← Κύπρος

Δώρας Μπιάνκα Άντον ν. Αντωνίου Ντ. Ευέλθοντος, Αρ. Αιτ. 332/09, 30  Μαρτίου, 2010

Δώρας Μπιάνκα Άντον ν. Αντωνίου Ντ. Ευέλθοντος, Αρ. Αιτ. 332/09, 30 Μαρτίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLEM:2010:3 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Δικαιοδοσία: Διατροφή ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Αντωνιάδη, Δ. Αρ. Αιτ. 332/09 Δώρας Μπιάνκα Άντον, από Λεμεσό, Αιτήτριας και Αντωνίου Ντ. Ευέλθοντος, από τη Λεμεσό Καθ'ου η αίτηση -------------------- Ημερομηνία: 30 Μαρτίου, 2010 Για την Αιτήτρια: κ. Χρ. Θεοδώρου με κ. Παύλου για κ.κ. Π" Φιλίππου & Σια (κ. Παύλου για να ακούσει απόφαση) Για τον Καθ'ου η αίτηση: κ. Αλ. Μελάς (κα. Ασσιώτου για να ακούσει απόφαση) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια με μονομερή αίτηση της ημερομηνίας 9.12.09 ζήτησε από το Δικαστήριο προσωρινό διάταγμα για το ανήλικο τέκνο των διαδίκων Κωνσταντίνο ως επίσης και προσωρινό διάταγμα για την προσωπική της διατροφή. Την

  1. 02.10 εξεδόθη εκ συμφώνου προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάττετο ο Καθ΄ου η αίτηση να καταβάλλει το ποσό των €1350,00 μηνιαίως για τη διατροφή του ανήλικου Κωνσταντίνου πλέον τα δίδακτρα του ιδιωτικού σχολείου, Foley's που αφορούσαν τον Κωνσταντίνο και τα ιδιαίτερα μαθήματα του πιάνου και του τένις αν επιθυμούσε ο ανήλικος να τα συνεχίσει. Το δικαίωμα για προσωπική διατροφή της Αιτήτριας αμφισβητήθηκε από τον Καθ΄ου η αίτηση ο οποίος καταχώρησε ένσταση και ορίστηκε για ακρόαση στις 26.02.
  2. Στις 26.02.10 οι δικηγόροι των διαδίκων προχώρησαν με αγορεύσεις υποστηρίζοντας ο καθένας την θέση του πελάτη του. Οι σύζυγοι έχουν, κατά το άρθρο 3 του περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991, (Ν.232/91)(στη συνέχεια «ο Νόμος»), ανάλογα με τις δυνάμεις τους, αμοιβαία υποχρέωση διατροφής. Η υποχρέωση αυτή, που υπάρχει ενόσω διαρκεί η συμβίωση, επεκτείνεται, υπό προϋποθέσεις που καθορίζονται στο Νόμο, στο χρόνο μετά τη διακοπή της συμβίωσης και ακόμη μετά τη λύση του γάμου. Τα άρθρα 3 - 12 του Νόμου διέπουν τη διατροφή των συζύγων διαρκούντος του γάμου και τη μεταγαμιαία διατροφή. Για την παρούσα υπόθεση ενδιαφέρουν τα άρθρα 3, 4,6,7 και 8, εφόσον ο γάμος των διαδίκων υφίσταται ακόμη. Κατά το άρθρο 8 του Νόμου: «
  3. Το Δικαστήριο μπορεί, να το κρίνει σκόπιμο, να εκδίδει, μέχρι την οριστική εκδίκαση της αίτησης για διατροφή, προσωρινό διάταγμα διατροφής.» Το άρθρο 8 δε θέτει οποιαδήποτε προϋπόθεση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος διατροφής. Η εξουσία του δικαστηρίου είναι δυνητική. Θα ήταν, ωστόσο, παρακινδυνευμένο, αν το δικαστήριο, χωρίς κανένα περιορισμό, προχωρούσε στην έκδοση προσωρινού διατάγματος σε κάθε περίπτωση. Το άρθρο αυτό θα πρέπει να ερμηνεύεται απαραίτητα σε σχέση με τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 μια που το δικαστήριο και χωρίς την ύπαρξη του άρθρου αυτού θα μπορούσε να εκδίδει προσωρινό διάταγμα διατροφής σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60 [Βλέπε άρθρο 16 του περί οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990, (Ν.23/90)]. Στην παραπάνω θέση κατέληξα αφού έλαβα υπόψη μου όσα διετύπωσε η νομολογία σε σχέση με τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και ειδικότερα την αλληλεπίδρασή τους με το άρθρο 32 του Ν. 14/60 [Βλέπε Papastatis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231 και Lacatamitis v. Theodorou
(1983)1 C. L. R. 520]. Η απουσία προϋποθέσεων στο άρθρο 8 ενισχύει τη θέση ότι τούτο δεν μπορεί να ερμηνευθεί ανεξάρτητα από το άρθρο 32 του Ν. 14/
  1. Ας σημειωθεί ότι και τα δύο άρθρα συμπεριλαμβάνονται στη νομική βάση της αίτησης. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει και λάβει υπόψη του τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση ως επίσης και τις ένορκες δηλώσεις που αντιστοίχως επισυνάπτονται σε αυτές. Η υπό εκδίκαση αίτηση στηρίζεται βασικά στις διατάξεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, όπως τροποποιήθηκε στις διατάξεις του άρθρου 9 του Κεφ.
  2. Το άρθρο 32 ανωτέρω, ορίζει τα ακόλουθα : «32.
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον Δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τα περιπτώσεις εις ας το Δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι περεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιήθη ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπείας, και ότι, εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιο». Το άρθρο 9 του Κεφ. 6 δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει προσωρινά διατάγματα χωρίς να ακούει την άλλη πλευρά όταν η υπόθεση είναι επίγουσης φύσεως (upon proof of urgency or other peculiar circumstances). Οι προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου είναι: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση (β) Η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και (γ) Ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 A. A. Δ. σελ. 557, το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα [Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρο ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 152]. Η έννοια της «πιθανότητας» επιτυχίας κατά την Οdysseos σελ. 569, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο για την απόδειξη στις αστικές υποθέσεις. Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η προσέγγιση του Δικαστηρίου σε θέματα προσωρινών διαταγμάτων θα πρέπει να γίνεται με αποκλειστικό οδηγό τη νομολογιακά καθιερωμένη αρχή σύμφωνα με την οποία στο στάδιο εξέτασης της αίτησης για έκδοση του προσωρινού διατάγματος με βάση τις διατάξεις του άρθρου 9 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν. 14/60, το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της αγωγής αλλά ούτε και είναι επιθυμητό να προσπαθήσει να αποφασίσει με βάση τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του τα διαφιλονικούμενα θέματα, πάνω στα οποία τελικά θα κριθεί η όλη απαίτηση του ενάγοντα. Αντικείμενο της εξέτασης σε τέτοιες αιτήσεις είναι το κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση και/ή συνέχιση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Όπως έχει τονιστεί το Ανώτατο Δικαστήριο στην Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης
(1992)1 ΑΑΔ 148 (Ε), σελ. 1465 - 1466: «. η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Η δίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασία με τον καθορισμό της διακήρυξης των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων. Το κύριο έρεισμα για την παρούσα προσωρινή θεραπεία είναι η αντικειμενική αδυναμία της άμεσης διεξαγωγή της δίκης». Βλέπε επίσης Κατσουρίδη ν. Κατσουρίδη Έφεση αρ. 52 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, ημερ. 21.4.1997 1 ΑΑΔ σελ. 415. Το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει καταπόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος και οποιαδήποτε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων, τα οποία ενδεχομένως να προκαταβάλουν τα τελικά συμπεράσματα ή να τα παραβλάψουν, πρέπει να αποφεύγεται. Αυτό δε γιατί το αρμόδιο Δικαστήριο για εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων είναι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου θα εκδικαστεί η κυρίως υπόθεση, βλέπε Jonitexo Ltd. n. Adidas
(1984)1 AAΔ σελ.
  1. Το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος και οποιαδήποτε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων, τα οποία ενδεχομένως να προκαταβάλουν τα τελικά συμπεράσματα ή να τα παραβλάψουν, πρέπει να αποφεύγεται. Αυτό δεν γιατί το αρμόδιο δικαστήριο για εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων είναι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου θα εκδικαστεί η κυρίως υπόθεσης Jonitexo Ltd. v. Adidas, ανωτέρω). Η αίτηση βασίζεται στο Μέρος Δεύτερο - Διατροφή του Ν. 232/91 άρθρα 3 - 12: "
  2. Οι σύζυγοι έχουν, ανάλογα με τις δυνάμεις τους, αμοιβαία υποχρέωση διατροφής, 4.
(1)Αν η έγγαμη συμβίωση διακοπεί το Δικαστήριο μπορεί με αίτηση του συζύγου να εκδώσει διάταγμα διατροφής με το οποίο να διατάσσεται ο άλλος σύζυγος να καταβάλλει στο αιτητή διατροφή.
(2)Η υποχρέωση διατροφής παύει ή το ποσό της αυξάνεται ή μειώνεται, όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις.
  1. Εφόσον ο ένας από τους πρώην συζύγους δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη διατροφή του από τα εισοδήματα ή την περιουσία του, δικαιούται να ζητήσει διατροφή από τον άλλο: (α) αν κατά την έκδοση του διαζυγίου ή κατά το τέλος των χρονικών περιόδων που προβλέπονται στις επόμενες παραγράφους βρίσκεται σε ηλικία ή σε κατάσταση υγείας που δεν του επιτρέπει να αρχίσει ή να συνεχίσει την άσκηση κατάλληλου επαγγέλματος, ώστε να εξασφαλίσει από αυτό τη διατροφή του. (β) Αν έχει την επιμέλεια ή φύλαξη ανήλικού τέκνου ή ενήλικου τέκνου ή άλλου εξαρτώμενου απ' αυτόν προσώπου, το οποίο λόγω σωματικής ή πνευματικής αναπηρίας αδυνατεί να φροντίζει τον εαυτό του και γι' αυτό το λόγο εμποδίζεται στην άσκηση κατάλληλου επαγγέλματος. (γ) Αν δεν βρίσκει σταθερή κατάλληλη εργασία ή αν χρειάζεται κάποια επαγγελματική εκπαίδευση, και στις δύο όμως περιπτώσεις για διάστημα που δεν μπορεί να ξεπεράσει τα τρία χρόνια από την έκδοση του διαζυγίου. (δ) Σε κάθε άλλη περίπτωση, όπου η επιδίκαση διατροφής κατά την έκδοση διαζυγίου επιβάλλεται από λόγους επιείκειας.
  2. Η διατροφή μπορεί να αποκλειστεί ή να περιοριστεί αν αυτό επιβάλλεται από σπουδαίους λόγους, ιδίως αν ο γάμος είχε μικρή χρονική διάρκεια ή αν ο δικαιούχος βαρύνεται με σοβαρή υπαιτιότητα για τη λύση του γάμου ή τη διακοπή της συμβίωσης ή αν προκάλεσε εκούσια την απορία του.
  3. Τηρουμένων των διατάξεων του Άρθρου 3, το μέτρο διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου.
  4. Το Δικαστήριο μπορεί αν το κρίνει σκόπιμο, να εκδίδει μέχρι την οριστική εκδίκαση της αίτησης για διατροφή, προσωρινό διάταγμα διατροφής. 9.
(1)Η διατροφή προκαταβάλλεται στο δικαιούχο σύζυγο κάθε μήνα.
(2)Δεν μπορεί να εκδοθεί διάταγμα διατροφής σχετικά με οποιανδήποτε περίοδο προγενέστερη από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για έκδοση διατροφής: Νοείται ότι αν ο καθ' ου η αίτηση βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ή αν είναι άγνωστη η διαμονή του, η περίοδος για την οποία μπορεί να εκδοθεί το διάταγμα διατροφής επεκτείνεται μέχρι 6 μήνες πριν από την ημερομηνία υποβολής της σχετικής αίτησης.
(3)Ποσό που οφείλεται δυνάμει διατάγματος διατροφής για περίοδο μεγαλύτερη από 2 χρόνια δεν μπορεί να εισπραχθεί, αλλά οποιαδήποτε περίοδος απουσίας του οφειλέτη από τη Δημοκρατία δεν υπολογίζεται για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου.
  1. Το Δικαστήριο μπορεί με αίτηση οποιουδήποτε από τους συζύγους να τροποποιεί ή να ακυρώνει οποιονδήποτε διάταγμα διατροφής που εκδόθηκε δυνάμει του παρόντος Νόμου.
  2. Διάταγμα διατροφής που εκδόθηκε δυνάμει του παρόντος Νόμου παύει να ισχύει: (α) αν ο σύζυγος υπέρ του οποίου εκδόθηκε ξαναπαντρευτεί, ή αν συζεί μόνιμα με κάποιο άλλο πρόσωπο σε ελεύθερη ένωση (β) σε περίπτωση θανάτου του δικαιούχου ή του υπόχρεού του, εκτός αν αφορά παρελθόντα χρόνο ή δόσεις απαιτητές κατά το χρόνο του θανάτου. (γ) αν ακυρώθηκε από το Δικαστήριο.
  3. Ποσά πληρωτέα δυνάμει διατάγματος διατροφής μπορούν να εισπράττονται και ως χρηματική ποινή σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. (α) Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης; Συμφωνούν οι διάδικοι πως η έγγαμη συμβίωση τους έχει διακοπεί. Η κατά το άρθρο 3 του Νόμου αμοιβαία υποχρέωση τους για διατροφή καθιστά δικαιούχο τον οικονομικά ασθενέστερο και υπόχρεο τον οικονομικά ισχυρότερο σύζυγο. Είναι η θέση της συζύγου πως το βιοτικό της επίπεδο ήταν πολύ ψηλό και ότι τούτο διασφάλιζε το σύζυγος, ο οποίος πουθενά δεν το αμφισβήτησε με την ένσταση του και τούτο φαίνεται και από το ποσό διατροφής που δέχθηκε στο προηγούμενο διάταγμα να καταβάλλει για τον ανήλικο υιό του Κωνσταντίνο που υπερβαίνει το ποσό των €2.000.- συμπεριλαμβανομένων των διδάκτρων του ιδιωτικού σχολείου που φοιτά και των ιδιαίτερων μαθημάτων πιάνου και τένις. Ο σύζυγος, στους λόγους της ένστασης του, δε συγκαταλέγει την υπεράσπιση του άρθρου 6 του Νόμου. Ότι δηλαδή συντρέχουν σπουδαίοι λόγοι για αποκλεισμό ή περιορισμό της συζύγου από το δικαίωμα διατροφής. Διατυπώνει, ωστόσο, δυο λόγους που αναιρούν την υποχρέωση του να της καταβάλλει διατροφή. Πρόκειται για τους λόγους 4 και 5 . Ο λόγος 5 αναφέρεται στην απουσία υποχρέωσης του συζύγου να καταβάλλει διατροφή στη σύζυγο. Το περιεχόμενο του είναι απότοκο του λόγου 4: «
  4. Η Αιτήτρια δε δικαιούται διατροφής, καθότι μπορεί να εξασφαλίσει τη συντήρηση και τη διατροφή της τόσο από τα εισοδήματα της όσο και από την περιουσία της.» Θα πρέπει να υποδείξω εδώ μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη διατροφή διαρκούντος του γάμου και τη μεταγαμιαία διατροφή. Όταν ο γάμος λυθεί η αξίωση γεννιέται «[εφόσον ο ένας από τους πρώην συζύγους δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη διατροφή του από τα εισοδήματα ή την περιουσία του .» [Βλ. άρθρο 5 του Νόμου]. Προτού ο γάμος λυθεί η αξίωση γεννιέται για τον οικονομικά ασθενέστερο σύζυγο ανεξάρτητα αν μπορεί να εξασφαλίσει τη διατροφή του από τα εισοδήματα ή την περιουσία του. Τούτο προκύπτει από τη συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 4 και 7 του Νόμου. Κατά το τελευταίο άρθρο το μέτρο της διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του. Οι συνθήκες της ζωής της αιτήτριας είναι αυτές που ο καθ' ου η αίτηση συμφώνησε πως ο ίδιος εξασφάλιζε σε όλα τα χρόνια της συμβίωσης. Παραδοχή που καθιστά την αιτήτρια δικαιούχο διατροφής μέχρι τη λύση του γάμου τους. Είναι πρόδηλο πως υπάρχει σοβαρό θέμα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. (β) Έχει η σύζυγος ορατή πιθανότητα επιτυχίας; Υπεισέρχονται εδώ οι εκατέρωθεν δυνάμεις για δύο ουσιαστικούς λόγους. Πρώτο, γιατί η αμοιβαία υποχρέωση των συζύγων για διατροφή συναρτάται κατά το άρθρο 3 του Νόμου, άμεσα με αυτές (βλέπε Μενελάου ν. Μενελάου
(1993)1 ΑΑΔ 381 και Ιωάννου ν. Ιωάννου
(1993)1 ΑΑΔ
  1. Δεύτερο γιατί η έκταση της διατροφής περιλαμβάνει κατά το άρθρο 7 του Νόμου «όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου» τηρουμένων, κατά το ίδιο άρθρο των διατάξεων του άρθρου
  2. Με άλλα λόγια ο οικονομικά ασθενέστερος, ώστε ο τελευταίος να απολαμβάνει ότι απολάμβανε κατά τη διάρκεια της συμβίωσης από τα εισοδήματα του πρώτου. Δεν είναι ώρα για αποτίμηση των δυνάμεων των διαδίκων (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 ΑΑΔ 263. Εφόσον ο καθ' ου η αίτηση συμπεριφερόταν στην διάρκεια της συμβίωσης ως ο οικονομικά ισχυρότερος τούτο επαρκεί για να πιθανολογήσει κανείς ότι η εναρκτήρια αίτηση έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας. Χωρίς το προσωρινό διάταγμα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη στη σύζυγο σε μεταγενέστερο στάδιο; Ένα είναι βέβαια το μεταγενέστερο στάδιο. Εκείνο της εκδίκασης της εναρκτήριας αίτησης. Η προϋπόθεση αυτή σχετίζεται κατά τη νομολογία με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Τα προσωρινά διατάγματα που εκδίδονται από τα Οικογενειακά Δικαστήρια έχουν μια ιδιομορφία. Συχνά παρέχεται με αυτά ότι επιζητείται ως τελική θεραπεία. Τούτο δεν είναι επιθυμητό Frixos Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 AAΔ 578, ωστόσο δεν αποκλείεται εκεί και όπου οι περιστάσεις το απαιτούν (Chandbhai Bhimjiyani v. Solon Gregoriou
(1980)1 AAΔ
  1. Τα διατάγματα διατροφής έχουν μια επιπρόσθετη ιδιομορφία. Το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να δώσει ολόκληρο το ποσό που ζητείται. Η λογική ερμηνεία συμπληρώνει πάντοτε τη γραμματική ερμηνεία ενός άρθρου. Ως είπε ο Ρωμαίος νομικός Κέλσος «γιγνώσκειν νόμους δεν είναι το κατέχειν τα ρήματα αυτών, αλλά το πνεύμα και την έκτασιν». Η ορθότητα μιας γνώμης αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι κάθε άλλη γνώμη θα ήταν παράλογη (argumentum ad absurdum). Εφόσον, το άρθρο 32 επιτρέπει το μείζον συνακόλουθα επιτρέπει και το ελάσσον (argumental ad minus). Στην Αγγλία συναντούμε παρόμοια πρόνοια με εκείνη του άρθρου 8 του Ν.232/
  2. Το άρθρο 1 του Matrimonial Proceedings and Property Act 1970, προβλέπει: «On a petition for divorce, nullity of marriage or judicial separation The court may order either party to the marriage to make to the other such periodical payments for his of her maintenance and for such term being a term beginning not earlier that the date of the presentation of the petition and ending with the date of the determination of the suit, as the court thinks reasonable.» Οι προϋποθέσεις που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη στον καθορισμό του ποσού διαλαμβάνονται στο άρθρο 5 του ίδιου νομοθετήματος. Στη σειρά Halsbury's Statutes of England 3η έκδοση, Τόμος 40, στη σ. 799, βρίσκουμε την πιο κάτω ερμηνεία των λέξεων "thinks reasonable". "Thinks reasonable. Though the court is not directed to consider the factors listed in s. 5, post, for the purposes of an order under this sections, the principles governing permanent and interim maintenance orders are similar and that section may thus be thought to be of some use as a guide in the application of this section." Τηρουμένων των αναλογιών το πιο πάνω σκεπτικό εφαρμόζεται και στην περίπτωση μας. Στην περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εκδώσει προσωρινό διάταγμα διατροφής θα πρέπει να λάβει υπόψη του τους παράγοντες καθορισμού της ως αυτοί διαλαμβάνονται στα άρθρα 4, 6 και 7 του Ν. 232/
  3. Ο Καθ΄ου η αίτηση είναι επιχειρηματίας και διατηρεί δύο
(2)ιδιόκτητα εστιατόρια στην τουριστική περιοχή της Λεμεσού. Στις επιχειρήσεις του εργαζόταν και η Αιτήτρια - σύζυγος του με μηνιαίες απολαβές €2,000= περίπου .Μετά τη διάσταση στην έγγαμη σχέση τους απολύθηκε από την εργασία της και παραμένει μέχρι σήμερα άνεργη. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 που επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση, που συνοδεύει την ένσταση του, τον Δεκέμβριο του 2009 οι τρεις εταιρείες που κατέχει έδειχναν χρέη περίπου €5,000.000. Κατά τη διάρκεια του έτους 2009 ο Καθ΄ου η αίτηση έκανε αναλήψεις €84,000 (συμπεριλαμβανομένων και των €17,995 που αφορούσαν τις δόσεις για αγορά κατοικίας). Συνακόλουθα €84.000, οι αναλήψεις, μείον €17.995 για δόσεις κατοικίας όπου διαμένει η Αιτήτρια με τον ανήλικο υιό της Κωνσταντίνο, ίσον €67.005 διαιρουμένων δια δώδεκα
(12)που είναι οι μήνες του χρόνου, ίσον €5.583,75 πλέον €1.883,00 που παραδέχεται ότι είναι ο μηνιαίος μισθός του από τις τρεις εταιρείες του, ήτοι συνολικές καθαρές μηνιαίες απολαβές €7,466.75. Εάν αφαιρεθεί και το ποσό των €1350 που καταβάλει προσωρινά μηνιαία διατροφή για τον υιό του Κωνσταντίνο, πλέον τα δίδακτρα του ιδιωτικού σχολείου, διαφαίνεται ότι ξοδεύει κατά μέσο όρο περίπου για τον Κωνσταντίνο μηνιαίως περίπου €2,000 και του περισσεύουν περίπου €5,500 για την κάλυψη των δικών του αναγκών. (€84.000 - €17.995 = €67.005 ÷ 12 = €5.583,75 + €1.883,00 = €7,466.75 - €2,000 = €5.466,75). Συμφωνά με την Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας - συζύγου του που δούλευε μαζί του ο εβδομαδιαίος τζίρος του εστιατορίου του είναι περίπου €100,000 - €120,000 και λαμβανομένου υπόψη του υψηλού επιπέδου ζωής που είχαν τόσο οι διάδικοι όσο και ο ανήλικος υιός τους Κωνσταντίνος, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε σε καμία περίπτωση από τον Καθ΄ου η αίτηση, που προσφέρθηκε αναφορικά με την διατροφή του υιού του να συνεισφέρει για την διατήρηση του προηγούμενου τρόπου ζωής του πριν την διάσταση. Και εφόσον δεν αμφισβητήθηκε από τον Καθ΄ου η αίτηση η θέση της Αιτήτριας ότι της κατέβαλλε €450 εβδομαδιαίως υπό μορφή μισθού για την εργασία της και για την κάλυψη τω προσωπικών της αναγκών, ήτοι περίπου €2.000,00 μηνιαίως, βρίσκω ότι είναι πρόσφορο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις, όπως εκδώσω προσωρινό διάταγμα διατροφής της Αιτήτριας. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς του δικηγόρου του Καθ΄ου η αίτηση ότι η Αιτήτρια με τις αιτούμενες θεραπείες,όπως διατυπώνονται στην αίτηση, δεν ζητά και/ή δεν αξιώνει διατροφή για την ίδια προσωπικά, αυτοί απορρίπτονται στο σύνολο τους ως αβάσιμοι και αστήριχτοι. Καταλήγω ότι συντρέχουν και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και συνακόλουθα εκδίδω διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως από σήμερα και κάθε αντίστοιχη μέρα κάθε επόμενου μήνα και μέχρι την οριστική εκδίκαση της αίτησης για διατροφή καταβάλλει στην Αιτήτρια το ποσό των €1,000 το μήνα ως συνεισφορά του στη διατροφή της. Η Αιτήτρια να παράσχει εγγύηση ύψους €20,000 στον Καθ΄ου η αίτηση ώστε να είναι δυνατή η αποζημίωση του, εάν ήθελε φανεί ότι η έκδοση του παρόντος διατάγματος είναι εσφαλμένη. Τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση, αλλά θα καταβληθούν στο τέλος. Υπ................ Γ. Γ. Αντωνιάδης, Δικ. Οικ. Δικ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΓ Subject: Family/Maint/Interim (Αναφορά: Διατροφή Συζύγου) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.