσα εναρκτήρια αίτηση των αιτητών ως καταχρηστική και/ή ως αντικανονική και/ή ως αντιβαίνουσα προς τις πρόνοιες του Νόμου που Ρυθμίζει τα Θέματα της Συγγένειας και της Νομικής Υπόστασης των Τέκνων Ν.187/1991και προς τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. (Β) Διαζευκτικά με την πιο πάνω θεραπεία (Α), Διάταγμα παραμερισμού ή/και διαγραφής των ενόρκων δηλώσεων του Θεοφάνη Χρυσάνθου Ταρζάν και της Ελένης Νικολάου Πιστόλα Ταρζάν οι οποίες επισυνάπτονται στην εναρκτήρια αίτηση των αιτητών ως παράτυπων ή/και ασχέτων ή/και αχρήστων. (Γ) Διάταγμα που να απορρίπτει και/ή να παραμερίζει και/ή να ακυρώνει την επίδοση της παρούσας εναρκτήριας αίτησης των αιτητών. (Δ) Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα ή/και θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο και κατάλληλο κάτω από τις περιστάσεις. (Ε) Τα έξοδα της αίτησης πλέον ΦΠΑ." Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 2, 3, 13, 20-26 του περί Τέκνων (Συγγένεια και Νομική Υπόσταση) Νόμου του 1991 (Ν.187/91), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.1 Θ.5, Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ.Θ.1-3, Δ.48 Θ.Θ.1-9, Δ.55 Θ.Θ.1-4 και Δ.64 Θ.Θ.1-2, στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Ανδρέα Κωνσταντίνου Νικολάου, Αιτητή/Καθ΄ου η αίτηση 1, ο οποίος εξουσιοδοτήθηκε από τους Αιτητές/Καθ΄ων η αίτηση 2 και 3, που είναι αδελφοί του, να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Ο κύριος λόγος στον οποίο βασίζεται η αίτηση φαίνεται στην παράγραφο 8 της πιο πάνω ένορκης δήλωσης, όπου επί λέξει, αναφέρονται τα εξής: " ... οι αιτητές στην εναρκτήρια αίτηση επιζητούν θεραπεία την οποία σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου που Ρυθμίζει τα Θέματα της Συγγένειας και της Νομικής Υπόστασης των Τέκνων Ν.187/1991δεν νομιμοποιούνται να ζητούν, ενώ παράλληλα το οποιοδήποτε δικαίωμα παρεχόταν για δικαστική αναγνώριση τέκνου στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει ήδη παραγραφεί και δεν μπορεί να ευδοκιμήσει." Οι Καθ'ων η αίτηση/Αιτητές αντέδρασαν καταχωρώντας ένσταση στις 12.10.06, η οποία βασίζεται ουσιαστικά πάνω στην ίδια νομική βάση όπως η αίτηση. Οι λόγοι επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση είναι οι εξής: "(α) Η αίτηση των αιτητών - καθ΄ων η αίτηση στην παρούσα είναι καθ΄ όλα νόμιμη και η ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις. (β) Η αίτηση των αιτητών - καθ΄ων η αίτηση στην παρούσα είναι σύμφωνη με την πρακτική. (γ) Η αίτηση των αιτητών ημερομηνίας 4.9.2006 αποσκοπεί στην παρέλκυνση της διαδικασίας." Την πιο πάνω ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του Θεοφάνη Χρυσάνθου Ταρζάν Καθ΄ου η αίτηση/Αιτητή 1 ο οποίος εξουσιοδοτήθηκε από τον Καθ΄ου η αίτηση/Αιτητή 2 να προβεί σ΄αυτήν. Ο Καθ΄ου η αίτηση/Αιτητής 1 στην ένορκη δήλωση του επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η ένσταση και εισηγείται την απόρριψη της αίτησης. Κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης του και οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε αγορεύσεις. Η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε της θέσης της, με αναφορά σε νομολογία. Ο κ. Παστός, εκ μέρους των Αιτητών/Καθ΄ων η αίτηση, ζήτησε από το δικαστήριο να κάνει δεκτή την αίτηση. Υπέβαλε, ως κύρια εισήγηση, ότι η Δ.27 Θ.3 παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση μηχανισμού για παραμερισμό της εναρκτήριας αίτησης εφόσον οι Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητές, με βάση το Ν.187/91, δε νομιμοποιούνται στην έγερση της και το οποιοδήποτε δικαίωμα αναγνώρισης έχει παραγραφεί. Αντίθετα ο κ. Μουγής, εκ μέρους των Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητών, εισηγούμενος την απόρριψη της αίτησης, υποστήριξε ότι οι συγκεκριμένες αιτιάσεις των Αιτητών/Καθ΄ων η αίτηση, αφού πρώτα δικογραφηθούν απ΄ αυτούς, θα πρέπει να αφεθούν προς κρίση από το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Η Δ.27 Θ.3 προβλέπει τα εξής (σε ελεύθερη μετάφραση): "Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη διαγραφή οποιουδήποτε δικογράφου για το λόγο ότι δεν αποκαλύπτει οποιοδήποτε λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε μια τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή η υπεράσπιση φαίνεται από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δίκαιη". Η πιο πάνω διαταγή είναι πανομοιότυπη με την Δ.25 Θ.4 (Ο.25 r.4) των Αγγλικών Θεσμών. Η εν λόγω διαταγή τυγχάνει ανάλυσης στις σελ. 420 μέχρι 425 του Annual Practice του
- Συγκεκριμένα στη σελ. 422 αναφέρεται ότι αίτηση σύμφωνα με τη διαταγή αυτή πρέπει να γίνεται σύντομα. Με αναφορά δε στην απόφαση A.G. of Duchy of Lancaster v. L. & N.W.Ry.,
(1892)3 Ch. 274, σημειώνεται ότι τέτοια αίτηση μπορεί να γίνει και πριν την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης. Ακόμα ότι η αίτηση δι΄ εναρκτηρίου κλήσεως (originating summons), όπως είναι εδώ η περίπτωση, εμπίπτει στον όρο δικόγραφο που αναφέρεται στην εν λόγω διαταγή (Re Bartlett and Berry´s Contract, 76 L.T. 751). Οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάσθηκαν σε αριθμό υποθέσεων στις οποίες τονίστηκε ότι τα Δικαστήρια θα πρέπει να επεμβαίνουν και να προβαίνουν σε μια διαγραφή της απαίτησης μόνο όταν η απαίτηση κρίνεται ως ανυπόστατη. ΄Οπως έχει τονισθεί από το Δικαστή Πική (όπως ήταν τότε) στην υπόθεση In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246, "Οπως έχουμε αναφέρει, η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση, εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ΄ αυτή. Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος". Η απόφαση στην In re Pelmako Development Ltd (πιο πάνω) υιοθετήθηκε στην Χατζήκυριακος ν. Κυθρεώτη
(1992)1 Α.Α.Δ 1119. Στις σελίδες 1121-1122 λέχθηκαν τα εξής: "H δικανική κρίση στο στάδιο αυτό μπορεί να είναι μόνο το αποτέλεσμα νομικής ανάλυσης. Το έργο της διαπίστωσης της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας εύλογης αιτίας αγωγής δεν έχει να κάμει με την άσκηση διακριτικής ευχέρειας ... Η απόφανση για ανυπαρξία εύλογης αιτίας αγωγής οδηγεί αναπόδραστα στον οριστικό τερματισμό της διαδικασίας. Δικαιολογείται αυτός ο τερματισμός μόνο όταν το δικόγραφο, στην περίπτωση αυτή, το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (βλ. In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 C.L.R 246). Εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής ή έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου για εκδίκαση από το Δικαστήριο, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας στη ζωή όσο και αν η προοπτική επιτυχίας εμφανίζεται απομακρυσμένη. Βλ. Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as executor of the will of the deceased Spyros Michaelides
(1965)1 C.L.R 176, Michael Papamichael v. Clitos Chaholiades
(1970)1 C.L.R 305. ". Τα εδάφια
(1)και
(3)του άρθρου 16 και το άρθρο 20 του περί Τέκνων (Συγγένεια και Νομική Υπόσταση) Νόμου του 1991 (Ν.187/91), προνoούν: "16.
(1)Ο πατέρας μπορεί να αναγνωρίσει ως δικό του το τέκνο που γεννήθηκε χωρίς γάμο, εφόσον συναινεί σ' αυτό η μητέρα. .............................................
(3)Αν ο πατέρας έχει πεθάνει ή δεν έχει δικαιοπρακτική ικανότητα η αναγνώριση μπορεί να γίνει από τον παππού ή τη γιαγιά της πατρικής γραμμής. ............................................. 20.
(1)Η μητέρα έχει δικαίωμα να ζητήσει με αίτηση της προς το Δικαστήριο την αναγνώριση της πατρότητας του τέκνου της που γεννήθηκε χωρίς γάμο της με τον πατέρα του.
(2)Το αναφερόμενο στο εδάφιο
(1)δικαίωμα έχει και το τέκνο.
(3)Οταν η μητέρα αρνείται την προβλεπόμενη από το εδάφιο
(1)του άρθρου 16 συναίνεση της, δικαίωμα δικαστικής αναγνώρισης έχουν επίσης ο πατέρας και στην περίπτωση του εδαφίου
(3)του άρθρου 16 ο παππούς και η γιαγιά της πατρικής γραμμής". Επίσης το εδάφιο
(3)του άρθρου 22 του ίδιου πιο πάνω Νόμου προνοεί ότι το δικαίωμα του τέκνου να ζητήσει τη δικαστική αναγνώριση του παραγράφεται τρία χρόνια μετά την ενηλικίωση του. Στην επικυρωθείσα κατ΄ έφεση1 απόφαση In re Μουτζούρης
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1282, στη σελ. 1290 αναφέρθηκαν τα εξής: [1] ". για να έχει το Οικογενειακό Δικαστήριο δικαιοδοσία να διορίσει Επίτροπο ανήλικου, η σχετική αίτηση πρέπει να υποβληθεί είτε από γονέα του ανήλικου είτε από το Διευθυντή του Γραφείου Ευημερίας. Αν η αίτηση υποβληθεί από οποιοδήποτε τρίτο το Οικογενειακό Δικαστήριο οφείλει να την απορρίψει για έλλειψη δικαιοδοσίας." Στις σελίδες 686 μέχρι 699 του συγγράμματος του Αρεοπαγίτη Βασίλη Αντ. Βαθρακοκοίλη, "Ερμηνεία, Νομολογία Αστικού Κώδικα", Τόμος Ε, Οικογενειακό Δίκαιο, Έκδοση 2004, γίνεται ανάλυση του άρθρου 1479 του Αστικού Κώδικα, το οποίο είναι πανομοιότυπο με το άρθρο 20 του Ν.187/91. Στη σελίδα 694 του εν λόγω συγγράμματος αναφέρονται τα εξής: "Η απόσβεση του δικαιώματος του τέκνου επέρχεται με το θάνατο του, καθόσον αυτό είναι απόλυτα προσωπαγές και δε μεταβαίνει, ως τέτοιο, στους κληρονόμους του. Αποσβήνεται ακόμη κατά την ΑΚ 1483 § 1 εδ. β΄ με την πάροδο ενός έτους από την ενηλικίωση του " Στην απόφαση του Εφετείου Πειραιώς 927/1987 λέχθηκαν τα εξής: "... εάν εγερθεί από το τέκνο αγωγή αναγνωρίσεώς του ως εξωγάμου και τούτο πεθάνει κατά τη διάρκεια της δίκης, αφού οι κληρονόμοι του, ακόμη και αυτοί οι κατίοντες του, δεν δικαιούνται κατά το αστικό δίκαιο να ασκήσουν την αγωγή, η δίκη που άνοιξε με την αγωγή του τέκνου καταργείται κατά το κύριο αντικείμενο της, ήτοι το της αναγνωρίσεως του τέκνου ως εξωγάμου, η οποία (αναγνώριση) δεν χωρεί μετά το θάνατο του (βλ. Μπαλή Οικογ. Δικ. παρ. 163 αρ. 2, πρβλ. ΑΠ 1582/1980 ΝοΒ 29.891)". Από το άρθρο 20 του Ν.187/91 προκύπτει πως αποκλειστικοί φορείς του δικαιώματος προς δικαστική αναγνώριση της πατρότητας είναι: (α) η μητέρα του χωρίς γάμο γεννημένου τέκνου, (β) το χωρίς γάμο τέκνο, (γ) ο πατέρας, αν η μητέρα δε συναινεί στην απ΄ αυτόν εκούσια αναγνώριση, (δ) οι γονείς του πατέρα, εφόσον αυτός έχει πεθάνει ή δεν έχει δικαιοπρακτική ικανότητα, υπό την προϋπόθεση, που απαιτείται, για τον πατέρα, δηλαδή της άρνησης συναίνεσης της μητέρας στην εκούσια, απ΄ αυτούς, αναγνώριση. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως φαίνεται από την αιτούμενη στην εναρκτήρια αίτηση θεραπεία και όπως και από τις δύο πλευρές είναι παραδεκτό, το χωρίς γάμο γεννημένο τέκνο έχει αποβιώσει και Αιτητές στην αίτηση αναγνώρισης της πατρότητας του είναι τα παιδιά του. Επίσης, όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση/Αιτητή 1 που στηρίζει την εναρκτήρια αίτηση, ο πατέρας των Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητών απεβίωσε το 1980 σε ηλικία 27 ετών. Από τα πιο πάνω είναι φανερό πως τα παιδιά του χωρίς γάμο γεννημένου τέκνου, στην περίπτωση μας οι Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητές, δεν είναι φορείς του δικαιώματος για τη δικαστική αναγνώριση της πατρότητας του πατέρα τους. Περαιτέρω, αφού ληφθεί υπόψη ότι το δικαίωμα του πατέρα τους, ως απόλυτα προσωπαγές, με το θάνατο του αποσβέστηκε χωρίς να μεταβεί στους κληρονόμους του, είναι φανερό ότι οι Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητές δε νομιμοποιούνται στην καταχώρηση της εναρκτήριας αίτησης η οποία υπό τις περιστάσεις δεν αποκαλύπτει λογικό αγώγιμο δικαίωμα. Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγείται κανείς αν λάβει επίσης υπόψη πως, σύμφωνα με το εδάφιο
(3)του άρθρου 22 του Ν. 187/91, το οποιοδήποτε δικαίωμα του πατέρα τους για αναγνώριση του έχει παραγραφεί τρία χρόνια μετά την ενηλικίωση του, ήτοι το 1974, αφού, όπως οι ίδιοι οι Καθ΄ων η αίτηση/Αιτητές αναφέρουν, αυτός απεβίωσε το 1980 σε ηλικία 27 ετών. ΄Εχοντας υπόψη τα πιο πάνω καθώς επίσης και τα όσα αναφέρονται στη σελίδα 422 του Annual Practice του 1955, κάτω από τον τίτλο "No Reasonable Cause of Action", ότι δηλαδή : "... if the action be brought solely to obtain relief which the Court has no power to grant (Dreyfus v. Peruvian Guano Go., 41 Ch. D. 151, Wing v. Burn, 44 T.L.R.258) or if relief be asked on a ground which is no ground for such relief (Johnston v. J., 33 W.R.239, C.A.), the Statement of Claim will be struck out, and the action dismissed", καταλήγω ότι η εναρκτήρια αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. Τα έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών/Καθ΄ων η αίτηση. (Υπ.) ..................................................... Δ. Κούσιου-Χρυσανδρέα, Πρ. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΔΚΧ/ΜΠ [1] Μαρκιτανής ν. Μουτζούρης, 2000 1(Β) Α.Α.Δ. σελ. 923. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο