Σταυρούλλας Γεωργίου Φλώρου ν. Χρίστου Γεωργίου Ελευθερίου, Αρ. Αίτησης: 21/10, 20 Δεκεμβρίου, 2010

(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 όπως και σε άλλες συναφείς διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνοδεύεται δε από μακροσκελή ένορκη δήλωση της Αιτήτριας στο περιεχόμενο της οποίας θα αναφερθώ αργότερα. Η πλευρά του Καθ΄ου η αίτηση κατεχωρησε ειδοποίηση ένστασης. Στο σώμα αυτής παραθέτει τέσσερις λόγους: «

1. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι η αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα με σκοπό να πετύχει την έκδοση του διατάγματος, δηλαδή δεν ήρθε ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια».
2. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι η αιτήτρια στην ένορκή δήλωση αναφέρθηκε σε αναληθή γεγονότα με σκοπό να παραπλανήσει το δικαστήριο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
3. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτουν οι θεσμοί και/ή νομολογία για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων.
4. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση, επίσης μακροσκελή, στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια. Θα πρέπει να πω ευθύς εξ΄ αρχής ότι τα όσα τέθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Καθ΄ου η αίτηση στην αγόρευση του περί απουσίας του κατεπείγοντος και περί παράλειψης πλήρους αποκάλυψης της Αιτήτριας, δεν ευσταθούν. Η ύπαρξη του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου απαιτείται εκεί όπου η Αιτήτρια επιδιώκει την παροχή προσωρινής θεραπείας στη βάση μονομερούς αίτησης. Σχετικό είναι το άρθρο 9(Ι) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598. Σε ότι αφορά την υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης, σχετική αναφορά μπορεί να γίνει στην αγγλική απόφαση Brinks-Mat v. Elcombe

(1988)3 All E.R. σελ. 188, Στην υπόθεση εκείνη ο Ralph Gibson L.J. είπε τα παρακάτω διαφωτιστικά: «

(1)Ο ενάγοντας οφείλει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων.

(2)Ποια γεγονότα είναι ουσιώδη αποφασίζεται από το δικαστήριο, όχι από τον ενάγοντα ή το συνήγορό του.

(3)Το καθήκον του ενάγοντα δεν περιορίζεται σε γεγονότα που είναι στη γνώση του αλλά και σ΄ εκείνα που θα περιέχονταν στη γνώση του, εάν προέβαινε σε έρευνα πριν την καταχώρηση της αγωγής του.

(4)Η έκταση της έρευνας που απαιτείται εξαρτάται από τη φύση της υπόθεσης, τις πιθανές συνέπειες του διατάγματος στον εναγόμενο, το βαθμό του επείγοντος και του χρόνου που έχει στη διάθεσή του για έρευνα.

(5)Το δικαστήριο οφείλει να αποστερήσει τον ενάγοντα από πλεονέκτημα που απεκόμισε εξαιτίας της παράβασης του καθήκοντος του.

(6)Κατά πόσο το δικαστήριο θ΄ ακυρώσει το διάταγμα χωρίς να το εξετάσει στην ουσία σχετίζεται άμεσα με τη σπουδαιότητα του αποκρυβέντος γεγονότος.

(7)Το δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να διατάξει τη συνέχιση του διατάγματος ή να εκδώσει άλλο υπό όρους, ανεξάρτητα εάν έχει αποδειχθεί απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος.» Σχετική βέβαια είναι και η κυπριακή απόφαση Demstar Ltd v. Israel Navigation Co Ltd κ.ά.

(1996)1 Α.Α.Δ. σελ. 597. Όπως φαίνεται από τα κριτήρια 5 και 6, στο κείμενο, που σε μετάφραση παρέθεσα από την απόφαση του Ralph Gibson L.J., το καθήκον πλήρους αποκάλυψης υπάρχει όταν αυτός που επιδιώκει την προσωρινή θεραπεία την επιδιώκει στη βάση μονομερούς αίτησης και όχι στη βάση αίτησης δια κλήσεως, όπως στην υπό εξέταση περίπτωση. Αυτά ως απάντηση στον πρώτο και δεύτερο λόγο της ένστασης. Ας σημειωθεί πως ο τέταρτος λόγος ένστασης έχει αποσυρθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Καθ΄ου η αίτηση. Εναπομένει ο τρίτος λόγος της ένστασης ο οποίος βασικά έχει να κάνει με τις τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 για την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Οι προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε αριθμό υποθέσεων με κύρια την υπόθεση Οδυσσέως ν. Πιερή

(1982)1 Α.Α.Δ. 557. Θ΄ ασχοληθώ με τις τρεις προϋποθέσεις με τη σειρά. Πρώτο, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης; Αφού σημειώσω πρώτα πως δεν απαιτείται λεπτομερής αξιολόγηση της μαρτυρίας στο στάδιο αυτό, όπως έχει εξηγηθεί στην υπόθεση Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263, θα προχωρήσω να εξετάσω καταπόσο εδώ υπάρχει. Η εξέταση της προϋπόθεσης αυτής καθώς και των άλλων δύο δε γίνεται αφηρημένα, αλλά σε αναφορά προς τον ουσιαστικό νόμο που διέπει το ζήτημα. Στην προκειμένη περίπτωση το άρθρο 17

(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990. Το εν λόγω άρθρο παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο: «Σε περίπτωση διακοπής της συμβίωση ή σε περίπτωση που δίνεται γνωστοποίηση στον Επίσκοπο σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Απόπειρας Συνδιαλλαγής και Πνευματικής Λύσης του Γάμου Νόμου ή σε περίπτωση που καταχωρείται αγωγή διαζυγίου, το Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί, ύστερα από αίτηση ενός από τους συζύγους, εφόσο το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως κύρια διαμονή των ιδίων (οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι κύριος ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα της χρήσης του». Αποτελεί μέρος του ενώπιον μου μαρτυρικού υλικού ότι η Αιτήτρια απέστειλε ήδη γνωστοποίηση προς τον οικείο Επίσκοπο με την οποία εκδηλώνει την πρόθεση της για καταχώρηση αγωγής για λύση του γάμου της. Η παραπάνω ενέργεια αποτελεί μία από τις τρεις διαζευκτικές προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες ενεργοποιείται κατά το άρθρο 17

(1)του Ν. 23/90 η εξουσία του Δικαστηρίου. Πέραν τούτου θα πρέπει να προστεθεί και η συμφωνία των διαδίκων ως προς την ύπαρξη εντάσεων μεταξύ τους, ασχέτως αν ο καθένας τις αποδίδει σε διαφορετική αιτία. Συνεπώς υπάρχει ζήτημα και είναι σοβαρό το ζήτημα το οποίο θα εκδικαστεί κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Προχωρώ τώρα στη δεύτερη προϋπόθεση. ΄Εχει η Αιτήτρια ορατή πιθανότητα επιτυχίας; Η απάντηση είναι καταφατική. Στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της είναι διάχυτο πως είναι το πρόσωπο που επιμελείται του προσώπου των παιδιών. Να προσθέσω εδώ το παράπονο του Καθ΄ου η αίτηση ότι η εγκατάσταση των γονιών της στη συζυγική κατοικία δεν έγινε για να αποτρέψει κινδύνους που προέρχονται από τον ίδιο, αλλά για να επιβλέπουν τα παιδιά, ώστε η Αιτήτρια να έχει ελεύθερο το πεδίο και να επιδίδεται στις σεξουαλικές της επιλογές με άλλους άντρες. Να προσθέσω τέλος και τον κατ΄ επανάληψη προβαλλόμενο ισχυρισμό του Καθ΄ου η αίτηση ότι ένα από τα δύο παιδιά δεν είναι δικά του. Συμπερασματικά θεωρώ ότι και τα δύο παιδιά θα παραμείνουν με τη μητέρα ή θα ακολουθήσουν τη μητέρα όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. Η παρουσία όμως των παιδιών με τη μητέρα αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία και κριτήρια στη βάση των οποίων ενεργεί το Οικογενειακό Δικαστήριο ενασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει το άρθρο 17

(1)του Ν. 23/

1. Συνεπώς η Αιτήτρια έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αν όχι για αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης τουλάχιστο για το μεγαλύτερο μέρος της. Προχωρώ στην τελευταία προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
2. Καταπόσο δηλαδή χωρίς το αιτούμενο διάταγμα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη στην Αιτήτρια σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση της αναφέρεται σε σειρά γεγονότων απόλυτα χρονικά προσδιορισμένων όπου ο Καθ΄ου η αίτηση είχε επισκέψεις σε ψυχίατρο, στην αρχή τον κ. Βερεσιέ και αργότερα την κα Κλεάνθους. Γίνεται επίσης αναφορά σε επισκέψεις σε ψυχολόγο. Η Αιτήτρια με σαφήνεια περιγράφει το περιεχόμενο των επισκέψεων, τη διάγνωση των γιατρών και την θεραπευτική αγωγή που συνέστησαν στον Καθ΄ου η αίτηση και διατείνεται πως ένεκα της παράλειψης του τελευταίου να συνεργαστεί, η κατάσταση του παρά την σε κάποιο στάδιο προσωρινή βελτίωση της, δεν παρουσίασε καμία ουσιαστική βελτίωση. Αντιθέτως επιδεινώνεται. Ο Καθ΄ου η αίτηση συμφωνεί με όλα τα γεγονότα που η Αιτήτρια παραθέτει στην ένορκη δήλωση της, τουλάχιστο σε ότι αφορά τις επισκέψεις στους ψυχιάτρους και ψυχολόγο. Αρνείται όμως την αιτία που προκάλεσε το πρόβλημα του θεωρώντας πάντα ως αιτία την απουσία αγάπης από μέρους της Αιτήτριας προς το πρόσωπο του, την απουσία γαλήνης στην οικογενειακή στέγη και τις επιδόσεις που η Αιτήτρια δήθεν είχε με άλλα πρόσωπα. Ο Καθ΄ου η αίτηση δεν αρνήθηκε ούτε τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί κυνηγετικού όπλου, το οποίο διαθέτει, πλην όμως τοποθετεί τούτο στο σπίτι των γονέων του όπου το είχε απομακρύνει προ καιρού ύστερα από απαίτηση της Αιτήτριας. ΄Εχω μελετήσει με ξεχωριστή προσοχή τόσο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας όσο και εκείνης του Καθ΄ου η αίτηση. Τα τεκμήρια που συνοδεύουν την ένορκη δήλωση της πρώτης τα οποία δεν αμφισβητεί ο Καθ΄ου η αίτηση, δείχνουν πως η πραγματική εικόνα της ψυχικής υγείας του Καθ΄ου η αίτηση δεν είναι καθόλου καλή. Δείχνουν επίσης πως οι δικοί του ισχυρισμοί και η δική του εξήγηση σε ότι αφορά το πρόβλημα του, ενδεχομένως να οφείλετο σ΄ αυτό τούτο το πρόβλημα το οποίο βιώνει. Εξήγησα και προηγούμενα πως δεν είναι η ώρα να καταλήξω σε ευρήματα λεπτομερή όμως δεν μπορεί να μου διαφύγει το γεγονός ότι ένα πρόσωπο το οποίο θεωρεί ως αιτία της ψυχικής του υγείας τη σύζυγο του και το οποίο θεωρεί ότι ένα από τα παιδιά που η σύζυγος του έφερε στον κόσμο στη διάρκεια του γάμου τους δεν είναι δικό του δεν μπορεί παρά να είναι υπαίτιο εντάσεων στο συζυγικό σπίτι το ίδιο και όχι το άλλο πρόσωπο που επιμένει ότι και τα δύο παιδιά είναι παιδιά τους και ότι προσπάθησε όσο της επέτρεπε η ψυχική της αντοχή να συμπαρασταθεί στο πρόβλημα του Καθ΄ου η αίτηση. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εάν η παρούσα υπόθεση αφορούσε οποιαδήποτε κοινή αστική υπόθεση. Στην υπόθεση Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη

(1977)1 Α.Α.Δ. 415 το δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο παρέθεσε με ευμενή σχόλια απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση όπου είχε τονιστεί πως: «Οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισμένα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα». Θεωρώ ότι οι εντάσεις που οι διάδικοι βιώνουν στην οικογενειακή στέγη δεν αφήνουν ανέπαφα τα δύο μικρά παιδιά, γι΄ αυτό όσο δραστικό και αν κρίνεται το διάταγμα εξώσεως του Καθ΄ου η αίτηση από την οικογενειακή στέγη, θεωρώ πως είναι αναγκαίο να εκδοθεί, εφόσο η έκδοση διατάγματος μη παρενόχλησης δεν θα επαρκούσε για να αποσοβήσει κινδύνους τόσο σε σχέση με την Αιτήτρια όσο και σε σχέση με τα ανήλικα. Κυρίαρχο στοιχείο στη σκέψη μου είναι η ψυχική υγεία του Καθ΄ου η αίτηση και όχι βεβαίως η αιτία που ενδεχομένως την προκάλεσε. Η πρώτη είναι παραδεκτή, η τελευταία αμφισβητείται. Στην προκειμένη περίπτωση ενδιαφέρει το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. Συνακόλουθα εκδίδω τα παρακάτω προσωρινά διατάγματα: Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραχωρείται προσωρινά στην Αιτήτρια η αποκλειστική χρήση της οικίας που βρίσκεται στη Λεωφόρο Λεμεσού αριθμός 83 στη Μοσφιλωτή. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως εγκαταλείψει την οικογενειακή στέγη που βρίσκεται στη Λεωφόρο Λεμεσού 83 στη Μοσφιλωτή. Εκδίδεται τέλος προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Καθ΄ου η αίτηση από του να εισέρχεται, χρησιμοποιεί και με οποιοδήποτε τρόπο παρενοχλεί την ειρηνική διαβίωση της Αιτήτριας εντός της παραπάνω οικογενειακής στέγης. Τα παραπάνω διατάγματα τελούν υπό τον όρο υπογραφής εγγύησης από μέρους της Αιτήτριας ύψους €10.000. Ως ημερομηνία έναρξης της ισχύος τους ορίζεται η δεύτερη μέρα που θα επακολουθήσει εκείνη της ημέρας εντός της οποίας θα υπάρξει προσωπική επίδοση πιστού αντιγράφου του παρόντος στον Καθ΄ου η αίτηση. Τα έξοδα της αίτησης θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. Η εναρκτήρια αίτηση ορίζεται για ακρόαση στις 25.1.2011 η ώρα 10 π.μ. Υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών. (Υπ.) ......... Σ. Κ. Καρατσής, Π. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο