Αθανασίας (Νάσιας) Χριστοφόρου ν. Μιχάλη Θεοδούλου, Αίτηση αρ. 116/10, 4.10.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2010:18 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Δικαιοδοσία Διατροφής Αίτηση αρ. 116/10 ΕΝΩΠΙΟΝ: ΧΡ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Δ. Μεταξύ: Αθανασίας (Νάσιας) Χριστοφόρου, Πετράκη Κυπριανού 38, 7060 Λειβάδια, Λάρνακα Αιτήτριας και Μιχάλη Θεοδούλου, Μονοσάνδαλου 21, Καμάρες, Λάρνακα Καθ΄ου η αίτηση Ενδιάμεση Αίτηση ημερ. 2.7.2010 Ημερομηνία: 4.10.2010 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Γ. Βασιλείου (Για ν΄ακούσει απόφαση ο κ. Καϊμακλιώτης) Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κ. Καραπατάκης (Για ν΄ ακούσει απόφαση ο κ. Ζηντίλης) Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της παρούσας απόφασης είναι αν θα πρέπει να διατηρηθεί ή όχι σε ισχύ ή να τροποποιηθεί το προσωρινό Διάταγμα ημερ. 6.7.2010, με το οποίο ο Καθ΄ου η αίτηση διατάχθηκε όπως καταβάλλει στην Αιτήτρια το ποσό των €500 μηνιαίως ως συνεισφορά του στη διατροφή των ανήλικων τέκνων του Παναγιώτη και Πέτρου Θεοδούλου. Το Διάταγμα εκδόθηκε με βάση τη μονομερή αίτηση της Αιτήτριας ημερ. 2.7.2010, που συνοδεύεται με ένορκη δήλωσή της που υπογράφτηκε την ίδια μέρα. Μετά που το προσωρινό Διάταγμα ορίστηκε για αναθεώρηση και επιδόθηκε μαζί με την αίτηση στον Καθ΄ου η αίτηση, αυτός ενέστη καταχωρώντας ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως ημερ. 13.7.2010, που συνοδεύεται επίσης από ένορκη δήλωση του ιδίου και που υπογράφτηκε την ίδια ημέρα. Κατά την ημέρα της ακρόασης στις 17.9.2010 καμιά πλευρά δεν ζήτησε να αντεξετάσει τον άλλο διάδικο στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσής του. Αρκέστηκαν οι δύο πλευρές σε γραπτές αγορεύσεις επί των θέσεών τους. Ο Καθ΄ου η αίτηση αμφισβητεί το κύρος του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος και στο σώμα της ειδοποίησης ένστασής του καθώς και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει μεταξύ άλλων αναφέρει τα κάτωθι: Ισχυρίζεται ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του κατεπείγοντος, ότι η ένορκη δήλωση της Αιτήτριας περιέχει αναλήθειες και υπερβολές, ότι η Αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα τα οποία θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου όπως το γεγονός ότι η Αιτήτρια πριν από ένα χρόνο έφυγε από το σπίτι και έκαμε πάλι αίτηση διατροφής, όταν είχαν μόνο ένα παιδί και την απέσυρε όταν επέστρεψε πίσω, γιατί ήταν έγκυος. Αναφέρει γενικά και αόριστα ότι η Αιτήτρια θα μπορούσε να εργαστεί και να λαμβάνει εισόδημα ανερχόμενο σε €1000 μηνιαίως και ότι ο ίδιος αποκερδαίνει από την εργασία του ως κουρέας €700-€800 μηνιαίως και όχι €3000, όπως η Αιτήτρια ισχυρίζεται χωρίς να επισυνάψει οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο σε σχέση με τα εισοδήματά του. Περαιτέρω ισχυρίζεται επιγραμματικά και αόριστα ότι τα έξοδα των ανηλίκων είναι €400 μηνιαίως και όχι €1200, όπως αναλυτικά τα αναφέρει η Αιτήτρια στην παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσής της, χωρίς να αναφέρει ποιες είναι οι ανάγκες των ανηλίκων κατά τη δική του άποψη, αφού συζούσαν μέχρι τον Ιούνιο του 2010, οπότε επήλθε και η διάσταση, ενώ η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε τον Ιούλιο του 2010. Μεταξύ άλλων εισηγείται ότι ένα ποσό €250 για τη διατροφή των δύο τέκνων του είναι ικανοποιητικό για να καλύψει τις ανάγκες τους. Τέλος αναφέρει ότι η Αιτήτρια δεν δικαιούται σε διατροφή, γιατί δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος και ότι δεν υπάρχει καλή και/ή σοβαρή βάση αγωγής και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για διατήρηση της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος. Η πλειονότητα των ισχυρισμών της είναι άσχετοι με την αίτησή της και παραπλανητικοί. Το επίδικο προσωρινό Διάταγμα εκδόθηκε με βάση το άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν14/60). Αφού μελέτησα τους ισχυρισμούς των δύο πλευρών, όπως προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις τους καθώς και τις αγορεύσεις τους, θα εξετάσω πρώτιστα κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν14/60 για την έκδοση προσωρινού Διατάγματος. Οι τρεις προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Πιερής
(1982)1 Α.Α.Δ. σελ. 559. Αρχίζω με την εξέταση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Σύμφωνα με το άρθρο 33
(1)του Ν.216/90, από τη στιγμή που οι δύο γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν τα τέκνα τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του και με δεδομένο ότι τα ανήλικα Παναγιώτης και Πέτρος είναι κοινά τέκνα των διαδίκων, συνεπώς υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση στην εναρκτήρια αίτηση. Συνεχίζω με τη δεύτερη προϋπόθεση που είναι η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της Αιτήτριας. Ο Καθ΄ου η αίτηση ως άλλος γονέας ευθύνεται ανάλογα με τις δυνάμεις του για τη διατροφή των τέκνων του. Επομένως η Αιτήτρια έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη διαταχθεί ο Καθ΄ου η αίτηση να συνεισφέρει στη διατροφή των τέκνων του. Άλλωστε από την ένορκη δήλωσή του, η οποία συνοδεύει την ένστασή του, δεν τέθηκε οτιδήποτε ενώπιόν μου που να τείνει να με οδηγήσει στη σκέψη ότι η περίπτωση του Καθ΄ου η αίτηση εντάσσεται σε εκείνες που θα έπρεπε να απαλλαγεί από την υποχρέωση συμβολής στη διατροφή των τέκνων του. Εξάλλου όπως ο ίδιος ο Καθ΄ ου η αίτηση αναφέρει στην ένστασή του αποδέχεται να καταβάλλει το ποσό των €250 μηνιαίως για τη διατροφή των τέκνων του, γεγονός που αποδεικνύει ότι αναγνωρίζει την ευθύνη του για συνεισφορά στα έξοδα των παιδιών του. Ο ίδιος ισχυρίζεται στην παράγραφο 3 της ένστασής του ότι έχει επικοινωνία με τα παιδιά του δύο φορές τη βδομάδα, τα φροντίζει και τους αγοράζει ότι χρειάζονται. Στην παράγραφο όμως 11 της ένορκης δήλωσής του αρνείται τις λεπτομέρειες εξόδων διατροφής των τέκνων του όπως αναλυτικά η Αιτήτρια τις αναφέρει στην παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσής της και τις θεωρεί ως εξωπραγματικές και φανταστικές. Στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσής του γενικά και αόριστα ο ίδιος αναφέρει ότι αυτές δεν ξεπερνούν το ποσό των €400 μηνιαίως και για τα δύο τέκνα του και ως εκ τούτου ζητά από το Δικαστήριο τη μείωση του ποσού του εκδοθέντος διατάγματος σε €250 μηνιαίως αντί €500 μηνιαίως. Εφόσον έχει επικοινωνία με τα ανήλικα τέκνα του ως ο Καθ΄ ου η αίτηση ισχυρίζεται και εφόσον ξοδεύει γι΄ αυτά και αφού μέχρι τον Ιούνιο του 2010 ζούσε κάτω από την ίδια στέγη με τα παιδιά του θα μπορούσε να αναφερθεί στις ανάγκες τους αναλυτικά και όχι επιγραμματικά. Συνεπώς οι σχετικοί ισχυρισμοί της Αιτήτριας για τις ανάγκες των τέκνων των διαδίκων όπως η ίδια τις ανέλυσε λεπτομερώς ουσιαστικά, δεν αμφισβητήθηκαν από τον Καθ΄ ου η αίτηση, ο οποίος χωρίς οποιαδήποτε λεπτομέρεια αναφέρεται γενικά και αόριστα ότι αυτές ανέρχονται στο ποσό των €400, ποσό το οποίο θεωρώ πολύ χαμηλό για τις ανάγκες δύο παιδιών ηλικίας δύο
(2)και ενός
(1)έτους, λαμβάνοντας φυσικά υπόψη μου τα περιστατικά και τις συνθήκες της συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο Καθ΄ου η αίτηση, όπως και ο συνήγορός του, αναφέρθηκαν στο καθαρό εισόδημά του, το οποίο ανέρχεται σε €700 - €800 μηνιαίως και ως εκ τούτου εισηγείται ότι θα πρέπει το Διάταγμα διατροφής να μειωθεί σε €250 μηνιαίως. Ο Καθ' ου η αίτηση παραδέχεται ότι η Αιτήτρια δεν εργάζεται αλλά και πάλι γενικά και αόριστα αναφέρει στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσής του ότι μπορεί να εργαστεί και να παίρνει μισθό πέριξ των €1000 μηνιαίως. Πιστεύω ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση έχει τη δυνατότητα να έχει υψηλότερα εισοδήματα σε σχέση με το επάγγελμα του κουρέα που ασκεί. Όπως είναι γνωστό, δεν είναι το πραγματικό εισόδημα που μετρά αλλά η δυνατότητα εξασφάλισης εισοδημάτων. Σχετική είναι η υπόθεση Μενελάου ν. Μενελάου
(1993)1 ΑΑΔ 381. Δεν θα υπεισέλθω όμως σε περαιτέρω λεπτομέρειες, για να μην περιπέσω στον κίνδυνο να κάνω ευρήματα που αφορούν την κυρίως αίτηση. Από τις πρόνοιες του Νόμου αλλά και της νομολογίας προκύπτει ότι η διατροφή ανήλικων τέκνων είναι πρωταρχική υποχρέωση των γονέων και προηγείται οποιωνδήποτε άλλων υποχρεώσεων τους. (Βλ. υπόθεση Δ. Δημητρίου ν. Ε. Περδίου
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1418). Η τελευταία προϋπόθεση είναι ότι χωρίς την έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν μπορεί μεταγενέστερα να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στην Αιτήτρια. Τα ανήλικα δεν μπορούν να αναμένουν μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης χωρίς διατροφή, ούτε μπορεί η ανάγκη για διατροφή να ικανοποιηθεί εκ των υστέρων υπό μορφή αποζημιώσεων. Στην υπόθεση Μ & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. Τhe Timberland Co. of USA
(1997)1 A.A.Δ. έχει νομολογηθεί ότι «δοθείσας της αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης από τους εφεσείοντες, με ορατή την πιθανότητα επιτυχίας, η προστασία των δικαιωμάτων τους καθίστατο επείγον ζήτημα». Και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν14/60 ικανοποιούνται αλλά και εκείνη του άρθρου 9
(1)του Κεφ. 6, δηλαδή το στοιχείο του κατεπείγοντος. Επειδή έγινε λόγος από τον Καθ΄ου η αίτηση για το γεγονός της απόκρυψης εκ μέρους της Αιτήτριας του γεγονότος ότι η Αιτήτρια πριν από ένα χρόνο έφυγε από το σπίτι και έκανε πάλι αίτηση διατροφής την οποία απέσυρε γιατί ήταν έγκυος και επέστρεψε πίσω, σχετικά αναφέρω τα κάτωθι: Πράγματι η Αιτήτρια δεν αναφέρθηκε στο εν λόγω γεγονός, το οποίο ουσιαστικά δεν είχε σημασία για την παρούσα υπόθεση και ούτε θα επηρέαζε την κρίση μου, γιατί η παράλειψη της Αιτήτριας να αναφερθεί στο εν λόγω γεγονός δεν θεωρώ ότι είναι ουσιώδης. Το ποσό του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος, το θεωρώ και δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις της παρούσας διαδικασίας. Σε σχέση με το καθήκον αποκάλυψης αναφέρω τις αποφάσεις: (Βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Demstar Ltd v. Zim Israel Co. Ltd
(1996)1 A.A.Δ. σελ. 597. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω και αποφασίζω ότι το προσωρινό διάταγμα ημερ. 6.7.2010 καθίσταται οριστικό. Τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση. (Υπ.) .......... Χρ. Δημητρίου, Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο