Αλέξανδρου Θεοδωρίδη δια της μητέρας του ως αντιπροσώπου και ασκούσας τη γονική μέριμνα του Λιουντμίλας Θεοδωρίδου ν. Ελένης Ιάπωνα κ.α., Αρ. Αίτησης:

(3)του περί Τέκνων (Συγγένεια και Νομική Υπόσταση) Νόμου του 1991 (Ν 187/91) στο εξής «Ο Νόμος». Με απόφαση του ημερομηνίας 2/11/2012, το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο επέστρεψε την υπόθεση στο Οικογενειακό Δικαστήριο, κρίνοντας την παραπομπή ως πρόωρη, υποδεικνύοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε πρώτα να αποφασίσει επί της ερμηνείας του άρθρου αυτού. Ακολούθησε αίτηση για εκδίκαση του νομικού σημείου από το Οικογενειακό Δικαστήριο και πάλι από τον ίδιο τον Αιτητή. Έκρινα με ενδιάμεση απόφαση μου ημερομηνίας 6 Αυγούστου του 2013 ότι το εν λόγω άρθρο δεν αποκλείει το τέκνο να εγείρει αγωγή για αναγνώριση πατρότητας μέσω της μητρός του. Επομένως ότι η αίτηση δεν ήταν πρόωρη. Η απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε. Συνεπεία της κατάληξης μου αυτής προχώρησα με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Ας σημειωθεί ότι στην υπόθεση υπήρξαν αρκετές ενδιάμεσες αιτήσεις κάποιες από τις οποίες αποσύρθηκαν και άλλες οδηγήθηκαν σε ακρόαση επίσης τροποποιήσεις και καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων καθώς και αλλαγή δικηγόρων. Μια από αυτές προερχόταν από τον Καθ' ου η Αίτηση 2 και επιζητείτο η εκταφή του αποβιώσαντα με σκοπό τη λήψη γενετικού υλικού ώστε αυτό να συγκριθεί με αυτό του Αλέξανδρου. Η οποία εν τέλει αποσύρθηκε. Κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης μαρτυρία για τον Αιτητή έδωσαν 6 μάρτυρες. Ως πρώτος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο Καθηγητής Μάριος Καριόλου Διευθυντής του Εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής. Ο μάρτυρας αυτός προσήλθε στο Δικαστήριο ως πραγματογνώμονας για να παρουσιάσει εξέταση D.N.A στην οποία υποβλήθηκαν κατά το 1999, μετά από αίτημα του αποβιώσαντος και της μητέρας του παιδιού Λιουντμίλας, ο αποβιώσας, η Λιουντμίλα Θεοδωρίδου μητέρα του Αλέξανδρου και το παιδί. Αφού παρουσίασε τα προσόντα του σε σχετικό σημείωμα και την εμπειρία του, εξήγησε την ακολουθητέα διαδικασία σε περιπτώσεις που ζητείται η διεξαγωγή εξέτασης D.N.A. προς διακρίβωση της πατρότητας κάποιου ατόμου. Στην παρούσα περίπτωση, όπως ανέφερε στις 13/8/1999, προσήλθαν τα πιο πάνω τρία άτομα και αφού ικανοποιήθηκαν ως προς την ταυτότητα τους, συμπλήρωσαν ορισμένα έγγραφα οι Aιτητές και έδωσαν τη συγκατάθεση τους, έγιναν δειγματοληψίες αίματος από τα πιο πάνω άτομα από το Μανώλη Παναγιώτου του Ινστιτούτου στην παρουσία του κυρίου Καριόλου. Ζητήθηκε στη συνέχεια από τον τελευταίο να γίνουν εξειδικευμένες αναλύσεις στο επίπεδο D.N.A. για να εξακριβωθεί η πιθανότητα ο κύριος Αντώνης Ιάπωνας, αντί κάποιου άλλου τυχαίου άνδρα να είναι ο πατέρας του Αλέξανδρου. Οι αναλύσεις του γενετικού υλικού D.N.A. με τη συμμετοχή των τριών πιο πάνω ατόμων κατέδειξε, σύμφωνα με την έκθεση του που παρουσίασε ο κύριος Καριόλου και σημειώθηκε ως τεκμήριο 2 ότι:

1. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που μελετήθηκαν, ο κος Αντώνης Ιάπωνας (693-1) δεν μπορεί να αποκλεισθεί από βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου(693-3)
2. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που μελετήθηκαν, είναι 25,790 φορές πιο πιθανό ο κος Αντώνης Ιάπωνας (693-3) να είναι ο βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου, παρά ένας άλλος τυχαίος άνδρας.
3. Για τις χρωμοσωμικές θέσεις που μελετήθηκαν, η πιθανότητα ο κος Αντώνης Ιάπωνας (693-1), αντί κάποιου άλλου τυχαίου άνδρα, να είναι ο βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου είναι 99,9961%. Ο Δρ. Καριόλου με την έκθεση του ημερομηνίας 13/9/1999, την οποία υιοθέτησε στη μαρτυρία του και κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2, επεξήγησε με τρόπο λεπτομερή τα κύρια χαρακτηριστικά του γενετικού υλικού, τον τρόπο που γίνεται η επεξεργασία μετά την απομόνωση του γενετικού υλικού από τα άτομα και τον τρόπο εξαγωγής των συμπερασμάτων. Παρουσίασε περαιτέρω συμπληρωματική έκθεση Τεκμήριο 5, που βεβαίωσε ότι η Λιουντμίλα Θεοδωρίδου είναι η βιολογική μητέρα του Αλέξανδρου. Η παραπάνω έκθεση έγινε γιατί, όπως ανέφερε ο κύριος Καριόλου, η Λιουντμίλα είχε ρωτήσει κατά πόσο οι εξετάσεις για τη διακρίβωση της πατρότητας, σύμφωνα με το τεκμήριο 2 μπορούσαν να δείξουν ότι αυτή είναι η βιολογική μητέρα του παιδιού. Κατέθεσε επίσης συμπληρωματική έκθεση ημερομηνίας 19/12/2013, τεκμήριο 6, που έγινε με δική του πρωτοβουλία όταν ενημερώθηκε ότι θα έπρεπε να καταθέσει στο Δικαστήριο για τη συγκεκριμένη υπόθεση και έκρινε σωστό να επικαιροποιήσει τα δεδομένα με το σύστημα που χρησιμοποιείται στο εργαστήριο σήμερα, με τη χρησιμοποίηση του δείγματος του αποβιώσαντα το οποίο διατηρείτο στο Ινστιτούτο. Λόγω του ότι το 1999 το σύστημα που χρησιμοποιήθηκε μελετούσε μικρότερο αριθμό χρωμοσωμικών θέσεων παρά το σύστημα που χρησιμοποιούν σήμερα. Το Τεκμήριο 6 που αποτελεί την ανάλυση αποτελεσμάτων αποτύπωσης D.N.A κατέδειξε ότι οι στατιστικές εκτιμήσεις έχουν ενδυναμωθεί κατά πολύ ώστε ο Αντώνης Ιάπωνας να μην αποκλείεται να είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού κατά 99,99999972%. Όπως εξήγησε, στη συγκεκριμένη περίπτωση για την υπόθεση αυτή τόσο το 1999 όσο και το 2013 χρησιμοποιήθηκε η Αλυσιδωτή αντίδραση Πολυμεράσης με τα συστήματα τυποποίησης που καταγράφονται στο τεκμήριο 6, δηλαδή το 1999 το Profiler Plus και το 2013 το Power Plex ESX
4. Ότι με τη μέθοδο αυτή, μελετούνται οι λεγόμενες διαδοχικές επαναλήψεις που βρίσκονται διεσπαρμένες στο ανθρώπινο γονιδίωμα ή στο ανθρώπινο D.N.A. ή γενετικό υλικό και μελετά ακριβώς τα κληρονομούμενα γενετικά χαρακτηριστικά δηλαδή τις μικρές διαδοχικές επαναλήψεις, λαμβάνοντας υπόψη το μήκος των προϊόντων της Αλυσιδωτής Αντίδρασης Πολυμεράσης. Πρόσθεσε ακόμα ότι η σύγχρονη μεθοδολογία που θα πρέπει και εφαρμόζεται σε όλα τα μέρη του κόσμου σήμερα είναι η μέθοδος των μικρών διαδοχικών επαναλήψεων. Επίκεντρο της αντεξέτασης από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6 ήταν η αμφισβήτηση της ταυτότητας του προσώπου που μετέβη στο Ινστιτούτο για τη διενέργεια των εξετάσεων. Υποβλήθηκε στο μάρτυρα ότι στις 13/8/1999 «το πρόσωπο που ήρθε ως φερόμενος πατέρας και έφερε δείγμα δεν ήταν ο Αντώνης Ιάπωνας.» Με τον κύριο Καριόλου να απορρίπτει κατηγορηματικά τέτοια εκδοχή, λέγοντας ότι «σύμφωνα με τα έντυπα που είχαμε μπροστά μας τα γραφόμενα του προσώπου, τις υπογραφές του προσώπου αυτού εμείς είχαμε ικανοποιηθεί και παραμένω ακόμα ικανοποιημένος ότι το πρόσωπο αυτό πρέπει να ήταν ο Αντώνης Ιάπωνας.» Απάντηση που οδήγησε σε νέα ερώτηση κατά πόσο μπορούσε ο μάρτυρας να βεβαιώσει το Δικαστήριο με απόλυτη σιγουριά. Ο κύριος Καριόλου διατύπωσε με την απάντηση του απόλυτη σιγουριά ότι το άτομο που πήγε στο ινστιτούτο ήταν ο Αντώνης Ιάπωνας λέγοντας: «Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες που έχω και εγώ καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου βάσει όλων εκείνων των στοιχείων, ναι.» Ερωτήθηκε ακόμα στη συνέχεια να εξηγήσει τι έγγραφα παρουσιάστηκαν ώστε το Ινστιτούτο να ικανοποιηθεί ότι είχε μπροστά του τα ορθά άτομα όταν λάμβανε τη συγκατάθεση τους, για να υποβληθούν στις αιματολογικές εξετάσεις. Τότε ανέφερε ότι το Ινστιτούτο για να προχωρήσει στην εξέταση απαιτεί όπως συμπληρωθούν κάποια έντυπα, προϋπόθεση για τη διενέργεια των εξετάσεων και αυτά συμπληρώθηκαν δεόντως. Λέγοντας ότι «Το τεκμήριο 3

(1)το συμπλήρωσε ο κύριος Αντώνης Ιάπωνας εκεί που υπογράφει ο ίδιος, το δεύτερο έντυπο δηλαδή εκείνο που φέρει τίτλο υπεύθυνη δήλωση για εξακρίβωση πατρότητας το έχει συμπληρώσει η κα Λιουντμίλα Θεοδωρίδου και βεβαίως αναφέρομαι ιδιαίτερα ποιος έχει υπογράψει τα έντυπα, δεν θυμούμαι ποιος τα έχει συμπληρώσει». Και βεβαίωσε ο κύριος Καριόλου ότι υπογράφτηκαν όλα ενώπιον του και του συναδέλφου του Παναγιώτη Μανώλη, μοριακού γενετιστή. Αποδοκιμάστηκε από τους συνηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση 2 μέχρι 6 η απόφαση του Ινστιτούτου να δεχθεί ληγμένη άδεια οδηγού, ως επιβεβαίωση των στοιχείων «δήθεν του Αντώνη Ιάπωνα». Ο κύριος Καριόλου απορρίπτοντας τη θέση ότι κακώς έκαναν, απάντησε ως εξής: «Ένα έγγραφο το οποίο έγινε αποδεκτό από την Κυπριακή Δημοκρατία ακόμα και μετά τη λήξη του δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την άποψη μου για πιστοποίηση της ταυτότητας ενός προσώπου, ιδιαίτερα μάλιστα και για μας είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία η υπογραφή που τοποθέτησε ο κύριος Ιάπωνας στα έγγραφα του εργαστηρίου, κατά την άποψη μας ταυτοποιούσε το ίδιο άτομο και σίγουρα εμείς στο εργαστήριο δεν είμαστε αρμόδιοι να διώκουμε πρόσωπα που έρχονται να κάνουν κάποιες εξετάσεις αλλά για να εξυπηρετούμε στο μέτρο του δυνατού εφόσον όπως έχω αναφέρει βεβαιωθούμε ότι τα στοιχεία που μας δίνουν είναι σωστά. Να επαναλάβω ότι για μας είχαμε ικανοποιηθεί ότι τα πρόσωπα που είχαμε μπροστά ήταν εκείνα που έλεγαν ότι είναι και ως εκ τούτου προχωρήσαμε στην εξέταση.» Ως δεύτερος μάρτυρας κατέθεσε ο τέως Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού κύριος Κυριάκος Κυριακίδης. Ο κύριος Κυριακίδης ήρθε στο Δικαστήριο υπό την ιδιότητα του ως συνδιαχειριστή, μαζί με κάποιο κύριο Στέλιο Σαββίδη, της περιουσίας του αποβιώσαντα Αντώνη Ιάπωνα, δυνάμει διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/7/2008 (τεκμήριο7), που εκδόθηκε στην αίτηση διαχείρισης με αριθμό 3055/

1. Περιέγραψε το τι έλαβε χώρα στις 28/7/2008, κατά τη μετάβαση του μετά το θάνατο του Ιάπωνα στο γραφείο του αποβιώσαντα, όταν στα πλαίσια της διαχείρισης, έπρεπε να διαπιστωθεί η περιουσία του. Όπως ανέφερε κατ' εκείνη τη μέρα ανοίχθηκε το χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντα στην παρουσία των κληρονόμων του και αντιπροσώπων όλων των πλευρών, των δικηγόρων τους και της κας Λιουντμίλας Θεοδωρίδου. Περιέγραψε τη διαδικασία ανοίγματος του χρηματοκιβωτίου, αναφέροντας ότι για να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο χρειαζόταν το κλειδί το οποίο είχε η γυναίκα του αποβιώσαντα και η χρησιμοποίηση κάποιου κωδικού, τον οποίο όμως δεν γνώριζαν, γι' αυτό και χρειάστηκε να γίνει διάτρηση του χρηματοκιβωτίου, για την οποία και κλήθηκαν ειδικοί οι οποίοι χρειάστηκαν μια ώρα για να το ανοίξουν. Πρόσθεσε επίσης ότι με το άνοιγμα του χρηματοκιβωτίου προέβησαν στην καταμέτρηση όλων των αντικειμένων που ήταν εντός του. Και ανέφερε ότι πέραν των αντικειμένων, υπήρχε στο χρηματοκιβώτιο ένας φάκελος, τον οποίο και προσκόμισε στο Δικαστήριο, καθώς παρέμεινε στη φύλαξη του μέχρι σήμερα ως συνδιαχειριστής που είναι, με το όνομα της Λιουντμίλας. Αυτός ο φάκελος εκείνη την ημέρα ανοίχθηκε στην παρουσία όλων των παρευρισκομένων και διαπιστώθηκε ότι περιείχε τα ακόλουθα: Ένα έντυπο, μια ένορκη δήλωση συμπληρωμένη από τον Αντωνάκη Γεωργίου Ιάπωνα, που όπως εξήγησε ο κύριος Κυριακίδης, είναι μια ένορκη δήλωση αναγνώρισης εξωγάμου τέκνου. Η ένορκη δήλωση ήταν υπογραμμένη από τον κύριο Ιάπωνα. Ένα δεύτερο έγγραφο που είναι μια ένορκη δήλωση συγκατάθεσης στην αναγνώριση τέκνου από την κυρία Λιουντμίλα Θεοδωρίδου. Η ένορκη δήλωση ήταν συμπληρωμένη, όμως δεν ήταν υπογραμμένη εκεί που αναφερόταν το όνομα της κας Λιουντμίλας Θεοδωρίδου. Ένα πιστοποιητικό βάφτισης και ένα έγγραφο από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής για ταυτοποίηση βιολογικών δειγμάτων. Όλα τα παραπάνω ο κύριος Κυριακίδης τα κατέθεσε στο Δικαστήριο και αποτελούν τα τεκμήρια 8 και 8(α-δ). Ερωτηθείς ο κύριος Κυριακίδης τι είναι τα πρώτα έγγραφα εξήγησε ότι είναι φόρμες από τον Έπαρχο Λεμεσού, μια ένορκη δήλωση που γίνεται για αναγνώριση από τον πατέρα και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της μητέρας για αποδοχή. Αποτελεί, όπως ανέφερε, τη διαδικασία αναγνώρισης εξωγάμου τέκνου χωρίς διάταγμα του Δικαστηρίου, δηλαδή εκείνη που λαμβάνει χώρα για εκούσια αναγνώριση παιδιού γεννημένου εκτός γάμου. Αντεξεταζόμενος αν γνώριζε κατά πόσο ανοίχθηκε το χρηματοκιβώτιο από την ημέρα που πέθανε ο Ιάπωνας, απάντησε αρνητικά. Τέλος ερωτήθηκε, υπό την ιδιότητα του ως Ανώτερος Πρωτοκολλητής, για την αξία των εγγράφων αν δεν σφραγιστούν. Η απάντηση του ήταν ότι αν δεν σφραγιστεί ένα έγγραφο δεν έχει καμιά αξία. Ως τρίτη μάρτυρας παρουσιάστηκε η μητέρα του Αιτητή κυρία Λιουντμίλα Θεοδωρίδου. Υιοθέτησε τις τρεις ένορκες δηλώσεις στις οποίες είχε προβεί. Την πρώτη στις 2/12/2008 με την οποία ανέφερε τα κύρια γεγονότα στα οποία στηριζόταν το αίτημα για αναγνώριση πατρότητας. Τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 26/5/2009, την οποία και καταχώρησε μετά από άδεια του Δικαστηρίου, γιατί θεώρησε ορθό να απαντήσει στα όσα τέθηκαν από τα αδέλφια του Αντώνη Ιάπωνα με την ένορκη δήλωση του Ανδρέα Ιάπωνα και να αποδείξει ότι αυτή είναι η βιολογική μητέρα του Αλέξανδρου και την τρίτη ημερομηνίας 5/2/
2. Με αυτή απαντούσε στα όσα τα αδέλφια του Αντώνη Ιάπωνα ισχυρίζονταν, ότι δηλαδή αυτή ήταν παντρεμένη. Απορρίπτοντας τέτοιο ισχυρισμό. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, γνώρισε τον Αντώνη Ιάπωνα το 1996 σε ένα καφέ μπαρ στη Λεμεσό. Ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο, μετά από λίγο καιρό. Ο Αντώνης Ιάπωνας ήθελε, να έχει σοβαρή σχέση μαζί της. Από τότε συνήψαν ερωτική σχέση που κράτησε μέχρι το 2004, όταν ο Αντώνης την χτύπησε, γεγονός που κατήγγειλε στην αστυνομία. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 2/12/2008 την οποία και υιοθέτησε «καθόλη τη διάρκεια του δεσμού μας, ήτοι από το 1996 μέχρι και το 2004 είχα συχνές, πλήρεις και ολοκληρωμένες σεξουαλικές σχέσεις αποκλειστικά με τον αποβιώσαντα Αντώνη Ιάπωνα ενώ από το 2004 και μέχρι την ημέρα του θανάτου του δεν είχαμε σεξουαλικές αλλά διατηρήσαμε φιλικές σχέσεις και συναντιόμασταν συχνά με την παρουσία του παιδιού μας το οποίο αναγνωρίζαμε και οι δύο μας ως τον καρπό της σχέσης μας. Έτσι κατά την κρίσιμη περίοδο της σύλληψης του παιδιού μας ο αποβιώσας Αντώνης Ιάπωνας ήταν ο μοναδικός άνδρας με τον οποίο είχα σεξουαλικές σχέσεις. Η απόκτηση παιδιού ήταν ενσυνείδητη και ηθελημένη κοινή μας απόφαση και προς το σκοπό αυτό είχαμε προβεί και σε σχετικές προγεννητικές αναλύσεις και εξετάσεις. Είχαμε ακόμα καταφύγει και σε μεθόδους εξωσωματικής γονιμοποίησης με σκοπό ακριβώς την απόκτηση παιδιού οι οποίες όμως είχαν αποτύχει.» Συνεχίζοντας με την προφορική μαρτυρία της στο Δικαστήριο, ανέφερε ότι ο Αντώνης Ιάπωνας ήταν παντρεμένος, όμως δεν μπόρεσε να αποκτήσει παιδί με τη σύζυγο του γιατί, όπως ο ίδιος της αποκάλυψε, η σύζυγος του είχε δύο εξωμήτριους κυήσεις, οι οποίες οδήγησαν σε αποβολές. Μεγάλη επιθυμία του Αντώνη ήταν να αποκτήσει ένα παιδί. Εκτίμησε ότι ήταν ένας σοβαρός άνθρωπος, η ίδια ήταν ελεύθερη και συμφώνησε μαζί του να έχουν σχέση. Της υποσχέθηκε δε ότι αν θα έμενε έγκυος θα χώριζε τη γυναίκα του για να την παντρευτεί. Προσπάθησαν έτσι να αποκτήσουν ένα παιδί. Επειδή η ίδια ήταν τότε 40 χρονών, πήγαν σε γιατρούς και έγινε προσπάθεια για 8-9 μήνες για να μείνει έγκυος. Κατέφυγαν επίσης σε εξωσωματική γονιμοποίηση η οποία όμως απέτυχε. Τελικά έμεινε έγκυος διά της φυσιολογικής οδού. Επανέλαβε και διά ζώσης ότι καθόλη τη διάρκεια του δεσμού της με τον Αντώνη Ιάπωνα είχε συχνές, πλήρεις και ολοκληρωμένες σχέσεις αποκλειστικά με αυτόν. Από την αρχή της σχέσης τους ο αποβιώσας τη στήριζε οικονομικά, της είχε παραχωρήσει διαμέρισμα και της κατέβαλλε το ποσό των Λ.Κ.250 μηνιαίως, κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης της, στη συνέχεια την πληροφόρησε ότι αγόρασε μεγαλύτερο διαμέρισμα για εκείνη και το παιδί στη Λεμεσό όπου και μετακόμισε. Στις 23/9/1998 γέννησε τον Αλέξανδρο στην παρουσία του Αντώνη Ιάπωνα στη γυναικολογική κλινική Κοντίδη στη Λεμεσό. Ο Αντώνης Ιάπωνας την επισκεπτόταν στην κλινική και πλήρωσε τα έξοδα τοκετού. Μετά της κατέβαλλε €520 μηνιαίως για τη συντήρηση και διατροφή του Αλέξανδρου. Ήταν ακόμα η θέση της ότι ο αποβιώσας της υποσχέθηκε ότι θα τη στήριζε οικονομικά για να μεγαλώσει το παιδί. Η ίδια είχε ακόμα μια κόρη παντρεμένη στην Κύπρο, από προηγούμενη σχέση που διατηρούσε με ομοεθνή της. Τον οποίο όμως δεν παντρεύτηκε. Τον Αύγουστο του 1999, όταν ο Αλέξανδρος ήταν ενός έτους, πήγαν και οι τρεις στον Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής για να υποβληθούν σε εξέταση D.N.A. Κατά το 2002 ο αποβιώσας ανταποκρινόμενος στην κοινή επιθυμία να διαμένει σε κατοικία με αυτή, τους αγόρασε κατοικία με αυλή για να μένει αυτή με το παιδί και εκεί διέμεναν μέχρι το 2004 όπου και διακόπηκε η ερωτική τους σχέση. Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι στη βάφτιση του παιδιού παραβρέθηκε ο Αντώνης Ιάπωνας και δήλωσε ότι ήταν ο πατέρας του παιδιού γι' αυτό και αναγράφηκε και στο πιστοποιητικό βάφτισης το όνομα του ως πατέρα του Αλέξανδρου. Το πιστοποιητικό βάφτισης επισυνάφθηκε ως τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 2/12/2008 και κατατέθηκε το πρωτότυπο ως τεκμήριο
3. Κατά την ακροαματική διαδικασία, η μάρτυρας παρουσίασε επίσης φωτογραφίες που καταχωρήθηκαν χωρίς ένσταση και απεικονίζουν την ίδια, τον αποβιώσαντα και τον Αλέξανδρο στα Τεκμήρια 15 και 16(1-3) και τον Αντώνη Ιάπωνα να κρατά σε 4 φωτογραφίες το παιδί στα Τεκμήρια 14(1-4), όπως ανέφερε η Λιουντμίλα σε οικογενειακές στιγμές και μια φωτογραφία που απεικονίζει την αδελφή του αποβιώσαντα Κυριακή με τον Αλέξανδρο στα γόνατα της στο Τεκμήριο
4. Τα αδέλφια του Αντώνη, σύμφωνα με τη μάρτυρα, γνώριζαν για την ύπαρξη του Αλέξανδρου, πολλές φορές δε ο αποβιώσας έπαιρνε το παιδί στον αδελφό του Νίκο. Μάλιστα όπως είπε, με την αδελφή του αποβιώσαντα Κυριακή ή Κούλα και το σύζυγο της που τότε αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας, είχαν ταξιδεύσει μαζί στη Ρωσία και διέμεναν στο σπίτι της αδελφής της. Αλλά και η γυναίκα του Αντώνη γνώριζε για την ύπαρξη του παιδιού από ένα ανώνυμο γράμμα που της αποκάλυπτε τη σχέση του συζύγου της με τη Λιουντμίλα και για τον Αλέξανδρο. Εξήγησε ακόμα ότι στην αρχή ζήτησε από τον Αντώνη η ίδια να αναγνωρίσει το παιδί, όμως εκείνος το ανέβαλλε συνεχώς γιατί αν αναγνώριζε το παιδί μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, όπως στη δουλειά του, στον κύκλο του και με τη γυναίκα του. Μετά το χωρισμό τους όμως, όπως ισχυρίστηκε, ο Αντώνης επιδίωξε να βρεθούν στο Park Beach όπου της πρότεινε να συγκατατεθεί όπως αναγνωρίσει το παιδί και να της δώσει Λ.Κ.20.
5. Κατά τη συνάντηση που είχαν, της παρουσίασε τα έγγραφα, της ζήτησε να υπογράψει την ένορκη δήλωση με την οποία θα έδιδε τη συγκατάθεση της για να αναγνωρίσει το παιδί, αλλά η ίδια αρνήθηκε να την υπογράψει γιατί φοβόταν ότι αν υπέγραφε ο Αντώνης θα προσπαθούσε να της πάρει το παιδί, θα το τοποθετούσε στο stop list και θα την εμπόδιζε να φύγει από την Κύπρο. Κατά τον Αύγουστο του 2004 αποφάσισε τελικά να φύγει από την Κύπρο και πήγε στην Ελλάδα, όπου και εγκαταστάθηκε. Επέστρεψε όμως το 2006, επειδή η μεγαλύτερη κόρη της διέμενε στη Λεμεσό. Κατά την παραμονή τους στην Ελλάδα, όπως ανέφερε, ο Αντώνης τους επισκέφθηκε και τους πήρε λεφτά. Ερωτηθείσα για την εξέταση D.N.A. και το σκοπό που έγινε, η Λιουντμίλα απάντησε ότι ο Αντώνης ήθελε να γίνει η εξέταση για να αποδείξει στα αδέλφια του, που είχαν αμφιβολίες ότι το παιδί ήταν δικό του. Σε ερώτηση που τέθηκε από τον κύριο Νεοκλέους προς τη Λιουντμίλα κατά πόσο «Είναι αλήθεια ότι εσείς και η γυναίκα του Αντώνη του Ιάπωνα, μόλις πέθανε ανοίξατε το χρηματοκιβώτιο;» απάντησε: « Όχι. Πρώτη φορά που την είδα ήταν πολύ πληγωμένη και ούτε μιλήσαμε πολύ ούτε... Αλλά πρώτη φορά που την είδα ήταν που ήρθαμε με το δικηγόρο μου, με τον κύριο Σπύρο Μιχαηλίδη, ήταν 2 εβδομάδες, μπορεί και παραπάνω από την ημέρα που πέθανε ο Αντώνης. Δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε γιατί πρώτα- πρώτα ούτε ήμασταν φίλοι ούτε τώρα είμαστε. Είμαστε σε καλή σχέση, όμως εν είναι ότι είμαστε φίλοι να πούμε.» Σε υποβολή ότι από 1/12/1997 μέχρι 31/1/1998 δεν είχε καμία σεξουαλική σχέση με το μακαρίτη απάντησε «Λάθος είχαμε συνέχεια» Σε περαιτέρω υποβολή ότι ο Αλέξανδρος δεν είναι γνήσιο τέκνο του μακαρίτη του Αντώνη Ιάπωνα απάντησε « Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι καθαρότατος γιος του Αντώνη Ιάπωνα δεν είχα σχέση με κανένα άλλο άνδρα στη ζωή μου εκεί που είχα σχέση με τον Αντώνη.» Η δικηγόρος Χάρις Αγαπίου ήταν η τέταρτη μάρτυρας στην υπόθεση. Παρέθεσε τα γεγονότα από την σκοπιά του δικηγόρου που χειρίστηκε ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον του Αντώνη Ιάπωνα σε σχέση με κατηγορία για άσκηση βίας κατά την Λιουντμίλας, κατά το
6. Γνώριζε τον τελευταίο από το δικηγορικό τους γραφείο καθώς ήταν ο άνθρωπος που τους προμήθευε τις φωτοτυπικές μηχανές, αλλά και μέσω της συζύγου του, Καθ' ης η Αίτηση 1, η οποία είναι ξαδέλφη με την πεθερά της. Η κα Αγαπίου κατέθεσε το περιεχόμενο του φάκελου που ανοίχθηκε στο δικηγορικό τους γραφείο για την παραπάνω ποινική υπόθεση, η οποία εν τέλει δεν προχώρησε σε ακρόαση και διακόπηκε. Το κατηγορητήριο, αντίγραφο επιστολής της προς τη Νομική Υπηρεσία με την οποία ζητούσε όπως εφοδιαστεί με τις καταθέσεις στην υπόθεση και αντίγραφα των καταθέσεων που έλαβε από τη Νομική Υπηρεσία που σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 20, 21 και
7. Όπως ανέφερε, ο αποβιώσας στα πλαίσια του χειρισμού από την ίδια της παραπάνω υπόθεσης, της εκμυστηρεύθηκε ότι η συγκεκριμένη παραπονούμενη στην ποινική υπόθεση ήταν η μητέρα του παιδιού του και ότι είχε αποκτήσει τον Αλέξανδρο με τη Λιουντμίλα. Της έκαμε τις παραπάνω αποκαλύψεις εμπιστευτικά, παρακαλώντας την να μη το πει της Διαμάντως ( πεθεράς της) . Αντεξεταζόμενη η κα Αγαπίου κατά πόσο ο Αντώνης Ιάπωνας είχε αμφιβολίες ότι το παιδί ήταν δικό του απάντησε «Όχι ο Αντώνης ήταν απόλυτος». Αντεξεταζόμενη περαιτέρω από τον κύριο Νεοκλέους κατά πόσο ήταν η πρώτη φορά που της εκμυστηρεύτηκε το πιο πάνω, αφού τον έβλεπε καθημερινά, απάντησε καταφατικά. Λέγοντας ότι της το αποκάλυψε όταν της έφερε την κλήση. Ερωτηθείσα στη συνέχεια αν «ο μακαρίτης ο Ιάπωνας σας είπε ότι με αυτήν τη γυναίκα, την παραπονούμενη είχε παιδί τον Αλέξανδρο, σας το είπε σκέτα νέτα ή σας είπε και κάτι άλλο;» Απάντησε η κα Αγαπίου: « Όπως έχω αναφέρει αυτή είναι υπόθεση του 2004, όταν έγινε αυτή η υπόθεση ήταν μια από τις πολλές υποθέσεις που χειριζόμουν, ο λόγος που τη χειρίστηκα εγώ ήταν η εμπιστευτικότητα που ήθελε ο Αντώνης να έχει και τέθηκε, μάλιστα επαναλαμβάνω δεν θυμούμαι γιατί, έλεγξα το νόμο για βία στην οικογένεια, ίσως τον έλεγξα μετά όταν μου είπε ότι ήταν παιδί του και μετά τον ρώτησα αν το έχει αναγνωρίσει και μου είπε «όχι δεν το έχω αναγνωρίσει» και θυμούμαι καλά του είπα αν δεν το έχεις αναγνωρίσει ίσως δεν εμπίπτεις στις πρόνοιες του νόμου περί βίας στην οικογένεια ». Συνεχίζοντας η κα Αγαπίου ανέφερε ότι ήταν μια παλιά υπόθεση, όμως επανήλθε στη μνήμη της, όταν πέθανε ο Αντώνης και ξεκίνησε το θέμα του παιδιού, βεβαιώνοντας η κυρία Αγαπίου ότι από τη στιγμή που για εκείνον ήταν θέμα που δεν θα ήθελε να μαθευτεί από κανένα, το έσβησε από το μυαλό της. Τέλος στην υποβολή του κυρίου Νεοκλέους ότι δεν λέει αλήθεια, όταν αναφέρει ότι ο Αντώνης Ιάπωνας της είπε να μην το πει, αφού προηγουμένως της επισήμανε ότι η ξαδέλφη της πεθεράς της, γνώριζε από πολύ νωρίς την ύπαρξη του Αλέξανδρου, απάντησε η κα Αγαπίου. «Εμένα μου είπε μην το πεις της Διαμάντως δεν μου είπε « μην το πεις της Νίτσας». Ο κύριος Βιολάρης γαμπρός της Λιουντμίλας, καθώς είναι παντρεμένος με την κόρη της Ιρίνα, ήταν ο επόμενος μάρτυρας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συναντούσε συχνά τον Αντώνη Ιάπωνα από το 2000 μέχρι το 2004, όπου χώρισε το ζευγάρι, στο σπίτι της πεθεράς του, όταν η πεθερά του τους καλούσε για φαγητό, τις πλείστες φορές ο Αντώνης Ιάπωνας ήταν εκεί. Και συμπεριφερόταν σαν άνθρωπος του σπιτιού. Όπως ανέφερε ο Αντώνης Ιάπωνας «κρατούσε το μωράκι του στην αγκαλιά του». Ερωτηθείς να περιγράψει τη σχέση του αποβιώσαντα με το παιδί απάντησε: « Ήταν ας πούμε, να σας περιγράψω κάτι ερχόταν το μωρό του « το γιούι μου» έλεγε, έπαιζαν, τούτα τα πράματα που είναι πατέρας όπως έκαμνα τζιαι εγώ που γεννήθηκε το μωρό μου, τούτα τα πράγματα.» Κληθείς να περιγράψει την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του αποβιώσαντα, τον χαρακτήρισε ως λίγο «σφικτός», «κλειστός». Μια φορά ήρθε στο μαγαζί του, όπως είπε ο μάρτυρας, για να αγοράσει air condition, ο ίδιος προσπάθησε να σπάσει τον πάγο για να φιλέψουν με τον άνθρωπο, τότε εκείνος του είπε μια κουβέντα, ότι έχει κάποιο άγχος ότι το μωρό ήταν 2,5 - 3 χρονών και δεν μιλούσε ακόμα και ότι τούτο τον βασάνιζε. Κατέθεσε περαιτέρω ο κύριος Βιολάρης ότι το 2004 η πεθερά του είχε μια διαμάχη με τον αποβιώσαντα, έγινε ένας τσακωμός μεταξύ τους και η πεθερά του έμεινε σπίτι, γιατί είχε χτυπημένο το μάτι της. Ερωτηθείς με ποιον τρόπο έμαθε το θάνατο του Αντώνη Ιάπωνα, απάντησε ότι τον πληροφορήθηκε από τον αδελφό του Νίκο Ιάπωνα ο οποίος του τηλεφώνησε στη δουλειά του και του είπε: «Κωνσταντίνο ο Αντώνης πέθανε», και όπως συνέχισε «μου είπε τους λόγους, πότε πέθανε ο Αντώνης και «αν είναι να ειδοποιήσεις την πεθερά σου», λέω «εντάξει να σας δώσω το κινητό να της μιλήσεις εσύ» τζιαι επίσης τούτο που θυμούμαι «εν να σταθούμε δίπλα στην οικογένεια» «έτσι αυτό είναι που θυμούμαι αμυδρά.» Αντεξεταζόμενος ο κύριος Βιολάρης αν ενώπιον του, όταν πήγαινε στο σπίτι της πεθεράς του, έγινε οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με την πατρότητα του παιδιού, απάντησε αρνητικά. Μαρτυρία στη συνέχεια έδωσε η Χριστιάνα Κύρου, ως η αστυνομικός που έλαβε την κατάθεση από τον Αντώνη Ιάπωνα στις 9/7/2004 σε σχέση με κατηγορία εναντίον του «για βία στην Οικογένεια». Ερωτηθείσα η κα Κύρου αν προσκόμισε το φάκελο Μ 117/04, σε σχέση με την παραπάνω κατηγορία, ανέφερε ότι ο φάκελος αυτός καταστράφηκε το 2010 γιατί, όπως εξήγησε, όταν παρέλθει κάποιος χρόνος, οι φάκελοι στην Αστυνομία καταστρέφονται. Αναγνώρισε στη δέσμη εγγράφων τεκμήριο 22 που κατατέθηκαν από την κα Αγαπίου το κυανούν 5 και ζητήθηκε από αυτήν να σχολιάσει το έγγραφο αυτό. Όπως ανέφερε, αποτελούσε την γραπτή κατάθεση που έλαβε η ίδια από τον αποβιώσαντα στις 9/7/2004 και έφερε το δικό της γραφικό χαρακτήρα και τη δική της υπογραφή. Επίσης αναγνώρισε το κυανούν 3 στο τεκμήριο 22, που ήταν η κατάθεση που έλαβε και πάλι η ίδια, σε σχέση με την κατηγορία, από την παραπονούμενη Λιουντμίλα Θεοδωρίδου. Αντεξεταζόμενη στο κυανούν 6, ανέφερε ότι αποτελούσε τη γραπτή κατηγορία εναντίον του Αντώνη Ιάπωνα, ο οποίος κατηγορήθηκε για πρόκληση σωματικής βλάβης στη Λιουντμίλα. Επίσης ότι το κυανούν 5 αφορούσε την κατάθεση που πήρε η ίδια από τον Αντώνη Ιάπωνα. Ακολούθησε η μαρτυρία της κας Μαρίας Ιωαννίδου, Πρωτοκολλητού. Η κα Ιωαννίδου κατέθεσε για την πορεία της ποινικής υπόθεσης με αριθμό 20900/2004, τις εμφανίσεις που σημειώθηκαν σε σχέση με την παραπάνω υπόθεση, ότι εν τέλει ορίστηκε για ακρόαση η παραπάνω υπόθεση καθώς και ότι στις 30/6/2005 απαλλάχτηκε ο κατηγορούμενος Αντώνης Ιάπωνας. Φαίνεται ακόμη, όπως ανέφερε η κα Ιωαννίδου, από το φάκελο της υπόθεσης ο κατηγορούμενος να ήταν παρών στις διάφορες αναβολές, όχι όμως η παραπονούμενη Λιουντμίλα Θεοδωρίδου. Η κα Ιωαννίδου παρουσίασε επίσης το κατηγορητήριο εναντίον του Αντώνη Ιάπωνα, το οποίο και σημειώθηκε ως τεκμήριο
8. Μαρτυρία για τους Καθ' ων η Αίτηση έδωσαν τα πιο κάτω πρόσωπα. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 σύζυγος του αποβιώσαντα και ακολούθως ο Νίκος και οι Αντρέας Ιάπωνας αδέλφια του αποβιώσαντος. Παρακάτω θα παραθέσω συνοπτικά τη μαρτυρία της Καθ' ης η Αίτηση
9. Η κα Ελένη ή Νίτσα Ιάπωνα, όπως την αποκαλούσαν οι υπόλοιποι μάρτυρες ήταν η σύζυγος του Αντώνη Ιάπωνα τον οποίο παντρεύτηκε στις 24/9/
10. Επανέλαβε με την προφορική μαρτυρία της κατά την ακρόαση της υπόθεσης, τα όσα κατέθεσε με την ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 18/1/
11. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της γνώριζε ότι ο σύζυγος της είχε παιδί εκτός γάμου τον οποίο και βάφτισε και πήρε το όνομα Αλέξανδρος. Της το ανέφερε ο ίδιος όταν, μετά από ανώνυμη επιστολή που έλαβε στις 13/8/2000, την πληροφορούσαν ότι ο σύζυγος της είχε παιδί. Όπως είπε, του έδειξε το γράμμα και ο ίδιος το παραδέχθηκε. Την ανώνυμη επιστολή, ανακάλυψε στη συνέχεια, ότι την έστειλε ένας υπάλληλος της εταιρείας του συζύγου της τον οποίο και κατονόμασε. Μετά που έλαβε την επιστολή ρώτησε το σύζυγο της αν ήταν σίγουρος ότι το παιδί ήταν δικό του και αυτός της απάντησε ότι είχαν υποβληθεί σε αιματολογικές εξετάσεις που επιβεβαίωσαν την πατρότητα. Και της έδειξε τα αποτελέσματα του D.N.A. Ερωτηθείσα αν απέκτησε παιδιά με το σύζυγο της απάντησε ότι είχε δύο εξωμήτριες κυήσεις. Το 1973 και το 1974, για 2η φορά. Επίσης ότι στις 16/7/1974 έκαμε εγχείρηση στο Ισραήλ. Η κα Ιάπωνα κατέθεσε επίσης φωτογραφία του παιδιού την οποία, όπως ανέφερε, ο αποβιώσας είχε στο κομοδίνο του (Τεκμήριο 24). Πρόσθεσε ακόμα ότι ο σύζυγος διατηρούσε τακτική επικοινωνία με το παιδί. Αναφέροντας ότι μπορούσε και Κυριακή μεσημέρι ο σύζυγος της να φάει μαζί του. Μετά το πέρας της κυρίας εξέτασης της κας Ιάπωνα ζητήθηκε από τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση 2 ως 6 άδεια, να την αντεξετάσουν. Έκρινα, ορθό να επιτρέψω σ' αυτούς να την αντεξετάσουν, ενόψει των όσων η ίδια παρέθεσε στη μαρτυρία της και αντικρούουν τη δική τους μαρτυρία και ισχυρισμούς. Ερωτηθείσα από τον κύριο Νεοκλέους κατά την αντεξέταση, αν τα αδέλφια του γνώριζαν ότι ο σύζυγος της είχε παιδί απάντησε καταφατικά, λέγοντας ότι «το ήξεραν όλοι». Αλλά και η αδελφή του το γνώριζε, πριν πεθάνει, την κάλεσε στο σπίτι της και της είπε ότι ο Αντώνης έπαιρνε συχνά εκεί το παιδί. Ερωτηθείσα στη συνέχεια αν η ίδια είχε δει το παιδί, απάντησε πως δεν το είδε. Σε ερώτηση που ακολούθησε κατά πόσο ο Αντώνης της ζήτησε διαζύγιο απάντησε αρνητικά, προσθέτοντας ότι ο σύζυγος της της είπε ότι η γυναίκα με την οποία απέκτησε παιδί, έφυγε για το εξωτερικό. Όπως ισχυρίστηκε περαιτέρω δεν συζήτησαν καθόλου για θέμα αναγνώρισης του παιδιού. Ερωτώμενη κατά πόσο αν της το ζητούσε θα αποδεχόταν απάντησε «δεν ξέρω» . Σε ερώτηση αν γνώριζε τη μητέρα του παιδιού, απάντησε ότι τη γνώρισε μετά το θάνατο του συζύγου της, όταν ήρθαν με το δικηγόρο στο γραφείο για την περιουσία. Η κα Ιάπωνα ακόμα περιέγραψε το τι έλαβε χώρα κατά το άνοιγμα του χρηματοκιβωτίου του συζύγου της, για το χρόνο που χρειάστηκε για να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο απαντώντας ότι χρειάστηκε 1 ώρα, ερωτηθείσα δε αν ήξερε κανένας τον κωδικό ανοίγματος, απάντησε αρνητικά. «Μόνο ο Αντώνης ήξερε». Αντεξεταζόμενη αν είχε καλές σχέσεις με τα αδέλφια του αποβιώσαντα απάντησε «βεβαίως». Σε ερώτηση που ακολούθησε πως είναι σήμερα οι σχέσεις τους, απάντησε ότι από την ημέρα που πέθανε ο άντρας της ούτε την χαιρετούν, ούτε ήρθαν μια μέρα στο μνημόσυνο του αδελφού τους. Λέγοντας ακόμη ότι η αδελφή του συζύγου της Αγγέλα της είπε: « Άλλαξαν οι δρόμοι μας.» Αρνήθηκε στη συνέχεια την υποβολή ότι ο σύζυγος της ουδέποτε της έδειξε το D.N.A. Τέλος απέρριψε κατηγορηματικά ότι όλα όσα είπε είναι ψέματα, επιμένοντας ότι όλα είναι αλήθεια και δηλώνοντας τα ακόλουθα: «Είναι παιδί του Αντώνη και το αγαπούσε. Δεν θέλω να αδικηθεί.» Μαρτυρία για τους Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6 έδωσαν τα αδέλφια του Νίκος και Ανδρέας Ιάπωνας. Ο Νίκος Ιάπωνας, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, έβλεπε καθημερινά τον αδελφό του κατά τις 6.05 το απόγευμα στο ανθοπωλείο του. Δύο φορές πήρε και τον Αλέξανδρο με τον οποίο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ήταν στοργικός. Από όσα γνώριζε και του είπε ο αδελφός του τη Λιουντμίλα τη γνώρισε σε ένα μπαρ και διατηρούσαν σχέση. Του είπε ακόμα ότι είχε κάμει με την Λιουντμίλα συμφωνία να αποκτήσουν παιδί. Όπως ανέφερε, η σχέση τους ήταν ένας διαρκής πόλεμος και εκμετάλλευση οικονομική της Λιουντμίλας προς τον αδελφό του. Μάλιστα, ο ίδιος έτυχε να γίνει μάρτυρας ενός καυγά μεταξύ τους όταν ο αδελφός του έτυχε να πάρει τηλέφωνο από το μαγαζί του και οι βρισιές ακούγονταν 4-5 μέτρα μακριά. Ήταν περαιτέρω ισχυρισμός του ότι όταν ρώτησε τον αδελφό του «γιατί ανέχεσαι αυτό το πράγμα;», ο αδελφός του φάνηκε αρκετά προβληματισμένος. Ήταν η θέση του Νίκου Ιάπωνα ότι ο αδελφός του διατηρούσε διάφορους δεσμούς, μάλιστα στον τελευταίο δεσμό με μια κοπέλα από τη Λευκορωσία αρκετά νεώτερη του ηλικίας 27 ετών, η κοπέλα προσπάθησε για 2 χρόνια να μείνει έγκυος, αλλά ήταν αδύνατο. Γνώριζε την τελευταία κοπέλα, γιατί ο ίδιος είχε βάλει την αίτηση για visa για να έλθει στην Κύπρο. Ήταν μεγάλος ο πόθος του αδελφού του να αποκτήσει παιδί, γι' αυτό και διερωτήθηκε, γιατί τότε, εφόσον υπήρχε εξέταση D.N.A. γιατί αμφέβαλλε και γιατί δεν αναγνώρισε αυτό το παιδί. Πρόσθεσε περαιτέρω ότι ο αδελφός του και μετά τη γέννηση του Αλέξανδρου προσπαθούσε με τους διάφορους δεσμούς που διατηρούσε να αποκτήσει παιδί. Μάλιστα ήταν η θέση του, ότι αστειευόμενος ο ίδιος προς τον αδελφό του Αντώνη τού είπε: «αδέλφι μπορεί να είναι εσύ που έχεις το πρόβλημα. » Ερωτηθείς αν ο αδελφός του τού ανέφερε ποτέ αν προέβη σε τεστ πατρότητας απάντησε: « Όχι τον ερώτησα και δεν μου απάντησε ούτε θετικά ούτε αρνητικά.» Ανέφερε περαιτέρω ότι ο Αντώνης αμφέβαλλε ότι ο Αλέξανδρος ήταν υιός του. Προσθέτοντας ότι όταν κάποτε ο αδελφός του τον ρώτησε εάν του μοιάζει το παιδί, ο ίδιος του απάντησε «δεν βλέπω τίποτε χαρακτηριστικό από τους Ιάπωνες» και ότι «ο ίδιος συμφώνησε μαζί μου». Σε ερώτηση τι έκανε στις 8/7/2008 όταν απεβίωσε ο αδελφός του απάντησε: «Θεώρησα ορθό να ειδοποιήσω τη Λιουντμίλα για το θάνατο, ήθελα να δω τις προθέσεις της». Ακολούθως, όπως είπε, η Λιουντμίλα ήρθε στο κατάστημα του, η δε πρώτη της σκέψη ήταν τι βοήθεια θα έδιναν. Και αφού είχε D.N.A. του ζητούσε να της υποσχεθεί, τι βοήθεια θα έδιναν στον Αλέξανδρο. Ήταν ακόμα η θέση του, ότι στα όσα του ανέφερε η Λιουντμίλα, απάντησε ότι εφόσον ο αδελφός του πίστευε ότι μπορούσε να ήταν γιος του, έστω και αν τα άλλα αδέλφια θα είχαν αντίρρηση, αυτός θα βοηθούσε τον Αλέξανδρο. Τότε η Λιουντμίλα έφυγε. Την άλλη μέρα όμως, όταν η Νίτσα προσπάθησε να επικοινωνήσει με τη Λιουντμίλα, όπως ανέφερε ο Νίκος Ιάπωνας, όλα άλλαξαν άρδην. Περιέγραψε στη συνέχεια τη διαδικασία ανοίγματος του χρηματοκιβωτίου ενώπιον όλων των ενδιαφερομένων προσώπων και των δικηγόρων τους. Όπως ανέφερε, το κλειδί του χρηματοκιβωτίου του αποβιώσαντα ήταν πάντοτε στην τσέπη του αδελφού του, γι' αυτό και πιστεύει ότι η σύζυγος του το κατείχε από την πρώτη στιγμή. Ήταν ακόμα η θέση του ότι έξι μήνες πριν το θάνατο του αδελφού του, αυτός του άνοιξε το χρηματοκιβώτιο και του έδειξε ένα μικρό θησαυρό, πλάκες χρυσού, διαμάντια και ένα λογαριασμό που διατηρούσε στο εξωτερικό, δείχνοντας του μόνο τους τόκους για ένα χρόνο, που ήταν γύρω στις 260.000 στερλίνες. Υποστηρίζοντας περαιτέρω ο Νίκος Ιάπωνας ότι όταν μετά το θάνατο του αδελφού του, ανοίχτηκε το χρηματοκιβώτιο, τίποτε από όλα αυτά δεν υπήρχε μέσα. Και αναφέροντας «είμαι πεπεισμένος ότι στη διάρκεια των 4, 5, 6 ημερών, κάποιος έχει ανοίξει το χρηματοκιβώτιο από πριν». Ερωτηθείς για τις σχέσεις του αδελφού του με τη σύζυγο του τις χαρακτήρισε ως ανύπαρκτες. Όσο για τη Λιουντμίλα και Νίτσα, προς έκπληξη του, όπως ανέφερε, μετά το θάνατο του αδελφού του, «συνομιλούσαν έξω από τη αίθουσα σαν δύο καλές φίλες». Ισχυρίστηκε ακόμα ότι μετά το θάνατο του αδελφού του ο γαμπρός της Λιουντμίλας, του τηλεφώνησε για να τον ρωτήσει γιατί η νύφη του η Νίτσα, ήθελε να επικοινωνήσει με τη Λιουντμίλα. Ερωτηθείς στη συνέχεια ο μάρτυρας αν αναγνωρίζει την υπογραφή και το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού του στη δέσμη εγγράφων που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3 (έγγραφα που συμπληρώθηκαν στο Ινστιτούτο για τη διεξαγωγή εξέτασης D.N.A) αφού του έδειξε το Τεκμήριο 3 απάντησε: - Ε: Αναγνωρίζεις το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού σου σε οποιαδήποτε από τις σελίδες του εγγράφου αυτού; Είστε σε θέση να αναγνωρίζετε το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού σας; - Α: Πιστεύω ναι. - Ε: Στη δέσμη που έχετε ενώπιον σας, το Τεκμήριο 3, τις πέντε σελίδες αυτές, αναγνωρίζετε κάτι που έγραψε ο αδελφός σας; Βλέπετε κάπου το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού σας; - Α: Στην πρώτη σελίδα, νομίζω μοιάζει εκεί που γράφει το όνομά του Αντώνης Γεωργίου Ιάπωνας. Στη δεύτερη σελίδα δεν είμαι σίγουρος. Στην τρίτη σελίδα είμαι σίγουρος ότι δεν είναι ο γραφικός χαρακτήρας του αδελφού μου, σίγουρος 100%. Το ίδιο και στη σελίδα 4, δεν είναι ο γραφικός χαρακτήρας του αδελφού μου. Στη σελίδα 5 μπορώ να πω ότι τα γράμματα κάτω είναι του αδελφού μου, πιο πάνω όμως δεν είναι του αδελφού μου. Σε ερώτηση περαιτέρω για το Τεκμήριο 8(α) ως (β), το οποίο και του επιδείχθηκε ερωτηθείς και πάλι αν βλέπει το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού του απάντησε: - A. Πάνω στο 8 (α) στο όνομα Αντωνάκης Γεωργίου Ιάπωνας, μοιάζει. Πιο κάτω που γράφει φυσικός πατέρας δεν μοιάζει. Όλα τα υπόλοιπα πιο κάτω δεν μοιάζουν. - E. Την υπογραφή του την αναγνωρίζετε; - A. Μοιάζει Τέλος δήλωσε ότι και πριν και σήμερα κάλεσαν και καλούν τη Λιουντμίλα να δεχθεί να κάνουν νέο D.N.A. τα αδέλφια με τον Αλέξανδρο για να διακριβωθεί αν υπάρχει συγγένεια. Και αν αυτό γινόταν αποδεκτό, δεν θα ταλαιπωρούνταν τόσα χρόνια. Η απάντηση όμως της όμως ήταν αρνητική. Δήλωσε ακόμα ότι: «Και σήμερα αν αποδειχθεί ότι ο Αλέξανδρος είναι γιός του χαλάλι και όλη περιουσία». Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας αν ο αδελφός του έδινε λεφτά στην Λιουντμίλα και το παιδί της απάντησε καταφατικά. Ήταν ακόμα η θέση του ότι η Λιουντμίλα αποσπούσε λεφτά από τον αδελφό του, χρησιμοποιώντας το γιο της. Στην υπόδειξη της κας Μιχαηλίδου ότι ήταν ο ίδιος που ανέφερε ότι ο αδελφός του ήταν στοργικός με τον Αλέξανδρο και ότι μάλιστα παραπονείτο ότι δεν τον έβλεπε τόσο συχνά όσο ήθελε, διότι δημιουργούσε προβλήματα η Λιουντμίλα, επίσης ότι πάρα το γεγονός ότι λέει ότι ο αδελφός του έδινε λεφτά και συντηρούσε αυτή τη γυναίκα με το παιδί, επιμένει ότι δεν είναι γιος του, η απάντηση του μάρτυρα ήταν : «Αν κάποιος βοηθά ένα μικρό παιδί το οποίο νομίζει ότι είναι παιδί του δεν βρίσκω γιατί αναφέρεστε σε στοργικότητα, με ένα μικρό ζώο και με το ζώο θα είσαι στοργικός μαζί του αν ήταν σίγουρος 100% θα έδινε πολύ περισσότερα για το παιδί του και δεν θα δημιουργούνταν όλα αυτά τα προβλήματα με τη Λιουντμίλα να τον απειλεί ότι θα το πει της γυναίκας του ή να τον παίρνει τηλέφωνο και τον βρίζει στο τηλέφωνο, σημαίνει ότι δεν τη φρόντιζε τη Λιουντμίλα και το παιδί όσο έπρεπε.» Ζητώντας η κα Μιχαηλίδου από το Νίκο Ιάπωνα να εξηγήσει γιατί κάλεσε τη Λιουντμίλα, αλλά και στην υποβολή της δικηγόρου ότι ό ίδιος ήταν που ανέφερε, κατά την κυρίως εξέταση του, ότι κάλεσε τη Λιουντμίλα για να δει τις προθέσεις της, περαιτέρω στην υποβολή ότι ήθελε να την ξεγελάσει και την κάλεσε για να διασφαλίσει ότι δεν θα προχωρούσε δικαστικά για την αναγνώριση του Αλέξανδρου ως παιδιού του αδελφού του, ώστε η περιουσία να παραμείνει στα αδέλφια του, απάντησε ο μάρτυρας: «Πρώτο δεν την κάλεσα, αυτοκαλέστηκε και δεύτερο δεν υπήρχε θέμα ξεγελασιού, διότι η ίδια μου ζήτησε τι προτιθέμεθα να βοηθήσουμε τον Αλέξανδρο, η ίδια δεν γνώριζε τα δικαιώματα της;» Τέλος απέρριψε την υποβολή ότι ο λόγος που λέει ότι ο Αλέξανδρος δεν είναι γιος του αδελφού του και ότι δεν γνώριζε ότι ο αδελφός τους έκανε D.N.A. είναι γιατί αν αναγνωριστεί ο Αλέξανδρος ως παιδί του αποβιώσαντα ο ίδιος αποκλείεται από κληρονόμος του αποβιώσαντος. Επανέλαβε ακόμα ότι από την πρώτη στιγμή ο ίδιος ζήτησε να γίνει D.N.A και αν αποδεικνυόταν ότι είναι γιος του αδελφού του, δεν θα ήταν εδώ, όλοι σήμερα. Αντεξεταζόμενος στη συνέχεια ο Νίκος Ιάπωνας και από τη δικηγόρο κα Χατζήπαπα αναφορικά με τη διαδικασία ανοίγματος του χρηματοκιβωτίου και γιατί δεν μίλησε τότε για τα αντικείμενα που κατά τους ισχυρισμούς του απουσίαζαν από το χρηματοκιβώτιο, ανέφερε: « Η διαδικασία ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να μιλήσει κανένας επειδή πανηγύριζαν οι δικηγόροι της Λιουντμίλα, γιατί υπήρχε πάνω ψηλά το D.N.A. και η αίτηση για αναγνώριση του παιδιού σε πρώτο πλάνο, το οποίο για εμένα φάνηκε παράξενο, είχε γίνει ένα κλοιός γύρω από το χρηματοκιβώτιο από τους δικηγόρους, ούτε καν είχα πλησιάσει κοντά, απλά όταν έβγαζαν τα πράγματα από το χρηματοκιβώτιο είχα ένα τηλέφωνο μαζί μου και έβγαζα κάποιες φωτογραφίες. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι είχε γίνει μια πλάνη μέσα στο γραφείο του αδελφού μου.» Στην ερώτηση ακόμα πως ενώ διεκδίκησε έξι πεντόλιρα που υπήρχαν στο χρηματοκιβώτιο εκείνη τη μέρα, λέγοντας στους παρευρισκομένους ότι αυτά ανήκαν στη μητέρα του και είχαν συναισθηματική αξία και για εκείνον, για το θησαυρό που ισχυρίζεται ότι υπήρχε στο χρηματοκιβώτιο πριν έξι μήνες δεν είπε τίποτε ούτε και διαμαρτυρήθηκε, απάντησε ότι ο ίδιος προσωπικά ήταν εκτός τόπου και χρόνου για το χαμό του αδελφού του. Σε περαιτέρω ερώτηση της κας Χατζήπαπα τι διαβήματα έκαμε για να προστατεύσει τα συμφέροντα τους απάντησε, «Τώρα που είμαι στο Δικαστήριο και μιλώ.» Αμφισβητήθηκαν έντονα, από την κα Χατζήπαπα, τα λεγόμενα του Νίκου Ιάπωνα για τις σχέσεις του αποβιώσαντος με τη σύζυγο του και ότι αυτές δεν ήταν καλές και ήταν απλώς τυπικές, όμως ο μάρτυρας επέμεινε ότι: «με τη Νίτσα οι σχέσεις τους ήταν απλώς τυπικές». Μάλιστα όπως είπε ο αδελφός του σκεφτόταν και το διαζύγιο, αλλά όπως του είχε αναφέρει, η Νίτσα κατείχε κάποια στοιχεία εναντίον του για τη δουλειά του, όπως κατάλαβε και φοβόταν μήπως τα χρησιμοποιήσει εναντίον του. Τέλος σε ερώτηση της κας Χατζήπαπα, αν συμφωνούσε ότι ενδιάφερε τον αδελφό του να μην μάθει η σύζυγος του ότι είχε σχέση με τη Λιουντμίλα και ότι είχε παιδί, απάντησε: «Ναι, αλλά το βάζετε μεμονωμένο, σας απαντώ ότι τον αδελφό μου τον εκβίαζε η Λιουντμίλα ότι θα το έλεγε στη γυναίκα του, ο αδελφός μου φοβόταν, η Νίτσα εκ των υστέρων, είπε ότι το γνώριζε.» Ο Ανδρέας Ιάπωνας ήταν ο 2ος και τελευταίος μάρτυρας των Καθ' ων η Αίτηση 2 ως
12. Αυτός υπέβαλε και την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 7/1/2009 που συνοδεύει την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση 2 ως
13. Ας σημειωθεί ότι στη συνέχεια η ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση τροποποιήθηκε και καταχωρήθηκε τροποποιημένη ένσταση στις 5/1/2010 που συνοδευόταν από την ένορκη δήλωση του Ανδρέα Ιάπωνα, την οποία και υιοθέτησε κατά την ακρόαση. Σ' αυτή προβάλλει «ότι ουδέποτε ο αδελφός τους τους ανέφερε ότι είχε τεκνοποιήσει τον Αιτητή ή ότι είχε εν γένει τεκνοποιήσει» . Αρνείται ακόμα τους ισχυρισμούς της μητέρας του Αιτητή περί των προσπαθειών τους με εξωσωματικές μεθόδους να τεκνοποιήσουν και όσα αναφέρει για τη μετάβαση τους στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, ως ένδειξη πρόθεσης του αποβιώσαντος αδελφού τους να αναγνωρίσει τον Αιτητή. Περαιτέρω αναφέρει ότι και αν ο αδελφός τους αγόρασε διαμέρισμα για χάρη του Αιτητή, όπως αναφέρει η μητέρα του και ακόμα αν κατέβαλε τα έξοδα του τοκετού της ενόρκως δηλούσας, δεν αποδεικνύεται η πρόθεση του αδελφού τους για αναγνώριση του παιδιού, αφού αν ο αποβιώσας αδελφός τους είχε πρόθεση να αναγνωρίσει το παιδί θα ακολουθούσε την από το Νόμο καθορισμένη διαδικασία της εκούσιας αναγνώρισης, στο μακρό χρονικό διάστημα από τη γέννηση του παιδιού μέχρι το θάνατο του αδελφού του. Τέλος ζητά την απόρριψη της αίτησης της υποβάλλοντας ότι όλα όσα ανέφερε η Λιουντμίλα για υποστήριξη του αιτήματος για αναγνώριση πατρότητας είναι αναληθή και αν ήσαν αληθή θα προέβαινε όπως όφειλε πριν την παραγραφή του δικαιώματος της να απαιτήσει τη δικαστική αναγνώριση, ενόσω ζούσε ο Αντώνης Ιάπωνας. Στην ένορκη προφορική μαρτυρία του, κατά την κυρίως εξέταση και σε ερώτηση από το δικηγόρο του αν οι σχέσεις τους με το αδελφό του ήταν καλές, ανέφερε ότι πήγαιναν μαζί κυνήγι τις Κυριακές. Ανέφερε ακόμα ότι ο ίδιος δεν γνώριζε τη Λιουντμίλα, την οποία και είδε για πρώτη φορά στην κηδεία του αδελφού του και ότι ο αδελφός του ο Νίκος του έδειξε την Λιουντμίλα, λέγοντας του ότι: «είναι η Ρωσίδα που λέει ότι το μωρό είναι του αδελφού μας». Ο Αντρέας Ιάπωνας ούτε και γνώρισε τον Αλέξανδρο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του δεν γνώριζε ότι η νύφη του είχε δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες, ούτε και του είπε ο αδελφός του ότι επισκέφθηκε και νοσοκομείο στο Ισραήλ το
14. Ανέφερε ακόμα ότι όταν πέθανε ο αδελφός του ειδοποιήθηκε και παραβρέθηκε στη νεκροψία του. Και ότι πληροφορήθηκε το θάνατο του από το γιό του που είναι χημικός στην Πολυκλινική. Όσον αφορά την ημέρα του θανάτου του αδελφού του περιέγραψε το κλίμα στο σπίτι του ως «λυπητερό». Ανέφερε περαιτέρω ότι τα αδέλφια του που πήγαν μετά την κηδεία στο σπίτι της νύφης τους, σηκώθηκαν να φύγουν λέγοντας του: «πάμε στο σπίτι της αδελφής μας γιατί εδώ κάτι δεν πάει καλά». Συνεχίζοντας να προσθέσει ότι εκείνη τη μέρα, μετά την κηδεία, έβλεπε τη νύφη του και δίπλα το Γιαννάκη Αγαπίου, δικηγόρο που μιλούσαν ψιθυριστά. Και ότι τους άκουσε να λεν «παρά να τα φαν τούτοι καλύτερα να τα φάει το Ρωσούδι». Σε υποβολή ότι ουδέποτε άκουσε κάτι τέτοιο, επέμεινε στον ισχυρισμό του. Αναφορικά με τις φωτογραφίες, δήλωσε ότι πρώτη φορά έβλεπε τη φωτογραφία του αδελφού του με το παιδί. Τέλος ο Αντρέας Ιάπωνας δήλωσε και αυτός ότι: «εάν εκάμνασιν ένα νέο D.N.A να μας πείσουν πράγματι ότι είναι γιος του αδελφού μας δεν έχω καμία μα καμία αντίρρηση.» Μετά το πέρας της ακρόασης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων υπέβαλαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις. Θα συνοψίσω πιο κάτω την επιχειρηματολογία τους. Η δικηγόρος του Αιτητή, αναλύοντας τη μαρτυρία υπέβαλε ότι ο Αιτητής απέδειξε την υπόθεση του, ότι η υπόθεση είναι ξεκάθαρη, η μαρτυρία αδιάσειστη και ότι ακόμα και μόνο με τη μαρτυρία του κύριου Καριόλου η υπόθεση της πατρικής αναγνώρισης θα μπορούσε να κριθεί. Η κα Χατζήπαπα για την Καθ' ης η Αίτηση 1 εισηγήθηκε ότι η σύζυγος του αποβιώσαντα με ειλικρίνεια κατέθεσε στο Δικαστήριο αυτά που γνώριζε, όταν πληροφορήθηκε κάτω από άσχημες συνθήκες τη σχέση του με τη μητέρα του Αλέξανδρου. Εισηγήθηκε περαιτέρω όπως μη καταδικάσει το Δικαστήριο την Καθ' ης η Αίτηση σε έξοδα καθώς η τελευταία κατέστη αναγκαίος διάδικος, ως μια εκ των κληρονόμων. Οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6 κ.κ. Νεοκλέους και Πέτρου, από την άλλη, κάλεσαν το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση υποβάλλοντας ότι ο Αιτητής δεν απέδειξε την υπόθεση του. Εισηγούμενοι ότι η έκθεση του Ινστιτούτου έγινε χωρίς επιβεβαίωση της ταυτότητας του πατέρα, διερωτώμενοι περαιτέρω ποιος ήταν ο λόγος παρουσίασης 3 εκθέσεων από τον κύριο Καριόλου, επίσης γιατί οι διάφορες εκδοχές της μητέρας δεν έπεισαν. Επιπρόσθετα, γιατί η μητέρα παρέλειψε ν' αποταθεί για αναγνώριση τέκνου ενόσω ο Αντώνης Ιάπωνας ήταν εν ζωή και κινήθηκε διαδικασία τότε και μόνο όταν πέθανε. Κάλεσαν ακόμα το Δικαστήριο να εκτιμήσει την στάση του Αντώνη Ιάπωνα, ενώ είχε μεγάλη επιθυμία να κάνει παιδί, εντούτοις στα 7 ολόκληρα χρόνια δεν έκαμε ένα βήμα για αναγνώριση του παιδιού, διερωτώμενοι μήπως είχε αμφιβολίες. Υπέδειξαν ακόμα ότι παρουσιάστηκαν δύο πιστοποιητικά βάφτισης, με διαφορές, καθώς και ότι δημιουργεί αμφιβολίες η συνεργασία της συζύγου με τη μητέρα του παιδιού. Ενώ πριν το θάνατο η στάση της συζύγου προς αυτήν ήταν εχθρική, ξαφνικά μετά το θάνατο του η σύζυγος «παρέχει γην και ύδωρ για να κερδηθεί η υπόθεση του Αιτητή». Διερωτήθηκαν ακόμα γιατί εφόσον και οι δύο γυναίκες ήταν σίγουρες για την πατρότητα, γιατί έφεραν προσκόμματα σε μια νέα εξέταση D.N.A. Περαιτέρω υποστήριξαν ότι στα διάφορα έγγραφα που παρουσιάστηκαν υπάρχει διαφορετική αναγραφή του ονόματος του αποβιώσαντος και εισηγήθηκαν ότι η χρήση του ονόματος κάποιου είναι πάντα η ίδια και αλλάζει μόνο όταν χρησιμοποιείται από άλλα πρόσωπα. Τέλος κάλεσαν το Δικαστήριο να αγνοήσει τις καταθέσεις που δόθηκαν στην ποινική υπόθεση, καθώς δεν μπορεί να αντεξεταστεί ο αποβιώσας αλλά ούτε και η μητέρα του Αιτητή, γιατί η κατάθεση δεν κατατέθηκε από την ίδια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Για τη θεμελίωση της συγγένειας του τέκνου με τον πατέρα του, θα πρέπει αποδειχθεί ότι η μητέρα του τέκνου συνέλαβε από το φερόμενο ως πατέρα του παιδιού κατά το κρίσιμο διάστημα σύλληψης το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 9 του Νόμου «θεωρείται στο χρονικό διάστημα που περιλαμβάνεται ανάμεσα στην τριακοσιοστή δεύτερη και την εκατοστή ογδοηκοστή πρώτη ημέρα πριν τον τοκετό». Το τεκμήριο αυτό καθιερώθηκε λόγω της δυσχέρειας της ευθείας απόδειξης της πατρότητας. Έτσι στον Αιτητή απομένει να αποδείξει τη βάση του τεκμηρίου δηλαδή τη σαρκική συνάφεια του φερόμενου ως πατέρα με τη μητέρα του. Είναι αρκετή και η απόδειξη μιας και μόνο συνεύρεσης κατά το κρίσιμο διάστημα σύλληψης χωρίς να είναι απαραίτητος ο επακριβής προσδιορισμός της. Λόγω ακριβώς της φύσης τέτοιων υποθέσεων για την απόδειξη της αίτησης για αναγνώρισης, καθώς πολλές φορές είναι αδύνατη η γνώση των περιστατικών της σαρκικής συνάφειας που θα οδηγούσαν στην στοιχειοθέτηση των περιστατικών τα οποία κατά τους κανόνες την κοινής πείρας και λογικής οδηγούν στο συμπέρασμα ότι έλαβε χώρα σαρκική επαφή σε κάθε περίπτωση, πέραν του μαρτυρικού υλικού και άλλων κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων και εγγράφων, πολύ χρήσιμη είναι η ιατρική πραγματογνωμοσύνη. Που λαμβάνει χώρα με τη λήψη γενετικού υλικού από τα εμπλεκόμενα μέρη προς το σκοπό διαπίστωσης της πατρότητας και εκτιμάται ελεύθερα από το Δικαστήριο με το άλλο διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό που έχει ενώπιον του. Είναι γι' αυτό που ο νομοθέτης εισήγαγε στο Νόμο την πρόνοια για έκδοση οδηγιών για διεξαγωγή αιματολογικών ή γενετικών εξετάσεων, για να διαπιστωθεί κατά πόσο οποιοσδήποτε διάδικος είναι ή όχι ο βιολογικός πατέρας του τέκνου, (Άρθρο 24 Α του Νόμου). Στη δε άρνηση του διαδίκου να υπακούσει στις οδηγίες του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο δύναται να εξαγάγει οποιοδήποτε συμπέρασμα από την άρνηση ή την παράλειψη αυτή το οποίο φαίνεται στο Δικαστήριο εύλογο υπό τις περιστάσεις. Η σημασία που αποδίδει ο νομοθέτης στις επιστημονικές εξετάσεις προκύπτει και από την αντιμετώπιση της άρνησης του διαδίκου να υποβληθεί σ' αυτές μετά από τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Κατά το Ελληνικό Δίκαιο όταν ένας διάδικος, χωρίς να έχει ειδικούς λόγους υγείας, αρνείται να υποβληθεί στις πρόσφορες ιατρικές εξετάσεις με γενικά αναγνωρισμένες μεθόδους, που του επιβλήθηκαν από το Δικαστήριο ως αποδεικτικό μέσο για τη διαπίστωση της πατρότητας οι ισχυρισμοί του αντιδίκου του λογίζονται ότι έχουν αποδειχθεί. Καθιερώνεται δηλαδή αμάχητο τεκμήριο για την απόδειξη των ισχυρισμών του αντιδίκου εκείνου που αρνήθηκε, χωρίς να συντρέχουν δικαιολογητικοί της αρνήσεως του, λόγοι να υποβληθεί στις εξετάσεις που διατάχθηκαν από το Δικαστήριο, με την έννοια ότι εκείνος που αρνήθηκε είναι ο φερόμενος ως πατέρας εναγόμενος. Λογίζεται δε ότι έχουν αποδειχθεί οι ισχυρισμοί του αντιδίκου του, όχι για την πατρότητα του εναγομένου, αλλά για την ύπαρξη στο αίμα του τελευταίου στοιχείων τα οποία καθιστούν, κατά την επιστήμη, πιθανή ή σφόδρα πιθανή την πατρότητα του Αυτό δε το στοιχείο συνεκτιμάται ελεύθερα μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα. Επομένως οι επιστημονικές εξετάσεις είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο στη διάθεση του Δικαστηρίου αφού συνεκτιμηθεί βέβαια με την υπόλοιπη μαρτυρία για τη στοιχειοθέτηση και τεκμηρίωση της πατρότητας σε μια υπόθεση αναγνώρισης. Και η συμβολή της επιστήμης σε αυτό τον τομέα μέγιστη. Προϋποθέσεις για τη δικαστική αναγνώριση στη βάση του άρθρο 20 του Νόμου είναι λοιπόν : α) ότι το τέκνο είναι γεννημένο χωρίς γάμο και δεν έχει αναγνωριστεί και β) ότι το τέκνο προέρχεται από αυτόν για τον οποίο προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι είναι ο πατέρας του. Παιδί χωρίς γάμο των γονέων του είναι το παιδί που δεν καλύπτεται από το τεκμήριο καταγωγής από το γάμο των γονέων του. Μέτρο απόδειξης είναι η υπερίσχυση των πιθανοτήτων όπως ισχύει στις αστικές υποθέσεις. Εκείνο που ζητείται σε κάθε περίπτωση είναι η αναζήτηση της βιολογικής αλήθειας. Και κάθε παιδί έχει δικαίωμα να γνωρίζει την καταγωγή του. Η γνώση δε της καταγωγής του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Στην υπόθεση Φοινικαρίδου.v. Οδυσσέως

(2001)1 Α.Α.Δ.1744 λέχθηκε πως: «αναμφισβήτητο είναι το δικαίωμα αναγνώρισης της πατρότητας αποτελεί αναπόσπαστη πτυχή της οικογενειακής ζωής του ατόμου, η οποία τυγχάνει προστασίας από το άρθρο 15 του Συντάγματος». Εξέταση της μαρτυρίας και τελικά συμπεράσματα Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν ζωντανά στο εδώλιο. Τόσο τους μάρτυρες του Αιτητή όσο και τους μάρτυρες των Καθ' ων η Αίτηση, τους οποίους τη μαρτυρία εξέτασα με μεγάλη προσοχή και την οποία θα αξιολογήσω στη συνέχεια. Είναι χωρίς δισταγμό που θα πω πως αποδέχομαι τη μαρτυρία του Καθηγητή Μάριου Καριόλου στο σύνολο της. Η μαρτυρία του ήταν άψογη και δεν άφησε κανένα κενό. Δεν κλονίστηκε σε κανένα σημείο. Ο κύριος Καριόλου εξήγησε με απλά λόγια τη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε και πως κατέληξε στα ευρήματα του. Μεθοδολογία που ουσιαστικά δεν αντικρούστηκε ούτε και αμφισβητήθηκε από την άλλη πλευρά. Ούτε και προσκομίστηκε οποιαδήποτε άλλη επιστημονική μαρτυρία, αντίθετη προς την παρουσιασθείσα. Ο κύριος Καριόλου ανέλυσε με περισσή λεπτομέρεια τον τρόπο που διεξήγαγε την επιστημονική εξέταση, που έγινε σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα και τις πιο σύγχρονες επιστημονικές τεχνολογίες και τα συμπεράσματα του που περιέχονται στην έκθεση του ημερομηνίας 13/9/1999 (τεκμήριο 2) ότι «για τις χρωμοσωμικές θέσεις που μελετήθηκαν, η πιθανότητα ο κος Αντώνης Ιάπωνας (693-1), αντί κάποιου άλλου τυχαίου άνδρα, να είναι ο βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου, είναι 99,9961%., έκθεση πραγματογνωμοσύνης που ανεβρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντα. Όπως εξήγησε ο κύριος Καριόλου, η μέθοδος που χρησιμοποιείτο κατά το 1999 λάμβανε υπόψη μικρότερο αριθμό χρωμοσωμικών θέσεων από το σύστημα που χρησιμοποιείται σήμερα, γι' αυτό και θεώρησε σωστό να επικαιροποιήσει τα δεδομένα με το σύστημα που εφαρμόζεται σήμερα δηλαδή με τη χρησιμοποίηση 16 χρωμοσωμικών θέσεων. Η κατάληξη δε της επαναληπτικής εξέτασης κατέδειξε τα ακόλουθα αποτελέσματα ότι η πιθανότητα του πατρικού δείκτη από 99.96% που καταγραφόταν στην έκθεση του 1999 έδωσε ακόμα πιο σίγουρη βεβαιότητα η οποία ανήλθε στην πιθανότητα του 99,99999972% ( τεκμήριο 6). Δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση η ορθότητα της κατάληξης του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής ως προς το ποσοστό πιθανότητας πατρότητας ούτε και αμφισβητήθηκαν τα πορίσματα του και η εγκυρότητα των αποτελεσμάτων και ευρημάτων του. Εκείνο που αμφισβητήθηκε, από τους Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6, ήταν μόνο η ταυτότητα του προσώπου που μετέβη στον Ινστιτούτο και έδωσε γενετικό υλικό για τη διεξαγωγή της εξέτασης. Με την υποβολή ότι δεν ήταν ο Αντώνης Ιάπωνας, αλλά ο πραγματικός βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6, προβάλλοντας τέτοιο ισχυρισμό είχαν όμως το ειδικό βάρος απόδειξης, το οποίο και μετατοπίστηκε στους ώμους τους για την απόδειξη του, το οποίο και δεν απέσεισαν. Καμία μαρτυρία δεν προσκόμισαν για την απόδειξη του ισχυρισμού τους περί μετάβασης άλλου προσώπου στο Ινστιτούτο, συνεπώς η απλή υποβολή για παρουσία άλλου προσώπου, παρέμεινε μετέωρη και είναι μηδενικής σημασίας. Και εν πάση περιπτώσει οι Καθ' ων η Αίτηση γνώριζαν για την ύπαρξη των αιματολογικών εξετάσεων τουλάχιστον από το 2008, όπου ανοίχθηκε το χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντος και σε κανένα διάβημα, δεν προχώρησαν μέχρι και σήμερα. Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός για μη φυσική παρουσία του Καθ' ου η Αίτηση παρέμεινε αίολος. Ακόμα η απάντηση του Νίκου Ιάπωνα στις ερωτήσεις αν αναγνωρίζει την υπογραφή του αδελφού του στη δέσμη εγγράφων που σημειώθηκε ως Τεκμήριο 3

(1)ως

(5)καταρρίπτει τους ισχυρισμούς των Καθ' ων η Αίτηση 2-6 αφού ο ίδιος αναγνώρισε το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού του στο τεκμήριο 3

(5), με την απάντηση του. « Στη σελίδα 5 μπορώ να πω ότι τα γράμματα κάτω είναι του αδελφού μου.» Το εν λόγω έγγραφο που ήταν μέρος των εγγράφων που συμπληρώθηκαν στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής, στην παρουσία του κύριου Καριόλου και του συνεργάτη του Μανώλη Παναγιώτη, για τη διεξαγωγή της εξέτασης φέρει τον τίτλο «Υπεύθυνη δήλωση μητέρας και πατέρα για εξακρίβωση πατρότητας σε ανήλικο άτομο» Στο σημείο δε στο οποίο ο Νίκος Ιάπωνας αναγνώρισε το γραφικό χαρακτήρα του αδελφού του αναφέρονται συγκεκριμένα τα ακόλουθα: «Είμαι ο πατέρας του παιδιού ( στα μάτια του νόμου) που αναγράφεται πιο πάνω και ονομάζομαι ( Επίθετο ) ΙΑΠΩΝΑ ( Όνομα) ΑΝΤΩΝΙΟΣ. Έχω αριθμό ταυτότητας 209490 Δίδω τη συγκατάθεση μου για δειγματοληψία ( Υπογραφή) Ημερομηνία 13/8/1999.» Περαιτέρω ο διάδικος ο οποίος προβάλλει ισχυρισμό για πλαστογραφία εγγράφων φέρει το βάρος της αποδείξεως του. Η πλευρά της υπεράσπισης παρουσίασε απλώς την αντίληψη της ή την πεποίθηση της ότι σε ορισμένα έγγραφα η υπογραφή του Αντώνη Ιάπωνα ήταν πλαστογραφημένη. Και ασφαλώς οι μάρτυρες δεν μπορούν να μετατρέπονται σε εμπειρογνώμονες και να συγκρίνουν υπογραφές. Βλ. τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Χαρούς κ.α. v. Χαρούς κ.α.

(2010)1Α.Α.Δ. 267. Επίσης την υπόθεση Δημητρίου κ.α. Sidorenko

(2011)1Α.Α.Δ 1095, στην οποία το Εφετείο έκρινε ορθή την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστήριο ν' απορρίψει τη θέση των εφεσειόντων περί πλαστογραφημένης υπογραφής, στη βάση της αρχής ότι ο δικαστής δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εμπειρογνώμονα, συγκρίνοντας τη γραφή από μόνος του. Και σε εκείνη την περίπτωση μαρτυρία εμπειρογνώμονα ότι η υπογραφή ήταν πλαστογραφημένη δεν υπήρχε. Στη δε προκείμενη περίπτωση καμία μαρτυρία δεν προσκομίστηκε για την αμφισβήτηση γνησιότητας της και/ή ότι η υπογραφή του Αντώνη Ιάπωνα έχει πλαστογραφηθεί. Ο κύριος Καριόλου περαιτέρω εξήγησε με επάρκεια το τι απαιτεί το Ινστιτούτο για να ικανοποιηθεί ότι βρίσκονται τα σωστά άτομα ενώπιον του. Όπως φαίνεται δε από τα τεκμήρια που κατέθεσε, το Ινστιτούτο έλεγξε τα στοιχεία των προσώπων που μετέβησαν εκεί προτού προχωρήσει στη διεξαγωγή των εξετάσεων και έλαβε τη συγκατάθεση τους. Ο Αντώνης Ιάπωνας παρουσίασε την άδεια οδηγού, έγγραφο που εκδόθηκε από τη Κυπριακή Δημοκρατία, έγγραφο που ικανοποίησε το Ινστιτούτο αφού είχε και το πρόσωπο που απεικονιζόταν στη φωτογραφία στην άδεια μπροστά του. Το ότι η άδεια οδηγού ήταν ληγμένη ήταν αδιάφορο, μια και εκείνο που ζητείτο για τον Ινστιτούτο ήταν η ταυτοποίηση του προσώπου που πήγε στο Ινστιτούτο και όχι το να προσαφθεί οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον του Αντώνη Ιάπωνα για κυκλοφορία με ληγμένη άδεια οδηγού. H μαρτυρία του δεν άφησε κανένα κενό. Η πλούσια εμπειρία του, η ενασχόληση με το θέμα και η επιστημοσύνη του δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την ορθότητα της έκθεσης του. Την κρίνω ως αξιόπιστη και αληθή. Η απόφαση του να επικαιροποιήσει τα αποτελέσματα του 1999, με τα νέα δεδομένα θεωρώ ακόμα ότι δεν αλλοιώνει την εικόνα της υπόθεσης, ούτε και πλήττει την αμεροληψία του συγκεκριμένου μάρτυρα, ο οποίος έπραξε άψογα το καθήκον του προς το Δικαστήριο ως εμπειρογνώμονας, με πολύπλευρη εμπειρία. Ακλόνητη και αμερόληπτη ήταν η μαρτυρία του κύριου Κυριακίδη συνδιαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος ο οποίος περιέγραψε το άνοιγμα του χρηματοκιβωτίου του αποβιώσαντα στη παρουσία της συζύγου του αποβιώσαντος των αδελφιών του της Λιουντμίλας και των δικηγόρων τους, αναφέροντας το τι ανεβρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο. Παρουσίασε ως συνδιαχειριστής της περιουσίας το Τεκμήριο 8 φάκελο που ανεβρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντος με την ένδειξη Λιουντμίλλα που περιείχε εξέταση D.N.A και τα υπόλοιπα έγγραφα, δηλαδή τη δήλωση για αναγνώριση πατρότητας υπογραμμένη από τον Αντώνη Ιάπωνα, ένορκη δήλωση συγκατάθεσης στην αναγνώριση που δεν είναι υπογραμμένη από τη μητέρα του Αιτητή και πιστοποιητικό βάφτισης στο οποίο αναφέρεται ως πατέρας ο Αντώνης Ιάπωνας. Δεν αμφισβητήθηκε από κανένα η ανεύρεση των εγγράφων τα οποία κατατέθηκαν χωρίς ένσταση. Δέχομαι τη μαρτυρία του κύριου Κυριακίδη στο σύνολο της. Δέχομαι ότι ο κύριος Κυριακίδης, ως Πρωτοκολλητής, ήταν ένας ανεξάρτητος μάρτυρας, μάρτυρας της αλήθειας και εκ της θέσεως του έχει τις απαραίτητες γνώσεις ως προς τη διαδικασία αναγνώρισης τέκνου που γεννήθηκε χωρίς γάμο των γονέων του. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τη απάντηση του ότι έγγραφα τα οποία δεν είναι υπογραμμένα δεν έχουν καμία αξία. Δέχομαι ακόμα τη μαρτυρία του ως προς το χρόνο που χρειάστηκε να ανοιχθεί το χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντα, καθώς και τα όσα ανέφερε ότι για τη διάτρηση του χρηματοκιβωτίου χρειάστηκε 1 ώρα, αφού υπήρχε μεν το κλειδί, που υπήρχε πιθανότητα λόγω του ότι ήταν στην τσέπη του αποβιώσαντος να περιήλθε στη κατοχή της συζύγου του, αλλά κανείς δεν γνώριζε τον κωδικό. Η μαρτυρία του κύριου Κυριακίδη για την ώρα που χρειάστηκε για να γίνει διάτρηση του χρηματοκιβωτίου, καταρρίπτει και αποδυναμώνει τις υποψίες του Νίκου Ιάπωνα ότι «πρέπει να ανοίχθηκε το χρηματοκιβώτιο πριν» οι οποίες και δεν τεκμηριώθηκαν. Έρχομαι τώρα στη μαρτυρία της Λιουντμίλας Θεοδωρίδου. Η μαρτυρία της ήταν γνήσια και αληθής. Δεν ήταν επιτηδευμένη. Κατέθεσε με απλά λόγια την ιστορία της με τον Αντώνη Ιάπωνα, τη γνωριμία της στο μπαρ για τη συμφωνία του να αποκτήσουν παιδί, χωρίς να διστάσει να πει για τα σύννεφα που υπήρξαν στη σχέση τους κατά το 2004 όταν άρχισαν οι μεταξύ τους προστριβές. Η αντεξέταση δεν έπληξε την αξιοπιστία της. Η παράλειψη της να δηλώσει στην ταυτότητα της και τις άλλες ενασχολήσεις της και η δήλωση της ότι είναι Καθηγήτρια Μουσικής ενώ ανέφερε και άλλα προσόντα που είχε κατά την κύρια εξέταση της είναι επουσιώδεις και δεν μπορούν να πλήξουν την αξιοπιστία της. Η Λιουντμίλα με υπομονή και ηρεμία, εξήγησε γιατί δεν αποτάθηκε στο Δικαστήριο για να ζητήσει αναγνώριση του παιδιού της, ενόσω ο Αντώνης Ιάπωνας ήταν εν ζωή. Από τη σαφή και πειστική κατάθεση της προκύπτουν τα ακόλουθα: Γνώρισε τον Αντώνη Ιάπωνα σε ένα μπαρ. Ερωτεύτηκαν και δημιούργησαν σχέση μεταξύ τους, ενόσω ο τελευταίος ήταν παντρεμένος. Συμφώνησαν να αποκτήσουν παιδί, αφού ήταν μεγάλη επιθυμία του να αποκτήσει παιδί. Τη μεγάλη επιθυμία του επιβεβεβαίωσαν τόσο ο Νίκος όσο και ο Αντρέας Ιάπωνας. Ο ίδιος της υποσχόταν ότι αν αποκτήσουν παιδί θα την παντρευτεί. Προσπάθησαν αρχικά με εξωσωματική γονιμοποίηση η οποία απέτυχε. Η σχέση τους διήρκησε 8 χρόνια, από το 1996, μέχρι το 2004, όπου και χώρισαν, όταν άρχισαν οι καυγάδες μεταξύ τους. Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους είχαν τακτικές σεξουαλικές επαφές και η Λιουντμίλα, δεν είχε σχέσεις με οποιοδήποτε άλλο άντρα. Στη συνέχεια η Λιουντμίλα έμεινε έγκυος. Ο Αντώνης Ιάπωνας παρευρέθηκε στον τοκετό και πλήρωσε τα έξοδα. Μαζί προχώρησαν και στη βάφτιση του παιδιού. Στο πιστοποιητικό βάφτισης, τεκμήριο 8(γ) με αριθμό 18104 ημερομηνίας 10/11/1999, που βρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντα που εκδόθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, ως πατέρας δηλώθηκε ο Αντώνης Ιάπωνας. Το ότι βαφτίστηκε το παιδί επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία της συζύγου του. Η προσπάθεια των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση 2 μέχρι 6, κατά την αντεξέταση, να πληγεί η ισχύς του πιστοποιητικού βάφτισης, λόγω κάποιων διαφορών μεταξύ του πιστοποιητικού που βρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο του Αντώνη Ιάπωνα και αυτού που παρουσίασε η Λιουντμίλα, αρχικά του αντιγράφου που επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 2/12/2008 και του πρωτοτύπου κατά την ακρόαση που σημειώθηκε ως τεκμήριο 13, δεν οδήγησε πουθενά. Προκύπτει ότι και τα δύο πιστοποιητικά εκδόθηκαν από την ίδια Αρχή. Την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού. Παρατηρώ ακόμα ότι το τεκμήριο 8(γ) που βρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντος εκδόθηκε στις 10/11/1999 είναι πρωτότυπο και δεν πλήγηκε η αυθεντικότητα του. Αυτό δε που επισύναψε η Λιουντμίλα στην ένορκη δήλωση της και παρουσιάστηκε και το πρωτότυπο ως Τεκμήριο 13 φέρει ημερομηνία μεταγενέστερη μια και ζητήθηκε την 1/7/

1. Εκείνο δε που έχει σημασία είναι ότι τα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία βάφτισης του παιδιού ως της 13/10/1999, ότι η βάφτιση έγινε στον Ιερό Ναό Αγίου Στυλιανού, το όνομα του παιδιού, του πατέρα και της μητέρας είναι τα ίδια και ότι σε αυτά δεν υπάρχει καμία διαφορά. Το ότι παρατηρούνται κάποιες μικρές διαφορές στο όνομα της αναδόχου που παρουσιάζεται στο Τεκμήριο 13 ως Αλεξάνδρα Ντομπρόβιτς εκ Σερβίας ενώ στο Τεκμήριο 8(γ) ως Domprits Alexandra και του ιερέα που τέλεσε το μυστήριο στο Τεκμήριο 13 ως του πρεσβύτερου Ιώβ Μπεζπάχ ενώ στο Τεκμήριο 8 (γ) ως Ιερομόναχου Ιώβ, χωρίς να αναφέρεται το επίθετο δεν είναι αρκετά ώστε να πλήξουν την εγκυρότητα και γνησιότητα των δύο πρωτότυπων πιστοποιητικών και το ότι έλαβε χώρα στις 13/10/1999 η τελετή της βαφτίσεως του παιδιού. Το ότι βαφτίστηκε το παιδί και πήρε το όνομα Αλέξανδρος επιβεβαιώθηκε και από τη σύζυγο του αποβιώσαντα. Ούτε και παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία περί πλαστότητας των πιστοποιητικών. Ο Αντώνης Ιάπωνας αγαπούσε το παιδί και τους επισκεπτόταν συχνά. Τη συντηρούσε οικονομικά και προσέφερε για το παιδί. Τους αγόρασε και σπίτι όπου διέμεναν. Η μαρτυρία της Λιουντμίλας επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο τον αδελφό του Νίκο Ιάπωνα και από τη σύζυγο του Νίτσα Ιάπωνα και το γαμπρό της Λιουντμίλας κο Βιολάρη. Ο Νίκος Ιάπωνας παρουσίασε τον αδελφό του ως στοργικό προς το παιδί. Έντονα επέμεινε ότι ο αδελφός του συντηρούσε τη Λιουντμίλα. Επιβεβαιώνεται και από την κατάθεση του ίδιου του αποβιώσαντα ημερομηνίας 9/7/2004 με την οποία θα ασχοληθώ πιο κάτω. Ο Αντώνης Ιάπωνας και μετά το χωρισμό τους συνέχιζε να βλέπει το παιδί. Πήγε μάλιστα και στην Ελλάδα όπου μετοίκησαν και τους πήρε λεφτά. Δέχομαι ακόμα τη μαρτυρία της ότι μετέβησαν μαζί με τον Αλέξανδρο στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής για τη διενέργεια εξετάσεων D.N.A. Η διενέργεια του D.N.A. κατέδειξε μεγάλη βεβαιότητα πατρότητας του Αντώνη Ιάπωνα. Το τεστ D.N.A που ανεβρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο και που επιβεβαιώθηκε από τον κύριο Καριόλου, μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Πείσθηκα ακόμα ότι η Λιουντμίλα ζητούσε αρχικά από αυτόν να αναγνωρίσει το παιδί. Όμως ότι αυτός δεν αποφάσιζε για λόγους που δεν μπορεί το Δικαστήριο να προχωρήσει σε εύρημα. Το γεγονός ότι ήταν παντρεμένος και ότι δεν ήθελε να χωρίσει τη γυναίκα του, ίσως να ήταν ένας εύλογος λόγος. Πειστική ήταν η μαρτυρία της ότι της το ζήτησε όταν ήδη είχαν ήδη χωρίσει, η οποία επιβεβαιώνεται από τα έγγραφα που ανεβρέθηκαν στο χρηματοκιβώτιο του. Το ότι ζητούσε από τον Αντώνη Ιάπωνα να χωρίσει τη γυναίκα του και να ζήσει μαζί τους, προκύπτει από την ίδια την κατάθεση του αποβιώσαντος, Δέσμη εγγράφων Τεκμήριο 22 ( κυανούν 6) , στην οποία και θα αναφερθώ πιο κάτω. Ακόμα η απάντηση της ότι ο Αντώνης Ιάπωνας συμπεριφερόταν ως ένας σωστός πατέρας, ως ένα γεγονός, που δεν την ώθησε να διεκδικήσει τα δικαιώματα του παιδιού δικαστικά, ήταν απόλυτα ειλικρινής. Υπενθυμίζω ακόμα ότι ο θάνατος του ήταν αδόκητος. Ο Αντώνης Ιάπωνας παρά το χωρισμό τους συνέχιζε να βλέπει το παιδί. Προχωρώ όμως να καθορίσω το κρίσιμο διάστημα σύλληψης του παιδιού από την Λιουντμίλα και αν αυτό εμπίπτει εντός της περιόδου που είχαν σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ τους ως η μαρτυρία της. Υπολογίζοντας το με βάση το άρθρο 9 του Νόμου το οποίο προνοεί ότι: « Κρίσιμο διάστημα της σύλληψης θεωρείται το χρονικό διάστημα που περιλαμβάνεται ανάμεσα στην τριακοστή δεύτερη και την εκατοστή ογδοηκοστή πρώτη ημέρα από το τοκετό» Έχοντας ως σταθερό σημείο τον τοκετό θα υπολογίσω το κρίσιμο διάστημα σύλληψης με αντίστροφη μέτρηση. Ο Αιτητής γεννήθηκε στις 23/9/
2. Η 181η μέρα είναι 26/3/1998 και η 302η μέρα είναι η 25/11/
3. Συνεπώς το κρίσιμο διάστημα σύλληψης της Αιτήτριας είναι αυτό που περιλαμβάνεται ανάμεσα σε αυτές τις δύο ημερομηνίες. Έχοντας οριοθετήσει το κρίσιμο διάστημα σύλληψης, προχωρώ στο επόμενο βήμα σχετικά με την ύπαρξη ερωτικών σχέσεων της Λιουντμίλας κατά το χρόνο αυτό. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της ότι κατά το διάστημα αυτό είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον Αντώνη Ιάπωνα και με κανένα άλλο άντρα. Κατά τις αρχές του 1998 η Λιουντμίλα έμεινε έγκυος, χρόνο που εμπίπτει στο κρίσιμο διάστημα σύλληψης. Η απλή υποβολή ότι αυτό δεν συνέβαινε κατά τον ουσιώδη χρόνο, δεν κλόνισε την αξιοπιστία της. Από τη μαρτυρία των αδελφών του αποβιώσαντα προέκυψε καθαρά ότι γνώριζαν τη σχέση του αδελφού τους με τη Λιουντμίλα, ότι η σχέση τους ήταν ερωτική και μάλιστα ότι είχαν κάμει συμφωνία να αποκτήσουν παιδί. Πολύ καλή εντύπωση μου έκανε και ο κύριος Βιολάρης γαμπρός της Λιουντμίλας. Δεν επιχείρησε να πει τίποτε περισσότερο από αυτό που έβλεπε, για να βοηθήσει την πεθερά του στην υπόθεση. Απλοϊκά και γνήσια ανέφερε ότι έβλεπε τον Αντώνη Ιάπωνα στο σπίτι της πεθεράς του, όταν τον καλούσε σε τραπέζι. Και ότι ο αποβιώσας αντιμετώπιζε τον Αλέξανδρο ως « το γιούι του». Και ανησυχούσε που το παιδί δεν είχε ακόμη μιλήσει. Δέχομαι τη μαρτυρία του ως ορθή και αληθή. Τυπική ήταν η μαρτυρία της Χριστιάνας Κύρου. Δεν αμφισβητήθηκε ότι έλαβε τις καταθέσεις που παρουσίασε η κα Αγαπίου, κατά το 2004, από τον αποβιώσαντα και την παραπονούμενη στην κατηγορία για πρόκληση σωματικής βλάβης τότε Λιουντμίλα. Ούτε και αμφισβητήθηκε ότι παρουσιάστηκε ενώπιον της ο Αντώνης Ιάπωνας. Δεν αντικρούστηκε και δεν υποβλήθηκε σε αυτήν ότι ποτέ δεν της ανέφερε, αυτά που η ίδια κατέγραψε στην κατάθεση που πήρε και που ο ίδιος προσυπέγραψε. Δέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της. Μετά από παράπονο της Λιουντμίλας Θεοδωρίδου η μάρτυρας, τότε αστυνομικός πήρε καταθέσεις από τα εμπλεκόμενα μέρη. Με το περιεχόμενο που φαίνεται στις καταθέσεις. Καλούμαι δε να αγνοήσω την κατάθεση του αποβιώσαντος, γιατί δεν έχουν πλέον ευκαιρία να τον αντεξετάσουν. Αλήθεια σε τι θα αντεξεταζόταν ο Αντώνης Ιάπωνας, στην πεποίθηση του ότι ο Αλέξανδρος ήταν παιδί του, με υποβολή ότι τα όσα ανέφερε στην αστυνομικό σχετικά με την απόκτηση με τη Λιουντμίλα του παιδιού ήταν ψέματα; Ειλικρινής και αμερόληπτη ήταν η μαρτυρία της κας Αγαπίου την οποία και αποδέχομαι. Σ' αυτήν εκμυστηρεύθηκε, όταν προέκυψε η ποινική υπόθεση εναντίον του, από τη Λιουντμίλα ότι με την παραπονούμενη στην κατηγορία είχε ένα γιο. Η κυρία Αγαπίου σεβόμενη την επαγγελματική σχέση της με τον Αντώνη Ιάπωνα δεν απεκάλυψε το μυστικό του. Η κυρία Αγαπίου παρουσίασε τις καταθέσεις που έλαβε από την Αστυνομία, σε σχέση με την κατηγορία πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον Αντώνη Ιάπωνα προς τη Λιουντμίλα. Η ύπαρξη των καταθέσεων επιβεβαιώθηκε από τη Χριστιάνα Κύρου η οποία και ήταν η αρμόδια αστυνομικός για να λάβει τις καταθέσεις, για το παράπονο που υποβλήθηκε. Από το κατηγορητήριο δε που κατέθεσε η κα Ιωαννίδου Τεκμήριο 23 ενισχύεται η θέση της Λιουντμίλας αλλά και του κύριου Βιολάρη για κάποιες προστριβές μεταξύ του ζευγαριού κατά το
4. Η μαρτυρία της κας Αγαπίου δεν κλονίστηκε. Δεν υποβλήθηκε σε καμία περίπτωση στην κα Αγαπίου, ότι δεν έλαβαν χώρα τα πιο πάνω και/ή ότι τα όσα ανέφερε δεν ήταν αλήθεια. Ούτε και τέθηκε σ' αυτήν ότι ο Αντώνης Ιάπωνας ουδέποτε της ανέφερε για την απόκτηση του παιδιού. Ως προς δε την βεβαιότητα του Αντώνη Ιάπωνα για την πατρότητα του Αλέξανδρου και αν είχε οποιαδήποτε αμφιβολία για το θέμα αυτό, η απάντηση της κας Αγαπίου, από την επαφή που είχε μαζί του, ήταν κατηγορηματική « Όχι . ο Αντώνης ήταν απόλυτος.» Στο μόνο που αμφισβητήθηκε η κα Αγαπίου ήταν ότι δεν είπε την αλήθεια αναφορικά με το ότι της ζήτησε να μην το πει της γυναίκας του. Επισημαίνοντας σ' αυτήν ότι η γυναίκα του το ήξερε. Ξεκάθαρα απάντησε η κα Αγαπίου ότι εκείνο που της είπε ήταν να μην το αναφέρει της Διαμάντως (πεθεράς της) όχι να μην το πει της Νίτσας. Σε ότι αφορά τη μαρτυρία της κας Μαρίας Ιωαννίδου, ούτε και αυτή αμφισβητήθηκε. Η κα Ιωαννίδου ως ανεξάρτητη μάρτυρας απλώς πληροφόρησε το Δικαστήριο και επιβεβαίωσε ότι όντως είχε καταχωρηθεί η ποινική υπόθεση εναντίον του Αντώνη Ιάπωνα η οποία, μετά από πολλές αναβολές απορρίφθηκε. Και ότι φαινόταν από το φάκελο ότι ο τελευταίος πάντοτε ήταν παρών ενώ η παραπονούμενη όχι. Δεν έχω λόγο να μην αποδεχθώ τη μαρτυρία της κας Ιωαννίδου για την καταχώρηση και εξέλιξη της ποινικής υπόθεσης, μαρτυρία που ουσιαστικά, δεν αντικρούστηκε. Έρχομαι τώρα στη μαρτυρία της Ελένης Ιάπωνα η οποία έντονα αμφισβητήθηκε από τους δικηγόρους των υπόλοιπων εναγομένων. Παρά όμως τα υπονοούμενα που αφέθηκαν για άνοιγμα του χρηματοκιβωτίου, πριν το επίσημο άνοιγμα που έγινε στην παρουσία όλων των ενδιαφερομένων, εντούτοις δεν τέθηκε ευθέως στην κα Νίτσα Ιάπωνα ότι γνώριζε τον κωδικό. Ούτε και υποβλήθηκε σε αυτήν ποιος και για ποιο σκοπό άνοιξε το χρηματοκιβώτιο. Και ασφαλώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να προχωρεί σε εικασίες και εξαγωγή αυθαίρετων συμπερασμάτων. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της ως ορθή και αληθή. Σε καμία αντίφαση δεν περιέπεσε η μάρτυρας. Με θάρρος και ανωτερότητα κατέθεσε ότι γνώριζε για τη σχέση του συζύγου της. Γνώριζε για την ύπαρξη του παιδιού. Από τη ανώνυμη επιστολή που της έστειλε υπάλληλος της εταιρείας του συζύγου της, και μετά από την παραδοχή του, όταν του το επισήμανε και ζήτησε εξηγήσεις. Πείσθηκε ότι το παιδί ήταν δικό του συζύγου της με την παρουσίαση από αυτόν του D.N.A. Η μαρτυρία της ήταν συνεπής και παρέμεινε ακλόνητη κατά την αντεξέταση. Η γνώση της ακόμα για την ύπαρξη της εξέτασης D.N.A το οποίο και της έδειξε ο σύζυγος της καταρρίπτει την εκδοχή των Καθ' ων η Αίτηση 2-6, ότι η εξέταση έγινε χωρίς τη φυσική παρουσία του Αντώνη Ιάπωνα. Η εκδοχή των Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6 ότι ο αδελφός τους δεν έκανε παιδιά καταρρίφθηκε από την ίδια τη μαρτυρία της συζύγου του. Ο Αντώνης Ιάπωνας δεν ήταν στείρος. Δύο φορές έμεινε έγκυος η γυναίκα του με εξωμήτριες κυήσεις και απέβαλε. Πήγαν για θεραπεία στο Ισραήλ. Και δεν αντεξετάστηκε επί αυτού του θέματος η κα Ιάπωνα. Η Νίτσα Ιάπωνα μετέφερε την μεγάλη επιθυμία του συζύγου της να κάνει παιδί. Με θάρρος, αποδέχθηκε και γνώριζε ότι ο σύζυγος της έβλεπε το παιδί. Γνώριζε επίσης ότι το παιδί βαφτίστηκε με το όνομα Αλέξανδρος. Η βάφτιση του παιδιού με το όνομα Αλέξανδρος επιβεβαιώνεται και από την έγγραφη μαρτυρία Τεκμήρια 8(γ) και
5. Η φωτογραφία που η ίδια παρουσίασε την οποία και είχε ο σύζυγος της στο κομοδίνο του ήταν ακόμα ένα στοιχείο για τα αισθήματα που έτρεφε ο σύζυγος της για το παιδί. Η προσπάθεια των Καθ' ων η Αίτηση 2 μέχρι 6 .να παρουσιάσουν σύζυγο και μητέρα του Αλέξανδρου ή ερωμένη να συνεργάζονται έπεσε στο κενό. Το μόνο που αναφέρθηκε, ήταν ότι με έκπληξη του, ο Ανδρέας Ιάπωνας είδε τις δύο γυναίκες στην κηδεία να μιλούν σαν καλές φίλες. Δεν τέθηκε οτιδήποτε σε καμία ότι συνεννοήθηκαν για να βοηθήσει η σύζυγος τη Λιουντμίλα, ώστε ο Αλέξανδρος να αναγνωριστεί ως παιδί του αποβιώσαντα. Ειλικρινής και η καταληκτική δήλωση της μάρτυρος ότι « Είναι το παιδί του Αντώνη και το αγαπούσε. Δεν θέλω να αδικηθεί.» Αντίθετα η μαρτυρία του Νίκου Ιάπωνα δεν ήταν πειστική. Ο ίδιος μπορεί να αμφέβαλλε για την πατρότητα του Αλέξανδρου, το γεγονός αυτό δεν αναιρεί την πεποίθηση του αδελφού του για την πατρότητα του παιδιού. Ο ίδιος ο Νίκος Ιάπωνας ανέφερε ότι ο αδελφός του ήταν στοργικός με το παιδί όταν τον πήρε κάποιες φορές στο ανθοπωλείο που διατηρεί. Ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι ο αδελφός του συντηρούσε τη Λιουντμίλα και το παιδί, αποδοκιμάζοντας βέβαια την απόφαση του αδελφού του, αφού ήταν μια σχέση εκμετάλλευσης της Λιουντμίλας προς αυτόν. Ο ίδιος τόνισε την επιθυμία του αδελφού του να αποκτήσει παιδί και ανέφερε ότι ο αδελφός του έκανε συμφωνία με τη Λιουντμίλα να κάνει παιδί. Επιβεβαίωσε, δηλαδή με τη μαρτυρία του τα όσα ανέφερε η Λιουντμίλα. Ανεξήγητη η ενέργεια του να ειδοποιήσει την Λιουντμίλα, ενώ παρήλθε αρκετός χρόνος από το χωρισμό του ζευγαριού που επήλθε το 2004, για το θάνατο του αδελφού του, εφόσον ο ίδιος δεν πίστευε ότι το παιδί που απέκτησε η Λιουντμίλα, δεν ήταν του αποβιώσαντος, θέση βέβαια που μετέβαλε κατά την αντεξέταση, λέγοντας ότι η Λιουντμίλα, αυτοκαλέστηκε. Ας σημειωθεί περαιτέρω ότι παρά το γεγονός ότι εντόπισε ότι έλειπαν κάποια αντικείμενα από το χρηματοκιβώτιο όταν ανοίχθηκε, αντικείμενα που είχε δει έξι μήνες πριν, όταν ο αδελφός του άνοιξε στην παρουσία του στο χρηματοκιβώτιο, ποτέ δεν ανέφερε οτιδήποτε, ούτε κατήγγειλε το γεγονός μέχρι την ημέρα που κατέθεσε στο Δικαστήριο. Ακόμα η θέση του ότι πρέπει κάποιος να άνοιξε το χρηματοκιβώτιο, δεν τέθηκε ευθέως στη σύζυγο ούτε και στη Λιουντμίλα. Παρέμειναν ως απλές υποθέσεις και εικασίες. Το μόνο που ερωτήθηκε η Λιουντμίλα ήταν «αν είναι αλήθεια ότι εσείς και η γυναίκα του Αντώνη του Ιάπωνα μόλις πέθανε ανοίξατε το χρηματοκιβώτιο»; Πράγμα που αρνήθηκε η Λιουντμίλα. Ούτε και τέθηκε με σαφήνεια για ποιο σκοπό οι δύο γυναίκες θα άνοιγαν το χρηματοκιβώτιο. Ο Ανδρέας Ιάπωνας περαιτέρω δεν προσέθεσε οτιδήποτε στην υπόθεση, ώστε να βοηθήσει το Δικαστήριο στην αναζήτηση της αλήθειας. Οι σχέσεις του με τον αδελφό του αν και προσπάθησε να τις παρουσιάσει ως καλές, από το γεγονός ότι πήγαιναν μαζί στο κυνήγι, δεν φαίνεται να ήσαν τόσο στενές αφού δεν γνώριζε ότι η σύζυγος του αδελφού του είχε δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες. Ακόμη δεν γνώριζε τη Λιουντμίλα, ούτε και είδε τον Αλέξανδρο ποτέ. Η αναφορά του στην μέρα της κηδείας και στο λυπητερό κλίμα αλλά και στην απόφαση των αδελφών να αποχωρήσουν λόγω του κλίματος που δεν τους σήκωνε, δεν μπορούν να οδηγήσουν πουθενά. Και δεν θα ήταν επιτρεπτή η οποιαδήποτε δημιουργία υποθέσεων εκ μέρους του Δικαστηρίου για την ύπαρξη συνωμοσίας εκ μέρους ορισμένων παρευρισκομένων, ούτε η εξαγωγή οποιωνδήποτε αυθαίρετων ευρημάτων. Ούτε και τέθηκε ότι η σύζυγος του είχε οποιοδήποτε κίνητρο για να εκδικηθεί τα αδέλφια του συνωμοτώντας με τη μητέρα του Αλέξανδρου. Καταλήγοντας, είναι η πεποίθηση μου ότι οι μάρτυρες που παρουσιάστηκαν για τον Αιτητή είπαν στο Δικαστήριο την αλήθεια. Δεν εντόπισα οποιεσδήποτε αντιφάσεις ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία τους. Και οι μαρτυρίες αυτές οδηγούν σε μόνο ένα λογικό συμπέρασμα ότι ο Αλέξανδρος είναι υιός του αποβιώσαντος. Η μαρτυρία της Χριστιάνας Κύρου, με την καταγραφή της κατάθεσης του ενισχύει περαιτέρω την υπόθεση του Αιτητή. Ο Αντώνης Ιάπωνας κατά το 2004 θεωρούσε τον Αλέξανδρο ως παιδί του και τη Λιουντμίλα ως τη γυναίκα που γέννησε το παιδί του. Και στην κατάθεση που έλαβε η Χριστιάνα Κύρου από τον αποβιώσαντα ξεκάθαρα ο Αντώνης Ιάπωνας αναφέρει ότι: « Με τη Θεοδωρίδου Λιουντμίλα γνωρίζομαι εδώ και οκτώ χρόνια περίπου Μαζί της απέκτησα ένα παιδί τον Αλέξανδρο ο οποίος είναι έξι χρονών τώρα. Για όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να τους προσφέρω τα πάντα για να περνούν μια άνετη ζωή. Είναι πραγματικότης ότι είχα αρκετές πιέσεις από τη Λιουντμίλα Θεοδωρίδου σε ότι αφορά το θέμα του να χωρίσω από τη γυναίκα μου και να βιώσω μαζί της. Της είχα εξηγήσει ότι αυτό ήταν αδύνατο για το λόγο ότι με τη γυναίκα μου έχω περάσει τριάντα δύο χρόνια μαζί και δεν ήθελα να χωρίσω. Εμπάσι περιπτώση αυτό το αναφέρω ευθέως ότι η ζωή που έκαμνε η Λιουντμίλα προτού την γνωρίσω (συγκεκριμένα εργαζόταν σε μπυραρίες) ήταν ο δεύτερος λόγος που δεν μου επέτρεπε να συμβιώσω μαζί τους στη Λεμεσό αφού ο μόνος τρόπος για να ζήσω μαζί με το μωρό μου και τη μητέρα του έπρεπε να μεταναστεύσω σε άλλη χώρα πράγμα που ήταν αδύνατο λόγω του μεγάλου κύκλου εργασιών και τη δέσμευση που έχω με τους πελάτες μου. Σχετικά με το επεισόδιο της συγκεκριμένης ημέρας 20/5/2004 έγινε μια συζήτηση μεταξύ μας σε ότι αφορά γενικά το θέμα της ζωής μας και πάλι τα ίδια όπως αναφέρω πιο πάνω δηλαδή να χωρίσω από τη γυναίκα μου, ή αφού δεν μπορώ να χωρίσω από τη γυναίκα μου να τους δώσω αρκετά χρήματα για να φύγουν και η απάντηση μου ήταν ως συνήθως να ηρεμήσω τα πράγματα δηλαδή της εξήγησα ότι το μωρό θα πάει σχολείο δεν μπορεί να φύει και να μην σκέφτεται το μωρό και η συζήτηση έγινε πιο έντονη και με έσπρωξε .................Ο λόγος ως εκ τούτου που δεν κατήγγειλα την ίδια μέρα το γεγονός ήταν ότι προσπάθησα να συμφιλιωθώ για το χατίρι του μωρού διότι στην ουσία το μόνο πλάσμα που δεν φταίει σε τίποτα είναι το μωρό.» Παρέθεσα αυτούσιο απόσπασμα με τα οποιαδήποτε λάθη, από την κατάθεση του προς τη Χριστιάνα Κύρου. Ας σημειωθεί στην εν λόγω κατάθεση του αναφέρεται ο Αντώνης Ιάπωνας, πολλές φορές με τη φράση «το μωρό μου». Παραπέμπω για την αξία των καταθέσεων αποβιώσαντος στην υπόθεση Συμεών .v. Γεωργίου, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Αντώνη Χριστοφή Λαπιέρη

(2011)1 (Β) Α.Α.Δ 113, όπου το Εφετείο δεν συμφώνησε με την εισήγηση ότι «η αποδοχή των καταθέσεων αποβιώσαντα που έδωσε στην Αστυνομία και κατατέθηκαν στη δίκη ως τεκμήρια, ενώ ο τελευταίος είχε στο μεταξύ αποβιώσει, ήταν λάθος» υποδεικνύοντας ότι το Δικαστήριο δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά στις εν λόγω καταθέσεις. Επίσης την υπόθεση Χρίστου .v. Ηροδότου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, όπου το Εφετείο δεν θεώρησε μεμπτό το ότι το Δικαστήριο συνεκτίμησε και την κατάθεση του αποβιώσαντος μαζί με την υπόλοιπη μαρτυρία που παρουσιάστηκε. Η κατάθεση του αποβιώσαντος συνεξεταζόμενη με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό, αποτελεί ακόμα ένα στοιχείο ενισχυτικό της εκδοχής της Λιουντμίλας, ότι μαζί απέκτησαν τον Αλέξανδρο. Περαιτέρω η έγγραφη μαρτυρία που ανεβρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο και μαρτυρεί ότι ο Αντώνης Ιάπωνας όχι μόνο είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στο παιδί, αλλά είχε κάμει σκέψεις για να το αναγνωρίσει. Όμως και η έγγραφη μαρτυρία, το πιστοποιητικό βάφτισης με διαφορετική ημερομηνία επανέκδοσης, παρουσιάζει ξεκάθαρα ως πατέρα του παιδιού τον Αντώνη Ιάπωνα. Και όλα αυτά ως πολύτιμα έγγραφα φυλάσσονταν στο χρηματοκιβώτιο του αποβιώσαντα. Ακόμα οι φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν ως πραγματική μαρτυρία, 14 (1-4), 15, 16 και 19 και δεν σχολιάστηκαν, αλλά και η φωτογραφία τεκμήριο 24 που παρουσίασε η ίδια η σύζυγος του, ενισχύουν τη θέση του Αιτητή και των μαρτύρων του και μαρτυρούν μια απόλυτη οικειότητα του αποβιώσαντα και των οικείων του με το παιδί. Η απεικόνιση της αδελφής του αποβιώσαντα με το παιδί δεν αμφισβητήθηκε. Η προσπάθεια διερεύνησης των προθέσεων της Λιουντμίλας από το Νίκο Ιάπωνα για το θάνατο του αδελφού του, είναι ακόμα μια επιβεβαίωση των όσων κατέθεσε η Λιουντμίλα ότι ο αποβιώσας, πάντοτε θεωρούσε τον Αλέξανδρο ως παιδί του. Η κίνηση του φανερώνει ότι και ο ίδιος θεώρησε καθήκον του να ειδοποιήσει τη μητέρα του παιδιού. Έχοντας αποδεχθεί ακόμα ότι η Λιουντμίλα είχε σχέσεις με τον Αντώνη Ιάπωνα κατά το κρίσιμο διάστημα σύλληψης, λαμβάνοντας υπόψη ότι καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε για στειρότητα του και ότι το μόνο που τέθηκε ήταν η ηλικία του, 54 χρονών και δεν είχε αποκτήσει παιδί, όμως ότι αυτό αναιρέθηκε από το γεγονός ότι η σύζυγος του είχε μείνει δύο φορές έγκυος, θεωρώ ότι προσαχθείσα μαρτυρία ήταν απόλυτα πειστική. Λαμβάνοντας το πιο πάνω μαρτυρικό υλικό και ιδιαίτερα την επιστημονική μαρτυρία από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, τόσο την αρχική εξέταση, όσο και την επαναληπτική εξέταση η οποία και παρέμεινε ακλόνητη, καταλήγω ότι ο Αιτητής έχει αποδείξει την υπόθεση του. Η κατάληξη της επαναληπτικής εξέτασης περαιτέρω κατέδειξε ότι η πιθανότητα του πατρικού δείκτη από 99.96% που καταγραφόταν στην έκθεση του 1999 έδωσε ακόμα πιο σίγουρη βεβαιότητα και ανήλθε στην πιθανότητα του 99,99999997% ( τεκμήριο 6). Γεγονός που αποτελεί ισχυρότατη ένδειξη ότι ο Αλέξανδρος είναι τέκνο του Αντώνη Ιάπωνα. Το ποσοστό αυτό είναι τόσο υψηλό ώστε να αγγίζει το όρια της πλήρους βεβαιότητας και από πλευράς αποδεικτικής αξίας ισοδυναμεί με πλήρη απόδειξη της πατρότητας. Συνεκτιμώντας λοιπόν την επιστημονική μαρτυρία μαζί με όλη την υπόλοιπη μαρτυρία, καταλήγω πως η αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Η αποκόμιση οφέλους από τη Λιουντμίλα κατά τη διάρκεια της σχέσης τους από τον Αντώνη Ιάπωνα ακόμα και να δεχόμουν ότι η σχέση τους εξελίχθηκε σε μια σχέση εκμετάλλευσης, δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στο αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού να γνωρίζει ποιος ήταν ο πατέρας του και να αποκτήσει όλα τα νόμιμα δικαιώματα του. Το ότι ο Αντώνης Ιάπωνας τελικά και για ποιους λόγους δεν προέβη σε εκούσια αναγνώριση του παιδιού, μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του, δεν θεωρώ ακόμα ότι μπορεί να αποτελέσει κώλυμα για προώθηση διαδικασίας δικαστικής αναγνώρισης από το ίδιο το παιδί. Άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο με την παρούσα διαδικασία. Ούτε και η παράλειψη της μητέρας του ν' αποταθεί για αναγνώριση ενωρίτερα θα πρέπει να θυματοποιήσει το ίδιο το παιδί. Εξάλλου ο ίδιος ο νομοθέτης επεκτείνει το δικαίωμα του παιδιού για δικαστική αναγνώριση σε τρία χρόνια μετά την ενηλικίωση του. Και σύμφωνα με τα άρθρα 7 και 8 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του παιδιού, το παιδί έχει το δικαίωμα να γνωρίζει ποιοι είναι οι γονείς του. Η εισήγηση των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση 2-6 ότι στην παρούσα υπόθεση πρόκειται περί καθαρής σκευωρίας και ότι η σκευωρία αρχίζει να υφαίνεται μετά το θάνατο του Αντώνη Ιάπωνα, όταν η παρουσία του πλέον εξέλειπε για να θέσει φραγμό στις επιδιώξεις της μητέρας του Αιτητή, γνωρίζοντας ότι ο αποβιώσας είχε τεράστια περιουσία, δεν έπεισε το Δικαστήριο. Αλλά και ένα σενάριο ότι η μητέρα του Αιτητή πήγε το 1999 με το βιολογικό πατέρα του Αλέξανδρου που δεν ήταν ο Αντώνης Ιάπωνας, στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής χρησιμοποιήθηκαν τα διακριτικά του στοιχεία, εξαπάτησαν και ξεγέλασαν το Ινστιτούτο το οποίο δεν έκαμε σωστό έλεγχο, για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί το αποτέλεσμα του D.N.A, όταν θα πέθαινε ο Αντώνης Ιάπωνας φαντάζει εξωπραγματικό. Μάλιστα όταν ο τελευταίος ήταν τότε το 1999 μόνο 54 ετών και συνέχιζε να έχει σχέσεις με τη Λιουντμίλα. Άφησα τελευταίο το επιχείρημα ότι η άρνηση της Λιουντμίλας να διεξαχθεί ένα νέο τεστ D.N.A δημιουργεί υποψίες σε σχέση με την πατρότητα του παιδιού. Ένα νέο τεστ D.N.A το οποίο αρχικά ζητήθηκε με αίτηση που τελικά αποσύρθηκε να γίνει με το δείγμα του Αλέξανδρου και του αποβιώσαντα που θα λαμβανόταν από τον αποβιώσαντα από την εκταφή του και στη συνέχεια υποβάλλοντας οι Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6 ότι θα μπορούσε να διεξαχθεί ένα νέο τεστ με τη χρησιμοποίηση του δείγματος του Αλέξανδρου με αυτό 2 αδελφών του αποβιώσαντος. Ας σημειωθεί βέβαια ότι σύμφωνα με το κύριο Καριόλου το δείγμα του αποβιώσαντος διατηρείται στο Ινστιτούτο μέχρι σήμερα. Η στάση όμως της μητέρας από μόνη της, δεν μου επιτρέπει να παραγνωρίσω όλη την προσκομισθείσα μαρτυρία και την αδιάσειστη επιστημονική μαρτυρία που οδηγεί σε ένα μόνο συμπέρασμα, ότι πατέρας του Αλέξανδρου τον οποίο έφερε στον κόσμο η Λιουντμίλα Θεοδωρίδου στη Λεμεσό στις 23/9/1998 είναι ο αποβιώσας Αντώνης Ιάπωνας και να αναγνωρίσω όπως ανέφερε και η σύζυγος του ότι : «Είναι το παιδί του Αντώνη και το αγαπούσε. Δεν θέλω να αδικηθεί.» Συνακόλουθα εκδίδονται τα ακόλουθα διατάγματα: Α ) Διάταγμα με το οποίο αναγνωρίζεται ο αποβιώσας Αντώνης Ιάπωνας από τη Λεμεσό ο οποίος απεβίωσε στις 8/7/2008, ως ο βιολογικός πατέρας του Αλέξανδρου Θεοδωρίδη, από τη Λεμεσό που γεννήθηκε από τη Λιουντμίλα Θεοδωρίδου στις 23/9/1998. Β) Διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η εγγραφή του ονόματος του αποβιώσαντα Αντώνη Ιάπωνα ως του βιολογικού πατέρα του Αλέξανδρου Θεοδωρίδη στα ληξιαρχικά βιβλία και όπως ο Αλέξανδρος εγγραφεί στα ληξιαρχικά βιβλία, ως Αλέξανδρος Ιάπωνας. Συνακόλουθα ο Αλέξανδρος αποκτά αναδρομικά από τη γέννησή του τη νομική κατάσταση και τα δικαιώματα τέκνου γεννημένου σε γάμο. Ενόψει της κατάληξης μου, τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 2 ως 6 εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά μεταξύ τους. Όσον αφορά την Καθ' ης η Αίτηση 1 δεν επιδικάζονται έξοδα καθώς δεν ζητήθηκαν, αλλά και γιατί προσετέθη στη διαδικασία ως αναγκαίος διάδικος. (Υπ.) .............. Κ. Χ" Αθανασίου - Σιαμτάνη, Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο