Ρογήρου Σταύρου ν. Μαρίας Ν. Θεοδώρου, Αρ. Αίτησης: 45/2014, 7/10/2014

(1998)29 Fam. Law 16 το αγγλικό εφετείο χαρακτήρισε το διάταγμα αποκλεισμού (ousting order) ενός συζύγου από την οικογενειακή στέγη ως δρακόντειο και υπέδειξε πως μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις θα πρέπει να εκδίδεται και βεβαίως όχι εκεί όπου θα επαρκούσε η έκδοση διατάγματος μη παρενόχλησης (non-molestation order). Η υπό εξέταση περίπτωση αφορά συζύγους σε διάσταση. Η κατοικία στην οδό Ωκεανίδων αρ. 23 στη Λεμεσό αποτελεί κατά το άρθρο 17

(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 την οικογενειακή τους στέγη. Στο πλαίσιο εναρκτήριας αίτησης που, στις 7.08.2014, κατεχώρησε ο σύζυγος για παραχώρηση στον ίδιο της αποκλειστικής χρήσης της στέγης και για διάταγμα που ν΄ απαγορεύει στη σύζυγο να εισέρχεται σ΄ αυτή και να τον παρενοχλεί, υπέβαλε και μονομερή αίτηση για έκδοση ανάλογων ενδιάμεσων διαταγμάτων. Συνάδελφος ενώπιον της οποίας τέθηκε η αίτηση την επόμενη μέρα διέταξε την επίδοση της στη σύζυγο. Όταν η τελευταία έλαβε γνώση της αίτησης κατεχώρησε ειδοποίηση ένστασης στην έκδοση οποιουδήποτε ενδιάμεσου διατάγματος για τέσσερις λόγους. Η ακρόαση της αίτησης περιελάμβανε αντεξέταση των διαδίκων. Συμφωνούν πως είναι αντρόγυνο από το 2006, αφού τέλεσαν μεταξύ τους πολιτικό γάμο στο Δήμο Γερμασόγειας, (Τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση του συζύγου). Ο καθένας τους είχε στο ενεργητικό του προηγούμενο γάμο, εφόσον στο τεκμήριο Α καταγράφονται ως οικογενειακή τους κατάσταση οι λέξεις «χήρος» και «διαζευγμένη». Ως δε διαφάνηκε στη δίκη έχουν και οι δύο παιδιά από προηγούμενο γάμο. Συμφωνούν ακόμη ότι ο μεν σύζυγος είναι σήμερα 82 χρονών, η δε σύζυγος

1. Συμφωνούν τέλος πως καθοριστικό στην πορεία της σχέσης τους ήταν ένα επεισόδιο που έλαβε χώρα το βράδυ της 5ης Αυγούστου και στο οποίο θα επανέλθω αργότερα. Επιλέγω να παραθέσω αυτούσια την §14 της ένορκης δήλωσης του συζύγου που αναφέρεται στην μετά το επεισόδιο διαμορφωθείσα κατάσταση: «
2. Λόγω της ως άνω καταστάσεως δεν επικοινωνούμε καθόλου μένουμε σε ξεχωριστά δωμάτια έχω αναστατωθεί ψυχικά, ζω κάτω από καθεστώς τρόμου και ως εκ τούτου αιτούμαι από το Δικαστήριο όπως διατάξει την Καθ΄ης η Αίτησις να απομακρυνθεί και εγκαταλείψει την οικογενειακή στέγη.» Η χρήση του ενεστώτα τρεις φορές (επικοινωνούμε, μένουμε, ζω) παραπέμπει σε συγκατοίκηση των διαδίκων. Στη δίκη, ωστόσο, φάνηκε πως δε μένουν σε ξεχωριστά δωμάτια της οικογενειακής στέγης, αλλά σε ξεχωριστά σπίτια. Μεταφέρω ένα απόσπασμα από την αντεξέταση του συζύγου: «Ε. ... Λείπεις από το σπίτι σου από τις 5 του μηνός; Α. 5 του μηνός. Ε. Μένεις στο σπίτι του γιου σου, ο γιος σου δεν είναι παντρεμένος και μένει η οικογένειά του στη Λεμεσό; Α. Ναι.». Γιατί θέλησε ο σύζυγος να δώσει διαφορετική εικόνα των γεγονότων δεν ενδιαφέρει. Ό,τι ενδιαφέρει είναι η διαπίστωση πως πρόκειται για ψέμα. Ψέμα που βεβαίως έχει ευρύτερες διαστάσεις. Δεν είναι «λόγω της ως άνω καταστάσεως» που δεν επικοινωνούν, αλλά πρωτίστως λόγω της αποστάσεως. Ούτε πάντως ζει «κάτω από καθεστώς τρόμου», εφόσον μετά το επεισόδιο, ο ίδιος εγκατέλειψε την οικογενειακή στέγη στην οποία παρέμεινε η σύζυγος. Ας δούμε όμως πώς ο σύζυγος καταγράφει το επεισόδιο της 5ης Αυγούστου στην ένορκη δήλωσή του: «
3. Την 05.08.214 αργά το βράδυ ενώ κοιμόμουν στο δωμάτιο μου με κλειδωμένη την πόρτα αφού ευρίσκουμουν σε διάσταση με την Καθ΄ης η αίτηση από την 03.08.2014 εντός της οικογενειακής κατοικίας η Καθ΄ης η αίτηση με τσεκούρι έσπασε την πόρτα εισήλθε εντός του δωματίου με σκοπό να με κτυπήσει με το τσεκούρι εγώ ξύπνησα και έβαλα τα χέρια μου για να αποφύγω το κτύπημα η Καθ΄ης η αίτηση με δάγκωσε στο δεξί χέρι μου προκάλεσε σοβαρό τραυματισμό με αποτέλεσμα τις πρωινές ώρες στις 06.08.2014 να μεταφερθώ στο Νοσοκομείο Λεμεσού για ιατρική περίθαλψη και στη συνέχεια μετέβηκα στην Αστυνομία Αγίου Ιωάννη και έδωσα γραπτή κατάθεση σε κάποιο αστυφύλακα Αντώνη και όταν μετέβηκα στο σπίτι βρήκα το αυτοκίνητο μου γδαρμένο από όλες τις πλευρές εις το οποίο προκλήθη κακόβουλη ζημία από την Καθ΄ης η αίτηση». Η αλληλουχία των διαφόρων φάσεων του επεισοδίου φαίνεται εκ πρώτης όψεως λογική. Ό,τι προηγείται και ό,τι ακολουθεί διατυπώνονται ως εάν ν΄ αφορούν σε αίτιο και αιτιατό. Αυτή η συνοχή ανατράπηκε στην αντεξέταση του συζύγου. Η σύζυγος δεν έσπασε με τσεκούρι την πόρτα για να εισέλθει στο δωμάτιο, της άνοιξε ο σύζυγος. Εκείνος άρπαξε μονομιάς το τσεκούρι, ενώ ταυτόχρονα τοποθέτησε την αφορμή της εισβολής της συζύγου στο δωμάτιο. «Αν δεν μου δώσεις το remote control θα σου σχίσω το κεφάλι σου», δήλωσε πως του είπε. Επρόκειτο για το τηλεχειριστήριο του κλιματιστικού, εξηγεί στη δική της ένορκη δήλωση η σύζυγος. Ότι τον δάγκωσε στο χέρι το παραδέχεται. Αντέδρασε έτσι για ν΄ αποτρέψει τα χειρότερα. Η ίδια κτυπούσε την πόρτα με το χέρι, ο σύζυγος εκνευρίστηκε, άνοιξε απότομα την πόρτα και την άρπαξε από το λαιμό. «Μην έχοντας άλλο μέσο άμυνας, δάγκωσα το χέρι του, για να ξεφύγω», καταγράφει στην §9(α) της ένορκης δήλωσής της η σύζυγος. Αντεξεταζόμενη διατήρησε την ίδια θέση. Το τσεκούρι απουσίαζε από το επεισόδιο της 5ης Αυγούστου. Καταλήγει στην §9(α): «Πρόκειται περί επινοήματος ότι πήρα τσεκούρι για να κτυπήσω τον Αιτητή .. Ουδέποτε θα προέβαινα σε μια τέτοια πράξη και ποτέ δεν θα ήθελα να πάθει κάτι κακό ο Αιτητής.» Η διάσταση ανάμεσα σε ό,τι κατέγραψε στην ένορκη δήλωσή του και ό,τι κατέθεσε στη δίκη ο σύζυγος δεν επιτρέπει κατάληξη ως προς τη χρήση του τσεκουριού από τη σύζυγο στο υπό κρίση επεισόδιο. Η διάσταση γίνεται μεγαλύτερη στη βάση των ισχυρισμών του για τρία άλλα γεγονότα. Στην ένορκη δήλωση του η επίσκεψη του στο νοσοκομείο προηγείται εκείνης στην αστυνομία. Στη δίκη: «Πήγα στο σταθμό πρώτα. Μ΄ έστειλε ο αστυνομικός, έδωσέ μου γράμμα και πήγα στο νοσοκομείο.» Το τρίτο γεγονός αφορά τη δήθεν ζημιά που η σύζυγος του προκάλεσε στο αυτοκίνητο. Στην ένορκη δήλωση το πράγμα ήταν ξεκάθαρο: "... και όταν μετέβηκα στο σπίτι βρήκα το αυτοκίνητο μου γδαρμένο από όλες τις πλευρές εις το οποίο προκλήθη κακόβουλη ζημιά από την Καθ΄ης η αίτηση.» Στη δίκη όλα τα ενδεχόμενα παρέμειναν ανοικτά. Κατ΄ αρχήν δεν το είδε αμέσως, αλλά επτά ώρες μετά, αφού κοιμήθηκε και ξύπνησε. «... Ξύπνησα εγώ η ώρα 11, πήγα να πάρω το αυτοκίνητο μου και είδα το χτάρμα. Πότε το έχταρε ή ήταν προηγουμένως ή τζείνη τη νύχτα δεν μπορώ να πω. Πάντως ήταν και προηγουμένως χταρμένο γι΄ αυτό πήγα και βρήκα το γιο της να κάμω παράπονο.» Κάτι τελευταίο που σχετίζεται με τη σοβαρότητα της υγείας του συζύγου εξαιτίας του δαγκώματος της συζύγου. Λέγει στην ένορκη δήλωση: «.... η Καθ΄ης η αίτηση με δάγκωσε στο δεξί χέρι μου προκάλεσε σοβαρό τραυματισμό με αποτέλεσμα τις πρωινές ώρες στις 06.08.2014 να μεταφερθώ στο Νοσοκομείο Λεμεσού για ιατρική περίθαλψη ..» Η χρήση της παθητικής φωνής παραπέμπει σε πρόσωπο που δεν είχε μεταβεί μόνο του στο νοσοκομείο. Στη δίκη όλα έγιναν αλλιώς: «Ε. Όταν ήρθε κάποιος αστυνομικός που μας ανέφερες, τον ακολούθησες; Α. Ναι, μου είπε να τον ακολουθήσω να πάω στον αστυνομικό σταθμό. Ε. Πήγατε; Α. Καλό!» Είναι φανερό πως ο σύζυγος δεν μεταφέρθηκε από άλλο πρόσωπο, αλλά πήγε μόνος του στον αστυνομικό σταθμό. Τα παραπάνω προϊδεάζουν την αποτυχία της αίτησης. Η αξίωση του άρθρου 17

(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου γεννιέται με τη διακοπή της συμβίωσης και αποσβέννεται με τη λύση του γάμου. [Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1996)1 Α.Α.Δ. 260]. Στην υπόθεση Βουνού ν. Βουνού

(1995)1 Α.Α.Δ. 168, στη σ. 176 επισημαίνεται: «Ό,τι ο νομοθέτης επεδίωξε με τις διατάξεις του Άρθρου 17, ήταν ο περιορισμός στο βαθμό του εφικτού των δυσμενών επιπτώσεων για την οικογένεια από τη διακοπή της συμβίωσης.» Αυτής της διαπίστωσης του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου προτάσσεται η αρχή: «Γνώμονας για την άσκηση των εξουσιών του Οικογενειακού Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 17

(1)και

(2).. είναι η επιείκεια, έννοια συνυφασμένη με τη δικαιοσύνη.» Οι ειδικές συνθήκες των διαδίκων, κριτήριο στο οποίο παραπέμπει ρητά ο νομοθέτης δεν επιτρέπουν παραχώρηση στον Αιτητή της αποκλειστικής χρήσης ολόκληρης της οικογενειακής στέγης. Ο ίδιος περιόρισε τα εισοδήματα της συζύγου στα €120 το μήνα, ποσό που ο ίδιος της παρείχε. Ο ίδιος κατέθεσε για τη σύζυγο του με τα λόγια: «Τζείνη δεν μιλά με το γιο της, την κόρη της, τη νύμφη της, με τις ανηψιές της, είναι μαλωμένη με όλους, μόνο που δεν είναι μαλωμένη με την κυρία αδελφή της που θα πάνε και διακοπές τον άλλο μήνα χωρίς τη διαταγή μου εμένα ..» Ό,τι μπορεί να επιτύχει ο Αιτητής στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης είναι να του παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση τμήματος της οικογενειακής στέγης. Θα ήταν δε αντινομικό εάν με αυτή τη δυναμική στην εναρκτήρια αίτηση του παρεχωρείτο εδώ η αποκλειστική χρήση ολόκληρης της στέγης. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ. κ.α.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 στη 1466: «Η δίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό και διακήρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων.» Στο πλαίσιο της ενδιάμεσης αίτησης ο Αιτητής απέτυχε να στοιχειοθετήσει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και ότι χωρίς τα αιτούμενα σ΄ αυτή διατάγματα θα ήταν αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στον ίδιο μεταγενέστερα [Βλ. άρθρο 32 Ν.14/60και Οδυσσέως ν. Πιερής

(1982)1 Α.Α.Δ. 557]. Ενόψει των παραπάνω η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα στο αποτέλεσμα. (Υπ.) ........ Σ. Κ. Καρατσής, Π. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΠΑΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο