Elvy Marianne Svensson ν. Sven Goran Svensson, Αρ. Αίτ.: 32/09, 15.4.2010

(1)430 160 007085-9

(2)435 150 017 427-1

(3)435 150 019 686-8

(4)435 150 015225-9

(5)435 150 014741-7

(6)435 150 019945-2 Περαιτέρω απαγορεύεται στον καθ΄ου η αίτηση να μεταβιβάσει, επιβαρύνει, δωρίσει και/ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει 5.000 μετοχές της εταιρείας Scandinavian Lumber Limited (αρ. εγγραφής ΗΕ52374) που έχει εγγεγραμμένες επ΄ ονόματί του. Ο καθ΄ου η αίτηση καταχώρισε ένσταση στις 20.11.09 και ενέστη στη διατήρηση του προσωρινού διατάγματος. Κατά την ακρόαση της αίτησης στις 26.1.2010 οι ενόρκως δηλούντες αντεξετάστηκαν και οι συνήγοροι των δύο πλευρών αγόρευσαν στις 18.3.2010, οπότε επιφυλάχθηκε και η απόφαση του Δικαστηρίου. Οι αγορεύσεις των δύο πλευρών έγιναν γραπτώς. Η κα Αργυρού ανέφερε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 το οποίο δίδει στο Δικαστήριο ευρύτερη εξουσία από εκείνη που παρέχεται από το άρθρο 5 του Κεφ.

1. Η αναγραφή του άρθρου 5 του Κεφ. 6 δίδει στο Δικαστήριο εξουσία να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να αποξενώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας του όσο είναι επαρκές για να ικανοποιήσει την απαίτηση της αιτήτριας. Τόσο η συνήγορος, αγορεύοντας όσο και η αιτήτρια αντεξεταζόμενη υποστήριξαν ότι η εταιρεία Scandinavian Lumber Ltd θεωρείτο ιδιοκτησία και των δύο συζύγων ανεξάρτητα αν οι μετοχές είναι εγγεγραμμένες επ΄ ονόματι του καθ΄ου η αίτηση, γεγονός παραδεκτό και από τον καθ΄ου η αίτηση. Από τις δραστηριότητες της εταιρείας κέρδιζαν αρκετά χρήματα τα οποία διαχειριζόταν αποκλειστικά ο καθ΄ου η αίτηση. Οι τελευταίες πληροφορίες που η αιτήτρια είχε για τους λογαριασμούς που δεσμεύτηκαν με το διάταγμα ήταν προς το τέλος του
2. Ο καθ΄ου η αίτηση παρέμεινε ο μοναδικός διευθυντής και μέτοχος της εταιρείας και συνεπώς το ευκολότερο είναι ο αιτητής να αδρανοποιήσει την εταιρεία μεταφέροντας τα κεφάλαια σε άλλη εταιρεία. Οι δύο σύζυγοι εργάζονταν στην εταιρεία και η αιτήτρια επίσης φρόντιζε και τη συζυγική οικία. Κατά συνέπεια και επί των κερδών της εταιρείας τα οποία καταθέτονταν σε προσωπικούς λογαριασμούς του καθ΄ου η αίτηση, η αιτήτρια εκ πρώτης όψεως αντλεί δικαιώματα. Υποστήριξε ότι η μη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος θα σημάνει και το τέλος της υπόθεσης για την αιτήτρια. Ο ισχυρισμός του καθ΄ου η αίτηση ότι οι λογαριασμοί που δέσμευσε το Δικαστήριο στις 14.9.09 ήταν κλειστοί και δεν υπήρξε συναλλαγή σ΄ αυτούς μετά τον Αύγουστο του 2009 είναι ψέμα. Υποστήριξε ότι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου Α είναι ψευδές. Τέλος ανέφερε ότι η μη αναφορά της αιτήτριας στην υπογραφείσα προγαμιαία συμφωνία της με το σύζυγό της στη Σουηδία δεν είναι ουσιώδης σε βαθμό που θα οδηγούσε σε ακύρωση του διατάγματος, γιατί η αιτήτρια ήξερε από τους δικηγόρους της ότι η εν λόγω συμφωνία δεν ίσχυε στην Κύπρο. Η αιτήτρια δεν γνώριζε ότι οι λογαριασμοί που ζήτησε να δεσμευτούν με διάταγμα ήταν ήδη κλειστοί στις 14.9.09, όπως ο καθ΄ου η αίτηση υποστήριξε. Η αιτήτρια πήρε €50.000 από κοινό λογαριασμό με τον καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος αφορούσε συνταξιοδοτικό σχέδιο και δεν διεκδίκησε οποιοδήποτε ποσό από το μερίδιο του καθ΄ου η αίτηση στον εν λόγω λογαριασμό. Αν το ανέφερε η αιτήτρια δεν θα επηρέαζε την κρίση του Δικαστηρίου. Ο κ. Μ. Κυριακίδης ανέφερε ότι το εκδοθέν διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί, γιατί δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, και δεν υπάρχει καλή βάση σε σχέση με τις θεραπείες που εξαιτείται η αιτήτρια. Δεν πιθανολογείται βασίμως οποιαδήποτε πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς στην αιτήτρια ούτε πιθανολογείται αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα, στοιχεία και έγγραφα με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Εκδόθηκε διάταγμα που αφορά περιουσιακά στοιχεία που ήταν ανύπαρκτα κατά το χρόνο έκδοσης του διατάγματος. Οι περιουσιακές σχέσεις των διαδίκων καλύπτονται και/ή ρυθμίζονται από προγαμιαία συμφωνία που διέπεται από το Σουηδικό Δίκαιο και είναι έγκυρη δυνάμει της νομοθεσίας από την οποία διέπεται. Παραβιάστηκε η αρχή της εκατέρωθεν ακρόασης χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτεί ο νόμος και η νομολογία. Οι ισχυρισμοί της αιτήτριας δεν δύνανται να στηρίξουν την αίτηση, ούτε προσκόμισε μαρτυρία με την οποία να αποδεικνύεται εκ πρώτης όψεως αύξησης της περιουσίας του καθ΄ου η αίτηση. Τόσο ο συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση όσο και ο ίδιος υποστήριξαν ότι παρόλο ότι η αιτήτρια εργαζόταν στην εταιρεία Scandinavian Lumber Ltd και ήταν και η αιτήτρια μία των διευθυντών αλλά και λογίστρια της εταιρείας και προς τούτο λάμβανε σχετική αμοιβή, εντούτοις δεν έκανε συχνή ανάληψη του μισθού της γιατί δεν είχε ιδιαίτερα έξοδα, αφού αυτά καλύπτονταν από τον ίδιο και την εταιρεία. Η εταιρεία της κάλυψε ασφαλιστικά σχέδια υγείας και σύνταξης και η ίδια απολάμβανε τη δωρεά χρήση αυτοκινήτου, περιλαμβανομένων καυσίμων, ασφάλειας, φόρων και συντήρησης. Τον Ιούνιο του 2009 πήρε το σύνολο των μισθών της από την εταιρεία. Περαιτέρω τον Ιούνιο του 2009 πήρε έκαστος των συζύγων €27.000 από μια κοινή τους κατάθεση ύψους €54.000 και το 2008 αποσύρθηκαν από τον εν λόγω κοινό λογαριασμό €50.000 ώστε η αιτήτρια να αγοράσει μια ασφάλεια σύνταξης στο όνομά της και προς όφελός της. Γεγονότα που η ίδια δεν ανέφερε στην ένορκη δήλωσή της. Ο καθ΄ου η αίτηση ουδέποτε αποταμίευε κέρδη της εταιρείας σε προσωπικούς του λογαριασμούς και ότι οι αριθμοί λογαριασμών που δεσμεύτηκαν με το προσωρινό διάταγμα ήταν κλειστοί στις 14.9.09, όταν εκδιδόταν το προσωρινό διάταγμα αλλά και αρκετούς μήνες προηγουμένως. Η περιουσία του καθ΄ου η αίτηση τον Ιούνιο του 2001 υπερέβαινε το €1.500.000, ενώ τον Αύγουστο του 2009 είναι αρκετά μικρότερη. Τέλος υποστήριξε ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αποξένωσης από τον καθ΄ου η αίτηση της προσωπικής του περιουσίας και ζητεί ακύρωση του προσωρινού διατάγματος. Θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο στην παρούσα υπόθεση τηρούνται οι προϋποθέσεις για συνέχιση του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος. Στην παρούσα υπόθεση οι διάδικοι είναι εν διαστάσει σύζυγοι. Όπως διεφάνη κατά την ακροαματική διαδικασία, οι λογαριασμοί που δεσμεύτηκαν είναι παραδεκτό και από τον καθ΄ου η αίτηση, κατά την αντεξέτασή του, ότι είναι προσωπικοί του λογαριασμοί, παρά το ότι, όπως υποστήριξε, αυτό είχε αντίκτυπο στη λειτουργία της εταιρείας του, γιατί η Τράπεζα παρερμήνευσε το διάταγμα του Δικαστηρίου. Η εταιρεία είχε μόνο 3 λογαριασμούς στην Alpha Bank με υπόλοιπο €192.000 (Τεκμήριο Β), ο ένας εκ των οποίων ήταν «fixed account» (Τεκμ. Β) ο υπ΄ αρ. 430-160-015 500-
3. Είναι παραδεκτό ότι και η αιτήτρια εργαζόταν στην εταιρεία και η αμοιβή της ήταν η ίδια με την αμοιβή του καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος θεωρούσε ότι η σύζυγός του ήταν συναίτερή του με ίσα δικαιώματα, υποστηρίζοντας ότι ακόμη την αγαπά και θα ήθελε να υπάρξει συμφιλίωση [§12(στ) της ένορκης δήλωσής του]. Η αιτήτρια, την οποία ο ίδιος έπαυσε, ήταν μία των διευθυντών της εταιρείας μέχρι τη διάσταση αλλά και λογίστρια της εταιρείας. Μοναδικός μέτοχος της εταιρείας ήταν πάντοτε ο καθ΄ου η αίτηση με 10.000 μετοχές. Υποστήριξε ενόρκως ότι η αιτήτρια ποτέ δεν πήρε το μισθό της, γιατί δεν είχε ιδιαίτερα έξοδα και στη συνέχεια ανέφερε ότι τον Ιούνιο του 2009 πήρε όλους τους μισθούς της, με δικές του οδηγίες, ενώ η διάσταση επήλθε τον Αύγουστο του
4. Αντεξεταζόμενος όμως ανέφερε ότι τους μισθούς από την εταιρεία δεν τους έπαιρναν στο χέρι αλλά ήταν περασμένοι στα βιβλία των πελατών τους. Υποστήριξε ότι έκλεισε λογαριασμούς όταν ήταν στη Σουηδία «20, 25, 30, 35 ετών», ενώ στη συνέχεια ενόρκως ανέφερε σύμφωνα και με το Τεκμήριο «Α» ότι οι λογαριασμοί τους οποίους δέσμευσα με το προσωρινό διάταγμα ημερ. 14.9.09 ήταν αρκετούς μήνες προηγουμένως κλειστοί και δεν υπήρξε οποιαδήποτε συναλλαγή σ΄ αυτούς μετά τον Αύγουστο του
5. Περαιτέρω ενόρκως ανέφερε ότι με τη συγκατάθεσή του η αιτήτρια ξεπούλησε την περιουσία της στη Σουηδία, όπως και ο ίδιος για φορολογικούς λόγους και δεν ενδιαφέρθηκε καν να μάθει πόσα λεφτά κέρδισε. Η προγαμιαία συμφωνία στη Σουηδία ημερ. 28.5.2001 έγινε, όπως ανέφερε, για κληρονομικούς λόγους, γιατί η αιτήτρια είχε παιδιά από τον προηγούμενο γάμο της και αν συνέβαινε κάτι στη σύζυγό του κατά το γάμο, τα δύο παιδιά της μπορούσαν να ζητήσουν το 50% από τα «υπάρχοντά» του. Περαιτέρω υποστήριξε ότι ουδέποτε αποταμίευσε κέρδη της εταιρείας σε προσωπικούς του λογαριασμούς, γιατί αυτό θα ήταν λογιστικά λανθασμένη ενέργεια. Κατ΄ αντίθεση μ΄ αυτόν τον ισχυρισμό η αιτήτρια υποστήριξε (§10 ενόρκου δηλώσεώς της) ότι από τις δραστηριότητες της εταιρείας κέρδιζαν αρκετά χρήματα και τα διαχειριζόταν ο καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος αποταμίευε τα κέρδη της εταιρείας σε λογαριασμούς της εταιρείας αλλά και σε προσωπικούς του λογαριασμούς που είναι αυτοί που αναφέρει στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσής της και που το ½ του ποσού των εν λόγω λογαριασμών δέσμευσα με προσωρινό διάταγμα. Η αιτήτρια με την παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσής της ισχυρίζεται ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησε ο καθ΄ου η αίτηση κατά τη διάρκεια του γάμου τους οφείλονται στη συνεισφορά της, η οποία ανέρχεται στο 1/3 της περιουσίας αλλά ενεγράφησαν επ΄ ονόματί του και/ή της εταιρείας. Επίσης με την παράγραφο 19 της ένορκης δήλωσής της απαιτεί να της αποδοθεί το 1/3 από τα ποσά των λογαριασμών που αναφέρονται στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσής της και το 1/3 των μετοχών της εταιρείας Scandinavian Lumber Ltd. Για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία στην αγωγή και, γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. [Βλ. μεταξύ άλλων Οδυσσέως ν. Pieris Estates

(1982)1 A.A.Δ. 557, Τσολάκκη και άλλοι ν. Στυλιανίδη

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη ν. Μέζου

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, M & Ch Mitsingas Tr. Ltd. κ.α. ν. Timberland Co.

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Σάββα ν. Τηλεμάχου Έφεση Αρ. 138 Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερ. 20.12.01, Reckendorfer v. Reckendorfer, Έφεση Αρ. 179 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερ. 16.6.2004). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα [Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152]. Στην απόφαση Κυτάλα ν. Χρυσάνθου (ανωτέρω) τονίστηκε πως το ότι πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις δε σημαίνει ότι το Δικαστήριο εκδίδει το διάταγμα αυτόματα αλλά η έκδοσή του υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας δε θα πρέπει να παραγνωρίζει και την ποιότητα της αξίωσης. Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιόν του μαρτυρία με σκοπό μόνο να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση, [Βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263]. Στις περιπτώσεις μονομερών αιτήσεων πρέπει επίσης να καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος. Περαιτέρω υπάρχει υποχρέωση του Αιτητή, όταν ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς, να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα. (Βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583). Παρά τον ισχυρισμό του καθ΄ου η αίτηση ότι υπήρξε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων από την αιτήτρια κρίνω ότι η μη αναφορά κάποιων γεγονότων, όπως η προγαμιαία συμφωνία ή το ασφαλιστικό σχέδιο υγείας που έκανε η αιτήτρια με τη συγκατάθεση του καθ΄ου η αίτηση ή η μη αναφορά της στα ποσά που εισέπραξε από την πώληση της περιουσίας της στη Σουηδία, ουδόλως θα είχαν ασκήσει επιρροή στην απόφασή μου και ούτε είναι ουσιώδη για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας [ίδε Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Ντέρεκ Ντάγκλας ν. Νότας Ντάγκλας

(2004)1 Α.Α.Δ. 632]. Το άρθρο 14 Γ

(1)του περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991 (Ν.232/91), όπως τροποποιήθηκε από το Ν.25(Ι)/98, δίνει εξουσία στο Οικογενειακό Δικαστήριο να «εκδίδει ύστερα από αίτηση διάταγμα με το οποίο να παρεμποδίζεται ο Καθ΄ου η αίτηση να διαθέσει, να αποξενώσει ή να επιβαρύνει την περιουσία του ή μέρος της.» Η οριστικοποίηση ή μη του προσωρινού διατάγματος θα εξαρτηθεί από τις απαντήσεις στα πιο κάτω ερωτήματα: 2. Πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60; Σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Ν23/90, τα Οικογενειακά δικαστήρια ασκούν όλες τις εξουσίες που διαλαμβάνονται στο τέταρτο μέρος του Ν.14/60. Παρέχεται δηλαδή η εξουσία έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων σύμφωνα με το άρθρο 32 (Βλ. σχετ. Βουνού ν. Βουνού

(1995)1 Α.Α.Δ. 168, Κατσουρίδη ν. Κατσουρίδη

(1997)1 Α.Α.Δ. 415). Η ύπαρξη σωρευτικά των τριών βασικών προϋποθέσεων για την έκδοση και διατήρηση συντηρητικού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 έχουν καταδειχθεί σε σειρά αποφάσεων, μεταξύ άλλων Odysseos (ανωτέρω) Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή (ανωτέρω) Πουργουρίδη ν. Μέζου

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, κ.λ.π. 3. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση Η προϋπόθεση για «ύπαρξη σοβαρού ζητήματος» αναλύθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και υποστηρίχθηκε ότι δεν υπάρχει λόγος να ερμηνεύεται ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση το περιεχόμενο των δικογράφων. (βλ. Οdysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R., 557 Lakatamites v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520 Τσιολάκκη ν. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782). Το Άρθρο 14 του Ν.232/91 δίνει τη δυνατότητα στον ένα σύζυγο να εγείρει αγωγή στο Δικαστήριο και να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από δική του συμβολή. Με βάση όλους τους ισχυρισμούς των διαδίκων διαπιστώνω ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Στα πλαίσια ακρόασης της κυρίως αίτησης θα εξετάσω τα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η όλη απαίτηση της αιτήτριας. 4. Πιθανότητα επιτυχίας Η έννοια της «πιθανότητας» περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Σύμφωνα με την υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) και Πουργουρίδης ν. Μέζου

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον Ενάγοντα να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία σ΄ αυτό το στάδιο δεν είναι πολύ ψηλό. Το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Η πιθανότητα επιτυχίας θα κριθεί από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. (Βλ. Α/φοί Μυλωνά ν. Avraamides ΠΕ. 9824, 21.9.98). Στην υπόθεση Ντέρεκ Ντάγκλας ν. Νότας Ντάγκλας

(2004)1 Α.Α.Δ. 629 στη σελίδα 633, αναφέρονται τα κάτωθι: «Το Οικογενειακό Δικαστήριο μεταξύ άλλων κατέληξε ότι για σκοπούς της αίτησης, και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και οριακή πιθανότητα επιτυχίας υπήρχε, τοσούτο μάλλον ενόψει της τεκμαιρόμενης στο άρθρο 14

(2)συνεισφοράς της εφεσίβλητης κατά το ένα τρίτο ως προς την επίδικη περιουσία που αποκτήθηκε μετά το γάμο. Ορθά όμως απέφυγε να υπεισέλθει σε κρίση επί των εκατέρωθεν εκδοχών .». Με όσα αναφέρει η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωσή της και στην ενώπιόν μου ένορκη προφορική μαρτυρία της αλλά και με την παραδοχή του Καθ΄ου η αίτηση κατά την αντεξέτασή του ότι η αιτήτρια ήταν μία των διευθυντών της εταιρείας αλλά και λογίστρια της εταιρείας, της οποίας μοναδικός μέτοχος ήταν ο ίδιος αλλά και της παραδοχής του ότι οι λογαριασμοί που δεσμεύτηκαν ήταν προσωπικοί του λογαριασμοί και όχι της εταιρείας, οι οποίοι μάλιστα όπως υποστήριξε ήταν κλειστοί και νεκροί, όταν εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα, αλλά παρά ταύτα «αγωνίστηκε», όπως διεφάνη κατά την αντεξέτασή του, να τους αποδεσμεύσει, γιατί το διάταγμα παρερμηνεύτηκε από την Τράπεζα και επηρεάστηκε η λειτουργία των λογαριασμών της εταιρείας, στην ουσία αφού παραδέχεται ότι η σύζυγός του εργαζόταν κατά τον επίδικο χρόνο απόκτησης της περιουσίας εκ μέρους του, με ίσα μαζί του δικαιώματα και μισθό, καταλήγω, έχοντας υπόψη και το άρθρο 14

(2)του Ν.232/91, ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην κυρίως αίτηση. [Βλ. Ντάγκλας ν. Ντάγκλας

(2004)1 Α.Α.Δ. 629). Συνεπώς ικανοποιείται και αυτή η προϋπόθεση του Άρθρου

2. Ύπαρξη του «επείγοντος» Αποτελεί περαιτέρω εισήγηση του συνηγόρου του καθ΄ου η αίτηση ότι δεν κατεδείχθη το επείγον στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος, γεγονός που οδηγεί στην ακύρωσή του. Οι μόνοι ισχυρισμοί της αιτήτριας στην παράγραφο 20 της ενόρκου δηλώσεώς της ουδόλως θα πρέπει να ληφθούν υπόψη, γιατί είναι αόριστοι και δεν αποκαλύπτει την πηγή της γνώσης της. Ο καθ΄ου η αίτηση, ενώ δήλωσε ξεκάθαρα ότι οι λογαριασμοί που δεσμεύτηκαν δεν ήταν της εταιρείας αλλά προσωπικοί του και μάλιστα κλειστοί, νεκροί, κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, εντούτοις η όλη μαρτυρία του έδειχνε την «αγωνία του» για τη δέσμευση αυτών των λογαριασμών, γιατί υπήρχε παρερμηνεία από την Τράπεζά του του διατάγματος του Δικαστηρίου και συνεπώς επηρεάστηκε η εταιρεία του. Δεν θα υπεισέλθω σε εξέταση της εν λόγω μαρτυρίας, κάτι το οποίο θα πράξω στα πλαίσια της κυρίως αίτησης, κρίνω όμως με βάση τα όσα ανωτέρω ανέφερα ότι ικανοποιείται και αυτή η προϋπόθεση, γιατί πρέπει να προστατευθεί η «περιουσία» μέχρι την ακρόαση της κυρίως αίτησης. Ο Γ. Πικής, Πρόεδρος, στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου Π.Ε. 9610, ημ. 31.3.98 στη σελ. 7 επισημαίνει τη σημασία του επείγοντος στις μονομερείς αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ως ακολούθως: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Όπως επεσήμανε ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Κωνσταντινίδης στην Stavros Hotels Apts Ltd. αίτηση αρ. 76/94

(1994)1 Α.Α.Δ. 836, στη σελ. 841: «Είναι νομολογημένο πως το στοιχείο του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί όρο για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από ex parte ......... To γεγονός της έλλειψης αυτού του υπόβαθρου θα αποτελούσε ανεξάρτητο λόγο για την έγκριση της αίτησης.» Όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω, το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν επιλαμβάνεται ή αποφασίζει τα επίδικα θέματα στην ουσία της αίτησης ούτε και υπεισέρχεται σε θέματα αξιοπιστίας των μαρτύρων, ώστε να αποφασίσει την εγκυρότητα της μιας ή της άλλης εκδοχής. Αυτό θα γίνει κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης. (Βλ. σχετ. Μ. Νικόλα ν. Μ. Κεφάλα Π.Ε. 9939, 17.7.98).

1. Αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο Σύμφωνα με αυτή την προϋπόθεση θα πρέπει να καταδειχθεί ότι αν δεν εκδίδετο ή αν δεν συνεχιστεί η ισχύς του διατάγματος τότε θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, μετά το πέρας της εναρκτήριας αίτησης. Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στην Αιτήτρια μετά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης είναι αρκετή για να κατοχυρώσει τα δικαιώματά της, τότε η έκδοση ή η συνέχιση του προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Στην C. PHASARIAS LTD. v. ΣΚΥΡΟΠΟΙΙΑ ΛΤΔ. Π.Ε. 11013, 13.6.01 ο Κωνσταντινίδης, Δ., επεσήμανε τα ακόλουθα στη σελ.
2. «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525).» Όπως διαφαίνεται από την υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) στις σελίδες 567 και 568 το θέμα της επάρκειας των αποζημιώσεων έχει διττό χαρακτήρα. Κατ΄ αρχήν αν ο αιτητής πετύχει στην εναρκτήρια αίτησή του, κατά πόσον η θεραπεία των αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία. Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε το διάταγμα δεν εκδίδεται ή δε γίνεται απόλυτο. Αν όμως με την απόφαση που θα εκδίδετο δεν ικανοποιείτο ο αιτητής με τη θεραπεία των αποζημιώσεων και μόνο, τότε το διάταγμα γίνεται απόλυτο, αφού διαφορετικά θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Περαιτέρω, αν η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν είναι η ενδεδειγμένη λόγω της φύσης της υπόθεσης, τότε πιο εύκολα πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
3. Στη Mitsingas Ltd. v. Timberland Co,

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791 λέχθηκε στη σελ. 1799 ότι «η έννοια της δικαιοσύνης δε συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία». Περαιτέρω, ο Ρ. Γαβριηλίδης, Δ., στην Κ. ΚΥΡΙΣΣΑΒΑ ν. Χ. ΚΥΖΗΣ, Π.Ε. 1078 12.9.01 αναφέρει στη σελ. 8 τα εξής: «Όμως, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Βλέπε Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231).» Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι η ανάγκη προστασίας της Αιτήτριας σταθμίζεται πάντοτε με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο Καθ΄ου η αίτηση από ζημιές που θα ήταν δυνατό να υποστεί αν εμποδιστεί να ασκήσει τα δικά του δικαιώματα. Το Δικαστήριο πρέπει πάντοτε να σταθμίζει αυτές τις δύο ανάγκες και να καθορίζει ποια από τις δύο πλευρές θα υφίστατο τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία (Βλ. σχετ. American Cinamid v. Ethicon Ltd.

(1975)1 All E.R. 504, σελ. 509 - 510). Στην υπό εξέταση αίτηση φαίνεται από τη μαρτυρία της Αιτήτριας αλλά και από την ένορκη δήλωσή της στην παράγραφο 18 και 19 ότι η απαίτησή της περιορίζεται στο 1/3 της περιουσίας του Καθ΄ου η αίτηση, όπως και στο 1/3 μερίδιο από τα ποσά των λογαριασμών που αναφέρονται στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσής της. Από τη μαρτυρία του καθ΄ου η αίτηση φαίνεται ότι παρά το παραδεκτό εκ μέρους του ότι οι λογαριασμοί που δεσμεύτηκαν κατά το ½, είναι προσωπικοί και κλειστοί, νεκροί, εντούτοις υποστήριξε ότι επηρεάστηκε η λειτουργία της εταιρείας του. Σύμφωνα με το άρθρο 14Ε του Ν.232/91, όπως τροποποιήθηκε, «Το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδίδει διατάγματα για μεταβίβαση στον αιτητή περιουσίας του Καθ΄ου η αίτηση που συνιστά αντικείμενο της διαδικασίας που ακολουθείται δυνάμει του παρόντος Νόμου». Η αποξένωση της επίδικης περιουσίας θα εξοστράκιζε την πιθανή θεραπεία μεταβίβασης μεριδίου στην αιτήτρια. Συνεπώς κρίνω ότι συνυπάρχει και αυτή η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Θεωρώ ότι είναι επείγον να διασφαλιστεί, ως ανωτέρω ανέφερα, η επίδικη περιουσία και ότι είναι δίκαιο και εύλογο να παραμείνει σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 14.9.09, το οποίο και οριστικοποιείται με την κάτωθι όμως τροποποίηση: Απαγορεύεται στον καθ΄ου η αίτηση από του να διαθέσει, ξοδέψει, δωρίσει, σπαταλήσει και/ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει όλο το ποσό χρημάτων που βρίσκεται κατατεθειμένο επ΄ ονόματί του στην Alpha Bank Cyprus Ltd στον πιο κάτω λογαριασμό: 435 150 019 686-8 €485.242,88 Οι υπόλοιποι λογαριασμοί αποδεσμεύονται. Απαγορεύεται στον καθ΄ου η αίτηση να μεταβιβάσει, επιβαρύνει, δωρίσει και/ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει 3.333 μετοχές της Scandinavian Lumber Ltd (αρ. εγγραφής ΗΕ 52374) που έχει εγγεγραμμένες επ΄ ονόματί του. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ............. Χρ. Δημητρίου, Δ. Οικ. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΣΤ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο