Ειρήνη Φραγκέσκου Κουτσού ν. Γιώργου Κουτσού, Αρ. Αίτησης: 5/05, 28 Φεβρουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2011:10 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών Ενώπιον: Σ. Κ. Καρατσή, Π. Αρ. Αίτησης: 5/05 Ειρήνη Φραγκέσκου Κουτσού, Ρήγα Φεραίου 12, 6013 Λάρνακα Αιτήτρια και Γιώργου Κουτσού, Θεοδόση Πιερίδη αρ. 7, 5350, Φρέναρος Καθ΄ου η αίτηση ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 28 Φεβρουαρίου, 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Χρ. Αργυρού. Για ν΄ ακούσει απόφαση η κα Αντ. Θεοφάνους. Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κ. Θ. Θωμά. Για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Α. Ζηντίλης Α Π Ο Φ Α Σ Η Η πλέον πρόσφορη ρύθμιση στην υπό εξέταση διαφορά συνίσταται σε διαταγή προς την ενάγουσα όπως μεταβιβάσει το συμφέρον της στο ακίνητο με Αρ. Εγγραφής 2503, Φ/Σχ. 33/51, τεμάχιο 1043, στο χωριό Φρέναρος της επαρχίας Αμμοχώστου, (στη συνέχεια «το κτήμα»), στον εναγόμενο και σε παράλληλη διαταγή όπως ο τελευταίος καταβάλει στην πρώτη το μέρος της αύξησης της περιουσίας του που προέρχεται από τη δική της συμβολή. Όσα ακολουθούν εξηγούν το ατελέσφορο κάθε άλλης ρύθμισης και συνάμα δικαιολογούν την επιλογή αυτής που προεξήγγειλα. Το κτήμα αποτελούσε μέχρι το 1994 συνιδιοκτησία του εναγόμενου και μελών της οικογένειας καταγωγής του. Το δικό του συμφέρον σ΄ αυτό εκτεινόταν στο ½ μερίδιο. Στις 27.09.86 ο εναγόμενος νυμφεύθηκε την ενάγουσα και απεφάσισαν όπως ανεγείρουν τη συζυγική τους κατοικία στο κτήμα, καλύπτοντας έκταση ανάλογη με το συμφέρον του. Ολοκλήρωσαν αυτή «κατά ή περί το Μάρτιο του 1989». Στις 4.01.94, κάτω από περιστάσεις που δεν αμφισβητούνται, ο εναγόμενος μεταβίβασε στην ενάγουσα το ήμισυ του συμφέροντος του στο κτήμα με αποτέλεσμα τώρα να είναι συνιδιοκτήτες από ¼ μερίδιο. Η κατοικία κατέχει δεσπόζουσα θέση στις εκατέρωθεν αξιώσεις. Με άξονα βεβαίως τη συμβολή του καθενός στην κάλυψη της δαπάνης ανέγερσης, επίπλωσης και εξοπλισμού αυτής, αλλά και σε συσχετισμό με τα μερίδια που κατέχουν στο κτήμα. Τη στοχεύουν οι θεραπείες 1, 2 και 3 της αίτησης και οι θεραπείες Α, Β, Γ και Δ της ανταπαίτησης. Ο καθένας τους αξιώνει το μερίδιο του άλλου καθώς και την αξία της επίπλωσης και εξοπλισμού την οποία προσδιορίζουν στις ΛΚ 5,000.- ή την αυτούσια απόδοσή τους. Σχετικές είναι οι θεραπείες 4 της αίτησης και Ε της ανταπαίτησης. Η θεραπεία 5 της αίτησης προβάλλεται «διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα με τις θεραπείες 1 έως 4. Αφορά το ποσό των Λ.Κ. 110,324.- ή το αντίστοιχο των €188,500.- «πλέον τόκους το οποίο αντιστοιχεί προς το ποσοστό συνεισφοράς της αιτήτριας το οποίο είναι ισάξιο με την αξία της περιουσίας την οποία απέκτησε ο καθ΄ου η αίτηση κατά τη διάρκεια της . συμβίωσης.». Τέλος η θεραπεία 6 της αίτησης αφορά ενοίκια και συγκεκριμένα «το ποσό των Λ.Κ. 350.- μηνιαίως από 01.02.05 μέχρι παράδοσης κενής κατοχής της κατοικίας.». Α. Διαπίστωση της αρχικής περιουσίας των διαδίκων Το διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό δε στοιχειοθετεί την ύπαρξη οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου της ενάγουσας στο χρόνο τέλεσης του γάμου. Η κατάσταση διαφέρει σε ό,τι αφορά τον εναγόμενο. Κατείχε τότε το ½ μερίδιο του κτήματος. Δεν αμφισβητείται ότι το απέκτησε από κληρονομιά. Η πλησιέστερη με το χρόνο τέλεσης του γάμου διαθέσιμη μαρτυρία για την αξία του εντοπίζεται στο Τεκμήριο 101. Τον Ιούνη του 1988 άξιζε €2,125.-. Β. Διαπίστωση της τελικής περιουσίας των διαδίκων Θεωρώ το χρόνο λύσης του γάμου τους ως τον ουσιώδη χρόνο υπολογισμού της τελικής τους περιουσίας. Σύμφωνα με το εδάφιο 1 του άρθρου 14 του περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991 [Ν. 232/91], στη συνέχεια «ο Νόμος»], όπως τροποποιήθηκε από τον περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων (Τροποποιητικό) Νόμο του 1995 [Ν. 49
(1)/95] η αξίωση συμμετοχής σε περιουσία γεννιέται «[σ]ε περίπτωση που ο γάμος λυθεί η ακυρωθεί ή σε περίπτωση διάστασης των συζύγων». Η ενάγουσα που είχε την πρωτοβουλία να κατάγει τη διαφορά τους σε δίκη ανέμενε τη λύση του γάμου τους. Κατεχώρισε την αίτησή της στις 7.10.05, αφού από 06.04.05 είχε λυθεί ο γάμος τους. Η διάσταση είχε βεβαίως προηγηθεί της λύσης του γάμου, αλλά, ενεργώντας εντός των δικαιωμάτων της, δεν το έπραξε από τότε. [βλ. συναφώς Σοφοκλέους ν. Σοφοκλέους
(2005)1 Α.Α.Δ. 1030]. Η μεταγενέστερη τροποποίηση της αίτησης αφήνει ανέπαφο το χρόνο έναρξης της διαδικασίας [Νικόλα Σοφοκλέους ν. Χρίστου Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 81]. Η σημασία αυτής της λεπτομέρειας θα καταδειχθεί αργότερα. Η διαπίστωση της περιουσίας των διαδίκων στο χρόνο λύσης του γάμου διέρχεται βεβαίως μέσα από το συμφέρον τους στο κτήμα [Τεκμήρια 97 και 98]. ΄Εχοντας προϊδεάσει για την έκβαση της παρούσας διαφοράς η συλλογιστική που ακολουθεί γίνεται στη βάση ότι η ενάγουσα δεν απέκτησε ποτέ μερίδιο στο κτήμα. Στη βάση αυτής της υπόθεσης η ενάγουσα εστερείτο οποιασδήποτε περιουσίας στο χρόνο λύσης του γάμου. Ούτε βεβαίως είχε οποιοδήποτε χρέος, εφόσο στη βάση της μαρτυρίας το μοναδικό της δάνειο που εκκρεμεί είναι μεταγενέστερο [Τεκμήρια 102 και 103]. Στη βάση της ίδιας υπόθεσης ο εναγόμενος στο χρόνο λύσης του γάμου κατείχε το ½ μερίδιο του κτήματος στο οποίο κτίστηκε η συζυγική κατοικία. Η μόνη μαρτυρία που προσδιορίζει την αγοραία αξία του ½ μεριδίου στο κτήμα στο χρόνο λύσης του γάμου και την αντίστοιχη της κατοικίας είναι το Τεκμήριο 101. Καθορίζει την πρώτη στις €68,238.- και τη δεύτερη στις €240,000.-. Θα εξηγήσω αργότερα τη βαρύτητα που αποδίδω στο Τεκμήριο 101. Η αγοραία αξία λοιπόν της γης και της κατοικίας στο χρόνο λύσης του γάμου ήταν €308,238.-. Ωστόσο, το ποσό των €68,238.- που αντιπροσωπεύει την αξία της γης αποτελεί αύξηση της περιουσίας του εναγομένου που προήλθε από κληρονομιά και που κατά το άρθρο 14
(3)(α) του Νόμου δεν υπολογίζεται στην αύξηση [βλ. Ορφανίδης ν. Ορφανίδης
(1998)1 Α.Α.Δ. 179, στη σ. 190]. Εναπομένει το ποσό των €240,000.-, η αγοραία αξία της κατοικίας. Από το ποσό αυτό θα πρέπει βεβαίως ν΄ αφαιρεθούν τα χρέη που ο εναγόμενος είχε στο χρόνο λύσης του γάμου [βλ. Ορφανίδης, ανωτέρω σ. 190]. Η ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία [Τεκμήρια 105 και 106] καθώς και η προφορική μαρτυρία των Στέλιου Στυλιανού (ΜΥ2) και Γεώργιου Πατσάλη (ΜΥ3) στοιχειοθετούν την ύπαρξη δύο χρεών· του ποσού των €5,855.71 στη ΣΠΕ Φρενάρου και του ποσού των €5,959.65 στη Marfin Laiki Bank. Η καθαρή λοιπόν αξία της περιουσία του εναγόμενου ήταν €228,184.64. Το ποσό αυτό αποτελεί την επαύξηση της περιουσία του. Το ποσό της αρχικής περιουσίας του, €2,125.- θα ήταν λάθος ν΄ αφαιρεθεί μια που αφαιρέθηκε ήδη η τελική αγοραία αξία του συμφέροντος του στο κτήμα, ως εξαιρετέα κατά το άρθρο 14
(3)(α) του Νόμου. Δε μου διαφεύγει ότι ο εξοπλισμός και η επίπλωση της κατοικίας επηρεάζουν την τελική περιουσία και των δύο. Οι εκατέρωθεν αξιώσεις στοχεύουν ως προανέφερα στο κόστος απόκτησης τους ή σε αυτούσια απόδοσή τους. Η αξία τους στο χρόνο λύσης του γάμου δεν έχει στοιχειοθετηθεί με μαρτυρία στη δίκη. Με άγνωστο αυτό τον προσθετέο θα ήταν άγνωστη η επαύξηση της περιουσίας και των δύο με επακόλουθο τη ματαίωση τόσο της αίτησης όσο και της ανταπαίτησης. Η διαφωνία τους, άλλωστε, στη δίκη ήταν ως προς το ποιος από τους δύο πήρε το μεγαλύτερο μέρος τους. Με την ενάγουσα να δηλώνει: «΄Επιασα ορισμένα πράγματα κουζίνας. ΄Επιασα ορισμένες κουρτίνες και ένα κρεβάτι, όλα τα άλλα είναι στο σπίτι.». Και τον ενάγοντα ν΄ απαντά: «Το σπίτι το έκαμε ερείπιο, ακατοίκητο για να μην μπορούμε να κατοικήσουμε.». Παραδέκτηκε, ωστόσο, πως «[σ]το σπίτι έμειναν μόνο τα δύο κρεβάτια των μωρών.». Είναι γι΄ αυτό που χαρακτήρισα την κατοικία ως δεσπόζουσα στις εκατέρωθεν αξιώσεις και θα περιοριστώ σ΄ αυτή, ώστε η άγνωστη αξία της επίπλωσης και εξοπλισμού, που βεβαίως θα ήταν κατά πολύ μικρότερη του κόστους απόκτησης να μην αποβεί πρόκριμα ματαίωσης της αίτησης και ανταπαίτησης, εξέλιξη που θα ισοδυναμούσε με μη απονομή δικαιοσύνης. Θεωρώ λοιπόν ότι η τελική αξία της περιουσίας της ενάγουσας ήταν μηδέν και η αντίστοιχη του εναγόμενου €228,184.
- Το τελευταίο ποσό αποτελεί το αντικείμενο του διαμοιρασμού. Γ. Συνάρτηση της αύξησης με τη συνεισφορά των διαδίκων στην πραγμάτωσή της. Είναι άκρως αποκαλυπτική η απάντηση του εναγόμενου στην πέμπτη ερώτηση στην κύρια εξέταση του. Παραθέτω τη σχετική στιχομυθία: «Ε. Γιατί το μεταβίβασες στη γυναίκα σου; Α. Είχαμε συμφωνήσει να της μεταβιβάσω το μισό, για να κτίσει το σπίτι.». Δέχομαι ως απόλυτα αληθινή την παραδοχή του εναγόμενου ασχέτως εάν η ανέγερση της κατοικίας από την ενάγουσα προηγήθηκε της υλοποίησης της δικής του υπόσχεσης. Συνάδει, άλλωστε, και με δεσμευτική για τον ίδιο δήλωση του συνηγόρου του στο πρακτικό της 18.10.
- Δήλωσε τότε ο κ. Θωμά, στην παρουσία του: «΄Υστερα από την ανταλλαγή απόψεων σε σχέση με την υπόθεση νομίζω ότι θα εξοικονομηθεί χρόνος και χρήμα αν προβώ και εγώ σε δική μου εκτίμηση σ΄ ότι αφορά το ακίνητο που είναι παραδεκτό από τις δύο πλευρές ότι ανήκε στον πελάτη μου και το σπίτι που επίσης είναι παραδεκτό ότι κτίστηκε από τους γονείς της Αιτήτριας και ο πελάτης μου έχει προβεί σε κάποιες εργασίες σ΄ αυτό.». [προστέθηκε έμφαση]. Η εξήγηση της ενέργειας του να μεταβιβάσει το ήμισυ του συμφέροντος του στο κτήμα μαζί με τη δεσμευτική δήλωση του στο πρακτικό της 18.10.07 αποτελούν την προστιθέμενη αξία στην υπόθεση της ενάγουσας. Ισχυρίστηκε στο δικόγραφο της πως η κατοικία ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικής δαπάνης του πατέρα της και την προσδιόρισε στις ΛΚ40,000.-. Με συνέπεια τεκμηρίωσε στη δίκη δαπάνη ύψους Λ.Κ. 39,249.15 [Τεκμήρια 1 έως 19, 22 έως 27, 30 έως 39, 43 έως 66, 68 έως 69(Α) και 78 έως 89]. Αποτελούν όμως και την αφαιρούμενη αξία στην υπόθεση και αξιοπιστία του εναγόμενου στις ήδη συγκρουόμενες στο δικόγραφο του θέσεις. Στην παράγραφο 5 περιορίζει τη συμβολή του σε χρήμα και προσωπική εργασία, ενώ στην παράγραφο 7 την επεκτείνει και σε προσωπικά δάνεια, τα οποία, ως διατείνεται, εξακολουθεί να οφείλει. Τέλος μειώνει τη δαπάνη ανέγερσης της κατοικίας στις ΛΚ 34,000.-. Η σύγχυση του εναγόμενου μεταφέρθηκε και στη δίκη. Αναφέρθηκε αφηρημένα σε δύο δάνεια τα οποία αποσύνδεσε με την ανέγερση της κατοικίας για να τα συνδέσει με αποτυχημένες προσπάθειες της ενάγουσας να δημιουργήσει επιχείρηση ενδυμάτων και αργότερα παιδικού σταθμού. Πρόκειται για τα δάνεια που ήδη αποδέκτηκα (Τεκμήρια 105 και 106) και που, ως εξήγησα, προσεπιμετρούν στη διαπίστωση της τελικής του περιουσίας χωρίς, ωστόσο, να λογίζονται ως μέρος της συμβολής του στην ανέγερση της κατοικίας. Τα ποσά που εκταμιεύτηκαν, κατά τη μαρτυρία των Στέλιου Στυλιανού (ΜΥ2) και Γεώργιου Πατσάλη (ΜΥ3), την οποία αποδέχομαι, είτε αναλώθηκαν από τον ίδιο στον τζόγο, ως υπεστήριξε η ενάγουσα, είτε σε αποτυχημένες επενδύσεις από την τελευταία, ως εκείνος επέμενε, δεν επηρεάζουν τη συμβολή του ενός ή του άλλου στην ανέγερση της κατοικίας. Ο εναγόμενος επικαλείται συμβολή του στην ανέγερση της κατοικίας ύψους Λ.Κ. 9,200.-. Η ενάγουσα παραδέκτηκε συμβολή του ύψους Λ.Κ. 1,780.-. Η διαφωνία τους εστιάζεται πρωτίστως στην έκταση της δαπάνης και όχι στους τομείς που αυτή αφορούσε. Υπεισέρχεται εδώ η επιφύλαξη του κ. Θωμά στο πρακτικό της 18.10.07 και όσα όμως ανέφερε η συνήγορος της ενάγουσας σε απάντηση: «κα Αργυρού: Συμφωνώ με τα πιο πάνω με την επιφύλαξη σ΄ ότι αφορά τον ισχυρισμό του για τις εργασίες που ο πελάτης του έχει αναφέρει ότι έχει εκτελέσει στο σπίτι.». Αποδέχομαι τη μαρτυρία του εναγόμενου ότι δαπάνησε ΛΚ 2,500.- για τη κεντρική θέρμανση, Λ.Κ. 800.- για τα κάγκελα, Λ.Κ. 1,500.- για τα χαλιά, Λ.Κ. 1,800.- για το υπόστεγο, Λ.Κ. 400.- για το πλακόστρωτο και Λ.Κ. 400.- για μετατροπή ενός δωματίου. Με εξαίρεση τα ποσά για το πλακόστρωτο και τη μετατροπή του δωματίου που στο δικόγραφο του αναφέρεται στα ποσά των Λ.Κ. 600.- και Λ.Κ. 500.- αντίστοιχα για τα υπόλοιπα προώθησε με συνέπεια τις θέσεις του στη δίκη. ΄Αλλωστε, ως ήδη εξήγησα η ενάγουσα εξάντλησε τη συμβολή που πρόβαλε με την τεκμηρίωση του ποσού των Λ.Κ. 39,249.
- Το ποσό που υπολοίπεται μέχρι τις Λ.Κ. 40,000.- είναι τόσο μικρό που δεν επιτρέπει αποδοχή της θέσης της ότι εκείνη πλήρωσε τα χαλιά ή τα υλικά για το πλακόστρωτο. Τέλος ο ισχυρισμός της ότι η συμβολή της ανερχόταν στις Λ.Κ. 40,000.- και όχι στις Λ.Κ. 39,249.15 οφείλεται σε αριθμητικό λάθος. Αναφέρω ενδεικτικά το ποσό των Λ.Κ. 140.- του Τεκμηρίου 67 που είναι το ίδιο με εκείνο του Τεκμηρίου 68 και τη διαφορά των Λ.Κ. 300.- με Λ.Κ. 500.- που εντοπίζεται στην προσφορά του πελεκάνου (Τεκμήριο 91), στη συμφωνία (Τεκμήριο 90) και στις αποδείξεις πληρωμής (Τεκμήρια 46 έως 54). Ας σημειωθεί ότι τα Τεκμήρια 90 και 91 ταυτίζονται με τα Τεκμήρια 55 και
- Επέλεξα στους υπολογισμούς μου το ποσό των Λ.Κ. 6,200.- των αποδείξεων πληρωμής (Τεκμήρια 46 έως 54) αντί του ποσού των Λ.Κ. 6,000.- της προσφοράς (Τεκμήριο 91) ή Λ.Κ. 6,500.- της συμφωνίας (Τεκμήριο 90). Δε θεωρώ τη δαπάνη αγοράς των κουρτίνων ότι συμπεριλαμβάνεται στο κόστος ανέγερσης της κατοικίας ούτε και το βάψιμο των πάγκων της κουζίνας που οι διάδικοι αργότερα διενήργησαν. Ο εναγόμενος δεν αποτίμησε και δεν πρόσφερε μαρτυρία για την αξία των προσωπικών του υπηρεσιών στην ανέγερση της κατοικίας. Στη δίκη περιορίστηκε να πει: «Μπορεί να τους εκουβάλουν τούβλα, να έσπαζα τοίχους για να περάσουν οι σωλήνες.». Τέτοια ασαφής μαρτυρία δεν επιτρέπει αποδοχή της θέσης του, αλλά και, αν την αποδεχόμουν δε θα μπορούσα να την αποτιμήσω σε χρήμα. Είναι λοιπόν η κατάληξη μου πως η συμβολή του στην ανέγερση της κατοικίας περιορίζεται στο ποσό των Λ.Κ. 7,400.-. Δ. Σχολιασμός των Τεκμηρίων 100, 101, 104 και 107 Τα τεκμήρια 100 και 101 προσκόμισε στη δίκη η ενάγουσα, ενώ τα τεκμήρια 104 και 107 η πλευρά του εναγόμενου μέσω του Χάρη Τιμοθέου (ΜΥ4). Η ευπαίδευτη συνήγορος της ενάγουσας θεωρεί τα τεκμήρια 100 και 101 ως κοινά αποδεκτή μαρτυρία. Γι΄ αυτό στην τελική της αγόρευση ισχυρίστηκε την ύπαρξη κωλύματος για τον εναγόμενο «.να αποστεί από τα συμφωνηθέντα και δηλωθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου.». Σε αναφορά μάλιστα με τις αρχές που εξηγήθηκαν στην υπόθεση Καλαμαράς ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε)
- ΄Ο,τι οι δύο πλευρές συμφώνησαν στο διορισμό του κ. Αντώνη Λοΐζου ως κοινού εκτιμητή είναι αλήθεια. Προκύπτει από το πρακτικό του Δικαστηρίου της 29.01.08 καθώς και τα τεκμήρια 94, 95 και
- Φαίνεται, ωστόσο, πως η «κοινή εκτίμηση» (Τεκμήριο 100) δεν ικανοποίησε τον εναγόμενο. Το δήλωσε και είναι κατεγραμμένο στο πρακτικό της 3.06.
- Τα τεκμήρια 104 και 107 του Γραφείου Δανός και Συνεργάτες συντάκτηκαν από δύο διαφορετικά πρόσωπα για λογαριασμό του εναγόμενου. Το πρώτο ήταν αποτέλεσμα δήλωσης του συνηγόρου του στο πρακτικό της 18.10.07 στη βάση της οποίας πέτυχε αναβολή της ακρόασης τη μέρα εκείνη. Το δεύτερο ήταν αποτέλεσμα της διαφωνίας του με την «κοινή εκτίμηση» (Τεκμήριο 100). Η εκτίμηση της 5.11.08 (Τεκμήριο 101) προέρχεται επίσης από τον κ. Αντώνη Λοΐζου και είναι αποτέλεσμα πρωτοβουλίας της ενάγουσας, εφόσο είναι κατά πολύ μεταγενέστερη της υπαναχώρισης του εναγόμενου, που καταγράφηκε στο πρακτικό της 3.06.
- Μελέτησα με ξεχωριστή προσοχή την υπόθεση Καλαμαράς, (ανωτέρω). Θεωρώ, ωστόσο, πως οι δηλώσεις του συνηγόρου του εναγόμενου θα πρέπει ν΄ αντικρυσθούν υπό το φως της μεταγενέστερης απόφασης στην υπόθεση Χρίστου ν. Khorera
(2001)1 A.A.Δ.
- Είναι υπό το φως της «κοινής εκτίμησης» (Τεκμήριο 100) που η ενάγουσα τροποποίησε την αίτησή της. Το διάβημά της ήταν μεταγενέστερο της ανάκλησης της δέσμευσης του εναγόμενου για αποδοχή της κατάληξης του κοινού εκτιμητή. Και βεβαίως δεν υπέστηκε οποιαδήποτε βλάβη, εφόσο η εναρμόνιση των γεγονότων της αίτησης με το περιεχόμενο της «κοινής εκτίμησης» έγινε με τη συναίνεση του εναγόμενου και τελικώς είναι στη βάση αυτών των δεδομένων που προώθησε την υπόθεσή της στη δίκη και που πάντως είναι ευνοϊκότερα για την ίδια από ό,τι εκείνα του αρχικού της δικογράφου. Εξήγησα ήδη γιατί στήριξα τους υπολογισμούς μου στο τεκμήριο
- Προσθέτω εδώ πως η κατάθεση του έγινε χωρίς ένσταση και η μη αμφισβήτηση του περιεχομένου του στο χρόνο αντεξέτασης του ενάγοντα υποδηλώνει αποδοχή του [βλ. Ζαχαρίου ν. Ζαχαρίου
(1993)1 Α.Α.Δ. 159]. ΄Ο,τι δεσμεύει τον εναγόμενο είναι η δήλωση του συνηγόρου του στο πρακτικό της 18.10.07, στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω. Η επιλογή της ρύθμισης που προεξήγγειλα δεν είναι άσχετη με όσα δηλώθηκαν εκεί. Κάθε άλλη ρύθμιση θα οδηγούσε σε αδιέξοδα [βλ. Μαλαός κ.ά. ν. Μαλαός κ.ά
(2005)1 Α.Α.Δ. 1191 και Σοφοκλέους ν. Σοφοκλέους (ανωτέρω)], εφόσο οι διάδικοι δεν κατέχουν το ½ του κτήματος κατά διαιρεμένη κυριότητα, αλλά κατά συγκυριότητα με μέλη της οικογένειας καταγωγής του εναγόμενου. Η τελευταία δεν μπορεί να εξομοιώνεται με την πρώτη. Οι εκατέρωθεν εκτιμήσεις (Τεκμήρια 100, 101, 104 και 107) έγιναν στη βάση μιας υπόθεσης· ότι το ½ μερίδιο των διαδίκων στο κτήμα ταυτίζεται με το χώρο στον οποίο βρίσκεται η κατοικία ως εάν αυτός αποτελούσε ξεχωριστό οικόπεδο και ότι η αξία του είναι το ήμισυ της αξίας του όλου κτήματος. Η αξία της γης δεν ακολουθεί πάντα τη λογική των μαθηματικών. Μπορεί το ½ μερίδιο να έχει τη μισή αξία του όλου τούτο όμως δε σημαίνει πως το ¼ μερίδιο έχει τη μισή αξία του μισού Η σχέση της έκτασης με την αξία δεν είναι σταθερά ανάλογη. Το αξιοποιήσιμο της πρώτης επηρεάζει σοβαρά τη δεύτερη. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, όταν το μερίδιο κάποιου είναι κατά συγκυριότητα. Είναι γι΄ αυτό που θεωρώ εσφαλμένη τη συλλογιστική των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων στην τελική τους αγόρευση. Ε. Η αξίωση της ενάγουσας για ενοίκια Το διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό δε στοιχειοθετεί την αξίωση αυτή. Αποτελεί, άλλωστε, αξίωση που δεν μπορούσε να εξεταστεί από το Οικογενειακό Δικαστήριο [βλ. Σάββα ν. Σάββα (Αρ. 2)
(2003)1 Α.Α.Δ. 1025). Στ. Τελικά συμπεράσματα και διαπιστώσεις Είναι αναγκαία η μετατροπή της συμβολής των διαδίκων στην ανέγερση της κατοικίας σε Ευρώ. Για το σκοπό αυτό θα ακολουθήσω τις διατάξεις του περί Υιοθέτησης του Ευρώ Νόμου του 2007, [Ν. 33(Ι)/2007] καθώς και την τιμή μετατροπής των Λιρών Κύπρου σε Ευρώ, όπως αυτή παρατίθεται στο ανακοινωθέν του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης της 10.07.07, δηλαδή 0.585274. Με βάση τα ευρήματα μου το κόστος ανέγερσης της κατοικίας ήταν Λ.Κ. 46,649.-, δηλαδή €79,704.-. Η συμβολή της ενάγουσας ήταν Λ.Κ. 39,249.-, δηλαδή €67,061 και του εναγόμενου Λ.Κ. 7,400.-, δηλαδή €12,643.-. Το αντικείμενο του διαμοιρασμού είναι το ποσό των €228,184.-. Στη βάση του λόγου της συμβολής των διαδίκων το ποσό των €191,988.- προέρχεται από τη συμβολή της ενάγουσας και το ποσό των €36,196.- από τη συμβολή του εναγόμενου. Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση στην αίτηση, υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €191,988.- με νόμιμο τόκο από 7.10.05, ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης. Εκδίδεται απόφαση στην ανταπαίτηση με την οποία διατάσσεται η ενάγουσα όπως μεταβιβάσει και εγγράψει στον εναγόμενο το συμφέρον της στο ακίνητο με Αρ. Εγγραφής 2503, Φ./Σχ. 33/51, τεμάχιο 1043, στο χωριό Φρέναρος της επαρχίας Αμμοχώστου. Ενόψει της φύσεως της παρούσας υπόθεσης η εκτέλεση των δύο αποφάσεων να γίνει ταυτόχρονα. Για σκοπούς του άρθρου 14 ΣΤ του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από τον περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων (Τροποποιητικό) Νόμο του 1998 [25(Ι)/98] οι παραπάνω αποφάσεις αποτελούν ρύθμιση των περιουσιακών σχέσεων των διαδίκων που απορρέουν από τη σχέση τους ως πρώην συζύγων. Σε σχέση με τα έξοδα κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της τόσο στην αίτηση όσο και στην ανταπαίτηση. Επειδή η ενάγουσα είναι δικαιούχος νομικής αρωγής με διάταγμα που εκδόθηκε στις 31.03.06 στην Αίτηση 17/06 Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας και επειδή ο εναγόμενος είναι επίσης δικαιούχος νομικής αρωγής με διάταγμα που εκδόθηκε στις 14.04.06 στην αίτηση 5/06 Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, αντίγραφο της απόφασης ν΄ αποσταλεί στο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, γιατί, ενόψει των ευρημάτων μου και της έκβασης της διαφοράς, θεωρώ πως εγείρεται θέμα ανάκλησης των πιστοποιητικών παροχής δωρεάν νομικής αρωγής ή και επανάκτησης οποιουδήποτε ποσού έχει καταβληθεί από τη Δημοκρατία δυνάμει αυτών. (Υπ.) ......... Σ. Κ. Καρατσής, Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο