← Κύπρος

Ναταλίας Χαραλάμπους ν. Γιώργου Χαραλάμπους, Αίτηση αρ.: 103/06, 13/01/2011

Ναταλίας Χαραλάμπους ν. Γιώργου Χαραλάμπους, Αίτηση αρ.: 103/06, 13/01/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2011:1 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: ΧΡ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Δ. Αίτηση αρ.: 103/06 Μεταξύ: Ναταλίας Χαραλάμπους, Καραβά 16, Αραδίππου Αιτήτριας και Γιώργου Χαραλάμπους, Λεοντίου Μαχαιρά 6Α, Λάρνακα Καθ΄ου η αίτηση Ενδιάμεση Αίτηση ημερ. 20.1.2010 Ημερομηνία: 13/01/2011 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Χρ. Ζίκκου για γραφείο Α. Π. Ποιητή & Σία Για Καθ΄ου η αίτηση: κ. Γ. Κουκούνης (να ακούσει απόφαση κα Δ.Μ. Γεωργιάδου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτηση αυτή η Αιτήτρια ζητά την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η σύλληψη ή και φυλάκιση του Καθ΄ ου η αίτηση για ανυπακοή προς το Διάταγμα ή και απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 24.4.07 που εκδόθηκε στην πιο πάνω με αριθμό και τίτλο αίτηση διατροφής. Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και επί της Συμφυούς Δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ1-4, 8,

  1. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Ναταλίας Χαραλάμπους ημερ. 20.1.
  2. Στην πιο πάνω αίτηση ο Καθ΄ ου η αίτηση καταχώρισε ένσταση, η οποία βασίζεται μεταξύ άλλων στο Ν.216/90, στον περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικό Κανονισμό του 1990, στο Ν.14/60άρθρα 32 και 42, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ. 1-9, Δ.40 θ.1-19, Δ.42Α θ.1-6-13, όπως και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Μεταξύ των λόγων ένστασης είναι ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και αρμοδιότητας να δικάσει την παρούσα αίτηση, αφού δεν αφορά θέμα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του. Η αίτηση είναι αντικανονική, νόμω και ουσία, αβάσιμη και αστήρικτη. Η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 24.4.2007 δεν αποτελεί εν τη εννοία του όρου ή του νόμου διάταγμα ώστε να διαταχθεί η συμμόρφωση με αυτό, παρά μόνο αποτελεί απόφαση η οποία δεν είναι εκτελεστέα με τη μορφή αίτησης παρακοής. Το λεκτικό και οι όροι της απόφασης ημερ. 24.4.07 δεν είναι σαφείς και επιδέχονται πέραν της μιας ερμηνείας. Στην απόφαση υπάρχει ασάφεια και αοριστία. Δεν προνοείται χρόνος συμμόρφωσης. Δεν υπάρχει επαρκής ειδοποίηση σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.42Α. Δεν υπάρχει ηθελημένη παρακοή, πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος στο οποίο υπάρχει ασάφεια στη διατύπωσή του. Η αίτηση είναι ελαττωματική, αφού η είσπραξη διατροφής γίνεται μέσω Πρωτοκολλητείου με άλλη διαδικασία. Δεν αναφέρονται στην αίτηση ποιες δόσεις οφείλονται παρά μόνο γίνεται αόριστα αναφορά για οφειλή ύψους €
  3. Δεν έχει επισυναφθεί το τεκμήριο 1 και δεν καθορίζεται η σχέση μεταξύ του Καθ΄ ου η αίτηση και της Αιτήτριας που να της δίνεται η δυνατότητα να αποτείνεται στο Δικαστήριο με τέτοια αίτηση Υπάρχει καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του Γιώργου Χαραλάμπους ημερ. 2.6.
  4. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση μέχρι σήμερα δεν έχει συμμορφωθεί με τις διαταγές του Δικαστηρίου ημερ. 24.4.2007, θέση όμως την οποία αρνείται ο Καθ΄ ου η αίτηση. Η διαδικασία παρακοής διατάγματος είναι οιονεί ποινική. Σαν τέτοια εναποθέτει το βάρος στους ώμους της Αιτήτριας να την αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Αυτό είναι εύλογο. Η φύση της πιθανής καταδίκης παρέπει, σαν κανόνας παρά σαν εξαίρεση, την αποστέρηση της προσωπικής ελευθερίας του Καθ΄ ου η αίτηση. Στην Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. σελ. 309, απόφαση Πική Δ., όπως ήταν τότε - το θέμα τέθηκε ως εξής: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και τον μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Στην Krashias Shoe Factory Ltd ν. Adidas
(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 750 υποδεικνύεται ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο στις ποινικές υποθέσεις. Ο Lord Denning M.R. στην In re Bramblevale Ltd
(1970)Ch. 128 έθεσε το θέμα ως πιο κάτω: «Η καταφρόνηση του δικαστηρίου είναι αδίκημα ποινικού χαρακτήρα. Κάποιος μπορεί να σταλεί στη φυλακή για αυτό. Πρέπει να αποδειχθεί με ικανοποιητικό τρόπο. Για να χρησιμοποιήσω την δοκιμασμένη φράση πρέπει να αποδειχθεί πέρα από κάθε λογική αμφιβολία.»[1] Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσής της ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση δεν έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 24.4.2007. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση στη δική του ένορκη δήλωση αρνείται το περιεχόμενο της παραγράφου αυτής. Η Αιτήτρια είχε το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού της, εφόσον αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητήθηκε στην ολότητά του από τον Καθ΄ ου η αίτηση. Οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάσθησαν. Όταν υπάρχουν αντικρουόμενοι ισχυρισμοί σε ενδιάμεση αίτηση, ο διάδικος που έχει το βάρος απόδειξης οφείλει να αποδείξει τους ισχυρισμούς του με αποδεκτή μαρτυρία. Στην απόφαση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (ανωτέρω) το Δικαστήριο αποφάσισε ότι: «Όπως εξηγείται στην Krashias (ανωτέρω), και επαναλαμβάνεται στη Louis Vuitton ν. Δερμοσάκ Λίμιτεδ και Άλλης
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 όπου διαπιστώνεται διαφωνία ως προς τα γεγονότα σε διαδικασία όπως η παρούσα βάσει της Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας εναπόκειται στο φέροντα το βάρος της απόδειξης να αποδείξει τα αμφισβητούμενα γεγονότα με προφορική μαρτυρία κατά την δίκη.» Όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση αυτή, η διαδικασία που ακολουθείται σε αιτήσεις παρακοής είναι η διαδικασία που προβλέπεται στη Δ.48 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η πρόσφατη τροποποίηση που έχει υποστεί η Δ.48 θ.4 δεν έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό των αιτήσεων παρακοής από τη διαδικασία που προβλέπεται στη Διαταγή αυτή. Η μόνη διαφοροποίηση που έχει επιφέρει η νέα αυτή Διαταγή είναι στο ότι δεν δίδεται προφορική μαρτυρία σε αμφισβητούμενα γεγονότα, αλλά μαρτυρία δια συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Το δικαίωμα αντεξέτασης παραμένει και μετά τη νέα αυτή Διαταγή. Η παράλειψη των διαδίκων να υποβάλουν σε αντεξέταση τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί στις ένορκες δηλώσεις και πάλι δεν απαλλάσσει το διάδικο που φέρει το βάρος απόδειξης από την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα τα οποία αμφισβητούνται. Το μέτρο απόδειξης σε αιτήσεις παρακοής είναι το ίδιο με ποινικές υποθέσεις, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και είναι μόνο το μέτρο αυτό και η φύση των εξουσιών του Δικαστηρίου για καταδίκη του εναγομένου και επιβολή ποινής φυλάκισης ή προστίμου κ.λπ. που διαφοροποιεί τις αιτήσεις παρακοής από άλλες αστικές υποθέσεις. Γι΄ αυτό και οι αιτήσεις παρακοής θεωρούνται οιονεί ποινικές υποθέσεις. Υπάρχει επισυνημμένο στην αίτηση τόσο το Διάταγμα ημερ. 24.4.2007 όσο και η ένορκη δήλωση επίδοσης του διατάγματος ημερ. 24.4.
  1. Η επίδοση έγινε στις 8.8.2009 στον ίδιο τον Καθ΄ ου η αίτηση. Άρα το συστατικό στοιχείο της επίδοσης του διατάγματος έχει αποδειχθεί. Το διάταγμα ημερ. 24.4.2007 έχει ως εξής: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως ο καθ΄ ου η αίτηση καταβάλλει στην αιτήτρια από 1/5/07 και την πρώτη ημέρα εκάστου επόμενου μήνα μέχρι την αποπεράτωση των σπουδών της και ή το αργότερο μέχρι τις 30/6/09 το ποσό των £235,37 το μηνα ως η συνεισφορά του στη διατροφή της και από 1/7/09 και μετέπειτα το ποσό των £105,37 το μήνα μέχρι την πλήρη εξόφληση του φοιτητικού δανείου με αρ. 301-31-342311-01 και των τόκων. Τα πιο πάνω ποσά θα καταβάλλονται ως εξής: (α) ποσό £130- από 1/5/07 μέχρι 30/6/09 απευθείας στην αιτήτρια (β) ποσό £105,37 από 1/5/07 μέχρι πλήρους εξοφλήσεως του δανείου με αρ. 301-31-342311-01 και των τόκων απευθείας στην Ελληνική Τράπεζα. Κάθε πλευρά τα έξοδα της. Όλες οι προηγούμενες διαταγές για έξοδα ακυρώνονται. Δόθηκε την 24/4/07 (Υπ) Δ. Κούσιου-Χρυσανδρέα, Δικ. Οικ. Δικ. Συντάχθηκε την 22/5/07 ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΚΣ Οπισθογράφηση: Εάν εσείς ο πιο πάνω αναφερόμενος Γιώργος Χαραλάμπους αμελήσετε να συμμορφωθείτε με το παρόν διάταγμα σεις μεν υπόκεισθε σε σύλληψη ή δε περιουσία σας σε κατάσχεση ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ » Στο διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 24.4.07 στην οπισθογράφηση δεν αναφέρεται ο χρόνος συμμόρφωσης. Ο χρόνος συμμόρφωσης αναφέρεται στο περιεχόμενο του Διατάγματος. Σύμφωνα με τη Δ.42Α θ.1 και Δ.35 θ.5, ο χρόνος εκτέλεσης της πράξης πρέπει να καθορίζεται στο Διάταγμα και όχι στην οπισθογράφηση. Όπως διαφαίνεται από το περιεχόμενο του διατάγματος «... Τα πιο πάνω ποσά θα καταβάλλονται ως εξής: (α) ποσό £130- από 1/5/07 μέχρι 30/6/09 απευθείας στην αιτήτρια (β) ποσό £105,37 από 1/5/07 μέχρι πλήρους εξοφλήσεως του δανείου με αρ. 301-31-342311-01 και των τόκων απευθείας στην Ελληνική Τράπεζα.» Συνεπώς ενώ στο διάταγμα καθορίζεται ο χρόνος για εκτέλεση των όσων ο Καθ΄ ου η αίτηση διατάσσεται να εκτελέσει, εντούτοις υπάρχει μια ασάφεια και σύγχυση τόσο στο λεκτικό του διατάγματος, όσο και στο χρόνο εκτέλεσης. Στο ένα μέρος του διατάγματος γίνεται αναφορά σε καταβολή ποσού £105,37 το μήνα από 1/7/09 και στην παράγραφο (β) του εν λόγω διατάγματος από 1/5/07 μέχρι πλήρους εξοφλήσεως του δανείου και των τόκων στην Ελληνική Τράπεζα. Ή επίδοση έγινε 8/8/09, 2 χρόνια και 4 σχεδόν μήνες μετά την έκδοση του διατάγματος ημερ. 24/4/07, και δεν διασαφηνίζεται ούτε με την αίτηση αλλ' ούτε και με την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει σε ποιό χρόνο και ποιές μηνιαίες δόσεις καθυστερούνται ώστε το συνολικό ποσό των καθυστερημένων δόσεων να συμποσούται σε €757 (ήτοι 4½ δόσεις) και αν οι δόσεις αυτές αφορούν χρονικό διάστημα μετά την επίδοση του διατάγματος που έγινε στις 8/8/
  2. Ούτε το ποσό των καθυστερημένων δόσεων που κατ' ισχυρισμό οφείλεται ανταποκρίνεται στα ποσά που αναγράφονται στο διάταγμα, ήτοι το ποσό των £105,37 ή των £130 και ούτε γίνεται αναφορά σε ποιους μήνες οι δόσεις αυτές αφορούν. Γενικά και αόριστα η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι καθυστερείται η καταβολή 4½ δόσεων συνολικού ποσού €757 χωρίς να αναφέρει αν οι 4½ καθυστερημένες δόσεις αφορούν την ίδια την Αιτήτρια ή τη δόση ή μέρος της δόσης του Καθ΄ ου η Αίτηση στην Ελληνική Τράπεζα και ποιους μήνες ο Καθ΄ ου η Αίτηση μετά την επίδοση του διατάγματος καθυστερεί να καταβάλει. Όταν δημιουργούνται τόσα ερωτηματικά όπως τα ανωτέρω σε σχέση με το τι έγινε ή παραλείφθηκε να γίνει και η Αιτήτρια, που έχει το βάρος απόδειξης, δεν προσέφερε μαρτυρία στα θέματα αυτά, είναι φανερό ότι η Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει τους ισχυρισμούς της για παρακοή διατάγματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Πράγματι υπάρχει πρόδηλη αμφιβολία σε ουσιώδεις και βασικές λεπτομέρειες σε σχέση με την εφαρμογή του Διατάγματος, αμφιβολίες που καθίστανται μεγαλύτερες λόγω του γεγονότος ότι στο Διάταγμα υπάρχει ασάφεια που δεν οφείλετο στο Δικαστήριο, εφόσον το Δικαστήριο εξέδωσε το Διάταγμα όπως του ζητήθηκε από τους διαδίκους και μάλιστα εκ συμφώνου. Η Αιτήτρια όφειλε επί όλων των αμφισβητούμενων γεγονότων να ζητήσει άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, πράγμα που δεν έπραξε. Θα έπρεπε επίσης να αντεξέταζε τον Καθ΄ ου η Αίτηση επί της ένορκής του δήλωσης, πράγμα που και πάλι παρέλειψε να πράξει. Είναι εμφανές ότι ορθώς η Αιτήτρια αποτάθηκε στο παρόν Δικαστήριο για διεκδίκηση θεραπείας, έχουσα την ίδια ιδιότητα που είχε και κατά την εξασφάλιση του διατάγματος διατροφής. Το μέρος (β) του διατάγματος ημερ. 24/4/07 ήτοι η υποχρέωση του Καθ΄ ου η αίτηση να εξοφλήσει το φοιτητικό δάνειο της Αιτήτριας στην Ελληνική Τράπεζα με £105,37 μηνιαίως, αποτελεί μέρος του συνολικού ποσού των £235,37 το μήνα που ήταν η συνεισφορά του στη διατροφή της. Είναι εμφανές από τα όσα ανωτέρω ανέφερα ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε αποδεκτή μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία της παρακοής. Δεν κρίνω αναγκαίο να εξετάσω οποιοδήποτε άλλο λόγο της ένστασης του Καθ΄ ου η αίτηση ενόψει της κατάληξής μου. Με βάση τους λόγους που εξήγησα ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ του Καθ΄ ου η αίτηση. (Υπ.) .......... Χρ. Δημητρίου, Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής [1] "A contempt of Court is an offence of a criminal character. A man may be sent to prison for it. It must be satisfactorily proved. To use the time-honoured phrase, it must be proved beyond reasonable doubt." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.