← Κύπρος

Τερέζας Μισού ν. Γεώργιου Μούγκρου, Αρ. Αίτησης: 17/10, 24 Σεπτεμβρίου, 2010

Τερέζας Μισού ν. Γεώργιου Μούγκρου, Αρ. Αίτησης: 17/10, 24 Σεπτεμβρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2010:15 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΧΡΗΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ Σ. Κ. Καρατσή, Π. Αρ. Αίτησης: 17/10 Μεταξύ: Τερέζας Μισού, από την Ορμήδεια Αιτήτριας κ α ι Γεώργιου Μούγκρου, από την Ορμήδεια Καθ΄ου η Αίτηση ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Σεπτεμβρίου,

  1. Μονομερής αίτηση ημερ. 17.9.2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια: κα Α. Παναγή για κ. Χρ. Αργυρού Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό εξέταση αίτηση επιδιώκεται παράταση του χρόνου για την υποβολή έφεσης εναντίον απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας της 31.08.2010 με την οποία απέρριψε μονομερή αίτηση της Αιτήτριας για έκδοση των παρακάτω τριών διαταγμάτων: «
  2. Προσωρινό διάταγμα με το οποίο παραχωρείται στην αιτήτρια η αποκλειστική χρήση της οικίας που βρίσκεται στην οδό Μάρκου Μπότσαρη στην Ορμήδεια και χρησιμοποιείται σαν οικογενειακή στέγη των διαδίκων.
  3. Προσωρινό διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο καθ΄ου η αίτηση να εγκαταλείψει την συζυγική κατοικία των διαδίκων η οποία αναφέρεται ανωτέρω αμέσως με την επίδοση του διατάγματος.
  4. Προσωρινό διάταγμα απαγορεύον στον καθ΄ου η αίτηση να εισέρχεται στην συζυγική κατοικία, να παρενοχλεί ή καθ΄ οιονδήποτε άλλο τρόπο επεμβαίνει στη συζυγική οικία και/ή διαταράσσει και/ή ενοχλεί την αιτήτρια εντός της συζυγικής οικίας.» Η μονομερής αίτηση καταχωρίστηκε στο πλαίσιο εναρκτήριας αίτησης με ταυτόσημες τελικές επιδιώξεις. Το πραγματικό υπόβαθρο της υπό εξέταση αίτησης εκτίθεται σε ένορκη δήλωση της δικηγόρου ΄Αννας Παναγή. Παραθέτω τις παραγράφους 1 εώς 11: «
  5. Στις 31.08.10 εκδόθηκε απόφαση με την οποία απέρριψε τη μονομερή αίτηση της αιτήτριας για αποκλειστική χρήση οικογενειακής στέγης από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λάρνακας.
  6. Την ίδια μέρα ενημερώθηκε η αιτήτρια για την απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου και έδωσε στο γραφείο μας οδηγίες όπως εφεσιβάλει την Πρωτόδικη απόφαση.
  7. Λόγω εσφαλμένης ερμηνείας και/ή θεώρησης των διατάξεων των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών που αφορούν στις προθεσμίες καταχώρησης έφεσης, πιστεύαμε ότι η προθεσμία για την καταχώρηση έφεσης εναντίον απορριπτικής απόφασης σε μονομερή αίτηση είναι αυτή των 14 ημερών που τάσσει η Δ.35 Θ. 2 και αφορά σε έφεση εναντίον ενδιάμεσου διατάγματος και με βάση αυτό το σκεπτικό ετοιμάσαμε την ΄Εφεση.
  8. Την Πέμπτη, 09/09/10 επικοινώνησα με την αιτήτρια και την ενημέρωσα προσωπικά ότι η έφεση έχει ετοιμαστεί και ότι πρέπει να προσέλθει στο γραφείο μας για να υπογράψει τον τύπο διορισμού δικηγόρου για την έφεση.
  9. Η αιτήτρια η οποία είναι μητέρα τριών ανήλικων τέκνων, και η οποία έχει υπό την ευθύνη της και τους δύο υπερήλικους γονείς της που πάσχουν με ανίατες ασθένειες με ενημέρωσε ότι μπορεί να επισκεφθεί τα γραφεία μας για να υπογράψει τον τύπο διορισμού δικηγόρου τη Δευτέρα 13/09/
  11. Στις 13/09/10 η αιτήτρια επικοινώνησε με το γραφείο μας και ανέφερε ότι αδυνατούσε να έρθει στο γραφείο μας να υπογράψει τον τύπο διορισμού δικηγόρου γιατί ασθενούσε η ανήλικη κόρη της.
  12. Η αιτήτρια τελικά επισκέφθηκε τα γραφεία μας το απόγευμα της 14/09/10 εφόσον εργάζεται ως φιλόλογος και αδυνατούσε να μας επισκεφθεί τις πρωινές ώρες.
  13. Στις 16/9/10, έχοντας πάντα κατά νου ότι η προθεσμία για την καταχώρηση έφεσης εναντίον απορριπτικής απόφασης σε μονομερή αίτηση ήταν αυτή των 14 ημερών καταχωρήσαμε αίτηση με την οποία ζητούσαμε διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου για καταχώρηση έφεσης στην πιο πάνω αγωγή για περίοδο 2 ημερών και/ή εντός της προθεσμίας που θα καθόριζε το Σεβαστό Δικαστήριο. Η αναφερόμενη αίτηση μετά από άδεια του Δικαστηρίου τέθηκε ενώπιων του την ίδια μέρα.
  14. Όταν το Σεβαστό Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης, μου υπέδειξε ότι η προθεσμία για την καταχώρηση της έφεσης εναντίον της απορριπτικής απόφασης ημερ. 31/8/10, ήταν αυτή των 4 ημερών και όχι των 14 ημερών. Μετά από την πιο πάνω εξέλιξη το Σεβαστό Δικαστήριο όρισε εκ νέου την υπόθεση στις 17/9/10 για να τοποθετηθώ επί του θέματος το οποίο μου έθεσε.
  15. Στις 17/9/10 εμφανίστηκα ενώπιον του Δικαστηρίου και απέσυρα άνευ βλάβης την αίτηση ημερ. 16/9/10 αφού αντιλήφθηκα ότι κάναμε λάθος πιστεύοντας ότι είχαμε χρόνο 14 ημερών ως προβλέπεται στη Δ.35 Θ. 2 και όχι 4 ημερών ως αναφέρεται στη Δ.35 Θ. 17 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών για καταχώρηση της έφεσης.
  16. Είναι φανερό ότι ο λόγος της καθυστέρησης στην καταχώρηση της έφεσης δεν οφείλεται σε αμέλεια και ή ολιγωρία της αιτήτριας αλλά στο γεγονός ότι εσφαλμένα είχαμε την εντύπωση ότι η έφεση της αιτήριας μπορούσε να εφεσιβληθεί εντός 14 ημερών ως η έφεση σε ενδιάμεσο διάταγμα και όχι εντός 4 ημερών που είναι ορθό.» Το επίδικο ζήτημα εξετάστηκε στην υπόθεση Χόππην Παναγή

(1993)1 ΑΑΔ 140 όπου στη σελ. 143 αναφέρεται: «Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ. 2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. ΄Οσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.» Μπορούν να σταθμιστούν εδώ οι όποιες επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου; Στην απόφαση μου της 31.08.10 ανέφερα: «Η μονομερής αίτηση τέθηκε ενώπιον μου την ημέρα της καταχώρισής της, την 27.08.10. Δήλωσα ευθύς αμέσως στο συνήγορο της Αιτήτριας πως δεν ήμουν διατεθειμένος, να επιληφθώ του ζητήματος στη βάση μονομερούς αίτησης και έδωσα οδηγίες όπως το ζήτημα τεθεί με αίτηση διά κλήσεως όπως ορίζει η Δ.48, θ.8
(3)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, [Βλ. Σμυρνιός
(2000)1 Α.Α.Δ. 43, στη σ. 49]. Για να περισωθούν δε τα έξοδα καταχώρισης εισηγήθηκα χειρόγραφη μετατροπή της μονομερούς αίτησης σε αίτηση διά κλήσεως και με οδηγίες όπως ορισθεί στις 3 Σεπτεμβρίου. Η αρχικά θετική ανταπόκριση του κ. Κωνσταντίνου μεταβλήθηκε αργότερα με αποτέλεσμα να ζητήσει ν΄ αγορεύσει για προώθηση της μονομερούς αίτησης.» Ο καθ΄ου η αίτηση δεν ακούστηκε στην αίτηση εκείνη και βεβαίως αγνοεί όσα διαδραματίστηκαν στην απουσία του. Αγνοεί προφανώς και την ύπαρξη της εναρκτήριας αίτησης, αφού δεν του έχει επιδοθεί ακόμη. Ποιος αλήθεια θ΄ αναφερόταν στις δυσμενείς επιπτώσεις στα δικά του συμφέροντα, αφού και η υπό εξέταση αίτηση είναι μονομερής. Η τελεσιδικία πάντως του διασφαλίζει την χρήση της οικογενειακής στέγης, αγαθό που, εάν επετύγχανε η αιτήτρια στην αίτηση της, θα του αποστερούσε έστω προσωρινά. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να μιλά για τις επιπτώσεις στα δικά του συμφέροντα παραμόνο ο ίδιος. Εφόσο ο ίδιος δεν ακούστηκε είναι άγνωστο καταπόσο οι λόγοι που παρατίθενται αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα δικά του συμφέροντα. Προσμετρούν όμως «και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης» [Χόππη, ανωτέρω]. Στην απόφαση της 31.08.2010, αφού παρέθεσα το άρθρο 17(Ι) του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 (Ν.23/90)ανέφερα: «Η παραχώρηση γίνεται «ύστερα από αίτηση ενός από τους συζύγους» και αφορά τη χρήση της οικογενειακής στέγης. Η λέξη «αποκλειστική» στο εδάφιο αυτό δεν είναι χωρίς σημασία. Αντίθετα υπογραμμίζει την εξουσία του δικαστηρίου να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο και σε αποκλεισμό του άλλου τη χρήση ολόκληρης ή τμήματος της οικογενειακής στέγης. Διαφορετικά η λέξη θα συνιστούσε πλεονασμό. Η γραμματική, ωστόσο, ερμηνεία ενός νόμου συμπληρώνεται πάντοτε από τη λογική. Ως είπε ο ρωμαίος νομικός Κέλσος «γινώσκειν νόμους δεν είναι το κατέχειν τα ρήματα αυτών αλλά το πνεύμα και την έκτασιν». Η ορθότητα μιας γνώμης αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι κάθε άλλη γνώμη θα ήταν παράλογη (argumentum ad absurdum). Εφόσον το εδάφιο
(1)επιτρέπει το μείζον επιτρέπει και το ελάσσον (argumentum a majori ad minus). Συνεπώς το δικαστήριο μπορεί να μην παραχωρήσει τη χρήση στον ένα σύζυγο σε αποκλεισμό του άλλου, αλλά να την παραχωρήσει και στους δύο (σύγχρηση). Τούτο μπορεί να συμβεί στην περίπτωση όπου οι προσωπικές σχέσεις των συζύγων ευνοούν τη συστέγασή τους. Για υλοποίηση αυτής της προοπτικής ο νομοθέτης υπήρξε πολύ προσεκτικός στη διατύπωση του. «[Τ]ο Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί ύστερα από αίτηση ενός από τους συζύγους, ....., να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο». Όχι απαραίτητα στον αιτούντα. Διαφορετικά δεν θα είχε έννοια η αναφορά στις συνθήκες κάθε συζύγου». Τέλος διάταγμα αποκλεισμού (ouster order) δεν εκδίδεται εκεί όπου θα επαρκούσε η έκδοση διατάγματος μη παρενόχλησης [non-molestation order Βλ. Chalmers v. Johns
(1998)29 Fam. Law 16]. Τα παραπάνω καταδεικνύουν τη δυναμική της εναρκτήριας αίτησης και βεβαίως δεν θα μπορούσε η προσωρινή θεραπεία να υπερακοντίζει την τελική. Είναι δυνατή η αποτίμηση των ιδιαίτερων κριτηρίων στη βάση των οποίων παρέχεται η τελική θεραπεία κατά το άρθρο 17
(1)στο πλαίσιο μονομερούς αίτησης; Η απάντηση βεβαίως είναι αρνητική. Ωστόσο, η αποτίμηση τους είναι αναγκαία. Ένα προσωρινό διάταγμα δεν εκδίδεται αφηρημένα, αλλά συγκεκριμένα στη βάση των κριτηρίων που θέτει ο ουσιαστικός νόμος. Οι ειδικές συνθήκες του Καθ΄ου η αίτηση πέραν της εισοδηματικής του ικανότητας είναι άγνωστες. Η σύνθεση της οικογενειακής στέγης είναι άγνωστη. Θα μπορούσε άραγε ένα τμήμα της να στεγάσει την Αιτήτρια και άλλο τον Καθ΄ου η αίτηση; Ο ουσιαστικός νόμος το επιτρέπει έστω και αν η Αιτήτρια διαφωνεί. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Βουνού ν. Βουνού
(1995)1 Α.Α.Δ. 168, στη σ. 176 «[γ]νώμονας για την άσκηση των εξουσιών του Οικογενειακού Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 17
(1)και
(2). είναι η επιείκεια, έννοια συνυφασμένη με τη δικαιοσύνη. Ό,τι ο νομοθέτης επεδίωξε με τις διατάξεις του Άρθρου 17, ήταν ο περιορισμός στο βαθμό του εφικτού των δυσμενών επιπτώσεων για την οικογένεια από τη διακοπή της συμβίωσης». Χωρίς να προσθέτω στην αιτιολογία της απόφασης εκείνης παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα από την υπόθεση Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης
(1992)1 ΑΑΔ 1453 από τη σελ. 1466: «... η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Η δίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό και διακήρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων.» Παραθέτω ακόμη και τη νουθεσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Jonidexo Ltd v Addidas
(1984)1 AAD 263 από τη σελ. 267: "I venture to add, further, that save in those cases where there exists such special circumstances as to justify resorting to the remedy of an appeal against an interlocutory injunction, the course which is most conducive to the proper administration of justice is to ensure that the pleadings are filed without delay and that the case is heard on its merits as early as possible without delaying its determination because of an appeal, as in the present instance." Η δίκη λοιπόν είναι «το θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης» στο οποίο γίνεται αναφορά στην υπόθεση Χόππη. Και είναι τις δυσμενείς επιπτώσεις στη δίκη που θα πρέπει ν΄ αντισταθμίζουν οι λόγοι για τους οποίους υπήρξε καθυστέρηση. ΄Ο,τι ανεπιτυχώς επεδίωξε η αιτήτρια με την αίτηση της 27.08.10 ήταν η άμεση έξωση του καθ΄ου η αίτηση από την οικογενειακή στέγη χωρίς τη δική του συμμετοχή. Στόχευε στον αιφνιδιασμό του κατά τον πλέον επώδυνο τρόπο και χωρίς το Δικαστήριο να έχει τη δυνατότητα στάθμισης των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Η ρωγμή στην αρχή της ισότητας των διαδίκων που επέφερε με τη μονομερή αίτηση αποστερούσε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να επιλέξει το λιγότερο επαχθές για τον απολιπόμενο διάδικο. Το μέσο που επέλεξε δεν ήταν σε σχέση αναλογίας με το σκοπό της. Την ίδια τακτική επέλεξε και στην υπό εξέταση περίπτωση θεωρώντας τους λόγους που προβάλλει τόσο ισχυρούς, ώστε ν΄ αντισταθμίζουν τις ανήκουστες επιπτώσεις στα συμφέροντα του καθ΄ου η αίτηση και αδιαφορώντας για την εκτροπή που η έγκριση της αίτησης θα επιφέρει στην αρχή της τελεσιδικίας. Με τις παραπάνω σκέψεις δεν θα επέτρεπα την παράταση του χρόνου υποβολής έφεσης. Η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.) ............ Σ. Κ. Καρατσής, Π. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.