ΒΑΣΟΥΛΑ ΠΑΝΑΓΩΤΟΥ ν. ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, Αρ. Αίτησης: 189/11, 1 Δεκεμβρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2011:29 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Δικαιοδοσία Διατροφής ΕΝΩΠΙΟΝ Σ. Κ. Καρατσή, Π. Αρ. Αίτησης: 189/11 Μεταξύ: ΒΑΣΟΥΛΑ ΠΑΝΑΓΩΤΟΥ Αιτήτρια κ α ι ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ Καθ΄ού η Αίτηση ------------------------- Μονομερής Αίτηση ημερ. 10.10.2011 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 1 Δεκεμβρίου 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Θωμά Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κα Φασιανού για κ. Χατζηπαναγιώτου Α Π Ο Φ Α ΣΗ Η παρούσα διαφορά έχει ως αντικείμενο τη ρύθμιση του θέματος διατροφής των ανηλίκων Αντρέα και Σάββα Ευθυμίου ανήλικων τέκνων των διαδίκων. Η έναρξη της έγινε με πρωτοβουλία της μητέρας. Την ίδια ημέρα έναρξης της διαδικασίας η μητέρα κατεχώρησε μονομερή αίτηση για σκοπούς εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος διατροφής εναντίον του πατέρα και στη βάση όσων αποκαλύπτει στην ένορκη της δήλωση, το Δικαστήριο διέταξε τον Καθ΄ου η αίτηση όπως από την ημερομηνία επίδοσης του διατάγματος καταβάλει στην Αιτήτρια το ποσό των €600 τον μήνα ως συνεισφορά του στη διατροφή των δύο ανήλικων τέκνων του. Η πλευρά του πατέρα αμφισβητεί την εγκυρότητα του προσωρινού διατάγματος για τέσσερις λόγους. Συνίστανται, στην παράλειψη της υποχρέωσης της Αιτήτριας για πλήρη αποκάλυψη γεγονότων - οι λόγοι Α και Β μπορούν να ενταχθούν στον τίτλο αυτό - στην απουσία του κατεπείγοντος για έκδοση προσωρινού διατάγματος και τέλος σε ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Ακολουθεί πως και ο τέταρτος λόγος μπορεί να ενταχθεί στον ίδιο λόγο που εντάσσονται οι λόγοι Α και β. Η ακρόαση της μονομερούς αίτησης έγινε στη βάση αγορεύσεων. Η πλευρά της Αιτήτριας υπεστήριξε τη συνδρομή των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και στην ύπαρξη του κατεπείγοντος ώστε να δικαιολογείται η παραμονή του διατάγματος σε ισχύ ενώ η πλευρά του Καθ΄ου η αίτηση ανέπτυξε επιχειρηματολογία γύρω από το καθήκον που είχε η μητέρα για πλήρη αποκάλυψη γεγονότων σε επίκληση σχετικής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ισχυρίστηκε πως απουσιάζει το στοιχείο του κατεπείγοντος για την έκδοση του υπό συζήτηση διατάγματος μονομερώς και πάλι με επίκληση σχετικής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ακολουθεί πως η έκβαση της μονομερούς αίτησης στηρίζεται σε συνεκτίμηση των γεγονότων που οι δύο γονείς αποκαλύπτουν, η πρώτη με την αίτηση της και ο δεύτερος με την ένσταση του. Η μητέρα στην ένορκη δήλωση της αναφέρεται στη γέννηση των δύο παιδιών των διαδίκων που ας σημειωθεί ότι σήμερα είναι ηλικίας 9 και 12 χρονών. Αναφέρεται στο ιστορικό της έγγαμης συμβίωσης και στην οριστική λύση αυτής σε διαζύγιο την 09.03.2005, στη σύναψη νέου γάμου από μέρους του πατέρα, στις δικές τις δυνάμεις και στις δυνάμεις του πατέρα. Είναι η θέση ότι ο πατέρας είναι Εθελοντής Πενταετούς Υπηρεσίας στην Εθνική Φρουρά με μηνιαίο εισόδημα ύψους €1.900 ενώ παράλληλα κατά τον ελεύθερο του χρόνο απασχολείται ως προπονητής ποδοσφαιρικής ομάδας που του αποφέρει €350 το μήνα. Η μητέρα ισχυρίζεται ότι η νέα σύζυγος του Καθ΄ου η αίτηση κερδίζει το ποσό των €1.000 το μήνα και αποκαλύπτει ότι απέκτησαν παιδί από τη σχέση τους. Σε ότι αφορά τα δικά της εισοδήματα τα προσδιορίζει στο ποσό των €1.700 το μήνα και αποκαλύπτει πως είναι πρόσωπο που εγκρίθηκε από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας για επίδομα ύψους €417 το μήνα. Αποκαλύπτει επίσης η μητέρα ότι από τη διάσταση μέχρι και τον Ιούλιο του 2011 ο Καθ΄ου η αίτηση της κατέβαλλε το ποσό των €512.58 ως συνεισφορά του στη διατροφή των δύο ανήλικων τέκνων. Εκείνο που προφανώς προκάλεσε και την έναρξη της παρούσας διαδικασίας ήταν η μονομερής απόφαση του πατέρα όπως από τον Αύγουστο του 2010 μειώσει το ποσό στα €400 το μήνα. Τέλος η μητέρα αναφέρεται σε χρέη που έχει και συγκεκριμένα σε δόση ύψους €420 που καταβάλλει κάθε μήνα για στεγαστικό δάνειο και άλλη δόση ύψους €75 για σκοπούς πληρωμής ασφαλίστρου για ασφάλεια που υποχρεωτικά έκαμε για σκοπούς εξασφάλισης του στεγαστικού δανείου. Οι ανάγκες των ανηλίκων είναι κατά τη μητέρα €1.200 το μήνα και διεκδικεί από τον πατέρα συνεισφορά ύψους €900 το μήνα. Ο πατέρας με την ένσταση του παραδέχεται την υπηρεσία του στην Εθνική Φρουρά, παραδέχεται τα εισοδήματα του από τη νέα του σύζυγο. Σημειώνεται σε σχέση με τα δύο ότι ο μισθός τον οποίο εκείνος παραθέτει ότι λαμβάνει από την Εθνική Φρουρά, αλλά και τα εισοδήματα της συζύγου του ταυτίζονται ή είναι παραπλήσια με αυτά που η Αιτήτρια ισχυρίζεται στη δική της ένορκη δήλωση. Αναφέρεται και ο ίδιος στην απόκτηση νέου παιδιού και συνδέει την απόφαση του για μείωση του ποσού της διατροφής που κατέβαλλε στην Αιτήτρια μέχρι τον Αύγουστο του 2008 σε ποσό ύψους €100 που, ως ισχυρίζεται, καταβάλλει για σκοπούς λογοθεραπείας του τρίτου παιδιού που απέκτησε. Ο πατέρας αναφέρεται και σε χρέη που έχει. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται πως κατέβαλλε €987 τον μήνα για απόκτηση κατοικίας, σε €240 τον μήνα που καταβάλλει στη ΣΠΕ Αγροτικής Ανάπτυξη για διάφορους λόγους και σε €50 το μήνα που καταβάλλει στον Οργανισμό Χρηματοδότησης Στέγης. Αρνείται όμως ότι έχει εισοδήματα από την ενασχόληση του ως προπονητής. Η έκβαση της παρούσας αίτησης θα πρέπει να γίνει βεβαίως, σε αναφορά με το άρθρο 33
(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνου Νόμου του 1990 το οποίο εναποθέτει κοινή υποχρέωση στους γονείς για συνεισφορά στη διατροφή ανήλικων τέκνων ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Θα πρέπει να πω πως η θέση του πατέρα για απουσία του κατεπείγοντος συνδέεται με τη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία και την αδιάλειπτη από μέρους του πατέρα καταβολή του ποσού των €512.58 μέχρι και τον Ιούλιο του
- Ο δε ισχυρισμός του για απουσία της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32, δηλαδή σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος, θα ήταν αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης. Είναι αλήθεια πως η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων μονομερώς από το Δικαστήριο, έχουν ως παράμετρο το καθήκον του προσώπου που τα εξασφαλίζει να αποκαλύψει πλήρως όλα τα ουσιώδη γεγονότα που βρίσκονται σε γνώση του ή που με επιμέλεια θα μπορούσαν να ήσαν στη γνώση, του ώστε να μπορέσει το Δικαστήριο να εξετάσει καταπόσο θα πρέπει ή όχι να δοθεί το προσωρινό διάταγμα διατροφής. Θα πρέπει ακόμη όμως να πω πως διακρίνω μια αντινομία ανάμεσα στο λόγο για παράληψη της Αιτήτριας για πλήρη αποκάλυψη και στο λόγο για απουσία της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου
- Εκεί όπου απουσιάζει η τρίτη προϋπόθεση είναι λόγος για ακύρωση του διατάγματος. Το ίδιο αποτέλεσμα βεβαίως έχει και η μη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων, ώστε, όταν μιλά κανείς για παράλειψη της Αιτήτριας να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη, έμμεσα παραδέχεται πως εάν προέβαινε στην πλήρη αποκάλυψη, τότε δεν θα υπήρχε λόγος για απουσία του κατεπείγοντος. Μου είναι ευχερέστερο να πω ότι δε συμμερίζομαι τις απόψεις που ανάπτυξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του πατέρα ενώπιον μου. Κανένα ουσιώδεις γεγονός δεν απέκρυψε η μητέρα. Ακόμη και τα εισοδήματα του από την ενασχόληση του ως προπονητής, η διαφορά τους συνίσταται ότι ο πατέρας λέγει πως ασχολήθηκε μεν για κάποιο διάστημα με το αντικείμενο αυτό πλην όμως αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε εισοδήματα. Ωστόσο και αν ακόμη δεν είχε οποιαδήποτε εισοδήματα από την ενασχόληση αυτή και πάλι δε θα μπορούσε να υπάρξει διαφοροποίηση στην κρίση του Δικαστηρίου. Το εκπληκτικό όμως είναι ο ισχυρισμός του πατέρα για την απουσία του κατεπείγοντος. Είναι ο ίδιος που μονομερώς απεφάσισε να προβεί σε μείωση του ποσού διατροφής που κατέβαλλε στην Αιτήτρια μέχρι τον Ιούλιο του 2010 αντί της υποχρέωσης που είχε να έρθει ο ίδιος στο Δικαστήριο για καθορισμό της συνεισφοράς του, εάν τα όσα εκείνος ισχυρίζεται είναι αληθή. Η τροποποίηση που επέφερε στο ζήτημα του θέματος διατροφής ο περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμος (Τροποποιητικός Νόμος του 2008) και συγκεκριμένα στο άρθρο 38 αποκαλύπτει και τη φιλοσοφία του νομοθέτη γύρω από το θέμα, η οποία βεβαίως στηρίζεται στη λογική και στην πείρα της ζωής. Συγκεκριμένα στο εδάφιο 2 του άρθρου 38, ως έχει σήμερα, αναφέρει πως «το ποσό της διατροφής αυξάνεται αυτόματα κατά 10% ανά περίοδο 24 μηνών» και εναποθέτει στον υπόχρεο της διατροφής το καθήκον να προσέλθει στο Δικαστήριο με αίτηση με την οποία να εξηγεί γιατί δε θα πρέπει να ισχύσει η αυτόματη αύξηση της διατροφής. Είναι χωρίς σημασία αν στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει διάταγμα του Δικαστηρίου για συγκεκριμένο ποσό διατροφής, αλλά συμφωνία διαδίκων. Από τη στιγμή που ο ίδιος μείωσε μονομερώς το ποσό της διατροφής κατά €100 τον μήνα, ήταν επακόλουθο να δημιουργήσει στην Αιτήτρια την ανασφάλεια ότι αυτή η κατάσταση θα συνεχιζόταν και κατά τους μήνες που επακολουθούσαν ή ακόμα και την αβεβαιότητα καταπόσο θα κατέβαλλε ακόμη και το ποσό των €
- Συνεπώς υπήρχε το στοιχείο του κατεπείγοντος και αυτό το προκάλεσε ο ίδιος ο πατέρας με τη μονομερή του ενέργεια. Οι αποφάσεις στις οποίες αναφέρθηκαν και οι δύο πλευρές είναι ορθές και είναι σχετικές με τα υπό εξέταση ζητήματα. Δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω. Εκείνο που δεν είναι ορθό είναι η υπαγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης κάτω από τις αρχές στις οποίες έχουν αναφερθεί και ιδιαίτερα η πλευρά του Καθ΄ου η αίτηση. Θα περιοριστώ σε αναφορά στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ
(1992)1 Α.Δ.Δ. 1453. Λέχθηκε εκεί πως η διάγνωση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων δεν γίνεται βέβαια στο στάδιο της εξέτασης μονομερούς ή αίτησης δια κλήσεως για έκδοση προσωρινού διατάγματος, αλλά κατά την εκδίκαση της αγωγής, αν πρόκειται για υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο ή εναρκτήριας αίτησης, εάν πρόκειται για υπόθεση στο Οικογενειακό. Η παραπάνω αρχή σε συνδυασμό με όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. σελ. 263 σε σχέση με το εύρος της εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση ενδιάμεσης αίτησης και συγκεκριμένα το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει στην εξαγωγή ευρημάτων ούτε σε λεπτομερή αξιολόγηση μαρτυρίας αλλά και σε αναφορά με τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Frixos Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578 για διατήρηση της προηγούμενης κατάστασης πραγμάτων για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, καταλήγω σε τούτο. Η τύχη της μονομερούς αίτησης συνίσταται στην απάντηση στο ποια ήταν η κατάσταση πραγμάτων πριν από την έναρξη της παρούσας διαδικασίας. Η απάντηση προκύπτει από τις εκατέρωθεν ενόρκους δηλώσεις της μητέρας και του πατέρα και είναι αδιαμφισβήτητη. Ο πατέρας κατέβαλλε για τα δύο ανήλικα τέκνα του το ποσό των €512.58 το μήνα. Αυτή την κατάσταση πραγμάτων θα τη διασφαλίσω μέχρι την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης. Συνεπώς το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα διαφοροποιείται από το χρόνο έκδοσης του με μείωση του ποσού της συνεισφοράς του Καθ΄ου η αίτηση από το ποσό των €600 στο ποσό των €512.58. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης θεωρώ ότι οι όροι διαταγής για τα έξοδα θα πρέπει να είναι οι ακόλουθοι: Επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση το ήμισυ των εξόδων τα οποία θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. Με την παραπάνω τροποποίηση ακολουθεί πως το διάταγμα καθίσταται οριστικό για το ποσό των €512.58 το μήνα. (Υπ.) .................................. Σ. Κ. Καρατσής, Π. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο