Γιώργου Παπαγεωργίου ν. ΄Ελενας Παραδεισιώτη, Αρ. Αίτησης: 139/10, 23 Νοεμβρίου, 2010

(3)της Σύμβασης περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού που αποτελεί εσωτερικό δίκαιο της χώρας μας από το 1990 [Β. Ν.243/90όπως τροποποιήθηκε από το Ν.5(ΙΙΙ)/2000, στη συνέχεια «η Σύμβαση»]. Η κυπριακή πολιτεία επικυρώνοντας της Σύμβαση ανέλαβε να σέβεται αυτό το δικαίωμα του παιδιού «εκτός εάν αυτό είναι αντίθετο με το υπέρτατο του συμφέρον». Ανάλογο είναι βεβαίως και το δικαίωμα του γονέα με τον οποίο δε διαμένει το παιδί, όπως προβλέπεται στο άρθρο 17

(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 [Ν.216/90στη συνέχεια «ο Νόμος»]. Την ανεστραμμένη όψη του δικαιώματος του γονέα με τον οποίο δε διαμένει το παιδί αποτελεί η υποχρέωση του γονέα με τον οποίο αυτό διαμένει. Η υποχρέωση συνίσταται σε θετική ανταπόκρισή του στην άσκηση του δικαιώματος προσωπικής επικοινωνίας. Σε περίπτωση διαφωνίας των γονέων αποφασίζει το Δικαστήριο, επιτάσσει το άρθρο 17

(2)του Νόμου. Το Δικαστήριο με την απόφαση του αποβλέπει στο συμφέρον του τέκνου [Βλ. άρθρα 17

(3)και 6

(2)του Νόμου]. Ανάλογα δε με την ωριμότητα του παιδιού το Δικαστήριο ζητά και συνεκτιμά τη γνώμη του [Βλ. άρθρο 12 της Σύμβασης και άρθρο 6

(3)του Νόμου]. Η αναφορά μου στη Σύμβαση εμπεριέχει σ΄ αυτή την περίπτωση ξεχωριστή ιδιαιτερότητα ενόψει της συγκυρίας ότι βρισκόμαστε στην εβδομάδα του παιδιού. Αντιμετωπίζω διαφωνία της μητέρας, με την οποίο διαμένουν οι μικρές Γεωργία και Μαρία, για προσωρινή ρύθμιση του δικαιώματος προσωπικής επικοινωνίας του πατέρα. Πρόβλημα που προέκυψε ύστερα από τη διακοπή της συμβίωσης των διαδίκων και στο πλαίσιο αίτησης του πατέρα για ρύθμιση της άσκησης της γονικής μέριμνας. Η διαφωνία της μητέρας στηρίζεται σε διάφορες αιτιάσεις που μορφοποιήθηκαν σε λόγους ένστασης στην ειδοποίηση που κατεχώρησε. Οι λόγοι 2 και 3 είναι εντελώς άστοχοι, γιατί τόσο το στοιχείο του κατεπείγοντος όσο και η παράλειψη πλήρους αποκάλυψης υπεισέρχονται και αποτελούν δικαιοδοτικό όρο το πρώτο και λόγο ακύρωσης η δεύτερη εκεί όπου το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο [Βλ. άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και τις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598 και Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Limited

(1996)1 Α.Α.Δ. 597]. Δεν είναι τέτοια η περίπτωση εδώ, εφόσο ο πατέρας επιζητεί την έκδοση διατάγματος με αίτηση δια κλήσεως. Οι λόγοι 4, 5 και 6 είναι βασισμένοι σε αστήρικτες εκτιμήσεις της μητέρας. Η υφιστάμενη επικοινωνία απέτρεψε - και ορθά βεβαίως - την επιδίωξη του διατάγματος με μονομερή αίτηση. Η διανυκτέρευση δε συνιστά από μόνη της θεραπεία παρά μέσο καλύτερης άσκησης του δικαιώματος προσωπικής επικοινωνίας του πατέρα. Τέλος, αν όσα αναφέρει ο πατέρας είναι προσβλητικά, υβριστικά, αναληθή και παραπλανητικά είναι ζήτημα που στη δίκη δε στοιχειοθετήθηκε. Ας σημειωθεί ότι και οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε αγορεύσεις. Εναπομένει η εξέταση του λόγου 1, καταπόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/

1. Να πω πρώτα πως ο πατέρας, με συμφωνία της μητέρας, επικοινωνεί Τρίτη από 16:00 με 19:00, Παρασκευή από 17:00 με 20:00 και Κυριακή από 12:00 με 19:
2. Τούτου δοθέντος ποια είναι η λογική προώθησης της θέσης ότι δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου
3. Στο πλαίσιο ρύθμισης της άσκησης της γονικής μέριμνας κατά το άρθρο 14 του Νόμου το Δικαστήριο μπορεί ν΄ αναθέσει αυτή στον ένα ή τον άλλο γονέα ή να κατανέμει την άσκηση μεταξύ των γονέων. Αυτό είναι το αντικείμενο της εναρκτήριας αίτησης του πατέρα. Υπάρχει βεβαίως σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην ακρόαση της και είναι ορατή η πιθανότητα επιτυχίας. Και αν ακόμη ήθελε καθοριστεί ως τόπος διαμονής των ανηλίκων ο τόπος διαμονής της μητέρας, το ελάχιστο που ο πατέρας θα επιτύχει είναι το δικαίωμα προσωπικής επικοινωνίας. Δεν είναι, ωστόσο, η ώρα της εναρκτήριας αίτησης. Η ακρόασή της προϋποθέτει την ετοιμασία έκθεσης από λειτουργό ευημερίας κατά τον Κανονισμό 5 του περί Κηδεμονίας Ανηλίκων και Ασώτων (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1972 [Βλ. Δαμιανού ν. Δαμιανού

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 29]. Η διερεύνηση των γεγονότων από το λειτουργό απαιτεί χρόνο και η απουσία επικοινωνίας ή επαρκούς επικοινωνίας του πατέρα με τα παιδιά δεν είναι πάντως ζήτημα που μπορεί ν΄ αποτιμηθεί σε χρήμα, [Βλ. Οδυσσέως ν. Pieris

(1982)1 Α.Α.Δ. 559]. Είχα την ευκαιρία ν΄ ακούσω τις ανήλικες στο πλαίσιο της δίκης. Είχαν την ωριμότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους. Είχαν απόλυτη αντίληψη του όρου διανυκτέρευση και την επιζητούν. Η Γεωργία στην ερώτηση αν ήθελε να περνά περισσότερο χρόνο με τον πατέρα της απάντησε: «Ναι, επειδή τον βλέπω πιο λίγο από τη μαμά μου, μου λείπει.» Η Μαρία σε ανάλογη ερώτηση είπε: «Επειδή τον αγαπάω.» Συνεκτιμώ την άποψη των ανηλίκων με όσα ως αιτιάσεις προβάλλει η μητέρα για να παρεμποδίσει την ευρύτερη επικοινωνία του πατέρα. Αναφέρομαι σε αιτιάσεις, γιατί, αν αλήθευε ο ισχυρισμός της ότι ο πατέρας είναι χρήστης απαγορευμένων ουσιών, η στάση της θα ήταν εντελώς αρνητική και πάντως δεν θα επικαλείτο την ως τώρα μεταξύ τους συμφωνία ως περιοριστική του δικαιώματος του πατέρα και ως εξέλιξη που εμποδίζει το Δικαστήριο στην περαιτέρω ρύθμισή της. Δεν είναι βεβαίως η ώρα για λεπτομερή αξιολόγηση της μαρτυρίας [Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263]. Αυτό θα γίνει στη δίκη επί της ουσίας. Η αναφορά μου στο ουσιαστικό δίκαιο που διέπει τις αξιώσεις του πάτερα αποκαλύπτουν και συνάμα προσδιορίζουν την ορθή οπτική γωνία προσέγγισης του μαρτυρικού υλικού. Στο περιεχόμενο των δύο ένορκων δηλώσεων είναι διάχυτες δύο συγκρουόμενες στάσεις. Η διακαής επιθυμία του πατέρα για ευρύτερη επικοινωνία και το αδικαιολόγητο πείσμα της μητέρας στη διεύρυνση της. Θα ικανοποιήσω την πρώτη, γιατί έτσι αντιλαμβάνομαι το καθήκον που το άρθρο 6

(2)(β) του Νόμου με επωμίζει· η απόφαση μου να σέβεται την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις με βάση το φύλο. Ταυτόχρονα να διασφαλίζει το δικαίωμα των ανηλίκων με βάση τη Σύμβαση εφόσο η απόφαση του Δικαστηρίου αποτελεί υλοποίηση της υποχρέωσης της Κυπριακής Πολιτείας που στην προκειμένη περίπτωση ανταποκρίνεται μέσω του πλέον αρμοδίου, θεσμικά, οργάνου της. Συνεπώς θα διασφαλίσω την παρουσία των ανηλίκων κατά τη δίκη επί της ουσίας με διάταγμα απαγόρευσης της εξόδου τους από την Κύπρο και θα διευρύνω την επικοινωνία του πατέρα όχι βεβαίως στην έκταση που εκείνος επιζητεί, αλλά κατά ένα ισορροπημένο και λειτουργικό τρόπο. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται η έξοδος των ανηλίκων Γεωργίας Παπαγεωργίου και Μαρίας Παπαγεωργίου από την Κύπρο εκτός εάν συνοδεύονται από ένα των γονέων και υπάρχει η γραπτή συναίνεση του άλλου γονέα. Εκδίδεται περαιτέρω διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η Καθ΄ης η αίτηση όπως παραδίδει στον Αιτητή τις ανήλικες Γεωργία Παπαγεωργίου και Μαρία Παπαγεωργίου για επικοινωνία μαζί τους, ανά δεκαπενθήμερο, ως ακολούθως: Α. Την πρώτη εβδομάδα: (α) Τρίτη και Πέμπτη από 16:00 μέχρι 20:00 σε κάθε περίπτωση, και (β) Σαββατοκυρίακο από 10:00 του Σαββάτου μέχρι και 18:00 της Κυριακής. Β. Τη δεύτερη εβδομάδα: (α) Τρίτη από 16:00 μέχρι και 20:00 και (β) από 16:00 της Παρασκευής μέχρι και 18:00 του Σαββάτου. Ως τόπος παραλαβής και επιστροφής των ανηλίκων ορίζεται ο τόπος διαμονής της Καθ΄ης η αίτηση στην οδό Σταυροβουνίου αρ. 13Α στη Λάρνακα. Ως ημερομηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος διατάγματος ορίζεται η σημερινή. Το παραπάνω διάταγμα θα τύχει της δέουσας μεταχείρισης κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Η αίτηση επιτυγχάνει με έξοδα. (Υπ.) ......... Σ. Κ. Καρατσής, Π. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο