Τέσα Συμεωνίδη ν. Κώστα Συμεωνίδη, Αρ. Αίτησης: 175/11, 12 Δεκεμβρίου, 2011

(3)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, για τόσο χρόνο σε ισχύ όσο είναι αναγκαίο για την επίδοση ειδοποίησης σ΄ αυτό, [Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598]. Το ίδιο άρθρο προβλέπει την παύση της ισχύος του διατάγματος μετά τη λήξη της περιόδου που παρέχεται για την επίδοση της ειδοποίησης, «εκτός αν το Δικαστήριο, αφού ακούσει τους διαδίκους.... διατάξει διαφορετικά». Η τελευταία εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται υπό το φως και όσων προβλέπονται στο άρθρο 32

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, (Ν. 14/60): «

(2)Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνως τω εδαφίω

(1)δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ΄ οιονδήποτε χρόνον, επί τη αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώσει ή τροποποιήσει οιονδήποτε τοιούτον διάταγμα.» Η τροποποίηση παρεμπίπτοντος διατάγματος είναι συνήθης στις περιπτώσεις όπου αυτό αφορά στην προσωρινή ρύθμιση της συνεισφοράς του πατέρα στη διατροφή ανήλικων τέκνων, όπως στην υπό εξέταση περίπτωση. Η διαφωνία των γονέων εστιάζεται συχνά στο ύψος της προσωρινής συνεισφοράς. Ας δούμε όμως τα γεγονότα της παρούσας διαφοράς. Η μητέρα με εναρκτήρια αίτηση επιδιώκει ρύθμιση του θέματος διατροφής των ανηλίκων Χαράλαμπου και Ιάσωνα Συμεωνίδη αξιώνοντας συμβολή του πατέρα ύψους €800.00 το μήνα. Με μονομερή αίτηση επεδίωξε υπό τη μορφή προσωρινού διατάγματος το ίδιο ποσό. Στη βάση των δεδομένων που η ίδια έθεσε ενώπιον μου ενέκρινα το ποσό των €500.00 το μήνα. Στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης της προσδιόριζε το κόστος κάλυψης των αναγκών των τέκνων τους στο ποσό των €1.115 το μήνα. ΄Ηταν το άθροισμα δέκα επιμέρους προσθετέων, ανάμεσα στους οποίους: (α) ιατροφαρμακευτική περίθαλψη €50 (β) ρεύμα-νερό-τηλέφωνο-internet €160 (γ) ποδόσφαιρο Χάρη και Ιάσωνα €60 (δ) μαθήματα μουσικής Χάρη και Ιάσωνα €90 (ε) ΄Εξοδα συντήρησης αυτοκινήτου (κυκλοφορία, ασφάλεια) €15 Τα εν λόγω κονδύλια ύψους €375 καλύπτονταν από το Δεκέμβριο του 2010, χρόνο της διάστασης, από τον πατέρα, ως ενόρκως απεκάλυπτε η ίδια στις παραγράφους 13 και

1. Ακολουθεί πως το ακάλυπτο κόστος διατροφής περιοριζόταν στο ποσό των €
2. Αν ενέκρινα το ποσό των €500 είναι γιατί στην παράγραφο 22 αναφέρει: «
3. ΄Ηδη ο καθ΄ου η αίτηση δεν έχει πληρώσει την ασφάλεια του αυτοκινήτου, ως έπραττε με αποτέλεσμα να βρίσκομαι σε αδιέξοδο, και να σκέφτομαι ότι είναι πλέον πολύ ορατό το ενδεχόμενο να σταματήσει, ο καθ΄ου η αίτηση, να πληρώνει και τα άλλα ποσά που πλήρωνε μέχρι σήμερα, τα οποία αναφέρθηκαν αναλυτικά ανωτέρω στην παράγραφο 13.» Ότι ο πατέρας δεν κάλυψε το κόστος της ασφάλειας του οχήματος που της παρεχώρησε για δική της χρήση προκύπτει ευθέως από την παράγραφο 13 της δικής του ένορκης δήλωσης. Ωστόσο, προσθέτει εκεί κάτι σημαντικό: «
4. ..... από την έκδοση του Διατάγματος διατροφής η Αιτήτρια προέβηκε σε αγορά καινούριου αυτοκινήτου, ήτοι Chevrolet με αριθμούς εγγραφής LAC 127 αξίας €10.000 και μου επέστρεψε το όχημα το οποίο της παρεχώρησα.». Η τελευταία εξέλιξη διαψεύδει τη μητέρα σε ό,τι αναφέρει στην παράγραφο 15: «
5. Βρίσκομαι σε απελπιστική κατάσταση γιατί τα οικονομικά μου δεν μου επιτρέπουν να αγοράσω δικό μου αυτοκίνητο, και δεν έχω οποιοδήποτε άλλο μέσο να μεταφέρω τα παιδιά μου από και προς το σχολείο τις μέρες που βρίσκονται μαζί μου.» Ας σημειωθεί ότι ο πατέρας παρεχώρησε στη μητέρα και την οικογενειακή στέγη ως η ίδια καταγράφει στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης της. Ας σημειωθεί ακόμη ότι το χρέος για την ανέγερση της οικογενειακής στέγης - και τούτο είναι παραδεκτό - αποπληρώνεται από τον πατέρα. Η έγκριση του ποσού των €500.00 δεν ήταν βεβαίως άσχετη με τις δυνάμεις των γονέων, αλλά ανάλογη αυτών, ως επιτάσσει το άρθρο 3

(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1991, (Ν. 216/90). Η μητέρα προσδιόριζε τις δικές της στο ποσό των €831,62 το μήνα (μισθός, έσοδα από ευκαιριακές εργασίες και αναλογία επιδόματος τέκνου) και εκείνες του πατέρα στο ποσό των €3,461.32 (εισοδήματα από εργασία και ενοίκιο από εκμίσθωση κατοικίας). Περαιτέρω αναφέρει ως υπόλοιπο δανείου του το ποσό των €100.000,00 και προσθέτει: «... το αποπληρώνει με μηνιαίες δόσεις το ύψος των οποίων δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω.». Ο πατέρας στη δική του ένορκη δήλωση καταγράφει και στοιχειοθετεί με σειρά τεκμηρίων την οικονομική του κατάσταση. Πρώτο, τα εισοδήματα του ήσαν €2.226,52 (τεκμήριο «Α») και τώρα €2.626,- (μισθός και αμοιβή από φροντιστήρια). Δεύτερο, δεν εισπράττει ενοίκια, γιατί έχει εγκατασταθεί ο ίδιος στην κατοικία. Τρίτο, το υπόλοιπο του χρέους του είναι €107.856,75 και καταβάλλει δόση ύψους €625 (τεκμήριο «Γ»). Τέταρτο, παραθέτει τα έξοδα συντήρησης του δικού του νοικοκυριού και εκείνα που καλύπτει για την οικογενειακή στέγη. Η σημαντικότερη πτυχή της υπόθεσης είναι το παράπονο του πατέρα για την παράλειψη της μητέρας ν΄ αποκαλύψει το εύρος της επικοινωνίας του με τους ανήλικους (τεκμήριο «Β»). Σε όποια βάση κι αν αυτό υπολογιστεί επεκτείνεται στο ήμισυ του χρόνου. Για όλα τα παραπάνω ο πατέρας αμφισβητεί την εγκυρότητα του παρεμπίπτοντος διατάγματος για 15 λόγους. Σ΄ αυτούς συγκαταλέγονται η απουσία του κατεπείγοντος, η απουσία τον προϋποθέσεων για έκδοση προσωρινού διατάγματος, η μη εκπλήρωση του καθήκοντος για πλήρη αποκάλυψη και δικονομικές παρατυπίες. Ως εκ της φύσεως της διαφοράς δεν ευσταθούν τα περί απουσίας του κατεπείγοντος και των προϋποθέσεων έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Πρόκειται για την επιβίωση ανηλίκων την οποία οι γονείς είναι εκ του νόμου υπόχρεοι να εξασφαλίζουν. Είναι λοιπόν αυτονόητο πως πρόκειται για κατεπείγον ζήτημα, η ρύθμιση του οποίου διασφαλίζει τη διατήρηση των ανηλίκων στη ζωή μέχρι τη δίκη. Η τελευταία πρόταση στοιχειοθετεί και τις τρεις αναγκαίες προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Θεωρώ αχρείαστη την αναφορά σε νομολογία για αιτιολόγηση ενός ζητήματος που είναι κατανοητό στους πάντες. Τα περί μη εκπλήρωσης από τη μητέρα του καθήκοντος πλήρους αποκάλυψης δε θα μπορούσαν ενόψει των πιο πάνω να είχαν το δραστικό αποτέλεσμα της ακύρωσης του διατάγματος. Αποτελούν, ωστόσο, εύλογη αιτία για τροποποίηση του. Ο πατέρας διατρέφει τους ανήλικους στο πλαίσιο της ευρείας επικοινωνίας του μαζί τους. Επιπρόσθετα προβαίνει σε απευθείας παροχές, τις οποίες παραδέχεται η μητέρα. Ο φόβος της πως χωρίς «οποιοδήποτε διάταγμα που να τον δεσμεύει μπορεί ανά πάσα στιγμή να σταματήσει να καταβάλλει τα ποσά που καταβάλλει μηνιαίως...» είναι αδικαιολόγητος και βεβαίως δε συνηγορεί στη διατήρηση του εκδοθέντος διατάγματος ως έχει. Συνεκτιμώντας το περιεχόμενο των δύο ενόρκων δηλώσεων βρίσκω πως ο πατέρας έχει σαφή επίγνωση των υποχρεώσεων του έναντι των ανηλίκων· εννοώ την παραχώρηση της οικογενειακής στέγης για τη στέγαση των ιδίων και της μητέρας, την αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου και τις απευθείας παροχές στους ανήλικους. Όλα αυτά μαζί με όσα επωμίζεται στο πλαίσιο της ευρείας επικοινωνίας συνιστούν εύλογη αιτία για μείωση του ποσού της συνεισφοράς του από €500 το μήνα στα €300. Συνακόλουθα το προσωρινό διάταγμα τροποποιείται με μείωση του ποσού της συνεισφοράς του Καθ΄ου η αίτηση από €500 το μήνα σε €300 και καθίσταται οριστικό. Το ήμισυ των εξόδων επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση. (Υπ.) ................................ Σ. Κ. Καρατσής, Π. /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο