Ηρώς Χριστοφόρου ν. Φώτου Νεοφύτου, Αρ. Αίτησης: 54/07, 12/11/2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODPAF:2010:5 ΣΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Δικαιοδοσíα Διατροφής ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Χ"Αθανασίου-Σιαμτάνη, Δ. Αρ. Αίτησης: 54/07 Μεταξύ: Ηρώς Χριστοφόρου, από την Πάφο Αιτήτριας - και - Φώτου Νεοφύτου, από την Πάφο Καθ΄ ου η Αίτηση ------------------------------ 1) Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης εντάλματος είσπραξης ποσού διατροφής, ημερομηνίας 22/12/2009 2) Αίτηση για ακύρωση εντάλματος είσπραξης ποσού διατροφής, ημερομηνίας 22/12/2009 Ημερομηνία: 12/11/2010 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή : κ. Κωνσταντίνος Καλαβάς Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Ανδρέας Χρ. Δημητριάδης. Γι΄ αυτόν: κα. Ε. Δημοσθένους (για ν΄ ακούσει απόφαση) ------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Το ζήτημα το οποίο καλείται ν΄ αποφασίσει το Δικαστήριο είναι αυτό των εξόδων, ενόψει της απόσυρσης από το δικηγόρο του αιτητή, τόσο της δια κλήσεως αίτησης για ακύρωση του εντάλματος φυλάκισης, όσο και της μονομερούς αίτησης για αναστολή του εντάλματος φυλάκισης μέχρις ότου εκδικαστεί η αίτηση δια κλήσεως. Ας σημειωθεί ότι αμφότερες οι αιτήσεις καταχωρήθηκαν την ίδια ημέρα, στις 22/12/2009 και αφορούσαν την εκτέλεση του εντάλματος είσπραξης του ποσού των €3.160 ως χρηματικής ποινής για την παράλειψη πληρωμής διατροφών που οφείλονταν στην καθ΄ ης η αίτηση δυνάμει διατάγματος διατροφής που εκδόθηκε στην ίδια υπόθεση, στις 23/9/
- Το τελευταίο καθόριζε τη συνεισφορά του αιτητή για τα δύο ανήλικα τέκνα του στο ποσό των €760 μηνιαίως και η υποχρέωσή του άρχιζε από την 1/10/
- Με τις επίδικες αιτήσεις, μονομερή και δια κλήσεως, ο αιτητής ισχυριζόταν ότι: Η πρώην σύζυγος του μετά από ένορκη δήλωση της, ημερομηνίας 27/11/2009, εξασφάλισε ένταλμα από το Δικαστήριο για καταβολή από αυτόν ως χρηματική ποινή του ποσού των €3.160 για διατροφή των ανήλικων τέκνων τους, Μιχάλη και Ράνιας. Ότι εξασφάλισε τούτο με ψεύδη και ανακρίβειες, αφού ανέφερε ότι ο αιτητής δεν κατέβαλε το ποσό της διατροφής που όφειλε για το μήνα Μάρτιο του 2009 και για το μήνα Δεκέμβριο του 2009 και ότι ο ίδιος κατέβαλε τη διατροφή του μηνός Μαρτίου του 2009 στις 5/3/2009 με κατάθεση στον τραπεζικό λογαριασμό της, ενώ η διατροφή του μηνός Δεκεμβρίου κατεβλήθη την 7/12/
- Επίσης ότι η καθ΄ ης η αίτηση περιέλαβε τη διατροφή του Δεκεμβρίου 2009 στην ένορκη δήλωσή της, ημερομηνίας 27/11/2009, προτού το σχετικό ποσό καταστεί οφειλόμενο και πληρωτέο. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι αποδέχεται και αναγνωρίζει ότι οφείλει τη διατροφή δύο μηνών, δηλαδή του Μαΐου και του Οκτωβρίου του 2009, συνολικού ύψους €1.520, ως επίσης και ποσό €100 ως υπόλοιπο προηγούμενων μηνών, σύνολο €1.620, ποσό το οποίο, όπως δηλώνει, είναι έτοιμος να καταβάλει. Επισυνάπτει προς απόδειξη των ισχυρισμών του δέσμη τραπεζικών αποδείξεων από τις οποίες εμφαίνονται, όπως δηλώνει, οι διάφορες πληρωμές στις οποίες προέβηκε για τη διατροφή για ολόκληρο το 2009 οι οποίες, όπως αναφέρει, συμποσούνται σε €7.
- Προσθέτει επίσης, ότι θα έπρεπε να καταβάλει ποσό €9.120 για ολόκληρο το
- Τέλος αναφέρει, ότι μόλις πληροφορήθηκε από το τμήμα εκτέλεσης ενταλμάτων της Αστυνομικής Διεύθυνσης την ύπαρξη του εντάλματος προέβηκε σε καταγγελία για ψευδορκία εναντίον της πρώην συζύγου του και καταχώρησε τις αιτήσεις. Στη μονομερή αίτηση το Δικαστήριο αυθημερόν εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο αναστελλόταν η εκτέλεση του εντάλματος μέχρι την εκδίκαση της αίτησης δια κλήσεως το οποίο ορίστηκε για αναθεώρηση στις 12/1/
- Χρειάζεται να αναφερθώ εν συντομία στο ιστορικό των εμφανίσεων που σημειώθηκαν για τις επίδικες αιτήσεις. Την ημέρα κατά την οποία το προσωρινό διάταγμα ήταν επιστρεπτέο παρουσιάσθηκαν οι δικηγόροι της καθ΄ ης η αίτηση και ζήτησαν χρόνο για να καταχωρήσουν ένσταση, το ίδιο έγινε και με την αίτηση δια κλήσεως. Εντέλει, όμως, δεν καταχωρήθηκαν ενστάσεις. Οι αιτήσεις αναβλήθηκαν στις 4/2/2010 για το σκοπό αυτό. Οι δικηγόροι των διαδίκων κατ΄ εκείνη την ημερομηνία ζήτησαν από το Δικαστήριο να ορίσει τις αιτήσεις για δήλωση συμβιβασμού. Το Δικαστήριο ικανοποιώντας το αίτημα τους όρισε τις αιτήσεις στις 10/3/2010, όπου οι συνήγοροι δήλωσαν τα ακόλουθα τα οποία παραθέτω αυτούσια: «Έχουμε συμφωνήσει και καταλήξει ότι το οφειλόμενο ποσό, συμπεριλαμβανομένης της δόσης 1/3/2010 είναι €4.
- Θα καταβληθεί το μισό μέχρι το τέλος του μήνα και το υπόλοιπο μισό μέχρι τέλους του Απρίλη, χωρίς να επηρεάζεται η πληρωμή της διατροφής Απριλίου. Ως εκ τούτου, ζητούμε χρόνο για να υλοποιηθούν τα πιο πάνω. Αν είναι δυνατόν να οριστεί στις 6/5/2010.» Στις 6/5/2010 ο κύριος Καλαβάς ανέφερε: «Τα ποσά που οφείλονται έχουν πληρωθεί και η αιτήτρια θα προβεί σε σχετική απόσυρση του εντάλματος φυλάκισης στην Αστυνομία.» Δόθηκε γι' αυτό με τη συμφωνία των δικηγόρων ολιγοήμερη αναβολή και πάλι για δήλωση συμβιβασμού και η υπόθεση ορίστηκε για το σκοπό αυτό στις 14/5/
- Κατά την ημερομηνία εκείνη ο κ. Καλαβάς ανέφερε τα ακόλουθα: «Προτιθέμεθα να αποσύρουμε την αίτηση, αλλά διαφωνούμε στα έξοδα γι΄ αυτό ζητούμε λίγες μέρες για να την ξαναδούμε.» Το ίδιο έγινε για άλλες δύο φορές γι΄ αυτό υπήρξαν εμφανίσεις και στις 27/5/2010 και 16/6/2010, κατά τις οποίες οι δικηγόροι επανέλαβαν ότι υπήρχε διαφωνία στο θέμα των εξόδων, ότι δεν είχαν καταλήξει και επιθυμούσαν να οριστεί το θέμα αυτό και μόνο για ακρόαση για να αποφασίσει το Δικαστήριο. Η καθ΄ ης η αίτηση επέμενε στην επιδίκαση εξόδων υπέρ της, ενώ ο αιτητής, μέσω του δικηγόρου του, σ΄ εκείνο το στάδιο ικανοποιείτο με διαταγή, όπως κάθε πλευρά επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα. Σημειώνω ότι οι αναβολές γίνονταν πάντοτε με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο πλευρών. Στις 3/11/2010 οι δικηγόροι παράδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις για το θέμα των εξόδων, στις οποίες προέβαλαν ο καθένας τη δική του επιχειρηματολογία. Έθεσαν και οι δύο το αίτημά τους σε μια γραπτή αγόρευση και για τις δύο αιτήσεις γι΄ αυτό και το Δικαστήριο θα ασχοληθεί με το θέμα των εξόδων σε μια απόφαση. Ο κ. Καλαβάς καλώντας το Δικαστήριο να επιδικάσει έξοδα υπέρ του αιτητή, υποστήριξε ότι δικαιολογημένα ο αιτητής καταχώρησε τις αιτήσεις, αφού σύμφωνα με τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο, ο αιτητής θα κατέβαλλε δυνάμει εντάλματος περισσότερα λεφτά απ΄ όσα όφειλε. Υπέβαλε, περαιτέρω, ότι αν η καθ΄ ης η αίτηση αμφισβητούσε τις αιτήσεις θα έπρεπε να καταχωρήσει ενστάσεις και να επιμένει στην εκδίκασή τους. Ακόμα, εισηγήθηκε ότι ο αιτητής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανεπιτυχών διάδικος ή ως διάδικος που άδικα προσέφυγε στο Δικαστήριο, καθώς το Δικαστήριο ουδέποτε απέρριψε τις αιτήσεις επί της ουσίας, αντίθετα εξέδωσε προσωρινό διάταγμα. Αλλά και γιατί ο αιτητής βάσιμα προσέφυγε στο Δικαστήριο, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα αναγκαζόταν από τις αστυνομικές αρχές να καταβάλει ποσά που δεν όφειλε. Ο κ. Δημητριάδης, στην αντίπερα όχθη, κάλεσε το Δικαστήριο να επιδικάσει έξοδα υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση ως επιτυχούσας διαδίκου, καθώς με βάση τα γεγονότα δεν δικαιολογείτo παρέκκλιση από το γενικό κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται τα έξοδά του. Και εισηγήθηκε ότι το αποτέλεσμα και μόνο, δικαιολογεί την επιδίκαση εξόδων υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση, αλλά και η συμπεριφορά του αιτητή, ο οποίος αδικαιολόγητα δημιούργησε περαιτέρω έξοδα και χάσιμο χρόνου του. Υποστηρίζοντας την παραπάνω θέση, ανέφερε ότι το ένταλμα με αρ. 9216/09, εκδόθηκε μέσα στο Δεκέμβριο του 2009 και κατά την ημερομηνία έκδοσής του ήταν οφειλόμενη και η διατροφή του Δεκεμβρίου. Το ποσό δε που οφειλόταν, όπως ρητά αναφερόταν στην ένορκη δήλωση της καθ΄ ης η αίτηση, των €3.160, περιλάμβανε τις διατροφές για την περίοδο Ιανουαρίου ως Δεκεμβρίου του
- Περαιτέρω, ανέφερε ότι υπήρχε από τον αιτητή οφειλόμενη συνεισφορά για τη διατροφή των ανηλίκων για την περίοδο 2007 ως 2008, που στο στάδιο που έγινε η ένορκη δήλωση της καθ΄ ης η αίτηση δεν είχε αποσαφηνιστεί, γιατί η καθ΄ ης η αίτηση δεν είχε λεπτομέρειες των πληρωμών που έγιναν από τον αιτητή για την περίοδο αυτή. Υπέδειξε ακόμα, ότι οι διάδικοι κατά την εμφάνισή τους ενώπιον του Δικαστηρίου την 10/3/2010, δήλωσαν προκαταρτικό συμβιβασμό με τον οποίο γινόταν παραδεκτό ότι ο αιτητής όφειλε ποσό €4.848, αφού είχαν γίνει ενδιάμεσες πληρωμές έναντι του οφειλόμενου χρέους μετά την καταχώρηση της αίτησης του αιτητή, ½ του οποίου θα πληρωνόταν μέχρι το τέλος του Μαρτίου 2010 και το υπόλοιπο μέχρι τέλος Απριλίου 2010 και ότι ορίστηκε εμφάνιση ενώπιον του Δικαστηρίου την 6/5/2009 για να δηλωθεί ο συμβιβασμός, αφού θα είχε προηγηθεί η πληρωμή του οφειλόμενου ποσού. Ότι μέχρι τις 6/6/2010 ο αιτητής εξόφλησε το οφειλόμενο ποσό προς την καθ΄ ης η αίτηση και αυτή απέσυρε το ένταλμα φυλάκισης για το ποσό των €3.160, ως πλήρως εξοφληθέν. Επεσήμανε ακόμα, ότι ο ίδιος ο αιτητής με βάση τα όσα ο ίδιος παραδεχόταν, εξακολουθούσε να οφείλει ένα υπόλοιπο διατροφής. Νομική Πτυχή Υπάρχει πλούσια νομολογία επί του θέματος των εξόδων. Η θέση της νομολογίας επί του θέματος είναι σταθερή. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Απόκλιση από τον κανόνα δικαιολογείται οποτεδήποτε καταφαίνεται ότι ο διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στη διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που δεν σχετίζονται με το αποτέλεσμα. Στην Όμηρος Σάββα Χαψή κ. ά. v. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ.1403, διατυπώθηκαν οι αρχές με τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στο θέμα των εξόδων. Στη σελ 1406 λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα ασκείται δικαστικά. Γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρεια του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στη Χάσικος κ. ά. v. Χαραλαμπίδης
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, υποδεικνύεται στη Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι: "feelings of Kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question o costs". Το ακόλουθο απόσπασμα από τη Θρασυβούλου v. Arto Estates
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, τείνει να διαφωτίσει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου: "Είναι θεμελιωμένο ότι βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων." Όπως επισημαίνεται σε άλλο απόσπασμα της πιο πάνω απόφασης: "Απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους." Ανάλογες θέσεις υιοθετήθηκαν στην Αρέστη v. Λαδοκόννου, Πολιτική ´Έφεση 8870, ημερομηνίας 11 Ιουνίου 1996. Στην πολιτική αίτηση Ελένης Στέφανου Μετζίτη, αρ. 50/2010, ημερομηνίας 22/6/2010, επανατονίστηκαν οι αρχές άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, όπως αυτές καθιερώθηκαν από τη νομολογία. Λέχθηκε επί του προκειμένου: «Στην υπόθεση Θρασυβούλου v. Arto Estates Limited
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, το δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου ασκείται δικαστικά μόνο εφόσον εκπηγάζει από τη στάθμιση των σχετικών γεγονότων, των εσωγενών παραγόντων, αποκλειομένου κάθε εξωγενούς παράγοντα. Στην ίδια υπόθεση τονίστηκε ότι είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγων που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου ως προς τα έξοδα είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο δικαστήριο αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διάδικου ο οποίος με το χειρισμό της υπόθεσής του συμβάλλει στην αύξηση των εξόδων της δίκης. Σε μια τέτοια περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διάδικου στη διόγκωση των εξόδων.» Εξέταση των αιτήσεων Σημειώνω σε αυτό το στάδιο ότι οι τελικές αγορεύσεις δεν είναι το μέσο για την εισαγωγή μαρτυρίας επί των γεγονότων από τους δικηγόρους. Και στην προκειμένη περίπτωση, τα όσα αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ ης η αίτηση ως απάντηση στους ισχυρισμούς του αιτητή για την πραγματική οφειλή και τις πληρωμές που έγιναν, πέραν του ποσού που οι δύο συνήγοροι δήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου ότι είχε πληρωθεί, δεν περιλήφθηκαν σε οποιαδήποτε ένσταση είτε στην αίτηση δια κλήσεως ή στη μονομερή, ώστε να μπορούν να ληφθούν υπόψη. Ούτε και αμφισβητήθηκαν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο οι ισχυρισμοί του αιτητή, ότι το ποσό για το οποίο ορκίστηκε η καθ΄ ης η αίτηση ήταν μεγαλύτερο από αυτό το οποίο οφειλόταν, αφού η καθ΄ ης η αίτηση επέλεξε να μην καταχωρήσει ένσταση στις αιτήσεις και να επιλύσει οποιαδήποτε διαφορά υπήρχε μεταξύ τους με συμβιβασμό. Ακόμα, ούτε και αμφισβητήθηκαν οι αποδείξεις που επισύναψε ο αιτητής, οι διάφορες πληρωμές που με τεκμήρια παρουσίασε ότι έκαμε για τις διατροφές και ότι αυτές αντιπροσώπευαν τους μήνες που ο ίδιος στις αιτήσεις του ανέφερε, ούτε και αντεξετάστηκε. Πέραν τούτου, τέθηκε ότι η καθ΄ ης η αίτηση δε δικαιούταν να συμπεριλάβει στη διεκδίκησή της το ποσό της διατροφής του μήνα Δεκεμβρίου, καθώς αυτή δεν είχε ακόμη καταστεί πληρωτέα, αφού η ένορκη δήλωση της καθ΄ ης η αίτηση είχε γίνει στις 27/11/
- Ως προς το τελευταίο, παρατηρώ ότι το διάταγμα διατροφής έθετε ως έναρξη υποχρέωσης καταβολής της συνεισφοράς του αιτητή για τη διατροφή των τέκνων του την 1/10/2008 και συνέχισή της κάθε 1η εκάστου μηνός, οπότε η διεκδίκηση της δόσης του Δεκεμβρίου πριν αυτή καταστεί οφειλόμενη και πληρωτέα στις 27/11/2009, που η καθ΄ ης η αίτηση ζήτησε με το αίτημά της, φαίνεται να είναι εσφαλμένη. Ούτε και η δήλωση των δικηγόρων τους στις 6/5/2010 ότι κατέληξαν σε συμβιβασμό με την πληρωμή του ποσού των €4.848 το οποίο συμπεριλάμβανε, σύμφωνα με τους δικηγόρους των διαδίκων και τη δόση της 1/3/2010, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα αναφορικά για το ποιο ήταν τελικά το οφειλόμενο από τον αιτητή ποσό και αν αυτό συνέπιπτε με το ποσό για το οποίο η καθ΄ ης η αίτηση είχε ορκιστεί στην ένορκη δήλωσή της, ημερομηνίας 27/11/
- Και κατ' επέκταση, ποιος είναι ο επιτυχών διάδικος στην παρούσα διαδικασία. Θα μπορούσε, βέβαια, το Δικαστήριο με απλά μαθηματικά να έκρινε ότι όντως το οφειλόμενο ποσό ήταν χαμηλότερο, υπολογίζοντας ότι στο ποσό το οποίο κατέληξαν οι διάδικοι συμπεριλαμβάνονταν και οι διατροφές μέχρι 1/3/2010, δηλαδή 3 επιπλέον διατροφές, που συμποσούνταν σε €2.280 (€760 επί 3 δηλαδή δόσεις του Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 2010). Επομένως, εφόσον αφαιρείτο το ποσό των τριών νέων διατροφών από το συνολικό ποσό το οποίο τελικά κατέλαβε ο αιτητής για διευθέτηση των οφειλών του να προέκυπτε μικρότερο του ποσού των €3.163 που ζητούσε η καθ΄ ης η αίτηση. Δηλαδή €4.848 μείον τρεις δόσεις €2.280 ίσον €2.
- Αφαιρουμένης δε ακόμη και της δόσης που ζητήθηκε για το Δεκέμβριο, να ήταν ακόμη χαμηλότερο. Όμως, δεν θα ήταν ορθό να προέβαινα σε υποθέσεις και εικασίες ενόψει της θέσης που προβλήθηκε στις αγορεύσεις ότι: «ο αιτητής όφειλε ποσό €4.848 στην καθ΄ ης η αίτηση (αφού είχαν γίνει ενδιάμεσες πληρωμές έναντι του οφειλόμενου χρέους μετά την καταχώρηση της αίτησης του αιτητή)», πληρωμές για τις οποίες το Δικαστήριο τελεί εν πλήρη αγνοία. Η απόσυρση του εντάλματος από την καθ΄ ης η αίτηση από μόνη της, επειδή έγιναν πληρωμές από τον αιτητή κατόπιν μεταξύ τους συμφωνίας για τα οφειλόμενα, δεν δικαιολογεί την επιδίκαση των εξόδων υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση. Αλλά και η αναφορά του κ. Δημητριάδη ότι «υπήρχε από τον αιτητή οφειλόμενη συνεισφορά για τη διατροφή των ανηλίκων για την περίοδο 2007 ως 2008, που στο στάδιο που έγινε η ένορκη δήλωση της καθ΄ ης η αίτηση δεν είχε αποσαφηνιστεί γιατί η καθ΄ ης η αίτηση δεν είχε λεπτομέρειες των πληρωμών που έγιναν από τον αιτητή για την περίοδο αυτή», δεν διαφωτίζει το Δικαστήριο ως προς το ακριβές οφειλόμενο ποσό. Ενόψει της ανεπάρκειας των στοιχείων όμως, παρά τις παραπάνω σκέψεις μου, δεν θα ήταν ούτε λογικό να επιδίκαζα τα έξοδα προς όφελος του αιτητή, αφού και οι δύο διάδικοι βρίσκονταν σε αμφιβολία για το ακριβές ποσό της οφειλής, ούτε και είναι καθαρό ποιος από τους δύο είναι ο επιτυχών διάδικος. Η ουσία δε της υπόθεσης είναι ότι αμφότεροι οι διάδικοι ζητούσαν χρόνο για να καταλήξουν στο οφειλόμενο ποσό, το οποίο δεν είχε ακόμα ξεκαθαρίσει και για διευθέτηση της μεταξύ τους διαφοράς. Υπό το φως των ανωτέρω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι η δικαιότερη διαταγή με βάση το ιστορικό της υπόθεσης και ιδιαίτερα της συμπεριφοράς των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου, με τα επανειλημμένα αιτήματά τους για να καταλήξουν σε συμβιβασμό, είναι κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα. Η κατάληξη της απόσυρσης του εντάλματος με την εξόφληση κάποιου ποσού που περιλάμβανε και τις διατροφές μέχρι και την 1/3/2010, που εκφεύγουν της περιόδου για το οποίο εκδόθηκε το επίδικο ένταλμα και το οποίο ήταν αποτέλεσμα της συμφωνίας των δύο διαδίκων και προϊόν συμβιβασμού, δεν δικαιολογεί την απαίτησή τους για διεκδίκηση οποιωνδήποτε εξόδων. Συνακόλουθα, τόσο η αίτηση δια κλήσεως, ημερομηνίας 22/12/2009, όσο και η μονομερής αίτηση ιδίας ημερομηνίας, απορρίπτονται ως αποσυρθείσες. Κάθε πλευρά θα επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ................ Κ. Χ" Αθανασίου-Σιαμτάνη, Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο