← Κύπρος

Ella Frolova ν. Tobias Jan Van de Pol, Αρ. Αίτησης: 201/11, 18 Νοεμβρίου 2011

Ella Frolova ν. Tobias Jan Van de Pol, Αρ. Αίτησης: 201/11, 18 Νοεμβρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2011:27 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Δικαιοδοσία Διατροφής ΕΝΩΠΙΟΝ Σ. Κ. Καρατσή, Π. Αρ. Αίτησης: 201/11 Μεταξύ: Ella Frolova Αιτήτρια κ α ι Tobias Jan Van de Pol Καθ΄ού η Αίτηση ------------------------- Μονομερής Αίτηση ημερ. 04.11.2011 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18 Νοεμβρίου 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Π. Δημητριάδου με κ. Π. Αγαθοκλέους για κ. Φράγκο Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κα Μ. Καραϊσκάκη για κ. Μ. Πελεκάνο Α Π Ο Φ Α ΣΗ Οι διάδικοι είναι γονείς της ανήλικης Victoria Kornilia. Με εναρκτήρια αίτηση που η μητέρα κατεχώρησε στις 18.10.2011 επιδιώκει ρύθμιση του θέματος διατροφής της ανήλικης. Με μονομερή αίτηση που κατεχώρησε την ίδια ημέρα εξασφάλισε προσωρινό διάταγμα εναντίον του πατέρα να συνεισφέρει το ποσό των €400 το μήνα από την επίδοσή του στον ίδιο μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Το προσωρινό διάταγμα ορίστηκε για αναθεώρηση στις 24.10.

  1. Κατά την τελευταία ημερομηνία ο πατέρας αμφισβήτησε την εγκυρότητά του και ζήτησε χρόνο προκειμένου να καταχωρήσει ένσταση. Δόθηκε χρόνος τεσσάρων ημερών. Η ένσταση του πατέρα καταχωρήθηκε στις 31.10.
  2. Στις 3.11.2011 η μονομερής αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 14.11.
  3. Στις 4.11.2011 ο πατέρας κατεχώρησε αίτηση δια κλήσεως με την οποία επεδίωκε την έκδοση διατάγματος «που να διατάσσει την παρουσία του κ. Παναγιώτη Αγαθοκλέους .... για αντεξέταση σε ότι αφορά το περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης.... κατά την δικάσιμο της αίτησης ... την 14.11.2011...», [στη συνέχεια «η αίτηση αντεξέτασης»]. Στην αίτηση αντεξέτασης η πλευρά της μητέρας κατεχώρησε ένσταση στις 14.11.2011, ημερομηνία κατά την οποία η πρώτη είχε οριστεί για ακρόαση από 11.11.
  4. Διευκρινίζεται ότι ο Παναγιώτης Αγαθοκλέους είναι ασκούμενος δικηγόρος στο γραφείο των συνηγόρων της μητέρας και είναι το πρόσωπο που υπογράφει την ένορκη δήλωση που συνοδεύει και υποστηρίζει τη μονομερή αίτηση της μητέρας στη βάση της οποίας η τελευταία εξασφάλισε το προσωρινό διάταγμα διατροφής. Διευκρινίζεται ακόμη πως ο ίδιος ασκούμενος δικηγόρος υπογράφει και την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση της μητέρας στην αίτηση για αντεξέταση. Θα πρέπει, ωστόσο, ν΄ αναφερθεί ότι τόσο η ένσταση του πατέρα στη μονομερή αίτηση της μητέρας όσο και η αίτηση αντεξέτασης συνοδεύονται και υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις του κ. Νεκτάριου Καπελάκη, ενός εκ των συνηγόρων του πατέρα. Γίνεται αντιληπτό ότι η παρούσα απόφαση αφορά στην αίτηση αντεξέτασης. Στηρίζεται, αναφέρεται στην ίδια, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.38, Δ.39 και Δ.48, στο άρθρο 32 του Ν. 14/60 και στον περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικό Κανονισμό Αρ. 2/1990, ΚΚ 9 και
  5. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αντεξέτασης ο εκ των δικηγόρων του πατέρα Νεκτάριος Καπελάκης μεταξύ άλλων αναφέρει: «
  6. Εξ όσων γνωρίζω η ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτη Αγαθοκλέους που συνοδεύει την μονομερή αίτηση της Αιτήτριας ημερομηνίας 18.10.2011 περιέχει γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς οι οποίοι χρήζουν διευκρίνησης και περιλαμβάνει πληροφορίες χωρίς ο Ενόρκως Δηλ[ών] να αποκαλύπτει τη πηγή των ισχυριζόμενων πληροφοριών του.
  7. Περαιτέρω ο Ενόρκως Δηλ[ών] αποκρύπτει πληροφορίες από το Δικαστήριο και γενικότερα εκ των ισχυρισμών του Ενόρκως Δηλούντα προκύπτει η ανάγκη αντεξέτασης του για διευκρίνηση των επιδίκων θεμάτων για την υποβοήθηση του έργου του Δικαστηρίου αναφορικά με τις εξαιτούμενες θεραπείες.
  8. Είναι ορθό και δίκαιο να αντεξεταστεί ο κ. Παναγιώτης Αγαθοκλέους επί των παραγράφων 1, 2, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43 ούτως ώστε να ξεκαθαρίσουν τα γεγονότα για ορθότερη και καλύτερη απονομής της δικαιοσύνης.» Η πλευρά της μητέρας αμφισβητεί το βάσιμο της αίτησης ατνεξέτασης για δέκα λόγους. Δε χρειάζεται ν΄ αναφερθώ σ΄ αυτούς εφόσο η επιτυχία της αίτησης αντεξέτασης για ΄σοα στη συνέχεια εξηγώ θα πρέπει να επιτύχει μερικώς. Για να καταλήξει κανείς στο υπό εξέταση ζήτημα είναι, πιστεύω, ανάγκη να ερμηνεύσει ορθά το κείμενο της Δ.48 Θ. 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας μετά την τροποποίηση του από τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του
  9. Ο Κανονισμός 4 της Διαταγής 48 δεν έχει αντικατασταθεί στο σύνολο του από τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του
  10. Ο εντοπισμός του τι συνιστά καινοτομία με αντιπαραβολή του προς το παλαιό κείμενο επιτρέπει την άντληση καθοδήγησης από προγενέστερη της τροποποίησής του νομολογία ως προς την ορθή ερμηνεία του νέου κειμένου. Ας μου επιτραπεί συνεπώς ν΄ ακολουθήσω αυτή την κάπως μακρά διαδρομή για να καταλήξω στο ζητούμενο. Ο Κανονισμός 4 της Διαταγής 48 πριν την τροποποίηση του είχε ως ακολούθως: "If any person served with a summons to attend the hearing of an application intends to oppose the application, such person shall, at least two days before the day fixed for hearing, file a notice of such intention in the Form 47 and leave a copy thereof for the applicant at his address for service. Such notice shall refer to the specific section of the Law or to the specific Rules of Court upon which the opposition is founded. Any facts relied upon in opposition which are not apparent on the face of the proceedings shall be set out in one or more affidavits accompanying the notice of opposition, and copies of such affidavits shall be left for the applicant together with such notice. If there is a conflict between the applicant and any person giving notice of opposition in regard to the facts, the applicant or such person must, at the hearing of the application, be prepared to prove the facts he relies upon in so far as the burden of proof lies upon him." Ερμηνεύοντας τη Διαταγή 48 στην υπόθεση Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 το εφετείο είπε στη σελίδα 1463 έως 1464: «Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα. Στην Kouppa and Another v. Vasiliades
(1981)1 J.S.C. 120 (...), κρίθηκε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας αποτελεί εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται έξω από το καθιερωμένο πλαίσιο της δίκης συνεπώς επιβάλλεται αυστηρή τήρηση των κανόνων που διέπουν την υποβολή του αιτήματος και την παροχή θεραπείας. ΄Επεται ότι το νομικό βάθρο της αίτησης πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς όπως προβλέπεται από τη Δ.48 θ.
  1. Το ίδιο ισχύει κατά μείζονα λόγο και για τα γεγονότα που θεμελιώνουν την αίτηση, η αποκάλυψη των οποίων επιβάλλεται με την ίδια αυστηρότητα από τις σχετικές διατάξεις της Δ.
  2. Οι διαπιστώσεις αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι επιτρεπτή είτε η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας ή απαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του αιτητή. .......................................................................................... Η μαρτυρία η οποία υποστηρίζει την αίτηση παρέχεται με ένορκη δήλωση, όπως προβλέπεται στη Δ.
  3. Η ένορκη δήλωση πρέπει να συνάδει με τους κανόνες που διέπουν τον καταρτισμό της και προβλέπονται στη Δ.
  4. Ο ομνύων υπόκειται σε αντεξέταση εφόσο κρίνει τούτο αναγκαίο το Δικαστήριο ή κατόπιν αιτήσεως του αντιδίκου (Δ.39 θ. 1). Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης πρέπει να έχει ως πηγή την προσωπική γνώση των γεγονότων από τον ομνύοντα· σε ενδιάμεσες αιτήσεις η ένορκη δήλωση μπορεί να αναφέρεται και σε γεγονότα για τα οποία δεν έχει προσωπική γνώση ο μάρτυρας, νοουμένου ότι αποκαλύπτει την πηγή από την οποία αντλείται η πληροφόρησή του.» Το κείμενο του Κανονισμού 4 στο οποίο δόθηκε έμφαση δεν επηρεάστηκε από την τροποποίηση. Αποτελεί την παράγραφο 1 στο νέο κανονισμό, που αποδόθηκε στην ελληνική ως ακολούθως: «4.
(1)Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστο δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσής του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφό της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσής του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ενόρκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση.» Για το μέρος που καταργήθηκε το εφετείο είπε στην υπόθεση Vuitton σ. 1465: «Εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την αίτηση, επιβάλλεται η απόδειξή τους από το διάδικο ο οποίος φέρει το βάρος της απόδειξης, όπως ορίζεται στη Δ.48 θ. 4. Το αποδεικτικό μέσο, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση που δε γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, είναι η προφορική μαρτυρία, όπως αποφασίστηκε στην Krashias Shoe Factory Limited, also trading as "K" Shoes v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 750. Η μαρτυρία η οποία προσάγεται, πρέπει να είναι αποδεκτή βάσει του δικαίου της απόδειξης. Δεν περιορίζονται όμως οι μάρτυρες οι οποίοι μπορεί να κληθούν για να αποδείξουν τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε εκείνο ή εκείνους που κατέθεσαν ένορκη δήλωση. Μόνο μαρτυρία παραδεκτή κατά τους κανόνες της απόδειξης μπορεί να θεμελιώσει τα αμφισβητούμενα γεγονότα για την παροχή ενδιάμεσης θεραπείας.» Η τροποποίηση όμως του Κανονισμού 4 της Δ.48 είχε ως αποτέλεσμα την προσθήκη δεύτερης παραγράφου στο κείμενο του. Την παραθέτω γιατί εδώ στηρίζεται το αίτημα του πατέρα: «4.
(2)Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκης δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Σε τι συνίσταται η καινοτομία της τροποποίησης; Θ΄ απαντήσω το ερώτημα που έθεσα, αφού πρώτα παραθέσω ένα απόσπασμα από την υπόθεση Λευκίδου ν. Κανναουρίδη,
(1999)1 Α.Α.Δ. 528: «Η Δ.48 θ.4 αναφέρεται σε απόδειξη γεγονότων στην έκταση και στο βαθμό που υπέχεται βάρος απόδειξής τους. Δεν τίθεται θέμα απόδειξης γεγονότων για τα οποία δεν υπάρχει υποχρέωση απόδειξης. Τι πρέπει να αποδεικνύεται ως γεγονός πράγματι υπαρκτό, στο πλαίσιο ενδιάμεσης αίτησης που υποβάλλεται δυνάμει της Δ.48, είναι ζήτημα ασύνδετο προς το θ.
  1. Ούτε είναι δυνατό να προσδιοριστεί κατά τρόπο γενικό, εκ των προτέρων. Εξαρτάται από το είδος της αίτησης και τις προϋποθέσεις που τίθενται, ανάλογα με την περίπτωση, για την έγκρισή της. Είναι σε αυτό το επίπεδο που συζητήθηκαν οι υποθέσεις από την Krashias (ανωτέρω) και μετά, που αφορούσαν σε ενδιάμεση αίτηση. Με προσδιορισμένο το βάρος απόδειξης ορισμένου γεγονότος, εφάρμοσαν την Δ.48 θ. 4 αναφορικά με τη μέθοδο της απόδειξής του. Σε περιπτώσεις σύγκρουσης ως προς το γεγονός αυτό, όπως εξηγήθηκε από τον Πική Δ. που εξέδωσε την απόφαση στην Vuitton, "το αποδεικτικό μέσο, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση που δεν γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, είναι η προφορική μαρτυρία".» Η απόφαση στην υπόθεση Λευκίδου, εντάσσεται στη νομολογία πριν την τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Δ.
  2. Προσέθεσε στα όσα λέχθηκαν στην Vuitton, αλλά και στην προγενέστερη της την Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 750 το αυτονόητο ότι «[η] Δ.48 θ. 4 αναφέρεται σε απόδειξη γεγονότων στην έκταση και στο βαθμό που υπέχεται βάρος απόδειξης τους. Δεν τίθεται θέμα απόδειξης γεγονότων για τα οποία δεν υπάρχει υποχρέωση απόδειξης.» Η καινοτομία της τροποποίησης του Κ. 4 της Δ.48 συνίσταται σε τούτο. Πρώτο, η ακρόαση ενδιάμεσης αίτησης «διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις». Ο Αιτητής, εκεί όπου υπέχει βάρος απόδειξης γεγονότων δεν προσφέρει προφορική μαρτυρία. ΄Εχει όμως τη δυνατότητα αντεξέτασης του προσώπου που υπογράφει ένορκη δήλωση για την ένσταση. Αυτή όμως η δυνατότητα δεν αποτελεί καινοτομία. Προβλεπόταν και προβλέπεται στη Δ.39 θ. 1 (βλ. Vuitton σ. 1464) και η φράση «τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39» στο κείμενο της παραγράφου 2 του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 θα μπορούσε να θεωρηθεί πλεονασμός. Αν προσθέτει κάτι στο προ της τροποποίησης νομικό καθεστώς είναι ότι αποκλείει την προφορική μαρτυρία ως αποδεικτικό μέσο, εφόσο αποτελεί «πρόνοια περί του αντιθέτου». Δεύτερο, το δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Απαιτείται προς τούτο αίτηση ή προφορικό αίτημα. Η ικανοποίηση του αιτήματος συναρτάται από την ύπαρξη καλού λόγου. Τι συνιστά καλό λόγο επαφίεται στο δικαστήριο να καταλήξει. Δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί κατά τρόπο γενικό για κάθε ενδιάμεση αίτηση. Εξαρτάται από το είδος της και τις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έγκρισή της. Στοιχεία που δεν ρυθμίζονται από τον Κανονισμό 4 της Διαταγής 48. Εδώ δεν αντιμετωπίζω αίτημα για συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Επιστρέφω συνεπώς στο αίτημα αντεξέτασης του Παναγιώτη Αγαθοκλέους. Η Δ.39 ρυθμίζει ζητήματα ενόρκων δηλώσεων γενικά. Ο θεσμός 1, που ενδιαφέρει εδώ, διαλαμβάνει: «Μετά από αίτηση μαρτυρία δύναται να δίδεται με ένορκη δήλωση· αλλά το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται, ύστερα από παράκληση οποιουδήποτε διαδίκου να διατάξει την παρουσία του ενόρκως δηλούντος για αντεξέταση.» Η προσαγωγή μαρτυρίας με ένορκη δήλωση αποτελεί ευδιάκριτη δικονομική πρόνοια από τις αντίστοιχες της Δ.36, θ. 1 και της Δ.38, θ. 1 για κατάθεση των μαρτύρων δια ζώσης (viva voce) και κατάθεση σε τρία στάδια (κύρια εξέταση, αντεξέταση, επανεξέταση). Αυτά βεβαίως τελούν τώρα με την επιφύλαξη του άρθρου 4 του περί Αποδείξεως (Τροποποιητικού) Νόμου του 2004 (Ν.32(Ι)
(2004)και υπό το φως της απόφασης του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην υπόθεση Μάριος Πιέρου ν. Δέσποινας Ηλία, ΄Εφεση Αρ. 15/2009, στις 16.06.
  1. Η προσαγωγή μαρτυρίας κατά τη Δ.39, θ. 1 δεν περιορίζεται μόνο στις ενδιάμεσες αιτήσεις. Τούτο συνάγεται σαφώς από τη Δ.39, θ. 2, όπου, για ενδιάμεσες αιτήσεις, εισάγεται εξαίρεση στον κανόνα αποκλεισμού της εξ ακοής μαρτυρίας νοουμένου ότι αποκαλύπτεται η πηγή της πληροφόρησης και στήριξης της γνώμης του ενόρκως δηλούντος. Η προσαγωγή μαρτυρίας κατά τη Δ.39, θ. 1 θα πρέπει να αντικρίζεται ως εξαίρεση στον κανόνα που εισάγει η Δ.36, θ.
  2. Αποκτά δε ξεχωριστή σημασία στην περίπτωση όπου η ακρόαση αφορά ενδιάμεση αίτηση ενόψει της φράσης στη Δ.48, θ. 4
(2)«τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Η ένορκη δήλωση σε ενδιάμεση αίτηση είναι το αποτέλεσμα εφαρμογής δικονομικών κανόνων επιτακτικού χαρακτήρα [Βλ. Δ.48, θ. 2
(3)] και όχι άσκησης διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κατά τη Δ.39, θ. 1. Συνεπώς, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει την παρουσία του ενόρκως δηλούντος για αντεξέταση θα πρέπει να ασκείται υπό το βάρος της φράσης «τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.». Οι υποθέσεις που επικαλέστηκε η ευπαίδευτη συνήγορος της μητέρας δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο. Επαρκεί να σχολιάσω την υπόθεση Rana (Αρ. 1)
(2204)1 Α.Α.Δ. 1660. Εκεί το Δικαστήριο αντιμετώπιζε προφορικό αίτημα για αντεξέταση των προσώπων που υπέγραψαν ένορκες δηλώσεις που στήριζαν ένσταση σε αίτηση hapeas corpus. Αφού λοιπόν υπέδειξε πως το δικονομικό πλαίσιο παρέχεται από τη Δ.39, θ. 1 και ότι ήταν ζήτημα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου άντλησε «χρήσιμη καθοδήγηση από τα κρατούντα στην Αγγλία». Εξού και η αναφορά στην υποσημείωση (α) της παραγράφου 174 των Halsbury´s Laws of England, Τρίτη έκδοση, Τόμος 11 που εντάσσεται στο κεφάλαιο των Crown Proceedings και ειδικότερα των hapeas corpus. Σε προνομιακά εντάλματα αφορούσαν και οι αγγλικές αποφάσεις R. v. Kent Justices ex parte Smith [1928] W.N. 137 και R. v. Stokesley Justices [1956] 1 W.L.R. 254 από τις οποίες άντλησε καθοδήγηση. Η κατάληξη του σε ό,τι αφορά την περίπτωση προνομιακών ενταλμάτων παρατίθεται στη σελίδα 1662 της απόφασης: «...θεωρώ ότι η αίτηση για αντεξέταση ομνύσαντος πρέπει να υποβάλλεται εγγράφως και να περιλαμβάνει τους λόγους για τους οποίους μια υπόθεση εντάσσεται στην κατηγορία των εξαιρετικών περιπτώσεων». Η αναφορά σε εξαιρετικές περιπτώσεις στο παραπάνω απόσπασμα αφορά την έγκριση αιτήματος αντεξέτασης ομνύσαντος σε αίτηση habeas corpus και όχι για κάθε αίτηση στη βάση της Δ.48 θ. 4
(2). Θεωρώ ατυχή την αναφορά της κυρίας Δημητριάδου στην παράγραφο 878 του Τόμου 21 της 3ης έκδοσης των Halsbury´s Laws of England. Προκύπτει σαφώς από το περιεχόμενο της πως αφορά αίτημα αντεξέτασης διαδίκου που δεν εξασφάλισε προσωρινή δικαστική προστασία. Γι΄ αυτό η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να επιτρέψει προφορική κατάθεση μάρτυρα (εδώ αντεξέταση του προσώπου που προβαίνει στην ένορκη δήλωση) δεν ασκείται προς όφελος του διαδίκου που το επιδιώκει, εάν ήθελε κριθεί πως το αίτημα αποσκοπεί στην πρόκληση καθυστέρησης ή ότι η ενώπιον του μαρτυρία είναι επαρκής για εξέταση της επιδιωκόμενης προσωρινής δικαστικής προστασίας. Εδώ η μητέρα εξασφάλισε μονομερώς προσωρινό διάταγμα διατροφής ύψους €400 το μήνα στη βάση όσων καταθέτει ενόρκως ο Παναγιώτης Αγαθοκλέους. Ενδεικτικά ότι οι μηνιαίες ανάγκες της ανήλικης αποτιμούνται στα €1.335 και ότι οι δυνάμεις των γονέων της είναι €1.150 της μητέρας και €2.000 του πατέρα και ότι ο τελευταίος δύναται να συνεισφέρει το ποσό των €890 [παράγραφοι 30, 17, 22 και 37 αντίστοιχα]. Ας σημειωθεί ότι ο πατέρας απορρίπτει όλα τα παραπάνω. Είναι η κατάληξη μου ότι το είδος της αίτησης και οι προϋποθέσεις που τίθενται για την έγκριση της όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Λευκίδου (ανωτέρω) αποτελούν τις δύο παραμέτρους στη βάση των οποίων θα πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και με τη νέα Δ.48, θ. 4. Υπεισέρχεται εδώ η φύση της υπό εξέταση διαφοράς και η υφή του εκδοθέντος διατάγματος. Η έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος μονομερώς προϋποθέτει το κατεπείγον ως δικαιοδοτικό όρο [Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598], πλήρη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων από το πρόσωπο που το επιδιώκει [Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 597] και βεβαίως συνδρομή και των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, (Ν.14/60), [Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557]. Εδώ η εναρκτήρια αίτηση έχει ως αντικείμενο τη ρύθμιση της συμβολής των διαδίκων στη διατροφή του τέκνου τους κατά το άρθρο 33 κ.ε. του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν. 216/1990). Το ύψος συνεισφοράς κάθε γονέα είναι συνάρτηση των αναγκών του τέκνου και των δυνάμεων του, [βλ. Μενελάου ν. Μενελάου
(1993)1 Α.Α.Δ. 381]. Στη βάση της ίδιας λογικής λειτουργεί το Δικαστήριο και όταν εκδίδει προσωρινό διάταγμα διατροφής. Το ύψος του δεν είναι αυθαίρετο, αλλά στη βάση των γεγονότων που παραθέτει ενόρκως το πρόσωπο που το επιδιώκει. Ενόψει της αμφισβήτησης των γεγονότων από τον πατέρα θεωρώ πως δικαιολογείται η αντεξέταση του Παναγιώτη Αγαθοκλέους τουλάχιστον στις παραγράφους 1, 17, 18, 22, 25, 29 και 30 της ένορκης δήλωσής του οι οποίες περιέχουν ισχυρισμούς για τις δυνάμεις των διαδίκων, τις ανάγκες της ανήλικης, την ύπαρξη του κατεπείγοντος και τη συνδρομή των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32. Δράττομαι της ευκαιρίας να υπενθυμίσω τα σχόλια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1036, στη σ. 1041. «...θα θέλαμε να σχολιάσουμε το γεγονός ότι η ΄Ενορκη Δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση έγινε από το συνήγορο των Αιτητών. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένα σχολιάσει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής και θα αναμέναμε ότι το φαινόμενο αυτό θα έπρεπε να είχε ήδη εκλείψει.» Ας μου επιτραπεί να προσθέσω πως σε υποθέσεις προσωπικού θεσμού που απασχολούν τα Οικογενειακά Δικαστήρια το φαινόμενο αυτό ουδέποτε θα έπρεπε να διεισδύσει. Ενόψει όλων των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα ως η αίτηση. Η αντεξέταση θα περιοριστεί στις παραγράφους 1, 17, 18, 22, 25, 29 και 30 της ένορκης δήλωσης. Η μερική επιτυχία της αίτησης δικαιολογεί επιδίκαση του ημίσεως των εξόδων προς όφελος του Αιτητή. Εκδίδεται ανάλογη διαταγή. (Υπ.) ...................................... Σ. Κ. Καρατσής, Π. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.